Корлис Ламонт: Американдық социалист және гуманист философ
Corliss Lamont
Корлисс Ламонт (1902-1995) – американдық социалист, философ, азаматтық құқықтарды қолдаушы. Советтік-Америка достығы кеңесінің төрағасы болды. Биографиясы мен идеялары туралы оқыңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Корлисс Ламонт (1902 жылғы 28 наурыз – 1995 жылғы 26 сәуір) – американдық социалист және гуманист философ, түрлі солшыл және азаматтық құқықтарды қолдаушы. Ол саяси қызметінің аясында 1940 жылдардың басынан бастап Америка-Кеңес достығының ұлттық кеңесінің төрағасы болды.
American political activist(1902 1995)
Corliss Lamont (March 28, 1902 – April 26, 1995) was an American socialist and humanist philosopher and advocate of various left wing and civil liberties causes. As a part of his political activities, he was the Chairman of National Council of American Soviet Friendship, starting from the early 1940s.
Алғашқы жылдар
Ламонт 1902 жылғы 28 наурызда Нью-Джерси штатының Энглвуд қаласында дүниеге келді. Ол Флоренс Хаскелл (Корлис) пен Томас В. Ламонттың ұлы, J. P. Morgan & Co. серіктесі және кейін төрағасы. Ламонт 1920 жылы Филлипс Эксетер академиясын үздік бітіруші ретінде, ал 1924 жылы Гарвард университетін magna cum laude деген жоғары атақпен аяқтады. Оның өмірін басшылыққа алған қағидалар алғаш рет Гарвардта байқалды, онда ол университет клубтарының мақтандығына қарсы шықты. Ламонт Колумбия, Корнелл, Гарвард және Әлеуметтік зерттеулердің жаңа мектебінде оқытушы болып жұмыс істеді.
Lamont was born in Englewood, New Jersey, on March 28, 1902. He was the son of Florence Haskell (Corliss) and Thomas W. Lamont, a partner and later chairman at J. P. Morgan & Co. Lamont graduated as valedictorian of Phillips Exeter Academy in 1920, and magna cum laude from Harvard University in 1924. The principles that animated his life were first evidenced at Harvard, where he attacked university clubs as snobbery. Lamont taught at Columbia, Cornell, Harvard, and the New School for Social Research.
1930 жылдар
Ламонт 1930 жылдары Ұлы депрессияның ықпалымен радикалдыққа беліп, Совет Одағы туралы кітап жазып, ондағы көрінгендерін мақтап: "Адамдар жақсы киінеді, тамақ татымды да, мол, барлығының көңілі сенімді, бақытты және қуатты" деді. Ламонт 1932 жылы Америка Азаматтық Бостандықтар Одағының (ACLU) директоры қызметіне кірісіп, 30 жыл жұмыс істеді. 1934 жылы ол Нью-Джерси штатының Джерси қаласындағы еңбекшілер мен азаматтық құқықтар қорғаушыларының, қала мэрі Франк Хейгтің арасындағы ұзақ даудың бір бөлігі ретінде ұсталды. Кейін Ламонт: "Мен Америка заң жүйесі туралы бір күнде Гарвард құқық мектебінде бір жыл оқығаннан да көп білдім" деп жазды. 1936 жылы Ламонт "Марксистік тоқсандық" журналын құруға көмектесіп, қаржылады. 1937 жылы Дьюи комиссиясы Леон Троцкий және басқалардың Мәскеудегі сот процестерінің жалған екенін хабарлағанда, Ламонт пен басқа солшыл зиялылар комиссияның қорытындыларын қабылдаудан бас тартты. Халықтық фронттың ықпалымен Ламонт және 150-ге жуық солшыл жазушы Иосиф Сталиннің әрекеттерін "прогрессивті демократияны сақтау үшін" қажет деп санады. Олардың хатында Дьюидің жұмысының саяси себептермен жасалғаны айтылып, Дьюи реакциялық көзқарастарды қолдаумен және "қызыл сүреумен" айыпталды. Ламонт Альтер Бродидің "Польша-Совет үзілісінің артында" атты поляктарға қарсы памфлетіне алғысөз жазды.
Lamont became a radical in the 1930s, moved by the Great Depression. He wrote a book about the Soviet Union and praised what he saw there: "The people are better dressed, food is good and plentiful, everyone seems confident, happy and full of spirit". Lamont began his 30 years as a director of the American Civil Liberties Union (ACLU) in 1932. In 1934, he was arrested while on a picket line in Jersey City, New Jersey, part of a long battle between labor and civil rights activists and Frank Hague, the city's mayor. Lamont later wrote that he "learned more about the American legal system in one day than in one year at Harvard Law School". In 1936, Lamont helped found and subsidized the magazine Marxist Quarterly. When the Dewey Commission reported in 1937 that the Moscow trials of Leon Trotsky and others were fraudulent, Lamont, along with other left wing intellectuals, refused to accept the commission's findings. Under the influence of the Popular Front, Lamont and 150 other left wing writers endorsed Josef Stalin's actions as necessary for "the preservation of progressive democracy". Their letter warned that Dewey's work was itself politically motivated and charged Dewey with supporting reactionary views and "Red baiting". Lamont wrote an introduction to the anti Polish pamphlet Behind the Polish Soviet Break by Alter Brody.
1940 жылдар
Ламонт Америка-КСРО достығының ұлттық кеңесінің (NCASF) (бастапқыда Кеңес қатынастары жөніндегі ұлттық кеңес немесе NCSR) маңызды негізін қалаушысы болды. Басқа негізін қалаушылардың қатарында Гарвард университетінің профессоры Ральф Бартон Перри және Эдвин Сеймур Смит болды. Ол 1943 жылдан 1947 жылға дейін кеңестің алғашқы төрағасы қызметін атқарды. Ламонт Екінші дүниежүзілік соғыстан әрі, Орталық және Шығыс Еуропада спутниктік коммунистік үкіметтер құрылғаннан кейін де Кеңес Одағына көңіл бөліп, жақтас болды. Ол «Совет агрессиясы туралы миф» деген кітапшаның авторы болды, онда былай деп жазды: «Шындығында, Трумэн және Эйзенхауэр әкімшіліктері өздерінің ауқымды қарулану бағдарламаларын Конгресс арқылы өткізу және «Қырық жылдық соғыстың» жалғасуын негіздеу үшін американ халқын Кеңес немесе коммунистік сипаттағы қандай да бір қауіптен сақтандыру құрылғысын қолдануға мәжбүр болды». 1944 жылы Ламонт Альтер Броудидің Катынь қырғынының советтік бұрмалауын Батысқа таныстырған кітабына алғысөз жазды.
Lamont was a key founder of the National Council of American Soviet Friendship (NCASF) (originally National Council on Soviet Relations or NCSR). Other founders included Professor Ralph Barton Perry of Harvard University and Edwin Seymour Smith. He served as its first chairman from 1943 to 1947. Lamont remained sympathetic to the Soviet Union well after World War II and the establishment of satellite Communist governments in Central and Eastern Europe. He authored a pamphlet entitled The Myth of Soviet Aggression in which he wrote: The fact is, of course, that both the Truman and Eisenhower Administrations, in order to push their enormous armaments programs through Congress and to justify the continuation of the Cold War, have felt compelled to resort to the device of keeping the American people in a state of alarm over some alleged menace of Soviet or Communist origin. In 1944 Lamont wrote a preface to a book by Alter Brody that popularized the Soviet falsification of the Katyn massacre in the West.
1950 жылдар
Ламонт 1952 жылы Нью-Йорк штатынан АҚШ Сенатына Америкалық Еңбек партиясының тікелей тізімі бойынша кандидат болды. Ол 104 702 дауыс алып, республикалық Ирвинг М. Айвске жеңілді. 1953 жылы сенатор Джозеф Маккартидің Сенаттағы Тергеу жөніндегі тұрақты кіші комитеті алдында куәлік беруге шақырылғанда, ол ешқашан коммунист болмағанын мәлімдеді, бірақ өзінің немесе басқалардың нанымдарын талқылаудан бас тартты, оның орнына Бесінші түзетуді емес, Бірінші түзетудегі сөз бостандығының кепілдігін келтірді. Қараша айында Ламонт азаматтық құқықтарды қолдау үшін 1 миллион долларлық Құқықтар қорын құруға 50 мың доллар сыйлады, бұл антикоммунистік заңнаманы, саяхат шектеулерін және ойын-сауық индустриясындағы қара тізімге енгізуді себеп етті. Сол айда ол сотқа шағымданып, комитеттің өкілеттігіне күдік тудырды. Сол жылы ол «Неліктен мен коммунист емеспін?» деген кітабын жазды. Марксизмге адал болғанына қарамастан, ол ешқашан АҚШ Коммунистік партиясына қосылмады және Корея соғысын қолдады. 1955 жылдың сәуір айында Ламонт осы сот процесінің нәтижесін күтіп, Колумбия университетіндегі философия лекторы қызметінен бас тартты, ал университет бұл Ламонттың шешімі екенін, «университеттің ешбір қызметкерінің алдын ала ұсынысысыз» қабылданғанын мәлімдеді. АҚШ округтік сотының судьясы Эдвард Вайнфельд Ламонтқа қарсы айыптаманың негіссіз екенін анықтады, бірақ үкімет жаңа айыптама іздеудің орнына бұл шешімге шағым жасады. 1955 жылы Апелляциялық соттың бірауыздан қабылдаған шешімі бұл оны растады, ал 1956 жылы үкімет Жоғарғы Сотқа шағымданудан бас тартты. ACLU директоры ретінде Ламонт ұйымнан коммунистерді қуу әрекеттеріне қарсы тұрды және 1954 жылы ол Маккартидің айыптауларына қарсы ACLU оны қолдамағанын сезініп, лауазымынан кетті. 1951 және 1957 жылдары Ламонтқа Мемлекеттік департамент тарапынан паспорт беруден бас тартты, себебі ол Коммунистік партияға мүшелік туралы сұраққа жауап беруден бас тартқандықтан, оның өтініші толық емес деп есептелді. Ол 1957 жылдың маусым айында Мемлекеттік департаментке шағымданып, оның іс-әрекеті бойынша тыңдау өткізуді талап етті. Ол 1958 жылдың маусым айында Кентке қарсы Даллес ісі бойынша Жоғарғы Соттың шешімінен кейін паспортын алды және 1959 жылдың наурыз айында әлемді аралап шығу үшін АҚШ-ты тастап кетті. Ол 1958 жылы Нью-Йорк штатынан АҚШ Сенатына тәуелсіз социалистік тізім бойынша қайта кандидат болды. Ол 5,5 миллионнан астам дауыс берілгеннен 49 мыңнан астам дауыс алып, республикашыл Кеннет Б. Китингтен жеңілді. 1959 жылы Ламонт Фидель Кастроны және оның Кубадағы революциялық үкіметін ынталы түрде қолдады.
Lamont ran for the U. S. Senate from New York, in 1952 on the American Labor ticket. He received 104,702 votes and lost to Republican Irving M. Ives. When called to testify in front of Senator Joseph McCarthy's Senate Permanent Subcommittee on Investigations in 1953, he denied ever having been a Communist, but refused to discuss his beliefs or those of others, citing not the Fifth Amendment but the First Amendment's guarantee of free speech. In November, Lamont donated $50,000 to create a $1,000,000 Bill of Rights Fund to support civil rights advocates, citing anti Communist legislation, travel restrictions, and blacklisting in the entertainment industry. The same month, he challenged the subcommittee's authority in court. The same year, he wrote Why I Am Not a Communist. Despite his allegiance to Marxism, he never joined the Communist Party USA, and supported the Korean War. In April 1955, Lamont withdrew from his role as a philosophy lecturer at Columbia University pending the outcome of these legal proceedings, and the university said it was Lamont's decision, made "without prior suggestion by any officer of the university". Judge Edward Weinfeld of the U. S. District Court found the indictment against Lamont was faulty, but the government, rather than seek a new indictment, appealed that ruling. A unanimous panel of the Court of Appeals agreed in 1955 and in 1956 the government chose not to appeal to the Supreme Court. As a director of the ACLU, Lamont had resisted attempts to purge the organization of Communists and, in 1954, he resigned his position because he felt the ACLU had not supported him in the face of McCarthy's charges. In 1951 and 1957, Lamont was denied a passport by the State Department, which considered his application incomplete because he refused to answer a question about membership in the Communist Party. He sued the State Department in June 1957 seeking a hearing on its action. He obtained his passport in June 1958 following a Supreme Court decision in another case, Kent v. Dulles, and left the U. S. for a world tour in March 1959. He ran again for the U. S. Senate from New York in 1958 on the Independent Socialist ticket. He received more than 49,000 votes out of more than 5,500,000 cast, losing to Republican Kenneth B. Keating. In 1959, Lamont became an enthusiastic supporter of Fidel Castro and his revolutionary government in Cuba.
1960 жылдар
1964 жылы Ламонт пошта бас меңгерушісін 1962 жылғы насихатқа қарсы пошта заңына сәйкес, оның поштасын оқығаны және кейде жеткізуден бас тартқаны үшін сотқа берді. Бұл заң Әділет министрлігі мен Пошта басқармасының қарсылығына қарамастан қабылданды және пошта бас меңгерушісіне АҚШ-тан тыс жерден келген «коммунистік саяси насихатты» адресат мұндай поштаны алуға келіссе ғана жоюға рұқсат берді. Заң жабық хаттарға қолданылмады, бірақ жарияланған материалдарға бағытталған еді. Ламонт АҚШ округтік сотында 2–1 есебімен сотты ұтырып, пошта кеңсесі осындай бір хатты жеткізгеннен кейін Жоғарғы сотқа шағымданып, бұл жеткізілімнің оның сот процесін тоқтатуға бағытталған әрекет екенін және пошта қызметін үзу жалғасатынын мәлімдеді. 1965 жылдың 24 мамырында Жоғарғы сот «Lamont v. Postmaster General» ісі бойынша заңның конституцияға қайшы екенін бірауызды түрде шешті. Бұл Жоғарғы соттың Бірінші түзетудегі сөз бостандығы кепілдігін бұзғандықтан заңды жарамсыз деп тануының алғашқы жағдайы болды. Ламонттың адвокаты Леонард Б. Будин болды, ол көптеген азаматтық құқықтар ісімен айналысты. Ол сол жылы Орталық барлау агенттігіне қарсы федералды сотта ұқсас істі жеңіп алды. Сол жылы ол Дороти Дэйдің Кеңес Одағына және Шығыс Еуропаның бірнеше еліне сапарын қаржылады. 1979 жылы Ламонт Half Moon Foundation, Inc. ұйымын құрды. Half Moon Foundation – 501(c)(3) коммерциялық емес ұйым және Нью-Йорк штатында тіркелген. Қор «тұрақты халықаралық бейбітшілікті, Біріккен Ұлттарды қолдауды, еліміздің табиғи ортасын сақтауды және Конституция мен Құқықтар туралы билльде кепілдендірілген азаматтық бостандықтарды қорғау мен кеңейтуді» мақсат ете құрылды. Ламонт Америкалық гуманистік қауымдастығының құрметті президенті болды және 1977 жылы «Жылдың гуманисті» атанды. 1981 жылы ол Ганди атындағы бейбітшілік сыйлығын алды. 1998 жылы Ламонт Халықаралық гуманистік және этикалық одақтан өмірінен кейін ерекше гуманистік қызмет сыйлығымен марапатталды және ол Гуманистік манифестке қол қойғандардың бірі болды.
In 1964, Lamont sued the Postmaster General for reading and, at times, refusing to deliver his mail under the anti propaganda mail law of 1962, passed over the objections of the Department of Justice and the Post Office, that allowed the Postmaster General to destroy "communist political propaganda" sent from outside the United States unless the addressee says he wants to receive such mail. The statute did not apply to sealed correspondence, but was aimed at published materials. He lost a 2–1 decision in U. S. District Court, after the Post Office delivered one such item of mail, and appealed to the Supreme Court, arguing that the single delivery was a subterfuge designed to moot his lawsuit while continuing to interrupt his mail service. On May 24, 1965, the Supreme Court held unanimously in Lamont v. Postmaster General that the law was unconstitutional. It was the first time the Supreme Court invalidated a statute as a violation of the First Amendment's guarantee of freedom of speech. Lamont's attorney was Leonard B. Boudin, who worked on many civil liberties cases. He won a similar lawsuit against the Central Intelligence Agency in federal court the same year. The same year, he financed Dorothy Day's visit to the Soviet Union and several other countries in Eastern Europe. In 1979, Lamont founded Half Moon Foundation, Inc. Half Moon Foundation was a 501(c)(3) non profit organization and was incorporated in the state of New York. The Foundation was formed "to promote enduring international peace, support for the United Nations, the conservation of our country's natural environment, and to safeguard and extend civil liberties as guaranteed under the Constitution and the Bill of Rights." Lamont was president emeritus of the American Humanist Association and in 1977 was named Humanist of the Year. In 1981, he received the Gandhi Peace Award. In 1998, Lamont received a posthumous Distinguished Humanist Service Award from the International Humanist and Ethical Union and he was one of the signers of the Humanist Manifesto.
Жеке өмір және өлім
1928 жылы Ламонт Маргарет Хейс Ирландқа үйленді. Олар 1960-шы жылдардың басында ажырасты. 1962 жылы ол Хелен Бойден Лэмпке үйленді; ол 1975 жылы қатерлі ісіктен қайтыс болды. 1986 жылы Ламонт Бет Кинерге үйленді; ол оның қайтысынан кейін тірі қалды. 1995 жылы 26 сәуірде ол Нью-Йорк штатының Оссининг қаласындағы үйінде қайтыс болды.
In 1928, Lamont married Margaret Hayes Irish. They divorced in the early 1960s. In 1962, he married Helen Boyden Lamb; she died of cancer in 1975. In 1986, Lamont married Beth Keehner; she survived his death. He died at home in Ossining, New York, on April 26, 1995.
Жазбалар
Ламонт – өнімді жазушы. Ол екі оннан астам кітап пен ондаған памфлеттерді жазды, бірлесіп жазды, редакциялады немесе бірлесіп редакциялады, сондай-ақ өмір бойы бейбітшілік пен азаматтық құқықтар үшін күресіп, маңызды әлеуметтік мәселелер бойынша газеттерге, журналдарға және ғылыми басылымдарға мыңдаған хаттар жазды. 1935 жылы ол докторлық диссертациясының қайта жаңартылған нұсқасы болған «Өлімсіздіктің иллюзиясы» (алғашқыда 1932 жылы «Өлімсіздік мәселелері: салдары зерттеуі» деп жарияланған) еңбегін жариялады. Ламонт адамдардың өлімнен кейінгі өмірге сенімсіз де толыққанды өмір сүре алатынын, ал адам өмірі тек бір рет келетінін түсінгенде оның құндылығы арта түседі деп сақты. Оның ең танымал еңбегі – «Гуманизм философиясы» (алғашқыда 1949 жылы «Гуманизм – философия ретінде» деп жарияланған), қазіргі таңда сегізінші басылымы жарық көрген. Ол сонымен қатар Джон Дьюи, Джон Мейсфилд және Джордж Сантаянаның жекелеген портреттерін жариялады.
Lamont was a prolific author. He wrote, co wrote, edited, or co edited more than two dozen books and dozens of pamphlets, and wrote thousands of letters to newspapers, magazines, and journals on significant social issues during his lifelong campaign for peace and civil rights. In 1935, he published The Illusion of Immortality (originally published in 1932 as Issues of Immortality: A Study in Implications), which was a revised version of his doctoral dissertation. Lamont argued that people can live satisfactory lives without belief in life after death and that human life may be recognized to be more precious if it is realized that it only comes once to each man. His most famous work is The Philosophy of Humanism (originally published in 1949 as Humanism as a Philosophy), now in its eighth edition. He also published intimate portraits of John Dewey, John Masefield, and George Santayana.