Уиттакер Чемберс: Саясаткер, жазушы және тыңшының өмірі

Кіріспе

Коммунистік тыңшы, жазушы, редактор (1901–1961)

Уиттакер Чемберс (туған Джей Вивиан Чемберс; 1 сәуір 1901 – 9 шілде 1961) – американдық жазушы және барлау қызметкері. 1925 жылы Коммунистік партияға мүше болып, 1932–1938 жылдары кеңестік тыңшы болып жұмыс істегеннен кейін, ол 1938 жылы кеңестік жерасты қызметінен дезертирлік жасап, 1939–1948 жылдары Time журналында жұмыс істеді, ал 1949–1950 жылдары «Ware Group» ісі бойынша жалған куәлік беруде куәлік берді, бұл «ғасырдың соты» деп аталды, барлығы оның 1952 жылғы «Witness» мемуарында сипатталған. Содан кейін ол 1957–1959 жылдары National Review журналында аға редактор болып жұмыс істеді. 1984 жылы АҚШ президенті Рональд Рейган оған өлімнен кейін Президенттік бостандық медалін табыс етті.

Өмірбаян

Чемберс Филадельфияда (Пенсильвания штаты) дүниеге келді және балалық шағын Бруклинде өткізді. 1904 жылы оның отбасы Линбрукқа (Лонг-Айленд, Нью-Йорк штаты) көшіп келді, ол сол жерде өсіп, мектепке барды. Оның ата-анасы Джей Чемберс және Лаха Уиттакер болды. Ол балалық шағын ата-анасының ажырасуы және психикалық аурумен ауыратын әжесін күтіп-бағу қажеттілігі салдарынан қиын болғандығын айтты. Оның әкесі суретші және Декоративтік дизайнерлер қатарының мүшесі болды; анасы соңғы кезде әлеуметтік жұмыскер болып жұмыс істеді. Чемберстің ағасы Ричард Годфри Чемберс 22 жасында колледжден шыққаннан кейін көп ұзамай өзін-өзі өлтірді. Чемберс ағасының тағдыры оның коммунизмге қызығушылығының көптеген себептерінің бірі екенін мәлімдеді. Ол былай деп жазды: «Ол маған өліп бара жатқан әлемде ешбір нәрсе ұсына алмайтын сенім мен көрегендік, өмір сүруге және өлуге болатын нәрсені ұсынды». Оның таныстары Гай Эндор және Сити Колледждің студенті, ақын Генри Золинский еді. Екінші курста Чемберс «Боарс Хед» қоғамына қосылды және Колумбия университетінің әдеби журналы «The Morningside» үшін «Құыршақтарға арналған пьеса» атты пьеса жазды, сонымен қатар журналды өңдеді. Көптеген студенттер мен әкімшілік өкілдер бұл пьесаны дінге қарсы деп санады, ал дау-дамақ Нью-Йорк қаласының газеттеріне тарады. Кейіннен бұл пьеса Хиске қарсы куәлік кезінде Чемберске қарсы қолданылды. Осы даудан көңілі қалған Чемберс 1925 жылы Колумбия университетін тастап кетті.

Коммунизмнің тыңшылығы

1924 жылы Чемберс Владимир Лениннің «Советтер істеп тұр» деген кітабын оқып, одан терең әсер алды. Ол енді отбасының дұрыс жұмыс істемейтінін «орта таптың жалпы дағдарысының кішкентай үлгісі» деп жазды, бұл коммунизм құтылуды уәде еткен жағдай еді. Чемберстің өмірбаяуын жазған Сэм Таненхаус Лениннің билігін теріске илеушілігін «Чемберсті дәл осы нәрсе тартып алды. Ол, соңғы ақиқатында, өзінің дінін тапты» деді. Чемберс марксист болып, 1925 жылы Америка Құрама Штаттарының Коммунистік партиясына (CPUSA) қосылды, ол кезде Америка жұмысшылар партиясы деп аталған.

Коммунистік

Чемберс "New Masses" журналына мақалалар жазып, редакциялаған, сондай-ақ 1927 жылдан 1929 жылға дейін "Daily Worker" газетінің редакторы болды. Хэлли Фланаган оны "Сен олардың дауыстарын ести аласың ба?" деген пьеса ретінде өңдеп, қойды (Уиттакер Чемберстің библиографиясына қараңыз), ол Америка мен көптеген басқа елдерде сахналанды. Чемберс сонымен қатар аудармашы ретінде де жұмыс істеді, оның еңбектерінің ішінде Феликс Салтеннің 1923 жылғы "Бэмби, орманның өмірі" романының ағылшын тіліне аудармасы бар.

Тауар тобы

Чемберс «коммунистік жер асты» ұйымына қабылданып, ГРУ (Бас барлау басқармасы) шпиондық желісі үшін, Александр Улановскийдің, сондай-ақ Ульрих атымен танылған басшылығымен шпиондық қызметін бастады. Кейін оның басты жетекшісі Джозеф Петерс болды, ол CPUSA Бас хатшысы Эрл Браудермен Руди Бейкерге алмастырылды. Чемберс Петерстің оны Гарольд Уэйрмен таныстырғанын мәлімдеді (бірақ кейін Петерс ешқашан Уэйрмен танысқан жоқ екенін жоққа шығарды, сондай-ақ ХУАК-қа ол, Чемберс, Уэйрді білмейтінін куәландырды). Чемберс Уэйрдің Вашингтондағы коммунистік жер асты ұяшығының басшысы болғанын айтты, оған келесілер кірген:

Chambers was recruited to join the "communist underground" and began his career as a spy, working for a GRU (Main Intelligence Directorate) spy ring headed by Alexander Ulanovsky, also known as Ulrich. Later, his main handler was Josef Peters, who was replaced by CPUSA General Secretary Earl Browder with Rudy Baker. Chambers claimed that Peters introduced him to Harold Ware (although he later denied Peters had ever been introduced to Ware, and also testified to HUAC that he, Chambers, never knew Ware). Chambers claimed that Ware was head of a communist underground cell in Washington that reportedly included the following:
Name Description Lee Pressman Assistant general counsel of Agricultural Adjustment Administration (AAA) John Abt Chief of Litigation for AAA (1933–1935), assistant general counsel of the WPA 1935, chief counsel on Senator Robert La Follette Jr.'s La Follette Committee (1936–1937) and special assistant to U. S. Attorney General (1937–1938) Marion Bachrach Sister of John Abt; office manager to Representative John Bernard of the Minnesota Farmer Labor Party Alger Hiss Attorney for Agricultural Adjustment Administration and Nye Committee; moved to Department of State in 1936, where he became an increasingly prominent figure Donald Hiss Brother of Alger Hiss; employed at Department of State Nathan Witt Employed at Agricultural Adjustment Administration; later moved to National Labor Relations Board Victor Perlo Chief of Aviation Section of War Production Board; later, joined Office of Price Administration at Commerce and Division of Monetary Research at Treasury Charles Kramer Employed at Department of Labor's NLRB George Silverman Employed at RRB; later worked with Federal Coordinator of Transport, U. S. Tariff Commission and Labor Advisory Board of National Recovery Administration Henry Collins Employed at National Recovery Administration and later Agricultural Adjustment Administration Nathaniel Weyl Economist at Agricultural Adjustment Administration; later, defected from communism himself and gave evidence against party members John Herrmann Author; assistant to Harold Ware; employed at Agricultural Adjustment Administration; courier and document photographer for Ware group; introduced Chambers to Hiss
Apart from Marion Bachrach, these individuals were all members of Franklin Roosevelt's New Deal administration. Chambers worked in Washington as an organizer in communists in the city and as a courier between New York and Washington for stolen documents, which were delivered to Boris Bykov, the GRU station chief.

Аты-жөні | Сипаттамасы
---|---
Ли Прессман | Ауыл шаруашылығын жақсарту басқармасының (AAA) көмекші бас кеңесшісі
Джон Абт | AAA-ның сот ісі жөніндегі бас кеңесшісі (1933–1935), 1935 жылы WPA-ның бас кеңесшісі, сенатор Роберт Ла Фоллеттің Ла Фоллетт комитетінің (1936–1937) бас кеңесшісі және АҚШ Бас прокурорының арнайы көмекшісі (1937–1938)
Марион Бакрах | Джон Абттың қарындасы; Миннесота фермерлік еңбек партиясының өкілі Джон Бернардтың кеңсе меңгерушісі
Алгер Хисс | Ауыл шаруашылығын жақсарту басқармасы және Най комитетінің адвокаты; 1936 жылы Мемлекеттік департаментке көшті, онда оның беделі артты
Дональд Хисс | Алгер Хисстің інісі; Мемлекеттік департаментте жұмыс істеді
Натан Уитт | Ауыл шаруашылығын жақсарту басқармасында жұмыс істеді; кейін Ұлттық еңбек қатынастары кеңесіне (NLRB) көшті
Виктор Перло | Соғыс өндірісі кеңесінің авиация бөлімінің басшысы; кейін Сауда департаментіндегі Бағалар басқармасына және Қаржы министрлігіндегі Монетарлық зерттеулер бөліміне қосылды
Чарльз Крамер | Еңбек департаментінің NLRB-сында жұмыс істеді
Джордж Сильверман | RRB-да жұмыс істеді; кейін Транспортты үйлестіру федерациясымен, АҚШ Тариф комиссиясымен және Ұлттық қалпына келтіру басқармасының Еңбек кеңесімен жұмыс істеді
Генри Коллинз | Ұлттық қалпына келтіру басқармасында және кейін Ауыл шаруашылығын жақсарту басқармасында жұмыс істеді
Натаниэль Вейл | Ауыл шаруашылығын жақсарту басқармасындағы экономист; кейін коммунизмнен бас тартып, партия мүшелеріне қарсы куәлік берді
Джон Геррманн | Жазушы; Гарольд Уэйрдің көмекшісі; Ауыл шаруашылығын жақсарту басқармасында жұмыс істеді; Уэйр тобы үшін курьер және құжаттарды фотосуретке түсіруші; Чемберсті Хиске таныстырды

Марион Бакрахтан басқа, бұл адамдардың барлығы Франклин Рузвельттің «Жаңа саясат» әкімшілігінің мүшелері болды. Чемберс Вашингтонда қаладағы коммунистерді ұйымдастырушы және ұрланған құжаттарды Нью-Йорк пен Вашингтон арасында жеткізуші болып жұмыс істеді, олар ГРУ станциясының бастығы Борис Быковқа тапсырылды.

Басқа жасырын көздер

"Карл" немесе "Карл" атты кодовое имямен Чемберс 1930 жылдардың ортасында түрлі жасырын дереккөздер мен советтік барлау арасында курьер болып жұмыс істеді. Жоғарыда аталған Уэйр тобынан өзге, Чемберс өзі байланыс жасаған деп мәлімдеген дереккөздер:

Аты-жөні Сипаттамасы
Гарри Декстер Уайт АҚШ Қаржы министрлігінің Ақша зерттеулер бөлімінің директоры
Гарольд Глассер АҚШ Қаржы министрлігінің Ақша зерттеулер бөлімінің директорының орынбасары
Ноэль Филд Мемлекеттік департаментте қызметкер
Джулиан Уодли АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігінің экономисі; кейіннен АҚШ Мемлекеттік департаментінің Сауда келісімдері бөлімі
Винсент Рено АҚШ Армиясының Абердин полигонындағы математик
Уард Пигман Ұлттық стандарттар бюросында, содан кейін Еңбек және халық әл-ауқаты комитетінде қызмет етті.

Қатысушыдан шығу

Чемберс өзінің тыңшылық қызметін 1932 жылдан бастап 1937 немесе 1938 жылға дейін, тіпті коммунизмге сенімі төмендеген кезде де жалғастырды. 1936 жылы басталған Иосиф Сталиннің Ұлы тазалауы оны қатты мазалады. Сталинмен арасы үзген, жоғары дәрежелі кеңес тыңшысы Игнас Рейстің Швейцарияда өлтірілгенін, сондай-ақ Чемберстің досы және әріптесі Джульет Стюарт Пойнцтің АҚШ-та жоғалып кеткенін білгендіктен ол өмірі үшін де қорқып жүрді. Пойнц 1937 жылы Мәскеуге сапар шегіп, Сталиндік тазалаулардың салдарынан коммунистік идеяға көңілі толып, елден жоғалып кеткен. Чемберс "тазалауға" ұшырауы мүмкін деп ойлағандықтан, Мәскеуге бару туралы бірнеше тапсырманы орындамай қойды. Ол сондай-ақ өзінің дереккөздерінен алған кейбір құжаттарды жасыра бастады. Оларды құжаттардың микропленкадағы бірнеше рулондарымен бірге кеңестіктер оны және оның отбасын өлтіруіне қарсы "құтқару шеңбері" ретінде пайдалануды жоспарлады. Бастапқыда ол тыңшылық қызметі туралы ақпаратты АҚШ үкіметіне беруді ойламаған. Оның тыңшылық байланыстары достары болғандықтан, олардан хабарласуға ниеті болмады.

Берль кездесуі

1939 жылғы тамыздағы Молотов-Риббентроп пакті Чемберсті Кеңес Одағына қарсы қимыл жасауға итермеледі. 1939 жылдың қыркүйегінде, антикоммунистік ресейлік журналист Исаак Дон Левиннің ұсынысымен, Чемберс пен Левин АҚШ Мемлекеттік хатшысының көмекшісі Адольф А. Берльмен кездесті. Левин Чемберсті Уолтер Кривицкиймен таныстырды, ол американдық және британдық билік органдарына екі үкіметте де қызмет атқаратын кеңес агенттері туралы ақпарат беріп жүрген. Кривицкий Чемберске хабарлау – олардың міндеті екенін айтты. Чемберс қудалаудан қорғалу шартымен білгенін жариялауға келісті. Берльдің Вашингтондағы Вудли Маншн үйінде өткен кездесуде Чемберс бірнеше қазіргі және бұрынғы мемлекеттік қызметкерлерді тыңшы немесе коммунизмге жақын деп атады. Аталған адамдардың көпшілігі салыстырмалы түрде маңызсыз лауазымдарда болды немесе бұрыннан күдік тудырған. Бірақ кейбір есімдері көбірек маңызға ие және таң қалдырды: Алгер Хисс, оның інісі Дональд Хисс және Лоренс Дагган, олардың үшеуі де Мемлекеттік департаментте орта деңгейдегі лауазымды шенеуніктер еді, сондай-ақ Франклин Рузвельттің арнайы көмекшісі Лаухлин Карри. Тағы бір адам, Винсент Рено, Абердин полигонындағы аса құпия бомба көздеуіш жобасында жұмыс істеген. Берль Чемберстің ақпаратын әлсіз, нақты емес және расталмаған деп тапты. Ол бұл ақпаратты Ақ үйге жеткізді, бірақ президент Франклин Рузвельт оны қабылдамады. Берль ешқандай қарсылық білдірмеді, бірақ ол өзінің жазбаларын сақтап қалды, олар кейінірек Хисс ісіндегі жалған куәлік беру ісінде дәлел ретінде пайдаланылды. Берль 1940 жылдың наурыз айында Чемберстің ақпаратын Федералдық тергеу бюросына (ФТБ) жеткізді. 1941 жылдың ақпан айында Кривицкий өз қонақ үйінің бөлмесінде өлген күйде табылды. Полиция өлімді өзіне-өзі қол жұмсау деп шешті, бірақ Кривицкийді кеңестік барлау қызметі өлтірген деген болжам кең тарады. Кеңес олар Чемберсті де өлтіруге тырысуы мүмкін деген алаңдаумен, Берль ФТБ-ға Чемберспен болған сұхбаты туралы қайтадан хабарлады. ФТБ Чемберсті 1942 жылдың мамырында және 1945 жылдың маусымында тексерді, бірақ АҚШ-тың саяси бағытына сәйкес, нацистік Германияға қарағанда Кеңес Одағынан туындаған қауіпті аз деп есептегендіктен, дереу шаралар қабылдамады. Тек 1945 жылдың қарашасында, Элизабет Бентли мүшеліктен шығып, Чемберстің айтқандарын көп бөлігін растағанда ғана ФТБ Чемберстің сөзіне назар аудара бастады.

The August 1939 Molotov–Ribbentrop Pact drove Chambers to take action against the Soviet Union. In September 1939, at the urging of the anticommunist Russian born journalist Isaac Don Levine, Chambers and Levine met with Assistant Secretary of State Adolf A. Berle. Levine had introduced Chambers to Walter Krivitsky, who was already informing American and British authorities about Soviet agents who held posts in both governments. Krivitsky told Chambers that it was their duty to inform. Chambers agreed to reveal what he knew on the condition of immunity from prosecution. During the meeting, which took place at Berle's home, Woodley Mansion, in Washington, Chambers named several current and former government employees as spies or communist sympathizers. Many names mentioned held relatively minor posts or were already under suspicion. Some names, however, were more significant and surprising: Alger Hiss, his brother Donald Hiss, and Laurence Duggan, who were all respected, mid level officials in the State Department, and Lauchlin Currie, a special assistant to Franklin Roosevelt. Another person named Vincent Reno had worked on a top secret bombsight project at the Aberdeen Proving Grounds. Berle found Chambers's information tentative, unclear, and uncorroborated. He took the information to the White House, but President Franklin Roosevelt dismissed it. Berle made little if any objection. He kept his notes, however, which were later used as evidence during Hiss's perjury trials. Berle notified the Federal Bureau of Investigation of Chambers's information in March 1940. In February 1941, Krivitsky was found dead in his hotel room. Police ruled the death a suicide, but it was widely speculated that Krivitsky had been killed by Soviet intelligence. Worried that the Soviets might try to kill Chambers too, Berle again told the FBI about his interview with Chambers. The FBI interviewed Chambers in May 1942 and June 1945 but took no immediate action in line with the political orientation of the United States, which viewed the potential threat from the Soviet Union as minor compared to that of Nazi Germany. Only in November 1945, when Elizabeth Bentley defected and corroborated much of Chambers's story, would the FBI begin to take Chambers seriously.

Уақыт

Берл кездесуі кезінде Чемберс бір жылдан кейін жасырынып, Time журналының штат қызметкерлеріне қосылды (1939 жылғы сәуір айы). Ол бір ай ішінде Джеймс Джойстің «Финнеганс Уэйк» кітабына арналған мұқабалық мақала жазды. Ол журналдың соңғы бөлімінде Джеймс Эйджимен, содан кейін Кальвин Фиккспен бірге кітаптар мен фильмдерге шолу жасай бастады. 1942 жылғы қазан айында Фикс жүрек талмасынан қайтыс болғаннан кейін, Уайлдер Хобсон «Өнер және ойын-сауық» бөлімінің Чемберстің көмекші редакторы қызметін атқарды. Бұл бөлімде Чемберспен жұмыс істеген басқа жазушылардың арасында романшы Найджел Деннис, болашақ New York Times Book Review редакторы Харви Брейт және ақындар Говард Мосс пен Уэлдон Кис болды. Теодор Х. Уайт пен Ричард Лаутербах сияқтылар арасында Қытайдағы Чан Кайши режимінің элитаризм, сыбайлас жемқорлық және тиімсіздігіне қатысты сын туды. Олар Жапон империализміне қарсы күресте Маоның Қызыл Армиясымен ынтымақтастықты күшейтуді жақтады. Чемберс және Уильям Ф. Баклидің National Review журналының негізін қалаушылардың бірі болған Вилли Шламм, Чан Кайшиге адал, коммунизмге қарсы көзқарас ұстанды. Time журналын негіздеуші Генри Люс, Қытайда өскен және Чан мен оның әйелі Сонг Мэйлиннің жеке досы болғандықтан, Чемберстің жағына толықтай қосылды. Уайт өзінің мақалалары цензураланып, тіпті толығымен тоқтатылғанына шағымданды және соғыс аяқталғаннан кейін бірден Time журналынан кетіп қалды. 1940 жылы Уильям Сароян Фиксті Сароянның «Love's Old Sweet Song» пьесасында «Time» журналының «қосымша редакторлары» қатарында тізімдеді. Люс оны 1942 жылдың жазында (Вайнштейннің айтуынша) немесе 1943 жылдың қыркүйегінде (Таненхаус айтуынша) аға редактор етіп тағайындады және 1943 жылдың желтоқсанында редакциялық саясатты анықтайтын Time журналының «Аға тобының» мүшесі болды. Оның әріптесі Джон Херси оларды былай сипаттады: Time журналы қызықты кезеңде болды; Том Мэтьюс есімді редактор Джеймс Эйджи, Роберт Фицджеральд, Уиттакер Чемберс, Роберт Кантуэлл, Луис Кроненбергер және Кальвин Фикс сияқты дарынды жазушылардың тобын жинады. Олардың жазуы керемет болды. Time стилі әлі де өте ескірген болып көрінетін («сөздер кері бағытта жүріп, сананы шатастыратын»), бірақ тіпті жаңа келген ретінде, журналдағы әр мақаланы кім жазғанын анықтауға болатын, өйткені осы жазушылардың әрқайсысының өзіне тән стильі болды. 1948 жылдың басына қарай Чемберс Time журналының ең танымал жазушы-редакторларының біріне айналды. Біріншіден, Гисс қатысқан Ялта конференциясы туралы «Қоймадағы әруақтар» (1945 жылғы 5 наурыз) атты өткір сындық мақаласы жарық көрді. Кейіннен мұқабалық мақалаларында Мариан Андерсон, Арнольд Дж. Тойнби, Ребекка Уэст және Рейнхольд Нибурдың өмірбаяндары жарияланды. Мариан Андерсонға арналған мұқабалық мақала («Дін: Мысыр жерінде», 1946 жылғы 30 желтоқсан) оқырмандардың көптеген хаттарына жауап ретінде журналдың авторлық құқықты сақтамау ережесін бұзғанша өте танымал болды: Time журналының көптеген мұқабалық мақалаларын бөлімнің штаттық қызметкерлері жазады және өңдейді. Бірақ кейбір мұқабалық мақалалар, ерекше қиындықтар тудыратын немесе ерекше әдеби шеберлікті қажет ететін жағдайларда, аға редактор Уиттакер Чемберс жазады. 1945 жылы Time журналының әріптесі Чарльз Вертэнбейкерге жазған хатында Time Life бас редакторының орынбасары Джон Шоу Биллингс Чемберс туралы былай деді: «Уиттакер біздің редакторымыздың арасында сөздерді ең жақсы көрсете білетін жазушы, ол керемет техник, әсіресе Time бөлімін құрастырудың мозаикалық өнерінде шебер». Чемберс сол жылы Хисс ісі ашылған кезде мансабының шыңына жетті. Осы уақытта Чемберс және оның отбасы квакерлер болып, Мэрилендтегі фермасына жақын Пайп Крик Достар үйіне жиналатын болды.

During the Berle meeting, Chambers had come out of hiding after a year and joined the staff of Time (April 1939). He landed a cover story within a month on James Joyce's latest book, Finnegans Wake. He started at the back of the magazine, reviewing books and film with James Agee and then Calvin Fixx. When Fixx suffered a heart attack in October 1942, Wilder Hobson succeeded him as Chambers' assistant editor in Arts & Entertainment. Other writers working for Chambers in that section included novelist Nigel Dennis, future New York Times Book Review editor Harvey Breit, and poets Howard Moss and Weldon Kees. A struggle had arisen between those, like Theodore H. White and Richard Lauterbach, who raised criticism of what they saw as the elitism, corruption and ineptitude of Chiang Kai shek's regime in China and advocated greater co operation with Mao's Red Army in the struggle against Japanese imperialism, and Chambers and others like Willi Schlamm who adhered to a perspective that was staunchly pro Chiang, anticommunist, and both later joined the founding editorial board of William F. Buckley, Jr.'s National Review. Time founder Henry Luce, who grew up in China and was a personal friend of Chiang and his wife, Soong Mei ling, came down squarely on the side of Chambers to the point that White complained that his stories were being censored and even suppressed in their entirety, and he left Time shortly after the war as a result. In 1940, William Saroyan lists Fixx among "contributing editors" at Time in Saroyan's play, Love's Old Sweet Song. Luce promoted him senior editor in either summer 1942 (Weinstein) or September 1943 (Tanenhaus) and became a member of Time "Senior Group", which determined editorial policy, in December 1943. His colleague John Hersey described them as follows:

Time was in an interesting phase; an editor named Tom Matthews had gathered a brilliant group of writers, including James Agee, Robert Fitzgerald, Whittaker Chambers, Robert Cantwell, Louis Kronenberger, and Calvin Fixx. They were dazzling. Time style was still very hokey—"backward ran sentences till reeled the mind"—but I could tell, even as a neophyte, who had written each of the pieces in the magazine, because each of these writers had such a distinctive voice. By early 1948, Chambers had become one of the best known writer editors at Time. First had come his scathing commentary "The Ghosts on the Roof" (March 5, 1945) on the Yalta Conference in which Hiss partook. Subsequent cover story essays profiled Marian Anderson, Arnold J. Toynbee, Rebecca West and Reinhold Niebuhr. The cover story on Marian Anderson ("Religion: In Egypt Land", December 30, 1946) proved so popular that the magazine broke its rule of non attribution in response to readers' letters:

Most Time cover stories are written and edited by the regular staffs of the section in which they appear. Certain cover stories, that present special difficulties or call for a special literary skill, are written by Senior Editor Whittaker Chambers. In a 1945 letter to Time colleague Charles Wertenbaker, Time Life deputy editorial director John Shaw Billings said of Chambers, "Whit puts on the best show in words of any writer we've ever had a superb technician, particularly skilled in the mosaic art of putting a Time section together." Chambers was at the height of his career when the Hiss case broke later that year. Meanwhile, Chambers and his family became Quakers, attending Pipe Creek Friends Meetinghouse near his Maryland farm.

Қалқа

1948 жылғы 3 тамызда Чемберс Америкалық қызметкерлердің антидемократиялық әрекеттерін зерттеу комитетінің (HUAC) алдында куәлік беруге шақырылды, онда ол 1930 жылдардың соңындағы "Ware тобының" құрамында болған адамдардың есімдерін атады, олардың ішінде Алгер Хисс те болды. Ол Хиссті тағы да Коммунистік партияның мүшесі деп айтты, бірақ әлі шпионаж айыптарын тақпады. Келесі отырыстарда Хисс куәлік берді және бастапқыда Чемберс есімді ешкімді танымайтынын мәлімдеді, бірақ оны жеке көріп, Чемберстің Хисс өмірінің егжей-тегжейін білетіні анық болғаннан кейін, Хисс Чемберсті "Джордж Кросли" деген атпен танысқанын айтты. Дегенмен, Хисс ешқашан коммунист болмағанын жоққа шығарды. Чемберс әлі де ешқандай дәлел ұсынбағандықтан, комитет бастапқыда бұл мәселеде Хисс айтқанға сенуге бейім болды. Бірақ комитет мүшесі Ричард Никсон ФБР-ден құпия ақпарат алып, осы мәселені тереңдетуге бейімделді. ХАК есебін жариялағанда Хисс куәлігін "дұрыс емес және жасырын" деп сипаттады.

"Қызыл селінш"

Ел Хисс пен Чемберс ісіне байланысты тез арада екіге бөлінді. Президент Гарри С. Трумэн Біріккен Ұлттар Ұйымының Жарғылық конференциясын төрағалық еткен адамның коммунист деген айыптамасына наразы болып, бұл істі "алдағыш тактика" деп есептеді. Кейіннен Маккартизм деп аталатын антикоммунизмнің күшеюі кезінде көптеген консерваторлар Хисс ісін Мемлекеттік департаментте коммунистік инфильтрация мен ықпал ету қаупіне демократтардың немқұрайлылығының белгісі деп қарады. Көптеген либералдар, өз кезегінде, Хисс ісін Республикалық партияның 16 жылдан бері билікте болмағандықтан президенттік лауазымын қайтаруға жасаған әрекетінің бір бөлігі деп қарады. Трумэн 1947 жылы федералдық қызметкерлердің адалдығын тексеру бағдарламасын бастаған 9835-ші атқару бұйрығына да қол қойды.

"Қоңырау шалу"

1948 жылы 8 қазанда Хисс Чемберске қарсы 75 000 долларлық ар-намысқа нұқсан келтіру туралы сотқа шағым түсірді. Алайда, 1970 жылдары "Нью-Йорк Таймс" газетінде хабарланғандай, бұл оқиға тек жартылай ғана шындықтан тұрады. Бұл бос таспаны Чемберс өзінің "Күдік" атты автобиографиясында айтқан болатын. Дегенмен, зиянсыз шаруашылық хабарламаларынан өзге, басқа тылсымды микропленкалардағы құжаттарда "Вашингтон, округ Колумбиядағы дипломатиялық қызметкерлерге шетелдік елшіліктерден жіберілген құпия хаттар" да болған. Жағдайды одан да нашар ететіні, бұл хаттар бастапқыда кодталған түрде жіберілген, ал олардың кодталған түпнұсқалары мен аудармаларының (Чемберстің айтуынша, Хисс арқылы Мәскеуге жіберілген) болуына байланысты, кеңестіктер енді оларды оңай түсіне алатын еді.

Жалған куәлік

Хисске екі баптал өтірік айтуға қатысты айыптама тағылды, бұл оның өткен желтоқсанда федералдық үлкен қазылар алдында берген куәлігіне байланысты болды. Ол Чемберске ешқандай құжат тапсырмағанын және 1936 жылдың ортасынан кейін Чемберсті көрмегенін мәлімдеді. Хисс екі рет өтірік айту бойынша сотқа тартылды. 1949 жылғы маусымда өткен алғашқы сот отырысы қазылардың 8-4 дауысымен шешілмей қалды, яғни келісімге келмей, сот тоқтатылды. Чемберстің куәлігінен өзге, үкіметтік сарапшы Хисс отбасына тиесілі терілген қағаздағы жазулар Чемберс ұсынған құпия құжаттармен сәйкес келетінін көрсетті. Хисс атынан әсерлі куәгерлерге толы тізім ұсынылды: екі Жоғарғы Сот судьясы – Феликс Франкфуртер мен Стэнли Рид, бұрынғы Демократиялық президенттік үміткер Джон В. Дэвис және болашақ Демократиялық президенттік үміткер Адлай Стивенсон. Ал Хисс адвокаттары Чемберсті "Республиканың жауы, Мәсіхке қарсы сөйлеуші, Құдайға сенбейтін, неке мен аналыққа құрметсіздік танытқан" деп сынады. Екінші сот отырысы 1950 жылғы қаңтарда Хисс екі баптал өтірік айтуда кінәлі деп танылды. Ол бес жылға бас бостандығынан айырылды.

Ұлттық шолу

1955 жылы Уильям Ф. Бакли-младший National Review журналын іске қосты, ал Чемберс онда бас редактор болып жұмыс істеді, бір жарым жылдан астам уақыт бойы мақалалар жариялады (1957 жылдың қазаны – 1959 жылдың маусымы). Осы күнге дейін ең көп сілтеме жасалған мақала – Айн Рэндтің «Атлас шайқады» кітабына жазған «Үлкен қарындас сені қадағалап тұр» деген өткір сын мақаласы. 1959 жылы Чемберс National Review журналынан кетіп қалды, бірақ бірнеше жүрек ұстамасын бастан өткергеніне қарамастан Баклимен хат алмасуын жалғастырды. Бір хатында ол: «Мен оңшыл адаммын, себебі мен капитализмді американдық үлгіде қолдауға ниеттенемін. Бірақ капитализм консервативті емес және оның мәні бойынша мұндай бола алмайды» деп жазды.

Сол жылы Чемберс әйелімен бірге Еуропаға сапар жасады, оның ең жарқын сәті – Австриядағы Костлердің үйінде Артур Костлер мен Маргарет Бубер-Нейманмен кездесу болды.

Мұра

2011 жылы жазушы Елена Мария Видаль Дэвид Чемберстің әдесінің мұрасы туралы сұхбаттастырды. Сұхбаттың нұсқалары National Observer және The American Conservative басылымдарында жарияланды.

Президент бостандығы медалі (1984)

1984 жылы президент Рональд Рейган Чемберске "азаттық пен тоталитаризм арасындағы ғасырлық эпикалық күресіне" қосқан үлесі үшін "Азаттық медалін" өскерисімен марапаттады. 1988 жылы Ішкі істер министрі Дональд П. Ходел Пайп Крик фермасына ұлттық маңызы бар ескерткіш мәртебесін берді. 2001 жылы Джордж Буш әкімшілігінің өкілдері Чемберстің туғанына жүз жыл толуын еске алу үшін жекелеген шара өткізді. Сөз сөйлегендердің қатарында Уильям Ф. Бакли кіші де болды.