Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Коммунистік бүлікшіл әрекеттерге қарсы 1950 жылғы заң
1950 statute against communist subversive activities
1950 жылғы Ішкі қауіпсіздік туралы заң (Халық заңы 81 831), сондай-ақ 1950 жылғы Бүлікшіл әрекеттерді бақылау туралы заң, оның басты демеушісі сенатор Пэт МакКарранның (Д Невада) атымен МакКарран заңы немесе Концентрациялық лагерь туралы заң деп те аталады – АҚШ-тың федералды заңы. Конгресс оны президент Гарри Трумэннің ветосына қарамастан қабылдады. Заң коммунистік ұйымдардың федералды үкіметте тіркелуін міндеттеді. 1965 жылғы АҚШ Жоғары Сотының «Альбертсонға қарсы Бүлікшіл әрекеттерді бақылау жөніндегі кеңес» ісі бойынша шешімінде заңдағы коммунистік тіркеу талабының көп бөлігі күштен шығарылды. 1971 жылы президент Ричард Никсон тұтқындамау туралы заңға қол қойғаннан кейін төтенше жағдайдағы тұтқындау ережесі жойылды. 1972 жылы «бүлікшіл әрекеттермен» айналысатын адамдарды тергеуді көздейтін заң ережелерін орындаған Бүлікшіл әрекеттерді бақылау жөніндегі кеңес те таратылды.
The Internal Security Act of 1950, (Public Law 81 831), also known as the Subversive Activities Control Act of 1950, the McCarran Act after its principal sponsor Sen. Pat McCarran (D Nevada), or the Concentration Camp Law, is a United States federal law. Congress enacted it over President Harry Truman's veto. It required Communist organizations to register with the federal government. The 1965 U. S Supreme Court ruling in Albertson v. Subversive Activities Control Board saw much of the act's Communist registration requirement abolished. The emergency detention provision was repealed when the Non Detention Act of 1971 was signed into law by President Richard Nixon. The act's Subversive Activities Control Board, which enforced the law's provision calling for investigations of persons engaging in "subversive activities," would also be abolished in 1972.
Қаулылар
Оның тақырыптары: I: Сыртқы әрекеттерді бақылау (Сыртқы әрекеттерді бақылау туралы заң) және II: Төтенше ұстау (1950 жылғы Төтенше ұстау туралы заң). Заң коммунистік ұйымдарды АҚШ Бас прокурорында тіркеуді және фашистік немесе коммунистік "тоталитарлық диктатураны" орнатуға ықпал еткен немесе сыртқы әрекеттерге қатысқан деп күдіктенген адамдарды тексеру үшін Сыртқы әрекеттерді бақылау кеңесін құруды талап етті. Бұл топтардың мүшелері азаматтыққа қол жеткізе алмады және кейбір жағдайларда елге кіруге немесе одан шығуға тыйым салынды. Заңды бұзған иммигранттар натуралданудан бес жыл ішінде азаматтығынан айырылуы мүмкін. АҚШ Бас прокуроры Дж. Говард Макграт CPUSA-ның АҚШ-тағы барлық мүшелерінің тізімін беруін, сондай-ақ 'қаржылық есептерін жариялауын' сұрады. Сонымен қатар, "Коммунистік әрекеттер ұйымдарының" мүшелері, оның ішінде Америка Құрама Штаттары Коммунистік партиясының мүшелері (төменде айтылған 1965 жылғы Жоғарғы Сот шешіміне дейін) АҚШ Бас прокурорына өздерінің аты-жөні мен мекенжайын тіркеуге және осы тіркелгендерге қолданылатын заңдарға бағынуға міндетті болды (мысалы, федералдық қызметке орналасудан бас тарту сияқты). Бұдан бөлек, тіркелгеннен кейін мүшелер Смит заңы бойынша ұйымның жарияланған және болжанған мақсатына байланысты мүшелігі үшін қудалануға жауапты болатын. Заңда төтенше ұстау туралы да ереже болды, ол Президентке "жасампаздық немесе саботаж әрекеттеріне қатысады немесе осы әрекеттерге басқалармен бірге қатысуы мүмкін деп сенуге жеткілікті негіз бар кез келген адамды" ұстап алуға және ұстауға өкілеттік берді. Ол шетелдіктерді елден шығару және депортациялау заңдарын күшейтті және соғыс немесе "ішкі қауіпсіздік төтенше жағдайлары" кезінде қауіпті, адал емес немесе сыртқы әрекеттерге ұмтылған адамдарды ұстауға рұқсат берді. Бұл заң Екінші дүниежүзілік соғыстың салдарынан қоныс аударған мыңдаған адамдарға әсер етті. 1951 жылдың наурыз айында АҚШ Босқындар жөніндегі комиссиясының төрағасы 100 мың адамның АҚШ-қа кіруіне тыйым салынатынын мәлімдеді. 1951 жылдың 1 наурызына қарай бұл заң 54 000 неміс және 12 000 орыс босқынын АҚШ-қа кіруден тоқтатты. АҚШ-қа кіруіне тыйым салынған белгілі тұлғалардың қатарында 1951 жылы екі рет визадан бас тарған Эрнст Чейн де бар. Заң бойынша, егер сот жүйесіне кедергі келтіру немесе сотқа қатысушыларға ықпал ету мақсатымен Федералды сот ғимаратының алдында пикет ұйымдастырылса, ол қылмыс болып есептеледі.
Its titles were I: Subversive Activities Control (Subversive Activities Control Act) and II: Emergency Detention (Emergency Detention Act of 1950). The Act required Communist organizations to register with the United States Attorney General and established the Subversive Activities Control Board to investigate persons suspected of engaging in subversive activities or otherwise promoting the establishment of a "totalitarian dictatorship", either fascist or communist. Members of these groups could not become citizens and in some cases were barred from entering or leaving the country. Immigrants found in violation of the act within five years of being naturalized could have their citizenship revoked. United States Attorney General J. Howard McGrath asked that the CPUSA provide a list of all its members in the United States, as well as 'reveal its financial details.' Furthermore, members of 'Communist Action Organizations' including those of the Communist Party of the United States of America were required (prior to a 1965 Supreme Court case mentioned below) to register with the U. S. Attorney General their name and address and be subject to the statutes applicable to such registrants (e. g. being barred from federal employment, among others). In addition, once registered, members were liable for prosecution solely based on membership under the Smith Act due to the expressed and alleged intent of the organization. The Act also contained an emergency detention statute, giving the President the authority to apprehend and detain "each person as to whom there is a reasonable ground to believe that such person probably will engage in, or probably will conspire with others to engage in, acts of espionage or sabotage." It tightened alien exclusion and deportation laws and allowed for the detention of dangerous, disloyal, or subversive persons in times of war or "internal security emergency". The act had implications for thousands of people displaced because of the Second World War. In March 1951, chairman of the United States Displaced Persons Commission was quoted as saying that 100,000 people would be barred from entering the United States that otherwise would have been accepted. By March 1, 1951, the act had excluded 54,000 people of German ethnic origin and 12,000 displaced Russian persons from entering the United States. Notable persons barred from the United States include Ernst Chain, who was declined a visa on two occasions in 1951. The Act made picketing a Federal courthouse a felony if intended to obstruct the court system or influence jurors or other trial participants.
Өту
Заңның бірнеше маңызды бөлімдері бұрынғы Конгресс қабылдамаған Мунт-Фергюсонның Коммунистік тіркеу туралы заң жобасынан алынды. Онда сенатор Мунт бірнеше рет бұрын ұсынған, бірақ сәтті болмаған, "президенттің (немесе президенттің мақұлдауымен кез келген ведомствоның, агенттіктің немесе корпорацияның басшысы) АҚШ қауіпсіздігіне қатысты деп санайтын" ақпаратты "шет мемлекеттің өкіліне немесе коммунистік ұйымның қызметкеріне немесе мүшесіне" беруі үшін федералдық қызметкерді жазалауға бағытталған ережелер бар еді. Ол Сенаттағы тыңдауда бұл шараның, Палатаның Америкаға қарсы әрекеттер жөніндегі комитетінің (HUAC) "т.с. тықва қағаздары ісі, Чемберс-Хисс ісі, Бентли ісі және басқа да тыңшылық қызметтері" бойынша жүргізген тергеулеріне жауап екенін айтты. Президент Гарри Трумэн 1950 жылдың 22 қыркүйегінде оған вето қойды және Конгреске ұзақ ветолық хат жіберді, онда ол белгілі бір тармақтарды "1798 жылғы шетелдіктер мен бүлік заңдарынан бері сөз, баспасөз және жиналыс бостандығына ең үлкен қауіп" деп сынады, бұл "Құқықтар туралы билльдің қорқынышы" және "тоталитаризмге қарай жасалған үлкен қадам" екенін мәлімдеді. Сол күні Палата 286 дауысқа 48 дауыспен, ешқандай пікірталассыз ветоны жоққа шығарды. Сенат келесі күні "жиырма екі сағатқа созылған үздіксіз күрес" нәтижесінде 57 дауысқа 10 дауыспен оның ветосын жоққа шығарды. 31 республикашыл және 26 демократ қолдады, ал әр партиядан 5 мүше қарсы дауыс берді. Демократ сенатор Хьюберт Хамфри, бірінші рет заңға қолдау көрсеткеніне қарамастан, Сенаттағы азғын оппозицияны басқарды.
Several key sections of the Act were taken from the earlier Mundt–Ferguson Communist Registration Bill, which Congress had failed to pass. It included language that Sen. Mundt had introduced several times before without success aimed at punishing a federal employee from passing information "classified by the President (or by the head of any such department, agency, or corporation with the approval of the President) as affecting the security of the United States" to "any representative of a foreign government or to any officer or member of a Communist organization". He told a Senate hearing that it was a response to what the House Un American Activities Committee (HUAC) had learned when investigating "the so called pumpkin papers case, the espionage activities in the Chambers Hiss case, the Bentley case, and others." President Harry Truman vetoed it on September 22, 1950, and sent Congress a lengthy veto message in which he criticized specific provisions as "the greatest danger to freedom of speech, press, and assembly since the Alien and Sedition Laws of 1798," a "mockery of the Bill of Rights" and a "long step toward totalitarianism". The House overrode the veto without debate by a vote of 286–48 the same day. The Senate overrode his veto the next day after "a twenty two hour continuous battle" by a vote of 57–10. Thirty one Republicans and 26 Democrats voted in favor, while five members of each party opposed it. Democratic Senator Hubert Humphrey led the outnumbered opposition in the Senate despite having voted in favor of the law the first time.
Өзгертілген
Заңның бір бөлігі 1971 жылғы Тұтқындауға тыйым салатын заңмен, әсіресе жапон-американдықтардың қарсылығына тап болғаннан кейін күштен шығарылды. Президент Ричард Никсон заңды жою туралы заңға қол қойғанда, оның қажеттілігін түсіндіру үшін Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жапон-американдықтарды интернирлеу туралы тарихи контекстке сіңіп айтты. Мысалы, әскери базалар және басқа да маңызды объектілердің қауіпсіздігіне қатысты "1950 жылғы Ішкі қауіпсіздік туралы" заңның 21-бабын бұзу, бір жылға дейінгі мерзімге бас бостандығынан айыруға соқтыруы мүмкін. Заңның Бірінші түзетуді бұзғаны үшін толығымен күштен шығарылған бөлігі.
Part of the Act was repealed by the Non Detention Act of 1971 after facing public opposition, notably from Japanese Americans. President Richard Nixon, while signing the repeal bill, referred to the internment of Japanese Americans during World War II for historical context as to why the bill needed to be repealed. For example, violation of (Section 21 of "the Internal Security Act of 1950"), which concerns security of military bases and other sensitive installations, may be punishable by a prison term of up to one year. The part of the act codified as has been repealed in its entirety for violating the First Amendment.
Жою
1972 жылы Конгресс көтерілісшіл қызметтерді бақылау тақтасын таратып жіберді.
The Subversive Activities Control Board was abolished by Congress in 1972.
Конституциялық негіздеме
АҚШ Жоғарғы Соты бастапқыда Ішкі қауіпсіздік туралы заңға құрметпен қатысты. Мысалы, "Гальван против Пресс" ісінде Сот мексикалық шетелдіктің 1944-1946 жылдар аралығында Коммунистік партияның мүшесі болғаны үшін депортациясын қолдады, тіпті мұндай мүшелік сол кезде заңды болғанмен (және кейіннен заңмен кері күшімен заңсыз деп жарияланды). Маккартизм тарихқа енген сайын, Сот заңға көбірек күдікпен қарады. 1964 жылғы "Аптекер против Мемлекеттік хатшы" шешімі 6-тармақты конституциялық емес деп таныды, ол коммунистік партияның кез келген мүшесіне паспорт алуға немесе пайдалануға тыйым салды. 1965 жылы "Альбертсон против Төңкерісшіл әрекеттерді бақылау кеңесі" ісінде Сот 8:0 дауыспен Коммунистік партия мүшелерінің үкіметте тіркелуін талап ететін заңның күшін жойды. Ол партия мүшелері ұсынуға міндетті ақпараттың олардың партия мүшесі болуы үшін қудалануға негіз болатынын, бұл сол кезде қылмыс саналғанын және осылайша оларды өзін-өзі айыптауға қарсы бесінші түзетуде қарастырылған құқығынан айыратынын мәлімдеді. 1967 жылы коммунистерге федералды үкіметте немесе қорғаныс мекемелерінде жұмыс істеуге тыйым салатын заңның тармағы да "АҚШ против Робел" ісінде Жоғарғы Сотта Бірінші түзетудегі еркін бірігу құқығының бұзылуы ретінде жойылды.
The Supreme Court of the United States was initially deferential towards the Internal Security Act. For example, in Galvan v. Press, the Court upheld the deportation of a Mexican alien on the basis that he had briefly been a member of the Communist Party from 1944 to 1946, even though such membership had been lawful at that time (and had been declared retroactively illegal by the Act). As McCarthyism faded into history, the Court adopted a more skeptical approach towards the Act. The 1964 decision in Aptheker v. Secretary of State ruled unconstitutional Section 6, which prevented any member of a communist party from using or obtaining a passport. In 1965, the Court voted 8–0 in Albertson v. Subversive Activities Control Board to invalidate the Act's requirement that members of the Communist Party were to register with the government. It held that the information which party members were required to submit could form the basis of their prosecution for being party members, which was then a crime, and therefore deprived them of their Fifth Amendment right against self incrimination. In 1967, the act's provision prohibiting communists from working for the federal government or at defense facility was also struck down by the Supreme Court as a violation of the First Amendment's right to freedom of association in United States v. Robel.
АҚШ әскерінің пайдалануы
АҚШ әскері оны пайдалануды жалғастыруда, осыған сілтеме жасап, армиялық қондырғыларда жеке меншік қаруларды реттеуге рұқсат беруді қолдайтын армиялық ереже AR 190–11-де көрсетілген. ALARACT деп аталатын армиялық хабарламада "жоғары командирлердің армиялық қондырғыларда жеке меншіктегі қару-жарақ, жарылғыш заттар мен оқ-дәрілерді реттеуге арнайы құқығы бар" делінген. ALARACT AR 190–11-ге және мемлекеттік заңға сілтеме жасайды (Public Law 111–383-тің 1062-бабы, сондай-ақ 2011 қаржы жылына арналған Ұлттық қорғаныс туралы заң ретінде белгілі); AR 190–11 өз кезегінде МакКарран ішкі қауіпсіздік заңына сілтеме жасайды (50 USC 797 ретінде кодификацияланған). ALARACT-тағы сілтеме мемлекеттік заңның қысқартылған түрі болып табылады.
The U. S. military continues to use , citing it in U. S. Army regulation AR 190–11 in support of allowing installation commanders to regulate privately owned weapons on army installations. An Army message known as an ALARACT states "senior commanders have specific authority to regulate privately owned weapons, explosives, and ammunition on army installations." The ALARACT refers to AR 190 11 and public law (section 1062 of Public Law 111–383, also known as the National Defense Authorization Act for Fiscal Year 2011); AR 190–11 in turn cites the McCarran Internal Security Act (codified as 50 USC 797). The ALARACT reference is a truncated version of the public law.
Шығармалық қайта құру
1971 жылы түсірілген "Жазалау паркі" псевдодокументальді фильмі Ричард Никсон соғысқа қарсы қозғалысқа, қаралардың күшін арттыру қозғалысына, феминистік қозғалысқа және басқа да наразылық білдірушілерге қарсы МакКарран заңын қолданғанда қандай жағдай тууы мүмкін еді деген ойды қарастырды.
The 1971 pseudo documentary film Punishment Park speculated what might have happened if Richard Nixon had enforced the McCarran Act against members of the anti war movement, black power movement, the feminist movement, and others.