1919-20 жылдарғы АҚШ-тағы солшылдардың тұтқындалуы: Палмердің шабуылдары

Кіріспе

АҚШ үкіметінің 1919–20 жылдардағы солшылдарды тұтқындауы

Палмер рейдтері – 1919 жылдың қарашасы мен 1920 жылдың қаңтарында АҚШ Әділет департаменті президент Вудро Вильсон басшылығымен күдікті социалистерді, әсіресе анархистер мен коммунистерді ұстап, тұтқындап, АҚШ-тан депортациялау мақсатымен жүргізген рейдтер сериясы. Рейдтер ерекше итальяндық иммигранттар мен солшыл байланыстары бар Шығыс Еуропалық еврей иммигранттарына бағытталды, назар итальяндық анархистер мен иммигрант солшыл еңбек белсенділеріне шоғырланды. Бас прокурор А. Митчелл Палмердің басшылығымен 36 қалада 6 мың адам тұтқындалды. 556 шетел азаматы, соның ішінде бірнеше танымал солшыл көшбасшы депортацияланды. Алайда, Палмердің күш-жігерін АҚШ Еңбек департаментінің қызметкерлері тоқтатты, олар депортациялауға жауапты болды және Палмердің әдістеріне қарсы шықты. Палмер рейдтері Бірінші Қызыл қорқыныш аясында жүрді, ол Бірінші дүниежүзілік соғыс және Ресей революциясынан кейінгі жылдары АҚШ-та коммунистерге деген қорқыныш пен қарсылықтың кең тараған кезеңі болды. Ұлттық назар аударған ереуілдер болды, сондай-ақ 30-дан астам қалада нәсілдік тәртіпсіздіктерге себеп болды. 1919 жылдың сәуір және маусым айларында екі бомбалық шабуыл болды, оның ішінде Палмердің үйіне жіберілген бомба да бар еді.

Өмірбаян

Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ-та иммигранттар мен этникалық топтардың шынайы және ойдан туған саяси адалдығына қарсы бүкіл ел бойынша науқан жүргізілді. Олардың туған елдеріне тым адал болуінен қорқынышты. 1915 жылы президент Уилсон «ұлттық өміріміздің артериясына адалдықсыздықтың уын құйған» деп айыптап, «үтірмен жазылған америкалықтарға» қарсы ескертті. «Осындай құмарлық, адалдықсыздық және анархияның жаратылыстарын жою керек», - деп жалғастырды Уилсон. 1917 жылғы Ресей революциялары еңбек агитаторлары мен анархизм және коммунизм сияқты идеологиялардың жақтастарына қатысты қорқынышты күшейтті. 1919 жылдың ақпан айында Сиэтлде болған жалпы ереуіл еңбек қозғалысының жаңа бір қадамы болды. Вильсон және басқа да үкімет шенеуніктерінің қорқыныштары 1919 жылдың сәуір және маусым айларында анархист Луиджи Галлеанидің итальяндық иммигрант жақтастары – Галлеанистердің бомбалау сериясын жүргізген кезде расталды. Сәуірдің соңында Галлеанистердің 30-ға жуық хат-бомбасы көптеген адамдарға, негізінен белгілі үкімет шенеуніктері мен бизнесмендерге, сондай-ақ құқық қорғау органдарының қызметкерлеріне жіберілді. Әр бомбамен бірге анархистік принциптер атынан капиталистерге қарсы соғыс жариялаған жарнамалар қоса берілді. 1919 жылдың шілдесінде Буффалодағы (Нью-Йорк штаты) анархистік топқа қарсы жасалған алғашқы рейд федералды судья Палмердің ісін тоқтатып, тиісті нәтиже бермеді. Ол сотта тұтқындалған үш радикалдың азаматтық соғыстан бергі заң бойынша айыпталғанын және олардың зорлық-зомбылықсыз, сөз бостандығын пайдалану арқылы үкіметті өзгертуді ұсынғанын анықтады. Бұл Палмерге шетелдік анархистерді, олар қатыгез болса да болмаса да, депортациялауға рұқсат беретін иммиграциялық заңдарды пайдалану қажеттігін көрсетті. Ол үшін Еңбек министрлігінің шенеуніктерімен ынтымақтасу қажет болды. Тек Еңбек министрі ғана иммиграциялық заңдарды бұзған шетелдіктерді тұтқындауға ордер бере алатын болды және иммиграциялық инспектордың тыңдауынан кейін депортациялық бұйрықтарға қол қоятын да ол еді. 1919 жылдың 1 тамызында Палмер 24 жасар Дж. Эдгар Гуверді Әділет министрлігінің Тергеу бюросының жаңа бөлімі – Бас барлау бөлімінің (GID) басшығына тағайындады. Бұл бөлім радикалдық топтардың бағдарламаларын тергеуге және олардың мүшелерін анықтауға жауапты болды. Бостон полициясының қыркүйек айының басындағы ереуілі саяси және әлеуметтік тұрақтылыққа қауіп төндіруі мүмкін деген алаңдаушылықты тудырды. 17 қазанда Сенат радикал шетелдіктерге қарсы Палмердің қандай шаралар қолданғанын және неге қолданбағанын түсіндіруді талап ететін бірауыздан қабылданған қарар қабылдады. 1919 жылдың 7 қарашасында сағат 21:00-де, бұл күн большевик революциясының екінші жылдығы болғандықтан таңдалды, Тергеу бюросының агенттері жергілікті полициямен бірлесіп 12 қалада Ресей жұмысшыларының одағына қарсы кеңінен жарияланған және күшті рейдтер жүргізді. Газеттерде тұтқындалғандардың кейбіреулері «жаман соққыға ұшырағаны» туралы хабарланды. Көптеген тұтқындалғандар кейіннен тергеу кезінде қорқытылғанын және ұрылғанын айтты. Үкімет агенттері кең ауқымды іздеу жүргізіп, кейбір американдық азаматтарды, ресейлік екенін мойындаған жолаушыларды, Ресей жұмысшыларының мүшелері емес адамдарды ұстады. Басқалары радикалдық топпен ортақ орынды пайдаланатын кешкі мектептерде сабақ беретін мұғалімдер еді. Тұтқындалғандардың саны ордерлер санынан әлдеқайда көп болды. Нью-Йорк қаласында тұтқындалған 650 адамның тек 43-і ғана елден шығарылды. 17 қазанда Сенаттың сұрақтарына жауап берген Палмер департаментінің үлкен күш-жігермен 60 000 есім жинағанын хабарлады. Заң бойынша олар Еңбек министрлігі арқылы жұмыс істеуге міндетті болғандықтан, 7 қарашадағы рейдтерде 250 қауіпті радикалды тұтқындады. Ол анархистерді қудалау билігін арттыру үшін жаңа көтеріліске қарсы заң жобасын ұсынды.

During the First World War there was a nationwide campaign in the United States against the real and imagined divided political loyalties of immigrants and ethnic groups, who were feared to have too much loyalty for their nations of origin. In 1915, President Wilson warned against hyphenated Americans who, he charged, had "poured the poison of disloyalty into the very arteries of our national life." "Such creatures of passion, disloyalty and anarchy", Wilson continued, "must be crushed out". The Russian Revolutions of 1917 added special force to fear of labor agitators and partisans of ideologies like anarchism and communism. The general strike in Seattle in February 1919 represented a new development in labor unrest. The fears of Wilson and other government officials were confirmed when Galleanists—Italian immigrant followers of the anarchist Luigi Galleani—carried out a series of bombings in April and June 1919. At the end of April, some 30 Galleanist letter bombs had been mailed to a host of individuals, mostly prominent government officials and businessmen, but also law enforcement officials. Flyers declaring war on capitalists in the name of anarchist principles accompanied each bomb. An initial raid in July 1919 against an anarchist group in Buffalo, New York, achieved little when a federal judge tossed out Palmer's case. He found in the case that the three arrested radicals, charged under a law dating from the Civil War, had proposed transforming the government by using their free speech rights and not by violence. That taught Palmer that he needed to exploit the more powerful immigration statutes that authorized the deportation of alien anarchists, violent or not. To do that, he needed to enlist the cooperation of officials at the Department of Labor. Only the Secretary of Labor could issue warrants for the arrest of alien violators of the Immigration Acts, and only he could sign deportation orders following a hearing by an immigration inspector. On August 1, 1919, Palmer named 24 year old J. Edgar Hoover to head a new division of the Justice Department's Bureau of Investigation, the General Intelligence Division (GID), with responsibility for investigating the programs of radical groups and identifying their members. The Boston Police Strike in early September raised concerns about possible threats to political and social stability. On October 17, the Senate passed a unanimous resolution demanding Palmer explain what actions he had or had not taken against radical aliens and why. At 9 pm on November 7, 1919, a date chosen because it was the second anniversary of the Bolshevik revolution, agents of the Bureau of Investigation, together with local police, executed a series of well publicized and violent raids against the Union of Russian Workers in 12 cities. Newspaper accounts reported some were "badly beaten" during the arrests. Many later swore they were threatened and beaten during questioning. Government agents cast a wide net, bringing in some American citizens, passers by who admitted being Russian, some not members of the Russian Workers. Others were teachers conducting night school classes in space shared with the targeted radical group. Arrests far exceeded the number of warrants. Of 650 arrested in New York City, the government managed to deport just 43. When Palmer replied to the Senate's questions of October 17, he reported that his department had amassed 60,000 names with great effort. Required by the statutes to work through the Department of Labor, they had arrested 250 dangerous radicals in the November 7 raids. He proposed a new Anti Sedition Law to enhance his authority to prosecute anarchists.

1920 жылдың қаңтар айында рейдтер мен тұтқындаулар

Бас прокурор Палмер шаршап, 1919 жылдың қараша және желтоқсан айларында барлық күш-жігерін Біріккен шахтерлер одағының көмір талқынына жұмсағанда, Гувер келесі рейдтерді ұйымдастырды. Ол Еңбек министрлігін тұтқындалғандарға адвокат алу құқығы туралы дереу хабарлау талабын жеңілдетуге көндірді. Оның орнына, Еңбек министрлігі өкілдеріне "үкімет мүддесін қорғау үшін" айыпталушыға қарсы іс-қимыл аяқталғанға дейін күте беруге нұсқау берді. Гувер Еңбек партиясының Коммунистік партияға қарсы әрекет ету туралы келісімін басқа ұйымды, Коммунистік Еңбек партиясын да қамту үшін түсіндіруді шешті. Соңында, Еңбек министрі Уильям Б. Уилсон ордер алу үшін ұйымға мүшеліктен басқа да дәлелдер қажет екенін талап еткеніне қарамастан, Гувер Еңбек министрлігінің ынталы қызметкерлерімен жұмыс істеді және Еңбек министрлігінің қызметкерлерін басып тастап, өзіне қажетті ордерлерді алуға қол жеткізді. Әділет министрлігінің қызметкерлері, соның ішінде Палмер мен Гувер, кейіннен мұндай егжей-тегжейлер туралы білмегендерін мәлімдеді. Әділет департаменті 1920 жылдың 2 қаңтарында рейдтер сериясын бастады, ал келесі бірнеше күнде осы операциялар жалғасты. Келесі 6 аптада ұсақ рейдтер де жүргізілді. Кем дегенде 3000 адам тұтқындалды, ал көптеген басқалары әртүрлі мерзімге қамауға алынды. Бұл операция қарашадағы іс-қимылды үлкен ауқымда қайталады, оның ішінде іздестіру ордерлерісіз тұтқындаулар мен тәркілеулер, сондай-ақ толы және санитариялық емес жағдайларда ұстау да болды. Гувер кейіннен "адамгершілікке қатысты айқын жағдайлар" болғанын мойындады. Рейдтер 23 штаттың 30-дан астам қалалары мен кенттерін қамтыды, бірақ Миссисипиден батысқа және Огайодан оңтүстікке орналасқандар "жарнамалық мақсатта" жасалды, бұл күш-жігердің бүкіл елде жүргізілгендей көрінуі үшін жасалған. Рейдтер бүкіл ұйымдарды нысанаға алғандықтан, агенттер ұйымның кеңсесінде табылған барлық адамдарды тұтқындады, тек радикалды емес ұйым мүшелерін ғана емес, сонымен қатар мақсатты ұйымға жатпайтын келушілерді, тіпті тұтқындауға және депортацияға жатпайтын америкалық азаматтарды да тұтқындады. Әділет департаменті бір кезде бірнеше бомба қолға түскенін мәлімдеді, бірақ бірнеше темір шарларды баспасөзге көрсеткеннен кейін олар туралы ешқандай ақпарат берілмеді. Барлық рейдтерде барлығы төрт қарапайым тапанша ғана табылды. Көптеген баспасөз материалдары оңтайлы болғанымен, "The Nation" және "The New Republic" сияқты солшыл басылымдардан ғана сын айтылды, бір адвокат алғашқы айқын наразылық білдірді. Пенсильвания штатының шығыс округінің прокуроры Франсис Фишер Кейн наразылық білдіріп, қызметінен кетті. Ол Президентке және Бас прокурорға жазған отставка хатында былай деп жазды: "Менің ойымша, көптеген адамдарға қарсы рейдтер саясаты көбінесе ақылға сыймайды және әділетсіздікке әкелуі мүмкін. Біз саяси партияны басып тастауға тырысып жатқандай көрінеміз. Мұндай әдістермен біз оларды жасырып, бұрын қауіпсіз болған нәрсені қауіпті етеміз". Палмер "эпидемияны" емдеу үшін жеке тұтқындауларды қолдана алмайтынын және конституциялық принциптерге адал екенін мәлімдеді. Ол былай деп қосты: "Үкімет еркін саяси ойлау мен саяси әрекеттерді ынталандыруы керек, бірақ ол өз қорғанысы үшін күш пен зорлық-зомбылықты парламенттік немесе саяси жолдармен қол жеткізілуі керек нәрсені қолдануға кедергі келтіруге және оны болдырмауға құқылы". "The Washington Post" газеті Палмердің сот процесін шұғыл түрде жүргізу туралы талабын қолдады: "Құқықтық бұзушылықтар туралы ұзақ пікірталасқа уақыт жоқ".

As Attorney General Palmer struggled with exhaustion and devoted all his energies to the United Mine Workers coal strike in November and December 1919, Hoover organized the next raids. He successfully persuaded the Department of Labor to ease its insistence on promptly alerting those arrested of their right to an attorney. Instead, Labor issued instructions that its representatives could wait until after the case against the defendant was established, "in order to protect government interests." Less openly, Hoover decided to interpret Labor's agreement to act against the Communist Party to include a different organization, the Communist Labor Party. Finally, despite the fact that Secretary of Labor William B. Wilson insisted that more than membership in an organization was required for a warrant, Hoover worked with more compliant Labor officials and overwhelmed Labor staff to get the warrants he wanted. Justice Department officials, including Palmer and Hoover, later claimed ignorance of such details. The Justice Department launched a series of raids on January 2, 1920, with follow up operations over the next few days. Smaller raids extended over the next 6 weeks. At least 3000 were arrested, and many others were held for various lengths of time. The entire enterprise replicated the November action on a larger scale, including arrests and seizures without search warrants, as well as detention in overcrowded and unsanitary holding facilities. Hoover later admitted "clear cases of brutality." The raids covered more than 30 cities and towns in 23 states, but those west of the Mississippi and south of the Ohio were "publicity gestures" designed to make the effort appear nationwide in scope. Because the raids targeted entire organizations, agents arrested everyone found in organization meeting halls, not only arresting non radical organization members but also visitors who did not belong to a target organization, and sometimes American citizens not eligible for arrest and deportation. The Department of Justice at one point claimed to have taken possession of several bombs, but after a few iron balls were displayed to the press they were never mentioned again. All the raids netted a total of just four ordinary pistols. While most press coverage continued to be positive, with criticism only from leftist publications like The Nation and The New Republic, one attorney raised the first noteworthy protest. Francis Fisher Kane, the U. S. Attorney for the Eastern District of Pennsylvania, resigned in protest. In his letter of resignation to the President and the Attorney General he wrote: "It seems to me that the policy of raids against large numbers of individuals is generally unwise and very apt to result in injustice. People not really guilty are likely to be arrested and railroaded through their hearings We appear to be attempting to repress a political party By such methods, we drive underground and make dangerous what was not dangerous before." Palmer replied that he could not use individual arrests to treat an "epidemic" and asserted his own fidelity to constitutional principles. He added: "The Government should encourage free political thinking and political action, but it certainly has the right for its own preservation to discourage and prevent the use of force and violence to accomplish that which ought to be accomplished, if at all, by parliamentary or political methods." The Washington Post endorsed Palmer's claim for urgency over legal process: "There is no time to waste on hairsplitting over infringement of liberty."

Салдары

Бірнеше апта ішінде Еңбек министрлігіндегі кадрлық өзгерістерден кейін Палмер жаңа және өте тәуелсіз Еңбек министрінің міндетін атқарушы, Еңбек министрінің көмекшісі Луи Фриланд Постпен бетпе-бет келді, ол 2000-нан астам ордерді заңсыз деп жойды. Тұтқындалған 10 000 адамның 3500-і билік органдарымен ұсталды, ал 556 шетелдік азамат 1918 жылғы Иммиграциялық заң бойынша депортацияланды. 1920 жылғы сәуірде өткен Кабинет отырысында Палмер Еңбек министрі Уильям Б. Уилсоннан Посты қызметтен босатуды сұрады, бірақ Уилсон оны қорғады. Президент өзінің дауласып жатқан министрлерін тыңдап, Пост туралы ешқандай пікір білдірмеді, бірақ отырысты Палмерге «Бұл елдің қызыл түске боялуына жол бермеуің керек» деп аяқтады. Әңгімені жазған Әскери-теңіз күштері министрі Джозеф Даниельс, Бас прокурордың Президенттің «ескертуіне» лайық екенін ойлады, себебі Палмер «әрбір бұтаның артында және жалақыны көтерудің әрбір талабында қызыл көріп жүрді». Палмердің Конгресстегі қолдаушылары Луис Посты импичментке тартуға, немесе олай болмаса, оны сөкпекке алуға тырысты. Постқа қарсы күрес 1920 жылдың 1 мамырында радикалдық көтеріліс әрекеті болады деген Бас прокурор Палмердің болжамы расталмағанда күшін жоғалта бастады. Содан кейін, 7-8 мамырдағы Палата Ережелері комитеті алдындағы куәлігінде Пост «қатал тілмен сенімді сөйлеуші» екенін дәлелдеді. 1920 жылдың 28 мамырында, рейдтерге жауап ретінде құрылған Америка Азаматтық Бостандықтар Одағы (ACLU) АҚШ Әділет министрлігінің заңсыз әрекеттері туралы есебін жариялады, онда күдікті радикалдарды ұстаудағы заңсыздық, провокаторлардың заңсыз қамауы және заңсыз байланыссыз ұстау туралы мәліметтер толыққанды көрсетілген. Феликс Франкфуртер, Роско Паунд және Эрнст Фрёнд сияқты көрнекті заңгерлер мен заң профессоры оған қол қойды. Гарвард профессоры Захария Чафи 1920 жылғы «Сөз бостандығы» атты еңбегінде рейдтер мен депортация әрекеттерін және заңдық процестің болмауын сынады. Ол былай деп жазды: «Квакерлердің түрме мен жер аудару арқылы жаман ойлармен күресуі – біздің заманымыздың ең қайғылы иронияларының бірі». Ережелер комитеті Палмерге маусым айында тыңдау өткізді, онда ол Пост пен басқа да сыншыларды шабуылдады, олардың «әлеуметтік революцияға деген ықыласы және қылмыстық анархистерге деген ауыртпалық сезімі халық арасында Конгресс құтылуды қалаған және ниеттенген жауларды босатып жіберді». Баспасөз бұл дауды Вильсон әкімшілігінің тиімсіздігінің және бөлінуінің дәлелі ретінде қарастырды, өйткені ол өзінің соңғы айларына жақындады. 1920 жылдың маусым айында Массачусетс округтік сотының судьясы Джордж У. Андерсон 17 шетелдікті босату туралы шешім шығарды және Әділет министрлігінің әрекеттерін айыптады. Ол «қалың топ – қалың топ, оны Әділет министрлігінен нұсқау алған мемлекеттік қызметкерлер құраса да, қылмыскерлер мен бос жүргіншілер және зұлым топтар құраса да» деп жазды. Оның бұл шешімі рейдтердің жаңаруына жол бермеді. Бір кезде президенттікке үміткер ретінде қарастырылған Палмер сол жылы Демократиялық партияның президенттікке үміткерлігін жеңуге үміттенбеді. Анархистердің бомбалау науқаны тағы он екі жыл бойы үзілістермен жалғасты.

In a few weeks, after changes in personnel at the Department of Labor, Palmer faced a new and very independent minded Acting Secretary of Labor in Assistant Secretary of Labor Louis Freeland Post, who canceled more than 2,000 warrants as being illegal. Of the 10,000 arrested, 3,500 were held by authorities in detention; 556 resident aliens were eventually deported under the Immigration Act of 1918. At a Cabinet meeting in April 1920, Palmer called on Secretary of Labor William B. Wilson to fire Post, but Wilson defended him. The President listened to his feuding department heads and offered no comment about Post, but he ended the meeting by telling Palmer that he should "not let this country see red." Secretary of the Navy Josephus Daniels, who made notes of the conversation, thought the Attorney General had merited the President's "admonition", because Palmer "was seeing red behind every bush and every demand for an increase in wages." Palmer's supporters in Congress responded with an attempt to impeach Louis Post or, failing that, to censure him. The drive against Post began to lose energy when Attorney General Palmer's forecast of an attempted radical uprising on May Day 1920 failed to occur. Then, in testimony before the House Rules Committee on May 7–8, Post proved "a convincing speaker with a caustic tongue"

On May 28, 1920, the nascent American Civil Liberties Union (ACLU), which was founded in response to the raids, published its Report Upon the Illegal Practices of the United States Department of Justice, which carefully documented unlawful activities in arresting suspected radicals, illegal entrapment by agents provocateur, and unlawful incommunicado detention. Such prominent lawyers and law professors as Felix Frankfurter, Roscoe Pound and Ernst Freund signed it. Harvard Professor Zechariah Chafee criticized the raids and attempts at deportations and the lack of legal process in his 1920 volume Freedom of Speech. He wrote: "That a Quaker should employ prison and exile to counteract evil thinking is one of the saddest ironies of our time." The Rules Committee gave Palmer a hearing in June, where he attacked Post and other critics whose "tender solicitude for social revolution and perverted sympathy for the criminal anarchists set at large among the people the very public enemies whom it was the desire and intention of the Congress to be rid of." The press saw the dispute as evidence of the Wilson administration's ineffectiveness and division as it approached its final months. In June 1920, a decision by Massachusetts District Court Judge George W. Anderson ordered the discharge of 17 arrested aliens and denounced the Department of Justice's actions. He wrote that "a mob is a mob, whether made up of Government officials acting under instructions from the Department of Justice, or of criminals and loafers and the vicious classes." His decision effectively prevented any renewal of the raids. Palmer, once seen as a likely presidential candidate, lost his bid to win the Democratic nomination for president later in the year. The anarchist bombing campaign continued intermittently for another twelve years.