Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Әскери-теңіз күштерінің канонерлік қайығы, төртінші USS Spitfire, Мексика-Америка соғысы кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет еткен қанатты доңғалақты канонерлік қайық болды. 1846 жылдың 19 мамырында, президент Джеймс Полк Мексикамен соғыс жариялау туралы жарлыққа қол қойғаннан кейін алты күн өткен соң, Әскери-теңіз министрі Джордж Банкрофт Мексика Әскери-теңіз күштері үшін салынып жатқан Spitfire және Vixen есімді екі жеңіл су айдыны бар бу кемесін сатып алуға рұқсат берді. Кемелер 1846 жылдың 14 шілдесінде АҚШ Әскери-теңіз күштеріне тапсырылды, ал Spitfire 1846 жылдың 21 тамызында, капитан Жосия Татналл III басқаруымен комиссияға берілді.
Gunboat of the United States Navy
The fourth USS Spitfire was a sidewheel gunboat in the United States Navy during the Mexican–American War. On 19 May 1846, only six days after President James Polk signed the Declaration of War with Mexico, Secretary of the Navy George Bancroft authorized the purchase of Spitfire and Vixen, two light draft steamers being built for the Mexican Navy. The ships were delivered to the United States Navy on 14 July 1846, and Spitfire was commissioned on 21 August 1846, Commander Josiah Tattnall III in command.
Қызмет тарихы
Калифорниядағы АҚШ күштеріне Панаманың Чагрес қаласына хабарлама жеткізгеннен кейін, "Спитфайр" 10 қарашада Вера-Круз портының үстіндегі американдық блокада күштеріне қосылды. Мексика шығанағының жағалауында қызмет ету үшін арнайы жобаланған, жаңа және тиімді кеме болғандықтан, ол коммодор Дэвид Коннердің эскадрильясын күшті нығайтты.
After carrying dispatches for United States forces in California to Chagres, Panama, Spitfire joined the American blockading force off Vera Cruz on 10 November; and, as she was a new and efficient vessel designed specifically for service on Mexico's Gulf Coast, she significantly strengthened Commodore David Conner's squadron.
Тампиконың басып алынуы
12-ші күні шағын жақтағы дөңгелекті канонерлік қайық эскадрильямен бірге Тампикогоға қарсы жорыққа шықты. Америкалық кемелер 14-ші күні таңертең Тампико барының жанында жиналды. 10:45-те Коннер «Спитфайрге» отырып, шабуыл кезінде оны өз туының кемесі ретінде пайдаланды. Олар шабуылды сағат 11:00 шамасында оқ ату арқылы бастады. «Спитфайр» эскадрильяның басқа жеңіл су айдынында жүзе алатын кемелерімен және американдық ауыр соғыс кемелерінің қайықтарымен бірге Пануко өзеніне және өзенді қорғаған бекініс арқылы өтті. Түстен кейін қалалық делегация «Спитфайрге» келіп, капитуляциялау туралы келіссөздер жүргізді. Келісімге қол жеткізілмеді, бірақ десант тобы қаланы басып алғаннан кейін Коннер ресми капитуляцияның қажеті жоқ деп шешті. Екі күннен кейін «Спитфайр» мен «Виксен» қайықтары Панукоға көтеріліп, үш шағын мексикалық канонерлік қайықты жаулап алды. 18-ші күні «Спитфайр» мен шхуна «Петрел» өзен бойымен жоғары көтеріліп, келесі күні таңертең Пануко қаласын басып алды. Олар сондай-ақ тоғыз мексикалық 18 фунттық зеңбіректерді жойды, өзенге 18 фунттық оқтардың көп мөлшерін тастады және 21-ші күні өзеннен төмен қарайтын әскери жабдықтарды өртеп жіберді. 25 қарашада «солтүстік жел» Тампикода «Нептунды» батырғаннан кейін «Спитфайр» кемесі бірде-бір адам шығынысыз кеме экипажын құтқарып алды. 13 желтоқсанда Коннер «Принстон» кемесімен Тампикодан кетіп, қалаға жеткілікті әскер келгенше командир Тэтнеллді басқаруға қалдырды. Осылайша, «Спитфайр» 1847 жылдың 3 қаңтарына дейін Вера-Крузға оралмады.
On the 12th, the small side wheel gunboat got underway with the squadron for an expedition against Tampico. The American ships gathered off Tampico bar on the morning of the 14th. At 10:45, Conner boarded Spitfire and used her as his flagship during the attack which they opened at about 11:00 by firing a gun. Spitfire joined other light draft vessels of the squadron and boats from the heavier American warships in moving across the bar and up the Pánuco River and past the fort which guarded the stream. In the early afternoon, a delegation from the city boarded Spitfire to discuss surrender. No agreement was reached; but, after a landing party had occupied the town, Conner decided that no formal capitulation was necessary. Two days later, boats from Spitfire and Vixen ascended the Panuco and captured three small Mexican gunboats. On the 18th, Spitfire and schooner Petrel went further up the river and captured the town of Pánuco the next morning. They also destroyed nine Mexican 18 pounders, threw a large supply of 18 pound shot in the river, and burned military stores before heading downstream on the 21st. On 25 November, after a "norther" sank Neptune at Tampico, Spitfire rescued that steamer's crew without loss of life. On 13 December, Conner departed Tampico in Princeton and left Commander Tattnall in charge there until enough Army troops arrived to hold the town. Thus, Spitfire did not return to Vera Cruz until 3 January 1847.
Веракрус қоршауы
Көп ұзамай осы маңызды порт қаласына қарсы әрекеттерге дайындық жұмыстары басталды. 9 наурызда "Спитфайр" қалаға шабуыл жасауға кіріскен әскерлердің жағаға қонуын қолдау үшін жағалауға жақын канонерлік қайықтар мен басқа да су айдауы аз әскери кемелерді бастап келді. Келесі күні таңнан кейін "Спитфайр" Сан-Хуан-де-Улуа бекінісінің шығысына шығып, сол күні таңертең штабын жағаға көшірген генерал Винфилд Скотттан мексикалықтардың назарын аудару үшін қамалға атыс ашты. Шамамен 30 минутқа созылған қақтығыстан кейін "Спитфайр" мексикалық артиллериясының жете алмайтын қашықтығына шегінді. Келесі күндер қаланың қоршауға алуына дайындыққа арналды. 22-сі күні түстен кейін, артиллериялық оқтар басталганда, "Спитфайр" Жосия Таттналл III-тің флотилиясын қала қабырғаларының жағалық бөлігіне шабуылға алып, қараңғыға дейін бомбалауды жалғастырды. Кеменің атысы ерекше дәлдігімен және тиімділігімен мақталып айтылды. Оқиға кезінде бекіністегі батареялар флотилияға атыс жасады, бірақ кемелерге ешқандай зақым келтірмеді. Сол түні "Спитфайрдың" бас офицері, лейтенант Дэвид Диксон Портер, Вера-Круз портына батыл барлау миссиясын жүргізіп, флотилияның қайтадан оқ атуын бастағандағы ең қолайлы орнын анықтауға тырысты. Келесі күні таңертең Тэтналл өзінің канонерлік қайықтарын Сантьяго фортының ату қашықтығына жеткізіп, қала мен фортқа атыс ашты. Мексикалық артиллерия жауап берді, бірақ американдық қайықтарды ұстап алу үшін олардың қаруларын жеткілікті түрде төмендетуге қойған жоқ.
Preparations were soon underway for operations against that important port city. On 9 March, Spitfire led a flotilla of gunboats and other light draft naval vessels close to the shore to support the landing of Army troops who began to invest the city. Just after dawn the following day, Spitfire anchored east of the fortress at San Juan de Ulúa and opened fire on the castle to divert the attention of the Mexicans from General Winfield Scott who shifted his headquarters ashore that morning. After an engagement lasting about 30 minutes, Spitfire withdrew out of range of the Mexican cannon. The days that followed were devoted to preparations for a siege of the city. At mid afternoon on the 22nd, when the cannonading began, Spitfire led Josiah Tattnall III's flotilla in an attack on the shore end of the city walls and maintained the bombardment until dark. The steamer's fire was praised as being especially accurate and effective. During the action, the batteries in the fortress fired on the flotilla, but its ships were undamaged. That night, Spitfire's executive officer, Lt. David Dixon Porter, made a daring boat reconnaissance of the harbor at Vera Cruz to locate the best position for the flotilla when it resumed its shelling. The next morning, Tattnall sailed his gunboats within grape shot range of Fort Santiago and opened fire on both the town and the fort. The Mexican guns replied but were unable to depress their pieces sufficiently to hit the fearless American gunboats.
Қосымша операциялар
Вера-Круздың берілуінен кейін "Спитфайр" коммодор Мэтью К. Перридің флагманы ретінде "Альварадоға" қарсы экспедицияға және "Такспан" қаласын басып алуға қатысты. 14 маусымда ол Табаско өзенінің сағасындағы Фронтераны алған күштің құрамында болды. Американдық кемелер содан кейін өзенге көтеріліп, Табаско өзеніндегі үш нысанда мексикалық бекіністерімен шайқасты және 16-сы күні сол аттас қаланы басып алды. Американдық әскери кемелер 22 шілдеге дейін Мексика шығанағына қарай өзен бойымен төмен жылжыды. Бірақ осы кезде Мексика шығанағындағы Әскери-теңіз күштерінің көп бөлігі тоқтаған еді. Әскери жабдықтау желілерін және байланыс жолдарын қорғағаннан кейін "Спитфайр" үйіне қайтып келді және 1848 жылы Норфолк қаласында сатылды.
After the surrender of Vera Cruz, Spitfire participated in the expedition against Alvarado and the capture of Tuxpan as Commodore Matthew C. Perry's flagship. On 14 June, she was part of the force which took Frontera at the mouth of the Tabasco River. The American ships then ascended the river, engaged Mexican batteries at three points on the Tabasco, and occupied the city of the same name on the 16th. The American warships remained until 22 July when they headed down river toward the Gulf of Mexico. But, by this time most of the fighting of the Navy in the Gulf of Mexico had ceased. After routine duties protecting Army supply lines and communication, Spitfire returned home and was sold at Norfolk in 1848.