Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фильмдер жанры
Film genre
Вампир фильмдері әлемдік кинода үнсіз фильмдер дәуірінен бері берік орнығып, танымал мәдениеттегі вампирлер бейнесі жылдар бойы фильмдердегі олардың суреттелуіне тікелей байланысты. Вампирлік әдебиеттің ең танымал киноға бейімделуі – Брэм Стокердің 1897 жылғы «Дракула» романы, оның 170-тен астам нұсқасы бүгінгі күнге дейін сақталған. Шеридан Ле Фанудың 1872 жылғы «Кармила» романының бейімделуі одан әлдеқайда кем. 2005 жылға дейін «Дракула» кейіпкері Шерлок Холмстан басқа ең көп фильмде пайда болған ойдан шығарылған кейіпкер атанды. Халықтық наным бойынша, вампирлердің ерекшелігі – қанмен қоректену қажеттілігі және манипуляцияға бейімділігі; осы тақырып көптеген бейімделулерде сақталған. Вампирлер көбінесе қорқыныш (немесе кейде зомби) жанрымен байланысты болғанымен, вампир фильмдері драма, әрекет, ғылыми фантастика, романтика, комедия немесе фантастика сияқты басқа да жанрларға жатуы мүмкін.
Vampire films have been a staple in world cinema since the era of silent films, so much so that the depiction of vampires in popular culture is strongly based upon their depiction in films throughout the years. The most popular cinematic adaptation of vampire fiction has been from Bram Stoker's 1897 novel Dracula, with over 170 versions to date. Running a distant second are adaptations of the 1872 novel Carmilla by Sheridan Le Fanu. By 2005, the Dracula character had been the subject of more films than any other fictional character except Sherlock Holmes. As folklore, vampires are defined by their need to feed on blood and on their manipulative nature; this theme has been held in common throughout the many adaptations. Although vampires are usually associated with the horror (and sometimes the zombie genre), vampire films may also fall into the drama, action, science fiction, romance, comedy or fantasy genres, amongst others.
Тарих
Роберт Г. Вигнола режиссерлік жасаған "Вампир" (1913) сияқты фильмдердегі алғашқы кинематографиялық вампирлер өлі емес, қан сорғыш жын емес, "вампирлер" болды. Мұндай фемус-фатальдар 1897 жылы жазылған Рэдъярд Киплингтің "Вампир" атты поэмасынан шықты. Бұл өлең сол жылы Филип Берн Джонстың әйел вампирдің суретіне жасалған түсініктеме ретінде жазылған. Киплингтің поэмасынан "Бұл жерде бір ақымақ" сөздері "Бұл жерде бір ақымақ" (1915) фильмінің атауы ретінде қолданылды. Өлмейтін аристократтың ертедегі бейімделуі мажарлық көркем фильм болуы мүмкін – "Дракуланың өлімі" (Карло Лайтхай, 1921), ол қазір жоғалған фильм деп саналады. Нағыз табиғаттан тыс вампирлер "Носферату" (1922, Германия, режиссер Ф. В. Мурнау) фильмінде бейнеленген, оның басты рөлін Макс Шрек сұмдық граф Орлок ретінде ойнады. Бұл Брэм Стокердің "Дракула" романының лицензиясыз нұсқасы болды, романға тым жақын болғандықтан мұрагерлер сотқа жүгініп жеңіске жетті, барлық көшірмелерді жоюға бұйрық берілді. 1994 жылы Еуропалық ғалымдар тобы жойылмай қалған бес данадан мұқият қалпына келтірді. Фильмнің соңғы сахнасында жүрекке шаншудың орнына күн сәулесінің әсерінен вампирдің жойылуы кейінгі фильмдерге үлкен әсер етті және вампирлер туралы аңыздың қабылданған бөлігі болды. Вампир аңызына арналған келесі классикалық ем – Универсалдың "Дракуласы" (1931), Брэм Стокердің "Дракула" романының негізінде сахналық пьесаның бейімделуі, онда Белла Лугози граф Дракула рөлін сомдады. Лугозидің қойылымы соншалықты танымал болды, оның венгрше акценті мен кеңінен ым-ишаралары қазір Дракуламен байланысты сипаттамаларға айналды. Фильмнің түсірілуінен бес жыл өткен соң, Universal "Дракуланың қызы" (1936) фильмін шығарды, бұл бірінші фильм аяқталғаннан кейін бірден басталатын тікелей жалғасы. Екінші жалғасы, Лон Чейни кішігірімді ойнаған "Дракуланың ұлы", 1943 жылы жарық көрді. 1931 жылғы фильмде өлгеніне қарамастан, граф 1940 жылдардың ортасында тағы үш Универсал фильмінде қайта тірілді: "Франкенштейн үйі" (1944) және "Дракула үйі" (1945) – екеуінде де Джон Каррадин ойнаған, сондай-ақ "Эбботт пен Костелло Франкенштейнмен кездеседі" (1948). Лугози 1930 және 1940 жылдары тағы екі фильмде вампир рөлін ойнаған, бірақ тек осы соңғы фильмде ол екінші (және соңғы) рет экранға граф Дракула рөлін ойнады. Дракула жаңа ұрпаққа арналған "Hammer Films" сериясында Кристофер Ли граф рөлін ойнады. Осы фильмдердің алғашқысында "Дракула" (1958) күн сәулесінің әсерінен атау кейіпкерінің керемет өлімі вампирлер туралы аңыздың бұл бөлігін нығайтты, ол алғаш рет "Носфератуда" құрылды және оны кейінгі фильмдерде іс жүзінде аксиомалық етті. Ле Фанудың "Кармила" фильмінен шабыт алған вампир фильмдерінің ерекше субжанры лесбиянка вампирлер тақырыбын зерттеді. "Дракуланың қызы" романында айтылса да, алғашқы лесбиянка вампир Роджер Вадимнің "Қан мен гүлдер" (1960) романында пайда болды. Лесбияндық мазмұн көбірек "Hammer" студиясының "Карнштейн трилогиясында" көрсетілген. Олардың біріншісі, Ингрид Питт пен Мадлин Смит қатысқан "Вампирлердің махаббаты" (1970), ЛеФанудың романын салыстырмалы түрде тікелей қайта айтып берді, бірақ көбірек ашық зорлық-зомбылық пен жыныстық қатынаспен. Кейінгі уақытта бұл жанрдағы фильмдер, мысалы, "Вампиры" (1974) жыныстық қатынас, жалаңаштық және зорлық-зомбылықты бейнелеуде одан да айқын болды. "Эбботт пен Костелло Франкенштейнмен кездеседі" (1948) фильмінен бастап вампирлер жиі комедияның тақырыбы болды. Роман Поланскидің "Қорқытсыз вампирлер" (1967) романы жанрдың атақты пародиясы болды. Басқа комедиялық фильмдерге, әр түрлі сапалы, мыналар жатады: Дэвид Нивенді махаббатқа салынған Дракула ретінде бейнелеген "Вампира" (1974), Джордж Гамильтонды бейнелеген "Жақсы досым – вампир" (1988), "Бәласыз қан" (1992), "Баффи – вампирді өлтіруші" (1992), "Дракула: Өлі және оны жақсы көру" (1995), режиссер Мел Брукс Лесли Нильсенмен және жақында Тайка Уайтити мен Джемейн Клементтің моккументальді фильмдері, "Көлеңкеде не істейміз" (2014). Кейбір вампир фильмдеріндегі тағы бір даму – табиғаттан тыс қорқынышты вампиризмнің ғылыми фантастикалық түсіндірмелеріне ауыстыру. "Жердегі соңғы адам" (1964, режиссер Сидни Салкоу), "Омега адамы" (1971, АҚШ, режиссер Борис Сагал) және тағы екі фильмнің бәрі Ричард Мэтисонның "Мен аңызмын" романының негізінде түсірілген. Олар бұл жағдайды табиғи себеппен түсіндіреді. Вампиризм Дэвид Кроненбергтің "Қарлығақ" (1976) фильмінде, Тони Скотттың халықаралық актерлік құраммен "Аштық" фильмінде және Дэвид Блайттың "Қызыл қанды американдық қыз" (1990) фильмінде, сондай-ақ "Блейд" трилогиясында белгілі бір дәрежеде вирус ретінде түсіндірілген. Жасы да тақырып болды, мысалы, "Blaxploitation" фильмі "Blacula" (1972) және оның жалғасы "Scream Blacula Scream". Ұзақ уақыттан бері құмарлық пен тілектердің бейнесі болғандықтан, Белла Лугозидің "Дракуласынан" (1931) бері вампир, ер немесе әйел, әдетте тартымды сексуалды символ ретінде бейнеленеді. Кристофер Ли, Дельфин Сериг, Фрэнк Лангелла, Лорен Хаттон, Катрин Денев және Аалия – вампир рөлінде үлкен тартымдылықты көрсеткен актерлердің бірнеше мысалы ғана. Кейінгі уақытта вампир фильмдерінің жасыратын сексуалды тақырыптары одан да айқын болды, мысалы, "Gayracula" (1983) және "Будапешт вампирі" (1995) сияқты ересектерге арналған, толығымен ерлерден құралған вампир фильмдері, сондай-ақ Брэм Стокердің романының лесбияндық бейімделуі "Lust for Dracula" (2005). Дегенмен, өте шағын субжанр бар, ол Мурнаудың "Носферату" (1922) фильмінде басталып, онда вампирдің бейнесі еуропалық фольклордағы қорқынышты жаратылысқа ұқсас. Мурнаудың фильміндегі осы рөлді Макс Шрек ойнаған, ал Вернер Герцогтың қайта түсірілімі "Носферату вампирі" (1979) фильмінде оны Клаус Кински сомдады. "Көлеңкедегі вампир" (2000, режиссер Э. Элиас Мерхиге) фильмінде Виллем Дефо Макс Шрек рөлін ойнайды, бірақ оны нағыз вампир ретінде бейнелейді. Стивен Кингтің "Salem's Lot" (1979) фильмінде вампирлер қорқынышты, қарапайым ойлы жаратылыстар ретінде бейнеленген, оларда эротизм жоқ, олардың жалғыз тілегі – басқалардың қанымен қоректену. "Subspecies" фильмдеріндегі басты вампир Раду да ұзын саусақтар мен тырнақтар және жалпы қорқынышты бет пішіні сияқты ұқсас эстетикалық әсерлерді көрсетеді. Осы типтегі вампир "30 Days of Night" фильмінде де кездеседі. 2011 жылғы "Fright Night" фильмінің қайта түсірілімінде вампирдің өте қорқынышты бейнесі көрсетілген. Көптеген вампир фильмдеріндегі маңызды кейіпкер – вампир аңшысы, оның прототипі Стокердің Авраам Ван Хельсингі. Питер Винсент (Родди Макдауэлл) "Fright Night" (1985) және "The Lost Boys" (1987) фильміндегі Frog brothers – барлығы вампир аңшылары. Дегенмен, вампирлерді өлтіру әдісі өзгерді. Ван Хельсинг жүрекке шаншуға сенген болса, Джон Карпентердің "Vampires" (1998) фильмінде Джек Кроу (Джеймс Вудс) қарулы вампир аңшыларының отряды бар, ал Фран Рубел Кузуидің "Баффи – вампирді өлтіруші" (1992) фильмінде жазушы Джосс Уидон (телевизиялық "Баффи – вампирді өлтіруші" және "Angel" сериалын жасаған) Баффи Саммерс (фильмде Кристі Свансон, телесериалда Сара Мишель Геллар) сақшылар желісіне қосып, оған мистикалық түрде үстіміздік күштер берді.
Early cinematic vampires in other such films as The Vampire (1913), directed by Robert G. Vignola, were not undead bloodsucking fiends, but 'vamps'. Such femmes fatales were inspired by a poem by Rudyard Kipling called "The Vampire", composed in 1897. This poem was written as kind of commentary on a painting of a female vampire by Philip Burne Jones exhibited in the same year. Lyrics from Kipling's poem: A fool there was , describing a seduced man, were used as the title of the film A Fool There Was (1915) starring Theda Bara as the 'vamp' in question and the poem was used in the publicity for the film. An early adaptation of the immortal aristocrat may have been the Hungarian feature film Drakula halála (Károly Lajthay, 1921), which is now thought to be a lost film. An authentic supernatural vampire features in the landmark Nosferatu (1922 Germany, directed by F. W. Murnau) starring Max Schreck as the hideous Count Orlok. This was an unlicensed version of Bram Stoker's Dracula, based so closely on the novel that the estate sued and won, with all copies ordered to be destroyed. It would be painstakingly restored in 1994 by a team of European scholars from the five surviving prints that had escaped destruction. The destruction of the vampire, in the closing sequence of the film, by sunlight rather than the traditional stake through the heart proved very influential on later films and became an accepted part of vampire lore. The next classic treatment of the vampire legend was an adaptation of the stage play based on Bram Stoker's novel Dracula, Universal's Dracula (1931) starring Bela Lugosi as Count Dracula. Lugosi's performance was so popular that his Hungarian accent and sweeping gestures became characteristics now commonly associated with Dracula. Five years after the release of the film, Universal released Dracula's Daughter (1936), a direct sequel that starts immediately after the end of the first film. A second sequel, Son of Dracula starring Lon Chaney Jr., followed in 1943. Despite his apparent death in the 1931 film, the Count returned to life in three more Universal films of the mid 1940s: House of Frankenstein (1944) and House of Dracula (1945)—both starring John Carradine—and Abbott and Costello Meet Frankenstein (1948). While Lugosi had played a vampire in two other films during the 1930s and 1940s, it was only in this final film that he played Count Dracula on screen for the second (and last) time. Dracula was reincarnated for a new generation in the Hammer Films series starring Christopher Lee as the Count. In the first of these films Dracula (1958) the spectacular death of the title character through being exposed to the sun reinforced this part of vampire lore, first established in Nosferatu, and made it virtually axiomatic in succeeding films. A distinct subgenre of vampire films, ultimately inspired by Le Fanu's "Carmilla", explored the topic of the lesbian vampire. Although implied in Dracula's Daughter, the first openly lesbian vampire was in Blood and Roses (1960) by Roger Vadim. More explicit lesbian content was provided in Hammer's Karnstein Trilogy. The first of these, The Vampire Lovers (1970), starring Ingrid Pitt and Madeline Smith, was a relatively straightforward re telling of LeFanu's novella, but with more overt violence and sexuality. Later films in this subgenre such as Vampyres (1974) became even more explicit in their depiction of sex, nudity and violence. Beginning with Abbott and Costello Meet Frankenstein (1948) the vampire has often been the subject of comedy. The Fearless Vampire Killers (1967) by Roman Polanski was a notable parody of the genre. Other comedic treatments, of variable quality, include Vampira (1974) featuring David Niven as a lovelorn Dracula, Love at First Bite (1979) featuring George Hamilton, My Best Friend Is a Vampire (1988), Innocent Blood (1992), Buffy the Vampire Slayer (1992), Dracula: Dead and Loving It (1995), directed by Mel Brooks with Leslie Nielsen, and, more recently, Taika Waititi and Jemaine Clement's mockumentary take on the subject, What We Do in the Shadows (2014). Another development in some vampire films has been a change from supernatural horror to science fictional explanations of vampirism. The Last Man on Earth (1964, directed by Sidney Salkow), The Omega Man (1971 US, directed by Boris Sagal) and two other films were all based on Richard Matheson's novel I Am Legend. They explain the condition as having a natural cause. Vampirism is explained as a kind of virus in David Cronenberg's Rabid (1976), The Hunger with an international cast directed by Tony Scott and Red Blooded American Girl (1990) directed by David Blyth, as well as in the Blade trilogy to a limited extent. Race has been another theme, as exemplified by the blaxploitation picture Blacula (1972) and its sequel Scream Blacula Scream. Though always a representation of passion and desire, since the time of Béla Lugosi's Dracula (1931) the vampire, male or female, has usually been portrayed as an alluring sex symbol. Christopher Lee, Delphine Seyrig, Frank Langella, Lauren Hutton, Catherine Deneuve and Aaliyah are just a few examples of actors who brought great sex appeal into their portrayal of the vampire. Latterly, the implicit sexual themes of vampire film have become much more overt, culminating in such films as Gayracula (1983) and The Vampire of Budapest (1995), two pornographic all male vampire films, and Lust for Dracula (2005), a softcore pornography all lesbian adaptation of Bram Stoker's novel. There is, however, a very small subgenre, pioneered in Murnau's seminal Nosferatu (1922) in which the portrayal of the vampire is similar to the hideous creature of European folklore. Max Schreck's portrayal of this role in Murnau's film was copied by Klaus Kinski in Werner Herzog's remake Nosferatu the Vampyre (1979). In Shadow of the Vampire (2000) (directed by E. Elias Merhige) Willem Dafoe plays Max Schreck, himself, though portrayed here as an actual vampire. Stephen King's Salem's Lot (1979) notably depicts vampires as terrifying, simple minded creatures, without eroticism, and with the only desire to feed on the blood of others. The main vampire in the Subspecies films, Radu, also exhibits similar aesthetic influences, such as long fingers and nails and generally grotesque facial features. This type of vampire is also featured in the film 30 Days of Night. The 2011 remake of Fright Night is notable for such a hideous depiction of the vampire when manifesting. A major character in most vampire films is the vampire hunter, of which Stoker's Abraham Van Helsing is a prototype. Peter Vincent (Roddy McDowell) in Fright Night (1985) and the Frog brothers in The Lost Boys (1987) were all vampire hunters. However, killing vampires has changed. Where Van Helsing relied on a stake through the heart, in Vampires (1998), directed by John Carpenter, Jack Crow (James Woods) has a heavily armed squad of vampire hunters and in Buffy the Vampire Slayer (1992, directed by Fran Rubel Kuzui), writer Joss Whedon (who created TV's Buffy the Vampire Slayer and spin off Angel) attached the Slayer, Buffy Summers (Kristy Swanson in the film, Sarah Michelle Gellar in the TV series), to a network of Watchers and mystically endowed her with superhuman powers.
Дракула фильмдердегі және оның мұрасы
Фильмдердегі ең танымал және кең таралған вампир – граф Дракула. Жылдар бойы зұлым графты бейнелейтін көптеген фильмдер түсірілді, олардың кейбіреулері вампирлерді кинодағы ең ұлы бейнелеулердің қатарына жатады. Дракула қазірге дейін 170-тен астам фильмде бейнеленді, бұл оны қорқыныш фильмдеріндегі ең көп сомдалған кейіпкер етеді; сонымен қатар, ол жалпы фильмдердегі ең көп қатысқан кейіпкер болып табылады, одан тек Шерлок Холмс ғана озып кетеді. Австриялық автор және режиссер Клаус Т. Штайндл өзінің "Вампир принцессасы" (2007) деректі фильмінде 2007 жылы Брам Стокердің аңызға айналған Дракула кейіпкеріне тарихи шабыттанған тұлғаны анықтады (сонымен қатар, әдебиетке қараңыз: Брам Стокер: Дракуланың қонағы): "Көптеген сарапшылар жойылған кіріспеде әйел бейнеленгенін айтады. Археологтар, тарихшылар және сот-медициналық сарапшылар XVIII ғасырдағы Чехиядағы вампирлік абыр-сабырды қайта қарастырып, қараңғы ханшайым Элеонора фон Шварценбергтің тыныштығын бұзып, қабірін қайта ашады. Олар бұрын жерленген, ұзақ уақыттан бері ұмытылған, енді қайта тірілген оның тарихын жария етеді."
By far, the most well known and popular vampire in the films is Count Dracula. A large number of films have been filmed over the years depicting the evil Count, some of which are ranked among the greatest depictions of vampires on film. Dracula has over 170 film representations to date, making him the most frequently portrayed character in horror films; also he has the highest number of film appearances overall, surpassed only by Sherlock Holmes. In his documentary "Vampire Princess" (2007) the investigative Austrian author and director Klaus T. Steindl discovered in 2007 the historical inspiration for Bram Stoker's legendary Dracula character (see also Literature Bram Stoker: Dracula's Guest): "Many experts believe, the deleted opening was actually based on a woman. Archaeologists, historians, and forensic scientists revisit the days of vampire hysteria in the eighteenth century Czech Republic and re open the unholy grave of dark princess Eleonore von Schwarzenberg. They uncover her story, once buried and long forgotten, now raised from the dead."
Тірі іс-әрекет
Басты кейіпкер ретінде вампирді бейнелеген алғашқы телесериалдардың бірі 1964 жылы шыққан комедиялық сериал "Мунстерлер" болды. Лили Мунстер мен Әке (Трансильвания графы Владимир Дракула ретінде де белгілі) – вампирлер. "Мунстерлер" сериалынан кейін 1966 жылы готикалық "Қараңғы көлеңкелер" операсы жарық көрді, онда еріксіз вампир Барнабас Коллинз басты кейіпкерге айналды. 1985 жылы "Кішкентай вампир" балаларға арналған телесериал болды. Онда вампир бала Рудигер мен оның адам досы Антонның оқиғалары айтылады. Forever Knight (1992–1996) – бұл алғашқы вампир детективтік әңгіме, кейіннен оған ұқсас көптеген сериалдар пайда болды, мысалы Angel, Moonlight, Blood Ties және Vampire Prosecutor. 1997 жылы жасөспірімдерге арналған "Баффи – вампирлерді өлтіруші" сериалы бүкіл әлемде танымал болды. Баффи – өзі вампирлерді өлтіруші екенін білген жасөспірім қыз. Ол сонымен қатар өзін вампирге тартылған сезінеді. "Нағыз қан" (2008) телепатиялық қызметкер Сьюки Стэкхаустың вампирге ғашық болу оқиғасын көрсетеді. Сол жылы BBC Three арнасының "Адам болу" сериалы Ұлыбританияда танымал болды. Онда вампир, қасқыр және әуестеңнің Бристольдегі пәтерде бірге тұратын ерекше үштігі бейнеленген. 2009 жылы "Вампир күндігі" сериалы Стефан Сальватореге ғашық болған, бірақ Стефанның ағасы Деймон Сальватореге де қызығушылық танытқан Елена Гилберт мектеп оқушысының оқиғасын баяндайды. The Strain (2014) Гильермо дель Тороның осы аттас романы негізінде түсірілген. "Біз көлеңкеде не істейміз" – 2014 жылғы фильмнің жалғасы. Оқиға бір ғаламда, сол мақсатты фильмдегідей мокументари стилінде, бірақ басқа вампирлер тобының басынан кешіп жатқан оқиғаларын көрсетеді.
One of the first television series with a vampire as a main character was the 1964 comedy series The Munsters. Lily Munster and Grandpa (also known as Vladimir Dracula, Count of Transylvania) are vampires. The Munsters was followed in 1966 by the Gothic soap opera Dark Shadows, in which the reluctant vampire Barnabas Collins became a main character. In 1985, The Little Vampire was a television series made for children. It tells the adventures of the vampire child Rüdiger and his human friend Anton. Forever Knight (1992–1996) was the first vampire detective story, later followed by many similar series like Angel, Moonlight, Blood Ties and Vampire Prosecutor. In 1997 the teenage vampire series Buffy the Vampire Slayer became popular around the world. Buffy is a teenage girl who finds out that she is a vampire slayer. She also finds herself drawn to a vampire. True Blood (2008) centers on the adventures of the telepathic waitress Sookie Stackhouse, who falls in love with a vampire. In the same year BBC Three series Being Human became popular in Britain. It features an unconventional trio of a vampire, a werewolf and a ghost who are sharing a flat in Bristol. In 2009 The Vampire Diaries told the story of the school girl Elena Gilbert, who falls in love with vampire Stefan Salvatore, but finds herself also drawn to Stefan's brother Damon Salvatore. The Strain (2014) is based on the novel of the same name by Guillermo del Toro. What We Do In the Shadows is a continuation of the 2014 movie. Set in the same universe with the same mocumentary style, but following a different group of vampires.
Анимация
Алғашқы анимациялық вампир сериалдарының бірі 1988 жылғы «Граф Дукула» сериалы, ол Дракуланың пародиязы болды. 1985 жылы «Vampire Hunter D» романының аниме фильміне бейімделуі тікелей бейнежазбаға шығарылды және Жапония мен АҚШ-та танымал болды, бұл үшінші романның бейімделуін 2000 жылы тікелей бейнежазбаға түсірілген «Vampire Hunter D: Bloodlust» фильміне түрткі болды. Екі фильм және олардың негізінде жазылған романдар 12090 жылы вампирлермен күресетін, Дракуланың жартылай вампир/жартылай адам баласы, вампирлер аулаушысы Д-ның басымен айналысады. 1997 жылы «Вампир принцесса Мию» аниме сериалы Жапонияда танымал болды, одан кейін көптеген анимелер пайда болды. «JoJo's Bizarre Adventure» 2012 жылы шықты, онда бірнеше вампирлік жаулар бар. Сондай-ақ 2012 жылы «Трансильвания қонақ үйі» шықты, содан кейін 2015 жылы «Трансильвания қонақ үйі 2» және 2018 жылы «Трансильвания қонақ үйі 3: Жазғы демалыс» жалғасы болды. Тағы бір жапондық аниме сериалы, «Rosario + Vampire», басты әйел кейіпкерлердің бірі Мока Акасияны вампир ретінде көрсетеді, оның демондық күштері мойнына розникті мөрмен жабылады. Сериалда басқа да түрлі ойдан шығарылған монстрлар бейнеленген, оның ішінде әйел-сиқыршы және қар қызы бар.
One of the first animated vampire series was the 1988 series Count Duckula, a parody of Dracula. In 1985, the anime film adaptation of the inaugural Vampire Hunter D novel was released direct to video and became popular in both Japan and the United States, prompting an adaptation of the third novel into the also direct to video film Vampire Hunter D: Bloodlust in 2000. The two films and the novels they are based on revolve around the eponymous D, a vampire hunter who is the apparent half vampire/half human son of Dracula who battles vampires in the year AD 12,090. In 1997 the anime series Vampire Princess Miyu became popular in Japan, many other anime followed. JoJo's Bizarre Adventure was released in 2012, featuring several vampiric villains. Also in 2012, Hotel Transylvania was released, followed by a sequel in 2015, Hotel Transylvania 2 and in 2018 by Hotel Transylvania 3: Summer Vacation. Another Japanese anime series, Rosario + Vampire, portrays one of the leading female characters, Moka Akashiya, as a vampire, whose demonic powers are sealed inside her with a rosary seal around her neck. The series portrays other kinds of fictional monsters as well, including a witch and a snowwoman.
Вампир веб-сериалы
2001 жылдан бастап вампирлер туралы веб-сериалдар бүкіл әлемде танымал болды. Алғашқы веб-сериалдардың бірі 2001 жылғы "Аңшы" (The Hunted) сериалы болды. Ол вампирлер тістеген (бірақ әлі вампирге айналмаған) және қансорушы вампирлермен күресуге тырысатын вампирлерді өлтірушілер тобы туралы. "Аңшы" сериалын "30 Days of Night: Blood Trails" (2007) және "30 Days of Night: Dust to Dust" (2008) сериалы қабылдады, олар "30 Days of Night" және "30 Days of Night: Dark Days" фильмдеріне негізделген. 2009 жылы MTV онлайн сериалы "Valemont" Мэгги Грейсенді көрсетеді, ол ағасы Эрик жоғалып кеткендіктен Valemont университетіне баруға шешім қабылдайды. Көп ұзамай ол университет вампирлерге толы екенін біледі. 2009 жылғы "I Heart Vampires" веб-сериалы вампирлердің нақтыдан да көп екенін білетін екі жасөспірім вампир жанкүйеріне арналған. 2011 жылы "Being Human" сериалының спин-оффы "Becoming Human" онлайн-релизде жарық көрді. Ол бір мектепте оқитын вампир, қасқыр және әуе жанның бір қылмысты шешу әрекеті туралы. 2014 жылғы "Carmilla" вампир сериалы қазіргі заманда университетте оқып, адам қызына ғашық болатын вампир Кармилла Карнштейннің оқиғасын қайта баяндайды.
From 2001 onward vampire web series became popular around the world. One of the first web series was the 2001 series The Hunted. It is about a group of vampire slayers who have been bitten by vampires (but not yet turned into vampires) and try to fight the bloodsucking vampires. The Hunted was followed by 30 Days of Night: Blood Trails (2007) and 30 Days of Night: Dust to Dust (2008) who were based on the films 30 Days of Night and 30 Days of Night: Dark Days. In 2009 the MTV online series Valemont follows Maggie Gracen, who decides to infiltrate Valemont University, because her brother Eric has vanished. She soon finds out that the University is full of vampires. The 2009 web series I Heart Vampires focuses on two teenage vampire fans, who find out that vampires are more than real. In 2011 the Being Human spin off Becoming Human was released online. It is about a vampire, a werewolf and a ghost who go to a school together and try to solve a murder. The 2014 vampire series Carmilla features a retelling of the story of the vampire Carmilla Karnstein, who attends a university in the modern day and falls in love with a human girl.