Кіріспе
Рената Адлер (19 қазан 1938 жылы туған) – американдық жазушы, журналист және кино сыншысы. Адлер отыз жылдан астам "The New Yorker" журналында штат тілшісі болып жұмыс істеді және 1968-1969 жылдары "The New York Times" газетінің бас кино сыншысы қызметін атқарды. Ол бірнеше көркем және ғылыми-танымдық кітаптар жариялаған, сонымен қатар О. Генри сыйлығымен, Гуггенхайм стипендиясымен және ПЕН/Хемингуэй сыйлығымен марапатталған.
Renata Adler (born October 19, 1938) is an American author, journalist, and film critic. Adler was a staff writer reporter for The New Yorker for over thirty years and the chief film critic for The New York Times from 1968 to 1969. She has also published several fiction and non fiction books, and has been awarded the O. Henry Prize, a Guggenheim Fellowship, and the PEN/Hemingway Award.
Ерте өмір
Адлер Италияның Милан қаласында Фредерик Л. және Эрна Адлер отбасында, Германиядан Америка Құрама Штаттарына сапарлап келе жатқанда дүниеге келді. Оның екі үлкен ағасы бар. Оның отбасы 1933 жылы нацистік Германиядан қашып, 1939 жылы АҚШ-қа көшіп келді. Адлер Коннектикут штатының Данбери қаласында өсті және Брин-Мор колледжінде оқыды, онда Хосе Ферратер Морадан философия және неміс әдебиетін оқыды. Ол 1959 жылы үздік дипломмен бітірді. Содан кейін ол философия, тіл білімі және структурализмға деген қызығушылығын Жан Валь мен Клод Леви-Стросс басшылығымен Сорбоннада жалғастырып, 1961 жылы бітірді. Ол сондай-ақ Гарвард университетінде І. А. Ричардс және Роман Якобсонтан салыстырмалы әдебиетті оқыды, 1962 жылы магистр дәрежесін алды.
Журналистика
1962 жылы Адлер Уильям Шонның басшылығымен «Нью-Йоркер» журналының штат жазушысы болды. 1967 жылы ол «МакКолл» журналының тапсырмасымен Вьетнамға сапар шекті; шетелде жүргенде ол «Нью-Йоркер» үшін Алты күндік соғысты да жариялады. Оның кино туралы рецензиялары «Айдың қараңғы жылдары» атты кітабында жинақталған. «Таймс» газетінде жұмыс істеген кезінде ол «Нью-Йоркердегі» кеңсесін сақтап, «Таймс»тан кеткеннен кейін қайтадан штатқа кірді және төрт он жыл бойы сонда қалды. «Нью-Йоркер» журналында саясат, соғыс және азаматтық құқықтар туралы жазған репортаждар мен эсселері «Радикалды ортаға қарай» кітабында қайта басылды. Ол томға жазған кіріспесі саяси философия ретінде радикалдық центризмнің алғашқы анықтамасын берді. Оның «Палмер ханасынан хат» атты мақаласы жетпіс жылдардың ең жақсы журналдық мақалалары жинағына енді. 1970 жылдардың басында Адлер Хантер колледжінде театр және кино сабақтарын оқытты. 1973 жылы Адлер Сельма науқаны туралы жазғанда танысқан Джон Доар оған Никсонның импичментін тергеуші Өкілдер палатасының Сот комитетінің төрағасы Питер Родиноға сөз жазуды ұсынды. Ол Каэлдің 1960 жылдан кейінгі жұмысында «ешқандай зиялылық немесе сезімталдық жоқ» деді, сондай-ақ оның «ерекшеліктері мен мінез-құлқына» қатысты сын айтты, оның ішінде Каэлдің «бұйрық беруге» және риторикалық сұрақтарды жиі пайдалануы да бар еді. Адлердің мотивациясы «Нью-Йоркердің әдеттегі жоғары стандарттарын сақтау» немесе «Каэлмен жеке даудан» туындаған болуы мүмкін деп есептелді. Бұл мақала Каэлді таң қалдырып, әдеби ортада жылдам танымал болды, ал «Тайм» журналы оны «Нью-Йорк әдеби мафиясының соңғы жылдардағы ең қанды шабуылы» деп сипаттады. «Нью-Йоркер» журналының редакторы Уильям Шон Адлердің шабуылын «өкінішті» деп атады және Каэлге деген құрметін білдіріп, оның «жұмысы өзін-өзі қорғауға жетеді» деді; «Нью-Йорк» журналының Дэвид Денби Адлердің «проза туралы ескі көзқарасы бар» деп жазды. Каэлдің өзі бей-жай қарады: «Менің жазғандарымды Мисс Адлер қабылдамағанын өкінемін. Басқа не деуге болады?» 1998 жылы Адлер «Vanity Fair» журналында Кен Старрдың президент Билл Клинтон туралы тергеуі туралы «Старр есебі» туралы ұзақ эссе жазды. Старрдың есебі Клинтонның импичментіне әкелді; Адлер оның Клинтонды қудалауда Старрдың билікті теріс пайдаланғанына дәлел бар деп мәлімдеді. Ол Старр есебін «толыққанды ақылсыз құжат: дұрыс емес, ақылсыз, бейтарап, ұйымдаспаған, кәсіби емес және жемқор. Бұл – көптеген қызықты кейіпкерлер мен жасырын сюжеттік желілері бар, ақылсыз порнографияның үлкен жинағы. Саяси тұрғыдан алғанда, бұл жыныстық материалға шексіз қызығушылықпен, нақты дәлелдер мен конституциялық процедураның салыстырмалы түрде қарапайым талаптарын жоюға тырысу» деді. Сол мақала О. Генри жинағының «Жетпісінші жылдардың ең жақсы әңгімелері» деп таңдалды. 1977 жылы Адлердің «Спидбоут» романы Хемингуэй қоры/ПЕН сыйлығын жеңіп алды, бұл дебюттік көркем әдебиеттегі ерекше жетістіктерді мойындау үшін жыл сайын берілетін сыйлық. 1987 жылы ол Америка өнер және әдебиет академиясының мүшесі болып сайланды, ал 1989 жылы Джорджтаун университетінің құқық мектебінен құрметті докторлық дәрежесін алды. 2021 жылы Адлер Оберлин колледжінен құрметті докторлық дәрежесін алды. Оның «Сельмадан хат» атты мақаласы, алғаш рет 1965 жылы «Нью-Йоркерде» жарияланған, «Америка журналистикасы: 1963–1973 жылдардағы азаматтық құқықтар туралы баяндамалар» (2003) атты «Америка кітапханасы» жинағына енді, ал «Нью-Йорк Таймс» газетінде кино туралы сыншы ретінде жұмыс істеген кезінде жазған «Суық қанда» атты эссесі «Америка киносыншылары: үнсіз кезеңнен бүгінгі күнге дейінгі антология» атты «Америка кітапханасы» жинағына енді. 2004 жылы Адлер Стэнфорд университетінің Гувер институтында медиа-қызметкері болып жұмыс істеді. Адлер Утрехт университетінде өткен Халықаралық әдебиет фестивалінің 2016 жылғы тұрғын жазушысы болып таңдалды.
Жеке өмір
1960 жылдары Адлер Гарвардта оқып жүргенде танысқан Эдмунд Уилсон мен Мэри Маккартидің ұлы Реуэль Уилсонмен қысқа ғана уақытқа никелесті. Диана Китонның "Қайтадан" атты естеліктерінде 1978 жылғы Вуди Алленнің "Интерьерлер" фильміндегі Рената кейіпкері Адлерден шабыттанғанын айтқан.