Канада саяхатшысы: Бересфорд Ричардс өмірі мен саяси жолы

Кіріспе

Канадалық саясаткер Бересфорд (Бери) Ричардс (26 тамыз 1914 жыл, Айнмут, Корнуолл, Англия – 1982 жылдың мамыры) – Канаданың Манитоба штатындағы саясаткер. 1943 жылдан 1949 жылға дейін Манитоба заң шығарушы жиналысында қызмет етті. Кооперативтік достастық федерациясының үміткері ретінде сайланған ол, заң шығарушы органда болған кезінде осы партиядан екі рет шығарылды. Ричардстың әкесі, Бересфорд Уолтер Ричардс, Канада авторлар қауымдастығының мүшесі болған. Кіші Ричардс 1921 жылы Канадаға келді және Альберта штатының Атабаска қаласында және Эдмонтон қаласындағы Альберта университетінде білім алып, Тау-кен инженері мамандығы бойынша ғылым бакалавры дәрежесін алды.

Мансап

Ол алғаш рет Манитоба заң шығарушы жиналысына 1943 жылғы 17 тамызда Паста өткен қосымша сайлауда, бұрынғы премьер-министр Джон Брэкеннің федералды саясатқа өтуінен кейін сайланды. CCF бұрын Паста ешқандай үміткерді сайлаған емес, бірақ Ричардс үш қарсыласын мүжілдіре жеңіске жетті. Бұл науқан барысында ол Жаңа Зеландияның Лейбористік үкіметі ұсынған социализмді қолдайтын бағдарламамен сайланды. CCF осы кезеңде Манитобадағы басты оппозициялық партия болды, ал Ричардс партиясымен бірге оппозициялық қатарда отырды. Ричардс – харизматикалық тұлға, күшті дебаттасу шеберлігімен және әсем киіну тағасымен танымал болды. Ол көп ұзамай партияның бас ұйымдастырушысы болып провинциялық CCF атқару комитетіне тағайындалды және партия ішінде күшті сайлаушылар базасын құрды. Бір кезде Пастағы CCF ұйымы провинциядағы ең ірі ұйым болып есептелді. Ричардс CCF-тің сол қанатындағы белгілі бір ерекшелікке ие болды, ал оның коммунистік Еңбекші-прогрессивті партияның көзқарастарымен ұқсастығы оған өз партиясының ішінде көптеген жау жаратты. 1945 жылы Манитоба CCF атқару комитетіне жолдаған хатында Ричардс және оның әріптесі Дуайт Джонсон алдағы федералды сайлауда Прогрессивті консерваторларға қарсы басқа солшыл және прогрессивті партиялармен ынтымақтастыққа шақырды. Олардың ұстанымы Еңбекші-прогрессивті партияның ұстанымымен толық сәйкес келетін, және CCF жетекшілерінің көпшілігі Ричардс пен Джонсонға LPP-нің тікелей әсер еткенін сенді. CCF жетекшілері, соның ішінде Стэнли Ноулз және Донован Свайлс Ричардс пен Джонсонның ұстанымына қатысты қарсылық білдірді. Партия Ричардстың Портж-ла-Прейридегі CCF атқару комитетімен кездесу туралы шешіміне, сол жақтан «біртұтас фронт» үміткерін ұсыну мүмкіндігін талқылау үшін қатты наразылық білдірді. Ричардс пен Джонсон партияда тез арада маргиналданды. Стэнли Ноулз Ричардсты партиялық жиналыста коммунистік көзқарастарды ұстанады деп айыптады, ал Ричардс атқару комитетінің мәжілістері туралы уақытында хабардар етілмеді. CCF газетінде өз ұстанымын жариялау мүмкіндігінен айырылған Ричардс 1945 жылғы сессияда провинциялық заң шығарушы жиналыста басқа прогрессивті партиялармен ынтымақтастыққа шақырып, Кеңес Одағымен достық қарым-қатынасты қолдау туралы мәлімдеме жасады. Бұл мәлімдеме жасағанда ол CCF жетекшілерін партиялық арналардағы пікірсайысты басуда айыптады. Ричардс кейіннен партия жетекшілігінің осы кезеңдегі әрекеттерімен «оңшыл бағытқа бет бұрғанын» мәлімдеді. Қызығы, кейбір CCF мүшелері Ричардс-Джонсон ұстанымын социализмнен алшақтау деп түсіндірді, себебі олар қолдаған «кең солшыл» коалициясы Либералдық партияның солшыл мүшелерін де қамтыды. Алайда, партия мүшелерінің көпшілігі Ричардс пен Джонсонды CCF иерархиясына қарсы күресте қолдады, ал Ричардс әсіресе сайлау округінде өте танымал болды.

He was first elected to the Manitoba legislature in a by election held in The Pas on August 17, 1943, to replace former Premier John Bracken after the latter's move to federal politics. Although the CCF had never elected a candidate in The Pas, Richards won an overwhelming victory against three opponents. During this campaign, he ran on a platform advocating socialism as it had been introduced by the Labour government of New Zealand. The CCF was the dominant opposition party in Manitoba during this period, and Richards sat with his party on the opposition benches. Richards was a charismatic personality, known for a powerful debating style and flamboyant manner of dressing. He was soon appointed to the provincial CCF executive as the party's chief organizer, and built a powerful constituency base within the party. At one time, the CCF organization in The Pas was the largest in the province. Richards was a maverick on the left wing of the CCF, and the similarity of his views with those of the communist Labor Progressive Party made him many enemies in his own party. In a 1945 letter to the Manitoba CCF executive committee, Richards and fellow maverick Dwight Johnson called for cooperation with other left wing and progressive parties against the Progressive Conservatives in the upcoming federal election. Their position was identical to that promoted by the Labour Progressive Party, and many in the CCF leadership believed that Richards and Johnson were directly influenced by the LPP. The CCF leadership, including Stanley Knowles and Donovan Swailes, forcefully opposed Richards and Johnson's position. The party was especially upset at Richards's decision to meet with the CCF executive in Portage la Prairie, to discuss the possibility of running a "united front" candidate of the left. Richards and Johnson were soon marginalized in the party. Stanley Knowles accused Richards of holding Communist sympathies at party gathering, and Richards was deliberately left uninformed of executive meetings. Denied the opportunity to promote his position in the CCF newspaper, Richards read a statement in the provincial legislature during the 1945 session, calling for cooperation with other progressive parties and advocating friendly relations with the Soviet Union. In making this statement, he also accused the CCF leadership of suppressing debate within party channels. Richards later claimed that the party leadership had been "embarking on a right wing course" by its actions during this period. Ironically, some CCF members interpreted the Richards Johnson position as a shift away from socialism, in that the "broad left" coalition they were advocating included left leaning members of the Liberal Party. Many party members supported Richards and Johnson in their battles against the CCF hierarchy, however, and Richards in particular remained very popular with his riding association.

Күші жойылды

Ричардс пен Джонсон екеуі де 1945 жылы провинциялық кеңес 33-тен 5-ке дейінгі дауыспен CCF-тен шеттетілді. Кеңес мүшелерін партиядан шығара алмаса да, екі заң шығарушы бірден CCF заң шығарушы фракциясынан шығарылды. 1945 жылғы федералды сайлауда Ричардс Черчилль округінде федералды Кооперативтік Комонвелл федерациясының үміткері Рональд Мурды қолдады, себебі Мур прогрессивті консервативті үміткерді жеңуге ең лайықты деп есептелді. Мур шын мәнінде сайланды. Бірнеше айдан кейін Ричардс 1945 жылғы провинциялық сайлауда "Тәуелсіз CCF" үміткері ретінде қайта сайлануға түсті. Ол жергілікті CCF ұйымын өзіне қарсы үміткерді тікелей ұсынбауға көндірді және прогрессивті консервативті үміткер Роберт Милтонды 81 дауыспен жеңіп, қайта сайланды. Ричардс сайлаудан кейін Манитоба CCF-ке кешірім сұрап хат жазды және қайта қабылдауды өтінді. 1945 жылдың желтоқсан айында партияның жалпы съезінде ол 80 дауыспен 35-ке қарсы дауыспен партияға қайта қабылданды. Стенли Ноулз оған қарсылығын жалғастырды, бірақ съездің өтетін күні Ұлыбританияда болды. Ричардс солшыл партиялар арасындағы ынтымақтастықты қолдауды және Кеңес Одағымен достық қарым-қатынасты жақтауды жалғастырды, бірақ партия басшылығын ашық сынаудан сақтанды. Заң шығарушы органда ол CCF-тің ең шебер дебатшысы ретінде танылды. Ричардс 1948 жылы Манитоба CCF басшылығына үміткерлікке түсті, бірақ Сеймур Фармердің өткен жылы отставкаға кеткенінен кейін, үміткерліктен бас тарды және Эдвин Хансфорд қарсылықсыз жаңа партия басшысы болып сайланды. Қайта қабылдануына қарамастан, Ричардстың көзқарастары CCF-дегі басқалармен керісіп қалуға себеп болды. 1948 жылы партияның жалпы съезінде Американың Еуропадағы сыртқы саясатына қарсылық білдіру туралы ұсыныс қабылданды. Сол сияқты, 1949 жылдың наурызында ол Маршалл жоспары мен Атлантикалық келісімді жаңа американдық гегемония деп айыптаған Сент-Клементс округінен сайланған Уилберт Донелейконың мәлімдемесін жоққа шығармаған жалғыз CCF мүшесі болды. Одан кейін Ричардс пен Донелейко CCF-тің жаңадан пайда болған Солтүстік Атлантикалық келісім ұйымына қарсы болуын талап ететін хатқа қол қойды. Бұл хат таратылғаннан кейін Стенли Ноулз бен Донован Свайлс Ричардсты CCF-тің жұмысын бұзу үшін коммунистік тактика қолдануда деп айыптады. 1949 жылғы партия съезінде Ричардс пен Донелейко 56 дауысқа 18 қарсы дауыспен партиядан шығарылды. Келесі күні партия НАТО-ны қолдайтын резолюция қабылдады. Ричардс 1949 жылғы сайлауда "Тәуелсіз CCF" үміткері ретінде қайта қатысты және оны жергілікті CCF қауымдастығы тағы да қолдады. Алайда, провинциялық атқару комитетінің тапсырысымен The Pas қаласында қарсы партия ұйымы құрылып, CCF ресми үміткері тікелей ұсынылды. Екі үміткер де Либералдық партияның өкілі Фрэнсис Буд Жобинге жол берді, ол Ричардсқа қарағанда үш есе көп дауыс жинады.

Richards and Johnson were both suspended from the CCF by the provincial council in 1945, by a vote of 33 to 5. Although the council could not expel members from the party, the two MLAs were immediately expelled from the CCF legislative caucus. In the 1945 federal election, Richards supported federal Cooperative Commonwealth Federation candidate Ronald Moore in the riding of Churchill, on the grounds that Moore was the candidate best positioned to defeat the Progressive Conservative candidate. Moore was, in fact, elected. A few months later, Richards ran for re election in the 1945 provincial election as an "Independent CCF" candidate. He convinced the local CCF organization not to field a candidate against him, and was re elected over Progressive Conservative candidate Robert Milton by 81 votes. Richards wrote a conciliatory appeal to the Manitoba CCF after the election, and asked for reinstatement. At the party's general convention in December 1945, he was re admitted to the party by a delegated vote of 80 to 35. Stanley Knowles continued to oppose him, but was in Britain when the convention took place. Richards continued to support cooperation among left parties and to advocate friendly relations with the Soviet Union, but he avoided open criticism of the party leadership. In the legislature, he was known as the CCF's most skilled debater. Richards was nominated from the convention floor for the leadership of the Manitoba CCF in 1948, following the resignation of Seymour Farmer the previous year, but declined to run and Edwin Hansford was elected the new party leader without opposition. Even after his reinstatement, Richards's views continued to create tensions with others in the CCF. In 1948, he successfully passed a motion at the party's general convention calling for opposition to America's foreign policy in Europe. Similarly, in March 1949, he was the only other CCF caucus member who did not repudiate statements made by St. Clements MLA Wilbert Doneleyko, denouncing the Marshall Plan and plans for an Atlantic Treaty as a new American hegemony. Shortly thereafter, both Richards and Doneleyko signed a letter calling for the CCF to oppose the emerging North Atlantic Treaty Organization. After this letter was circulated, Stanley Knowles and Donovan Swailes again accused Richards of adopting Communist tactics to disrupt the CCF. At the party's 1949 convention, Richards and Doneleyko were expelled from the party by a vote of 56 to 18. The next day, the party passed a resolution in support of NATO. Richards again ran as an "Independent CCF" candidate in the 1949 election, and was again endorsed by the local CCF association. However, at the behest of the provincial executive, a rival party organization was created in The Pas and an official CCF candidate nominated. Both candidates were resoundingly defeated by Liberal Francis Bud Jobin, who took nearly three times as many votes as Richards.