Кіріспе
Лобок, ресми түрде Лобок муниципалитеті (; ), Филиппиннің Бохол провинциясындағы 4-ші сыныпты муниципалитет. 2020 жылғы халық санауы бойынша халқы 17 418 адамды құрайды. Тагбиларанның шығысында орналасқан Лобок, көркем және ирекке иілген Лобок өзені бойындағы түскі ас круиздерімен кеңінен танымал. Өзеннің соңында орналасқан әртүрлі жүзбелі станцияларда өнер көрсететін Лобок балалар хоры көптеген отандық және халықаралық конкурстарда жеңіс тудырды. Туристер сонымен қатар үлкен, қызыл көздері бар, маймылға ұқсас, шағын түнгі сүтқоректі – тарсиерді көру үшін келеді. Бұл әлемдегі ең кішкентай приматтардың бірі. 2013 жылғы жер сілкінісіне дейін Лобок шіркеуінің кешенінің бөліктері (әсіресе, монастырь немесе дін қызметкерлерінің тұрғын үйі болған бөліктері) Бохол аралындағы ең көне діни құрылымдардың бірі болып саналды. Жер сілкінісі сонымен қатар түскі ас круиздерінің кеме тоқтау портына зақым келтірді, сондай-ақ жаяу өткел көпіріне және оның жолаушылар лифтіне нұқсан тигізді. 2014 жылдың соңында тропикалық дауыл Сенианг Лобок өзені аймағынан тікелей өтті. Желдің күші салыстырмалы түрде әлсіз болғанымен, Сенианг көп жаңбыр әкелді. Бұл өзеннің бірнеше жерде арнасынан асып, су тасқынына себеп болды: бүкіл poblacion қалалық алаңы, соның ішінде әкімдік ғимараттары суға батты; көптеген түскі ас круиздік қайықтар зақымдалды; ал шіркеудің қираған қалдықтары шашырап кетті. Жаңа көпір өзен арқылы бірнеше апта бұрын ғана салынып бітірілгендіктен, Сикатуна арқылы Тагбиларанға қатынау мүмкін болды, себебі Лоайдың ішкі жолы зақымданып, өтпейтін болды. Лобок шіркеуі қазіргі уақытта ЮНЕСКО-ның «Филиппиннің барокко шіркеулері (Кеңейтім)» аясындағы Дүниежүзілік мұра тізіміне енгізуге үміткерлердің арасында. Ғалымдар Лобок шіркеуін қамтитын Лобоктың ескі орталығын ЮНЕСКО-ға жеке тізімге енгізуді ұсынды. Осындай ұсыныс ЮНЕСКО-ның алдын ала тізіміндегі басқа шіркеулерге де қатысты, онда әрбір қалалық алаң мен оны қоршаған мұражай ғимараттары қосылады. Қазіргі уақытта мемлекеттік органдар бұл ұсыныс бойынша әлі шешім қабылдаған жоқ.
Loboc, officially the Municipality of Loboc (; ), is a 4th class municipality in the province of Bohol, Philippines. According to the 2020 census, it has a population of 17,418 people. Located east of Tagbilaran, Loboc is widely known for its lunch cruises along the scenic and winding Loboc River. The Loboc Children's Choir, who perform in different floating stations located at the river's end, has won numerous competitions both domestic and international. Tourists also visit to see the tarsier, a small, nocturnal, monkey like mammal with large, red eyes. It is one of the world's smallest primates. Until the 2013 earthquake, portions of the Loboc Church complex (specifically parts of what became the convent or priests' residence) were amongst the oldest standing religious structures in the island of Bohol. The earthquake also damaged the lunch cruise's Docking Port, and caused damage to the pedestrian river bridge and its passenger elevator. In late 2014, Tropical storm Seniang passed directly over the Loboc river area. Although the winds were relatively weak, Seniang brought substantial rainfall. This caused the river to burst its banks in several places: the entire poblacion main plaza was flooded, including the town hall; many of the lunch cruise boats were damaged; and the accumulated debris of the church was disturbed and some washed away. It was fortunate that the new replacement bridge across the river had been completed just a few weeks before, allowing traffic to reach Tagbilaran via Sikatuna since the Loay interior road was damaged and impassable. The Loboc Church is currently in the tentative list for UNESCO World Heritage Sites under the Baroque Churches of the Philippines (Extension). A proposal has been suggested by scholars to make a separate UNESCO inclusion for the Old Centre of Loboc which includes the Loboc Church. The same would be made for other churches listed in UNESCO's tentative sites, where each town plaza and surrounding heritage buildings would be added. At present, government agencies are still yet to take action on the proposal.
Тарих
Испан дәуірінен бұрын Лобок әрқашан ішкі нарық ауылы болған, онда теңізден алынған өнімдер таулы аймақтардың ауыл шаруашылығы тауарымен айырбасталған. Бұл жер Бохольдың тағы бір басшысы Сигаланың иелігінде болған деп айтылады. Оның замандасы Сикатуна 1565 жылы Мигель Лопес де Легаспимен танымал Қан келісімін жасасты. 1596 жылы иезуит діни қызметкері Фр. Хуан де Торрес, SJ Лобокқа Баклайоннан келіп, аралдағы екінші христиандық елді мекенін құрды. 1600 жылы 26 қазанда Баклайонға Моро шабуылынан кейін иезуит миссионерлері өздерінің миссионерлік қызметінің орталығын ішкі Лобок ауылына көшіруді шешті. 1602 жылы Лобок приходқа айналды, бұл аралдағы ең көне приход болды. Иезуиттер үшін Лобок – олардың жергілікті басшысы тұратын "Резиденция Бохолана" еді. Бұл жағдай XVIII ғасырдың ортасына дейін солай болды, содан кейін заманның қажеттіліктері оларды тағы да Баклайонға көшіруге мәжбүр етті. 1604 жыл шамасында иезуиттер "Seminario Colegio" немесе жергілікті ұлдарға арналған пансиондық мектеп ашты. Бұл мектеп қаланың музыкалық мәдениетінің негізін қалады. Бүгінде Лобок есімі музыкалық қабілеттілікпен байланысты. 1942 жылдың маусым айында Жапон императорлық армиясы Лобокты басып алды. 1945 жылы Лобок Филиппин 8-ші және 83-ші жаяу әскер дивизиясының әскерлері, Бохолано партизандарымен бірге біртіндеп азат етілді, бұл Екінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуының бір бөлігі болды.
Лобок шіркеуі
Лобок шіркеуі – бүкіл провинциядағы ең әдемі шіркеулердің бірі. Алғашқы тас шіркеу 1602 жылы салынған. 1638 жылы өрт салдарынан қирап, оның орнына ескі ғимараттың жанына жаңасы тұрғызылды. Қазір тұрған шіркеу – 18 ғасырдағы иезуиттердің отарлық сәулетінің көрнекті үлгісі. 1768 жылы иезуиттер қуылғаннан кейін, августин реколектері оны өз басқаруына алып, құрылысын аяқтады. Олар жеке тұрған қоңырау мұнарасын, аркадалық қасбетін, қабірлік шіркеуін, ауыр тас тіректерін және иезуиттер салған 17 ғасылғы шіркеудің құрылысына кіріктірілген үш қабатты монастырды салды. Лобок шіркеуінде екі қасиетті адам өмір сүрді және жерленді: әйгілі Алонсо Гуманес, SJ, оның қабірі 1633 жылы қайтыс болғаннан кейін зиярат орынына айналды, сондай-ақ Семинарио Колежио студенті, жергілікті бала Мигель Аятумо, 1609 жылы 16 жасында қасиеттілік жолында шейит болды. Заманауи иезуиттердің жазбаларында Бохоль тумасы болған екінші "Алойсиус Гонзага" туралы мақтан тұтады. Лобок шіркеуі көптеген құнды жәдігерлерге толы. Олардың ішінде сыртқы қабырғалардағы әсем тас мүсіндері мен фриздері, бас алтарьдың артында жасырылған, түрлі түсті гипстен жасалған әйгілі Игнатий Лойоланың бейнесі, иезуиттер мен реколектер дәуірінен жеті көне ретабло, 1920 жылдары себуано суретшілері Рей Франсиа мен Кануто Авила салған төбелік суреттер, олардың бірі 1876 жылғы үлкен су тасқыны кезінде қаланың екінші қамқоршысы Гваделупа анамыздың кереметін бейнелейді, сондай-ақ әсем оюлы ағаш кәрніздер мен гаргульялар немесе мифтік жануарлар пішіндес әшекейлі корбельдер бар. Бохольдың ерте тарихының көп бөлігі Лобок қаласы мен шіркеуінің төңірегінде қалыптасты. Лобокты білу – Бохоль тарихының барлық драмасын түсінумен тең. Қазіргі уақытта Лобок шіркеуі құлдырап барады, туристер мен келушілер назарынан тыс қалған, жыл сайынғы су тасқыны оны қауіпке тікелей ұшыратады, осының салдарынан шіркеудің ежелгі жазбалары мен басқа да баға жетпес мүліктері жоғалып кетті. 2013 жылғы Бохоль жер сілкінісі шіркеуге ауыр зиян келтірді, ал 2014 жылдың соңындағы "Сенианг" тропикалық даулы жөндеуді күтіп тұрған қалдықтардың көп бөлігін шайып кетті.
Барангай
Лобок саяси тұрғыдан 28 барангайға бөлінген. Әр барангай пуроктардан құралады, ал кейбіреулерінде сайтолар да бар.