Кіріспе
2010 жылдан бері АҚШ Жоғарғы сотының судьясы (1960 жылы туған). АҚШ Жоғарғы сотының судьясы Елена Каган (/k/eɪ/ɡ/ə/n/ KAYguhn; 1960 жылдың 28 сәуірінде туған) – американдық заңгер, АҚШ Жоғарғы сотының көмекші судьясы. Ол 2010 жылы президент Барак Обама тағайындады және Сотта қызмет ететін төртінші әйел. Каган Нью-Йорк қаласында туып өскен. Принстон университетін, Оксфорд университетінің Вурчестер колледжін және Гарвард заң мектебін бітіргеннен кейін, ол федералды апелляциялық сот судьясының және Жоғарғы сот судьясы Тургуд Маршаллдың кеңсесінде стажерлік өтті. Ол мансабын Чикаго университеті заң мектебінің профессоры ретінде бастады, кейін Президент Билл Клинтонтың әкімшілігінде саясат кеңесшісі болып жұмыс істеді. АҚШ округтік апелляциялық сотына ұсынылғаннан кейін, ол Гарвард заң мектебінің профессоры болды және кейіннен оның алғашқы әйел деканы атанды. 2009 жылы Каган АҚШ-тың тұңғыш әйел солиситор-генералы болды. Келесі жылы президент Обама оны Жоғарғы сотқа, судья Джон Пол Стивенстің зейнетке шығуына байланысты бос орынға тағайындады. АҚШ Сенаты оның кандидатурасын 63–37 дауыспен мақұлдады. 2022 жылғы мәліметтер бойынша, ол сот тәжірибесі жоқ соңғы тағайындалған судья. Ол Соттың либералдық қанатының өкілі саналады. Ол «Купер против Харрис», «Чиафало против Вашингтон» және «Кисор против Уилки» сияқты маңызды істер бойынша көпшілік пікірін жазды, сондай-ақ «Ручо против Жалпы себеп», «Батыс Вирджиния против EPA», «Брнович против DNC», «Янус против AFSCME» және «Сейла Лоу против CFPB» сияқты бірнеше маңызды қарсы пікірлерді жазды.
the U. S. Supreme Court justice
Elena Kagan ('/k//eɪ//ɡ//ə//n/ KAYguhn; born April 28, 1960) is an American lawyer who serves as an associate justice of the Supreme Court of the United States. She was appointed in 2010 by President Barack Obama and is the fourth woman to serve on the Court. Kagan was born and raised in New York City. After graduating from Princeton University, Worcester College, Oxford, and Harvard Law School, she clerked for a federal Court of Appeals judge and for Supreme Court Justice Thurgood Marshall. She began her career as a professor at the University of Chicago Law School, leaving to serve as Associate White House Counsel, and later as a policy adviser under President Bill Clinton. After a nomination to the United States Court of Appeals for the D. C. Circuit, which expired without action, she became a professor at Harvard Law School and was later named its first female dean. In 2009, Kagan became the first female solicitor general of the United States. The following year, President Obama nominated her to the Supreme Court to fill the vacancy arising from the impending retirement of Justice John Paul Stevens. The United States Senate confirmed her nomination by a vote of 63–37. As of 2022, she is the most recent justice appointed without any prior judicial experience. She is considered part of the Court's liberal wing. She has written the majority opinion in some landmark cases, such as Cooper v. Harris, Chiafalo v. Washington, and Kisor v. Wilkie, as well as several notable dissenting opinions, such as in Rucho v. Common Cause, West Virginia v. EPA, Brnovich v. DNC, Janus v. AFSCME, and Seila Law v. CFPB.
Ерте өмір
Кейган 1960 жылғы 28 сәуірде Манхэттенде дүниеге келді. Ол үйден шығып кетпеуге тырысатын пәтер иелерінің қорғауын өзіне алған адвокат Роберт Кейган мен Хантер колледжінің бастауыш мектебінде сабақ берген Глория (Гиттелман) Кейганның үш баласының екіншісі болды. Оның ата-анасы орыс еврей иммигранттарының ұрпақтары еді. Оның екі інісі бар: Марк пен Ирвинг. Кейган отбасымен бірге Уэст-Энд авенюінің 75-ші көшесіндегі үшінші қабаттағы пәтерде тұрды және Линкольн сквер синагогасына қатысты. Кейган мен Рискин келіссөздер арқылы мәселені шешті. Рискин бұрын ешқашан ба-мицва рәсімін өткізбеген еді. Кейганның балалық шақтағы досы Маргарет Реймонд оның жасөспірім кезінде темекі шеккенін, бірақ кештерге бара бермейтінін айтты. Суреттің астында бұрынғы Жоғарғы Сот судьясы Феликс Франкфуртердің: "Үкімет – өзінің нәзік өнері бар өнер, ең жоғары деңгейдегі өнер" деген сөзі келтірілген.
Білім
Кейген Хантер колледжінің жоғары мектебінде оқыды, онда оның анасы сабақ берді. Мектеп қыздарға арналған ең беделді білім беру орындарының бірі ретінде танымал болды және Нью-Йорк қаласының түкпір-түкпірінен студенттерді тартты. Кейген мектептің ең дара студенттерінің бірі болып көзге түсті. Ол студенттік үкімет президенті болып сайланды және студенттік-факультет консультативтік комитетіне мүше болды. Кейін Каган Принстон университетіне түсіп, 1981 жылы тарих мамандығы бойынша бакалавр дәрежесін, summa cum laude атағымен аяқтады. Ол тарихшы Шон Виленцтің жетекшілігімен "Соңғы қақтығысқа дейін: Нью-Йорк қаласындағы социализм, 1900–1933" тақырыбында дипломдық жұмысын жазды. Онда ол былай деп жазды: «Өз ішкі талас-тартыстары арқылы СП [Социалистік партия] өзін толықтай құрдымға жіберді. Бұл оқиға – қасіретті, бірақ социализмнің төмендеуінен кейін жарты ғасырдан астам уақыт өткен соң да Американы өзгертуді қалайтындар үшін сабақтарға толы». Виленц Каганның социализмді қорғауға тырысқан жоқ екенін айтады, оның қызығушылық танытқанын, бірақ «бір нәрсені зерттеу оны қолдау дегенді білдірмейді» дейді. Ол сегіз студентпен бірге «Демократиялық университет үшін науқанның манифесін» жазды. Онда «университет басқаруының түбегейлі қайта құрылуы» талап етілді және Принстон әкімшілігі «жабық есіктердің артында» шешім қабылдағаны үшін сынға алынды. The Daily Princetonians газетінің редакциялық бағыты либералды болғанына қарамастан, Каган әріптес журналистермен қарым-қатынаста саяси тұрғыдан ұстамды болды.