Кіріспе
1970 жылдардағы санкцияланбаған автомобиль жарысы Cannonball Baker Sea to Shining Sea Memorial Trophy Dash, көбінесе Cannonball Baker немесе Cannonball Run деп аталады, 1970 жылдары бес рет АҚШ-тың шығыс жағалауындағы Нью-Йорк және Коннектикут штатының Дариен қалаларынан Калифорния штатының Редондо-Бич қаласындағы Лос-Анджелес маңындағы Портофино мейрамханасына дейін өткізілген ресми емес, санкцияланбаған автомобиль жарысы болды. Cannonball Run жарыстары сонымен қатар Cannonball Run Challenge деп аталатын маршруттың рекордтық уақытын орнатуға тәуелсіз командалардың көптеген қазіргі заманғы күш-жігерін шабыттандырды. Жарыстар Эрвин Бейкердің құрметіне аталған. Автомобиль журналының жазушысы және автожарыстарға қатысушы Брок Йейтс және оның әріптесі, Car and Driver редакторы Стив Смит ұйымдастырған алғашқы жарыс бәсекелестік сипатта болған жоқ, себебі тек бір команда қатысты. Бұл жарыс АҚШ-тың мемлекетаралық тас жолдар жүйесін тойлау және сол кезде күшіне енетін қатаң жол қозғалысы ережелеріне қарсы наразылық білдіру мақсатымен ұйымдастырылды. Тағы бір себеп – жарысқа қатысушылардың көңіл көтеруі, ол Car and Driver және басқа да автомобиль басылымдарында әзіл-қалжыңмен сипатталды. Алғашқы жарысты Ятс, оның ұлы Брок Ятс-младший, Стив Смит және досы Джим Уильямс 1971 жылдың 3 мамырында "Moon Trash II" деп аталған 1971 жылғы Dodge Custom Sportsman фургонымен жүргізді. Жарыс тағы төрт рет өткізілді: 1971 жылдың 15 қарашасы; 1972 жылдың 13 қарашасы; 1975 жылдың 23 сәуірі; және 1979 жылдың 1 сәуірі. Car and Driver журналы 1972 жылдың наурыз айындағы санында 1971 жылдың қараша айындағы жарыс туралы егжей-тегжейлі мәлімет берді. Бұл мақала журналдың 50 жылдығына орай 2005 жылы 1970 жылдарды бейнелеу үшін қайта басылды. 1967 жылы Ле-Манда өткен 24 сағаттық жарыстың жеңімпазы, американдық жарыс шебері Дан Гёрни ерекше еңбек етті. Ол екінші Cannonball-ді Sunoco көк түсті Ferrari 365 GTB/4 Daytona көлігімен жеңіп алды. Гёрни: "Біз ешқашан жылдамдық шегінен аспадық". Ол және Брок Йейтс, бірлесіп жүргізуші ретінде, 2863 мильді (4608 км) 35 сағат 54 минутта, орташа жылдамдығы шамамен болды, бір айыппұл төледі. Роки тауларындағы қар олардың жылдамдығын айтарлықтай төмендетті. 1972 жылы Стив "Йоги" Бехр, Билл Канфилд және Фред Олдс командасы Кадиллак Купе де Вильде жеңіп алды, бұл Cannonball-де жеңіске жеткен алғашқы американдық автомобиль болды. 1975 жылдың 23-25 сәуірінде Джек Мэй мен Рик Клайн Нью-Йорктегі Red Ball Garage-ден Dino 246 GTS көлігімен 35 сағат 53 минутта рекордтық уақытты көрсетті, орташа жылдамдығы болды. Ресми Cannonball жарыстарының рекорды – 32 сағат 51 минут (шамамен), ол 1979 жылдың сәуір айында Дэв Хайнц пен Дейв Ярбороу Джаргуар XJ S көлігімен Коннектикут штатының Дариен қаласынан Лос-Анджелеске дейін соңғы рет жүргізілді. Алғашқы Cannonball жарыстарынан кейін Car and Driver Американың бір шеңбері деп аталатын заңды жабық трассаларда жарыстар ұйымдастырды. АҚШ, Еуропа және Австралиядағы заңсыз мұрагерлер Ятстың келісімінсіз Cannonball атауын пайдалануды жалғастыруда.
The Cannonball Baker Sea to Shining Sea Memorial Trophy Dash, widely known as the Cannonball Baker or Cannonball Run, was an unofficial, unsanctioned automobile race run five times in the 1970s from New York City and Darien, Connecticut, on the East Coast of the United States to the Portofino Inn in the Los Angeles suburb of Redondo Beach, California. The Cannonball Run races have additionally inspired numerous contemporary efforts by independent teams to set the record time for the route, known as the Cannonball Run Challenge. The races were named after Erwin Baker. Conceived by car magazine writer and auto racer Brock Yates and fellow Car and Driver editor Steve Smith, the first run was not a competitive race as only one team was running. The run was intended both as a celebration of the United States Interstate Highway System and as a protest against strict traffic laws coming into effect at the time. Another motivation was the fun involved, which showed in the tongue in cheek reports in Car and Driver and other auto publications worldwide. The initial cross country run was made by Yates; his son, Brock Yates, Jr.; Steve Smith; and friend Jim Williams beginning on May 3, 1971, in a 1971 Dodge Custom Sportsman van called the "Moon Trash II." The race was run four more times: November 15, 1971; November 13, 1972; April 23, 1975; and April 1, 1979. Car and Driver magazine detailed the November 1971 running in its March 1972 issue. That article was reprinted to represent the 1970s on the magazine's 50th anniversary in 2005. A remarkable effort was made by American racing legend Dan Gurney, winner of the 1967 24 hours of Le Mans. He won the second Cannonball in a Sunoco blue Ferrari 365 GTB/4 Daytona. Gurney said, "At no time did we exceed ." He and Brock Yates as co driver took 35 hours 54 minutes to travel 2863 mile (4608 km) at an average of approximately while collecting one fine. Snow in the Rocky Mountains slowed them down considerably. In 1972 the team of Steve "Yogi" Behr, Bill Canfield, and Fred Olds won in a Cadillac Coupe de Ville, the first American car to win a Cannonball. On April 23–25, 1975, Jack May and Rick Cline drove a Dino 246 GTS from the Red Ball Garage in New York City
in a record time of 35 hours 53 minutes, averaging
The record for official Cannonballs is 32 hours 51 minutes (about ), set in the final run from Darien, Connecticut, to Los Angeles by Dave Heinz and Dave Yarborough in a Jaguar XJ S in April 1979. After the original Cannonball races, Car and Driver sponsored legitimate closed course tours, the One Lap of America. Outlaw successors in the United States, Europe, and Australia continue to use the Cannonball name without Yates' approval.
Жарыс
Cannonball-дың мақсаты Нью-Йорк қаласындағы Манхэттендегі 31-ші көшедегі Red Ball гаражынан (1979 жылы: Дариен, Коннектикут, қазір жабылып қалған Lock, Stock және Barrel мейрамханасы, Goodwives сауда орталығы) әдетте түнгі сағат 12-ден кейін шығып, Калифорниядағы Редондо Бичтегі Portofino Inn-ге ең қысқа уақытта жету еді. Бұл ғана ереже болды. Қай жолмен бару, қандай көлік түрін пайдалану, жүргізушілер мен экипаждың саны, рұқсат етілген максималды жылдамдық туралы ешқандай талап қойылмады. Бір шарт бойынша, жарысқа қатысқан көлік барлық қашықтықты өзі жүріп өтуі керек еді (басқа көлікке тиелмейді, финиш сызығына жақын жерде жасырылған ұқсас көлікке ауыстырылмайды және т.б.). Жолда алынған жылдамдық айыбы жүргізушінің жауапкершілігінде болды және көліктің қатысуын жойламайды, бірақ айыппұл алу үшін тоқтау көліктің жалпы уақытын ұзартады. Cannonball Run техникалық түрде жарыс болды, ең жылдам уақыт көрсеткен команда "жеңімпаз" деп жарияланды және нәтижелер уақыт бойынша ретпен жарияланды. Дегенмен, уақытқа тым көп мән берілмеді және жоғары жылдамдық бірінші орынды қамтамасыз етпейді.
Шабыт
Cannonball Run 1972 жылғы жарыстан кейін танымал болды, бірақ 1975 жылғы Джек Мей мен Рик Клайн арасындағы жарыс туралы Time журналындағы мақала оның халық санасындағы орнын бекітті. Көптеген адамдарды таң қалдырғандай, "Автомобиль және Жүргізуші" журналындағы көңілді хабарламалар жарыстың бейхабарлығы үшін айыптаудың орнына, баспасөз және жұртшылық тарапынан жылы қабылдады. Йейтс өзінің "Канонбол!" естеліктерінде 1972 жылы Пегги Ньемек, Джуди Стропус және SCCA жарыскері Донна Мэй Мимс ("Роза әйел") құрамындағы әйелдер командасы Техас штатының Эль-Пасо қаласының жанында апатқа ұшырап, DNF (жарысты аяқтамады) деп хабарлайды. Мимс олардың Cadillac лимузині жүргізушінің рульде ұйықтап қалғаннан кейін жолдан шығып, аударылып кеткенін түсіндіреді. Көлік қирап, ол қолынан жарақат алғанмен, басқа көліктер қатыспаған. Бұл ресми Cannonball жарыстарындағы жалғыз ауыр оқиға болды. Йейтс "Теңізден теңізге" деп аталатын сценарийді жазуға кірісті, бірақ 1976 жылы екі "ресми емес" фильм – "Cannonball" және "The Gumball Rally" одан бұрын шықты. Соңында, "ресми" Cannonball Run фильмі түсірілді, онда Бёрт Рейнольдс, Роджер Мур және Дом Делуиз түсті, ал Йейтс камео рөлінде ойнады. "Cannonball Run II" және "Speed Zone" (сондай-ақ "Cannonball Fever" деп те аталады) атты екі жалғасы жарық көрді. Кейіннен USA Network телеарнасының "Cannonball Run 2001" бағдарламасына атауды пайдалануға ресми рұқсат берілді.
U. S. Express
Соңғы Cannonball-дан кейін, 1975 және 1979 жылғы жарыстардың ардагері Рик Доэрти, оның ізбасары U.S. Express (1980–1983) ұйымдастырды. 1980 жылғы U.S. Express Нью-Йорк штатының Бруклин қаласынан Санта-Моника жағажайына дейін өтті. Доэрти бірінші U.S. Express жеңімпазы атанды, оның серігі және танымал ойын дизайнінің авторы Уилл Райт Mazda RX 7 көлігімен бірге болды. Олардың көрсеткен уақыты 33 сағат 9 минутты құрады. 1981 жылы U.S. Express Нью-Йорктің Лонг-Айленд аймағынан Калифорнияның Эмеривилл қаласына дейін жүрді, ол Сан-Франциско-Оукленд шығанағы көпірінің шығыс жағында Оуклендпен шектеседі. Көбінесе таңдау Interstate 80 магистралі болды. 1981 жылғы жарыстың жеңімпаздары Дэвид Морс пен Стив Клаусман болды, олар Морстің сұр Porsche 928 көлігін жүргізді. 1981 жылғы жарыс кезіндегі ерекше қиындық – ерте қар жауды, нәтижесінде тізбексіз көліктерге Донер асуы бірнеше сағатқа жабылды, ал U.S. Express көліктері сол аймаққа жақындап келген кезде. Арнайы пластикалық тізбектері бар Porsche 928 жолын жалғастыра алды, ал қалғандары өткел ашылғанша күтуге мәжбүр болды. Морс-Клаусман командасы келесі екі жыл да қатысты. 1982 жылы (сонымен қатар Эмеривиллге) олар бірнеше есте қаларлық полиция тоқтатуларын бастан өткерді. 1983 жылы Калифорнияның Ньюпорт-Бич қаласына өткен соңғы U.S. Express жарысында олар екінші орынды иеленді. Cannonball-дан ұзақ болғанына қарамастан, U.S. Express үшін тіркелген ең жылдам уақыт 1983 жылғы жарыста 32 сағат 7 минутты құрады, бұл ең жылдам Cannonball нәтижесінен 44 минутқа артық және 2006 жылы Алекс Рой мен Дэвид Махер 31 сағат 4 минут көрсеткенше "ресми" құрлықты көлденең кесу рекорды болды.
Мұра
1979 жылы соңғы ресми Cannonball өткеннен кейін ондаған жылдар өткен соң, кейбір автокөлік жүргізушілерін қызықтырған мәселелер мен қайта жандандыру мүмкіндігі пайда болды. Ятс бұл концепцияны қайта жаңғырту туралы ұсыныстарды қабылдамағанын еске алды, себебі оны іске асыру мүмкін емес еді. Оның себептері: полицияның күшін арттыруы, кез келген ұйымдастырушының заңдық жауапкершілігінің өсуі, жыл бойындағы көлік қозғалысының көбеюі және қалалық аймақтардың кеңеюі. Ол сондай-ақ, жалпы жолдарда жарыс өткізудің айқын қауіптерін ескертті. Gumball 3000 2000-шы жылдардың басында осыған ұқсас шара ретінде танымал болды, кейде АҚШ-тың теңізден теңізге дейінгі маршруттарында өткізілді, бірақ маршруты бірнеше есе ұзын болды және уақыт бойынша жеңімпаз анықталмайтын. Соңғы ресми Cannonball Trophy Dash жарысынан бері "Cannonball Run Challenge" деп аталатын бейресми трансконтинентальдық рекорд көптеген реттер бұзылды.
C2C жедел оқиғасы
C2C Express – Бен Уилсон (Жаңа Зеландия) мен Эрик Пропст (Мичиган) құрған ұйымдастырылған шара. Шара 1980 жылға дейінгі, құны 3000 доллардан кем автомобильдермен шектелді. Бұл 1970 жылдардағы бастапқы жарыстардың рухын сақтап, шығындарды қолжетімді ету мақсатында жасалды. Іс-шара 2015–2019 жылдар аралығында өтті. Жарыс Манхэттендегі Redball Garage-дің дәстүрлі Cannonball Route-інен Калифорниядағы Redondo Beach-тегі Portofino Inn-ге дейін жүргізілді. Бастапқы жарыста 3 қатысушы болды, ал Уилсон өзінің Cadillac-інде 40 сағаттан аспайтын уақытта жеңіске жетті. Келесі 3 жылда шара 40 қатысушыға дейін өсті. Шараның ауқымы Уилсон мен Пропстке соңғы жағалаудан жағалауға Дариеннен (Коннектикут штаты) Лос-Анджелестегі Portofino Inn-ге жарыс ұйымдастыру идеясын берді. Дариеннен Portofino-ға дейінгі маршрут 1979 жылғы Cannonball-дың сол бағытымен жүргізілді және бұл оқиғаның 40 жылдығына арналған құрмет болды. Жарысқа 40-тан астам команда тіркелді, 33-і қатысып, 24-і жеңіске жетті. Соңғы шараға 1949 жылғы Pontiac-тағы полиция қызметкерлері, Джон Фикарра басқарған жедел жәрдем машинасы, рекордшы Эд Болиан басқарған Lexus, қазіргі рекордшылар Дуг Таббут пен Арне Томан басқарған көне Monte Carlo қатысты. Уилсон мен Пропст екеуі де қатысты, Уилсон Ford Van-ды, ал Пропст Crown Victoria-ны басқарды. Жеңіс уақыты 31:47 болды. 2019 жылдың 15 қыркүйегінде Эд Болианның 2015 жылы орнатып қойған 32:05 уақыт рекорды C2C Express 2019 жарысында бұзылды. Мэн штатының Ханкок қаласынан Фред Эшмор-младший, Техас штатының Колледж-Стейшн қаласынан Трэвис Хилтон және Мэн штатының Ламойн қаласынан Артур Эшмор 31:47 уақыт аралығында жаңа Cannonball Route рекордын орнатып, 1979 жылғы Cannonball Route-ін (Дариеннен Portofino Marina-ға дейін) пайдаланып, 2872 мильді кезеңіне сай, минималды жабдықталған 1979 жылғы Mustang-те жүріп өтті. Бұл оларды 36 жыл ішінде Cannonball маршрутында 32:07 көрсеткішінен асып түскен екінші команда етті. Майкл А. Престонның Төрт шарлы раллисі (1981–1984) Төрт шарлы ралли – Бостоннан Сан-Диегоға дейінгі жартылай заңды жарыс болды. Ол 1981 жылдан 1984 жылға дейін өтті және ХХ ғасырда өткен континенттік жол жарыстарының соңғысы болып саналады. Раллидің ресми атауы – Майкл А. Престон атындағы Төрт шарлы ралли (FBR), ол алғашқы шарадан бұрын қайтыс болған негізін қалаушысының құрметіне берілді. FBR Америка Құрама Штаттарының екі ірі қаласы арасындағы ең ұзақ практикалық қашықтыққа жүгіру үшін жоспарланған. Раллиде жүргізушілер командалары нақты уақытында анықтаған бірнеше маршруттар болды және әдетте 3100 мильден асты. Орташа есеппен, жарыс 1970 жылдардағы "Теңізден жарқыраған теңізге" жарыстарынан 250–300 мильге ұзақ болды. Оған қатысу үшін 50-ге жуық команда, соның ішінде халықаралық командалар да іріктелді. Іс-шара "тек шақырумен" өткізілетін және әдетте кәсіби жүргізушілермен және жүргізу тәжірибесі бар басқа адамдармен шектелді. 1984 жылдың 3 маусымында Эдвард М. Рахилл (Барингтон, Иллинойс) және Тимоти Монтгомери (Фримонт, Огайо) командасы Pontiac Trans Am-ды басқарып, жарыста екі рет тұтқындалу мен техникалық ақауларға байланысты бірнеше сағат кешіккеніне қарамастан, 35:46 рекордымен жеңіске жетті. Бұл уақыт әлі күнге дейін Бостон мен Сан-Диего арасындағы Америка Құрама Штаттарының континенттік бөлігін кесіп өтетін жарыстың ең жылдам уақыты болып табылады. Рахилл мен Монтгомеридің екі рет тұтқындалып, Иллинойста техникалық ақауға ұшырағаннан кейін жарыстан шығып кеткені туралы мәліметтер бар. Жарыс деректері команданың Сент-Луис пен Сан-Диего арасындағы орташа жылдамдығы, аялдамаларды қоса алғанда, сағатына 104 мильден асып кеткенін көрсетті. Жарыстан шыққан қызықты жайт – Огайо штатының сарқысы Роджер Тигтің жартылай танымал болуы, ол Рахилл мен Монтгомериді, оқиғаның соңғы жеңімпаздарын қоса алғанда, төрт қатысушыны ұстады. Сарқы Тигке FBR жарысының демеушілері 1984 жылғы Super Trooper Award сыйлығын берді және жеңімпаздың банкетіне әйелімен бірге қатысып, марапат алды. 1984 жылғы Төрт шарлы ралли AP, UPI, New York Times, Chicago Sun Times, Пол Харвидің 1984 жылғы 5 маусымдағы эфирі және 4 және 5 маусымдағы басқа 73 газет ұйымынан ұлттық және халықаралық жаңалықтар көздерінен жарияланды. Полиция күшін қолдану деңгейі соншалықты жоғары болды, сол күні Бостоннан кетуді жоспарлаған жиырма жеті көліктің тек он бірі ғана аяқтады. Тек Нью-Йорк полициясының өзі жеті қатысушыны тұтқындады. Жарысты тоқтату үшін ұлттық полиция күш-жігерінің деңгейі Америка тарихында бұрын-соңды болмаған және ұлттық жарнаманың артуы мен құқық қорғау органдарының назарының артуынан...
The Four Ball Rally was a quasi legal race from Boston to San Diego. It was run from 1981 to 1984, and stands as the last of the true competitive cross continent road races held in the twentieth century. The rally's official name was the Michael A. Preston Memorial Four Ball Rally(FBR) in commemoration of its founder, who died prior to the first event. The FBR was conceived to be the longest practical distance race between two major cities in the continental United States. The rally had multiple route options determined real time by the driving teams and generally exceed 3100 miles. On average the race was 250 to 300 miles longer than the Original Sea to Shining sea rallies of the 1970s. Up to 50 entries, including international teams, were selected to participate. The event was "invitation only", and generally was restricted to professional drivers and others with documented driving experience. On June 3, 1984, the team of Edward M. Rahill, of Barrington Ill. and Timothy Montgomery, of Fremont OH. driving a performance and range enhanced Pontiac Trans Am, won the race in a record time of 35:46, despite several hours of delays due to two arrests and mechanical issues during the race. This time still stands today as the fastest documented time for a race crossing the continental United States between Boston and San Diego. A significant point reference was that Rahill and Montgomery were believed to be out of the race after their two arrests and mechanical breakdown in Illinois. Race records indicated the team were able to reach an average speed between St. Louis to San Diego, including stops, exceeding 104 miles an hour. An interesting development coming out of the race was the near celebrity status of Ohio State Trooper Sargent Roger Teague who apprehended four participants including Rahill and Montgomery, the eventual winners of the event. Sargent Teague was awarded the 1984 Super Trooper Award by the FBR races sponsors and attended the winner’s banquet with his wife to receive his recognition. The 1984 Four Ball Rally received coverage from National and International News sources such the AP, UPI, New York Times, Chicago Sun Times, Paul Harvey’s June 5, 1984 broadcast and 73 other newspaper organizations on June 4 and 5. The level of police enforcement was so intense, of the twenty seven cars that had planned to leave Boston that day, only eleven were to finish. The New York State Police alone arrested seven participants. The level of coordinated national police effort to stop the race was unprecedented in American history and led to its discontinuation as the increase in national publicity and added attention from law enforcement made running the event untenable.
Боб Бернс C2C2C мемориалдық трофейі
Боб Бернс немесе C2C2C – бұл "пушкамен жүгірудің" жаңа түрі. Іс-шара Red Ball гаражының немесе Goodwives сауда орталығының бастапқы нүктелерін пайдаланады, ал Portofino Inn жарты жолдағы нүкте ретінде қолданылады. Жүргізушілер осы талаптар орындалған кезде кез келген маршрутты таңдай алады. Крис Клеменс Пенсильвания шекарасында RT80 тас жолында "кешіріңіз, жабықпыз" деген жазуды көргенде, тағы бір "пушкамен жүгіруді" жасау ғана емес, сонымен қатар уақыт бойынша екі рет жасау туралы ойға келді. Крис уақытты өлшеп, неге қол жеткізе алатынын анықтау үшін сынақ сапар жасауды шешті және шараны жақында қайтыс болған ағасының құрметіне атады. Пайдаланылған автомобиль – 1999 жылғы Mercedes SL 500, бұрын Боб Бернске тиесілі болған, және Криске оны тәтесі Пэтти сыйлаған. Бірінші жүгіру 2020 жылдың 2 мамырында Крис Клеменс пен Марк Спенс жолға шығып, жолда көптеген қиындықтарға тап болды, соның ішінде жол ағлақтары, Лас-Вегастағы көше жарысшылары және Джордж Вашингтон көпірінде өткізген сағаттар. Олар 74 сағат 5 минуттық нәтиже көрсетті. Мақала жазылған кезде бұл шара 23 рет талпынылды, және 2 команда Крис Клеменс пен Марк Спенстің бастапқы уақытын жақсартты. Тағы бір команда шараны аяқтады, бірақ 74:05 көрсеткішіне жете алмады.
Австралиялық "Канондық ұшқыштар"
Австралияда артиллериялық жарыстың әртүрлі нұсқалары өткізілген. Бастапқы пушкалы доппен жүгіру сияқты, бұл жағалаудан жағалауға жүгіру болды, бірақ бұл жағдайда олар Австралияның шығыс жағалауынан басталып, Батыс жағалауында, Перт қаласында аяқталды. Олар көбінесе 1980 жылдары бір немесе екі рет өткізілді. Cannonball Sea to Shining Sea Paradise to Perth Trophy Dash 1984 жылы 22 қазанда өткізілді және Квинслендтегі Surfers Paradise-дан Батыс Австралиядағы Пертке дейін өтті. Тек үш команда ғана жарысқа қатысып, 31 сағатта жолды аяқтаған жеңімпаз – 3 адамнан тұратын командамен басқарылған Pontiac болды. Бұл шара екінші рет 1986 жылы өткізілді. 1984 жылы 2 қарашада Мельбурнның шетінен Батыс Австралиядағы Фримантелге дейін басқа жарыс – Австралияның канонбол кубогы өтті. Алайда, бұл оқиға полициямен де байланысты. Бұл жарыста қатысушылар жылдамдық шектеулерін сақтауы керек еді. 33 команда жарысқа қатысып, жарыстан кейін бірінші орын алған команда жылдамдықты арттырғаны үшін полицияға ұсталғаны анықталып, дисквалификацияланды. Ал екінші орынды 33 сағат 4 минутқа ие болған команда алды. 1994 жылы Австралияда алғашқы және жалғыз Канонбол жүгіруі Дарвиннен Юларуға дейін және кері қарай жүгірілді. АҚШ-тағы ұқсас оқиғаларға негізделген бұл жарыс трагедиямен аяқталды: бақылаудан шыққан Ferrari F40 Элис-Спрингстің оңтүстігіндегі бақылау бекетіне шағылысып, бақылау бекетінде жұмыс істеген екі жарыс қызметкері мен екі қатысушы қаза тапты. Жарыстың қалған бөлігінде одан әрі апаттардың алдын алу үшін жылдамдық 180 км/сағ (112 миль/сағ) дейін шектелді.