Жакобс Үңгірі: Миссури штатындағы археологиялық орын

Кіріспе

Миссури штатының Макдоналд округіндегі археологиялық орын.

Жакобс үңгірі – Пинвилл қаласының шығысында, Макдоналд округінде орналасқан үңгір немесе тас пана.

Тарих

Джейкобс үңгірі атауын оны ашқан адамнан алған – Арканзас штатының Бентонвилл қаласынан шыққан Э. Х. Джейкобс. Ол 1903 жылы Чарльз Пибоди және Уоррен К. Мурхедпен бірге оны ғылыми тұрғыдан зерттеді. Зерттеу нәтижелері сол жылы Джейкобс Бентон округі газетінде, С.Н. Гулд – «Science» журналында 1903 жылғы 31 шілдеде, Пибоди – «Am. Anthropologist» журналында 1903 жылғы қыркүйекте, сондай-ақ «Am. Journ. Archaeology» журналында 1904 жылы, ал Пибоди мен Мурхед 1904 жылы «Phillips Academy» археология факультетінің I бюллетені ретінде жарияланды. Үңгірде осы факультеттің мұражайында экспонаттар, карталар мен суреттер сақталған. Джейкобс үңгірі – шағын үңгір, көбінесе жартасқа жататын пана, және толығымен Миссисиппі кезеңінің Сент-Джо формациясында орналасқан. Оның төбесі – бір жазық қабатты әктас, қабырғалары қабаттасу белгілерімен анық көрінеді. Тамшы тастар қабырғаларды жартылай жауып, үңгірдің соңындағы терең жарықты толтырып, еденге таралады, онда ол ежелгі күлдің қабатымен араласып, құмтас, қыш тас сынықтары, қыш тас құралдары, көмір және сүйектерден тұратын күлді шөгінді (көбінесе берік және қатты) құрайды. Астында – үңгірдің нағыз едені, бір метр қалыңдығы бар біртекті сары саз. Онда әктас сынықтары шашырап жатыр, және ол әктастың ыдырауының нәтижесі болып табылады. Кіреберістің ұзындығы 21 метрден асады, тереңдігі – 14 метр, ал бұзылмаған күл қабатының үстіндегі төбенің биіктігі 1 м 20 см-ден 2 м 60 см-ге дейін өзгереді. Астыңғы жағындағы сүйек қуысының биіктігі 50 см-ден 80 см-ге дейін жетеді. Күл қабатының қалыңдығы 50 см-ден 1 м 50 см-ге дейін. Күл беті шаршы метрлерге бөлініп, заттар мұқият түрде ретімен алынып тасталды. Әр сталактит, сталагмит және тіреу колоннасы өлшеніп, нөмірленіп, бөлік-бөлік етіп алынды. Күлдің ішінде алты адамның сүйектері табылды. 7/10 куб метрдей жануарлардың сүйектері табылды: бұғы, аю, қасқыр, егермен, опоссум, суыр, бизон, елік, түйеқұс, суыртыш, тасбақа және шошқа – барлығы адаммен бірге болған. Үш тас диірмен тасы, бір тас балта, бір кескіш және он бес балға тас табылды. Джейкобс үңгірі қыш пышақтар мен жебе ұштарына өте бай. Барлығы 419 зат, сондай-ақ жүздеген сынықтар, ядролар, сынықтар мен қалдықтар зерттеу және салыстыру үшін сақталды. Күлде сүйек немесе мүйізден жасалған көптеген шұңғырлар, сондай-ақ қыш ыдыстардың сынықтары табылды, бірақ ешқандай рәсімдік заттар жоқ. Құралдардың қарапайым түрі, жақсы қыш ыдыстардың болмауы және адам сүйектерінің ерекшеліктері үйінділерді салғандардан бұрынғы тұрғындардың іздерін көрсетеді. Ең терең құрал сталагмит бетінің астында 50 см тереңдікте табылды. Доктор Хови Индиана штатындағы Вайандот үңгіріндегі сталагмит өсу жылдамдығы жыл сайын 0,254 см екенін дәлелдеді. Егер Джейкобс үңгірінде де осылай болса, онда сол құралды қабылдауға 1968 жыл қажет болған. Үңгірдің сыртындағы жылтыратылған тастар және жақын маңдағы суреттер Осадж үндістерінен бұрынғы, еуропалықтар келгенге дейін тарихи иелері болған ежелгі тайпаның жұмысын көрсетеді.

Jacobs Cavern is named after its discoverer, E. H. Jacobs of Bentonville, Arkansas. It was scientifically explored by him, in company with Charles Peabody and Warren K. Moorehead, in 1903. The findings were published in that year by Jacobs in the Benton County Sun; by C. N. Gould in Science, July 31, 1903; by Peabody in the Am. Anthropologist, Sept. 903; and in the Am. Journ. Archaeology, 1904; and by Peabody and Moorehead, 1904, as Bulletin I. of the Dept. of Archaeology in Phillips Academy, Andover, Massachusetts, in the museum of which are exhibits, maps, and photographs. Jacobs Cavern is a small cave, hardly more than a rock shelter, and is entirely in the St. Joe Formation of the Mississippian subperiod. Its roof is a single flat stratum of limestone; its walls are well marked by lines of stratification; dripstone also partly covers the walls, fills a deep fissure at the end of the cave, and spreads over the floor, where it mingles with an ancient bed of ashes, forming an ash breccia (mostly firm and solid) that encloses fragments of sandstone, flint spalls, flint implements, charcoal and bones. Underneath is the true floor of the cave, a mass of homogeneous yellow clay, one meter in thickness. It holds scattered fragments of limestone, and is itself the result of limestone degeneration. The length of the opening is over 21 meters; its depth 14 meters, and the height of roof above the undisturbed ash deposit varied from 1 m 20 cm to 2 m 60 cm The bone recess at the end was from 50 cm. to 80 cm. in height. The stratum of ashes was from 50 cm to 1 m 50 cm thick. The ash surface was staked off into square meters, and the substance carefully removed in order. Each stalactite, stalagmite and pilaster was measured, numbered, and removed in sections. Six human skeletons were found buried in the ashes. Seven tenths of a cubic metre of animal bones were found: deer, bear, wolf, raccoon, opossum, beaver, buffalo, elk, turkey, woodchuck, tortoise and hog; all contemporary with man's occupancy. Three stone metates, one stone axe, one celt and fifteen hammerstones were found. Jacobs Cavern was peculiarly rich in flint knives and projectile points. The sum total amounts to 419 objects, besides hundreds of fragments, cores, spalls and rejects, retained for study and comparison. Considerable numbers of bone or horn awls were found in the ashes, as well as fragments of pottery, but no ceremonial objects. The rude type of the implements, the absence of fine pottery, and the peculiarities of the human remains, indicate a trace of occupants more ancient than the mound builders. The deepest implement observed was buried 50 cm under the stalagmitic surface. Dr. Hovey has proved that the rate of stalagmitic growth in Wyandotte Cave, Indiana, is .0254 cm. annually; and if that was the rate in Jacobs Cavern, 1968 years would have been needed for the embedding of that implement. Polished rocks outside the cavern and pictographs in the vicinity indicate the work of a prehistoric race earlier than the Osage Indians, who were the historic owners previous to the advent of Europeans.