Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ән айту техникасы
Singing technique
Белтинг (немесе вокалды белтинг) – әншінің көкірек дауысын үзіліс немесе пассаж жоғарырақ деңгейіне көтеріп, бас дауысының белгілі бір үлесімен айқастыратын ән айтудың ерекше тәсілі. Белтинг кейде "көкіділ дауысы" немесе "аралас дауыс" деп сипатталады (араластыру техникасымен шатастырмау керек), бірақ егер осыны дұрыс орындамаса, дауысқа зиян келтіруі мүмкін. Оны көбінесе дауыстық регистр деп атайды, бірақ бұл техникалық тұрғыдан дәл емес; ол регистрді қолдануды сипаттайтын термин ғана.
Belting (or vocal belting) is a specific technique of singing by which a singer carries their chest voice above their break or passaggio with a proportion of head voice. Belting is sometimes described as "high chest voice" or "mixed voice" (not to be confused with the mixing technique), although if this is done incorrectly, it can potentially be damaging for the voice. It is often described as a vocal register, although this is also technically incorrect; it is rather a descriptive term for the use of a register.
Тарих
Белтинг, немесе белдік дауысы, вокализм ретінде, бір анық көзіне оңай жете алмайтын нақты шығу тегі жоқ. Белтингті әр түрлі мәдениеттердегі музыкада бүкіл әлемде кездестіруге болады. Мысал ретінде Мексика, Африка және Таяу Шығыс музыкалық дәстүрлерін атауға болады. Белтинг, қазіргі американдық түсінік бойынша, оның тамыры 19 ғасырдың ортасы мен соңына қарайғы минестрельдік көрсетулер мен вадевиль сахналарына дейін жетеді. Осы кезеңде белтинг көбінесе төменгі және жұмысшы табымен, сондай-ақ маргиналданған басқа да топтармен байланысты болды. Белтинг батыс классикалық дәстүріне негізделген дәстүрлі ән айтудан нашар деп есептелді, ол көбірек заңды және жоғары сыныпты деп саналды. Белтинг Этель Мерманның "Girl Crazy" (1930) мюзикліндегі өнертабысынан кейін, әсіресе "I Got Rhythm" әнінде Бродвей мюзиклінде кеңінен таралды. Джеймс Бондтың "Голдфингер" (1964) фильмінің бастапқы титрлерінде Ширли Бассей орындаған тақырып әні жаңғырығын тапты, бұл белтингтің келесі ғасырға дейін сақталған Джеймс Бонд фильмдерінің айрықша белгісі ретінде орнатуға көмектесті.
Belting, or belt voice, as a vocalism has no specific origin that is easily traceable to one specific source. Belting can be found all over the world in music from many different cultures. Some prominent examples of this include Mexican, African and Middle Eastern musical traditions. Belting, as it is commonly referred to in a modern American sense, can trace its origins back to the minstrel shows and the Vaudeville circuit of the Mid to Late 19th century. Belting during this period was often associated with the lower and working class, as well as other marginalized communities. Belting was seen as lesser than more traditional singing based in western classical tradition, which was perceived as more legitimate and higher class. Belting became commonplace in Broadway musicals following Ethel Merman's performance in Girl Crazy (1930), notably in the song "I Got Rhythm". The opening credit sequence of the James Bond film Goldfinger (1964) features a title song performed by Shirley Bassey, which established belting as a signature quality of the James Bond films that continued through to the following century.
Акустика
Дәстүрлі түрде, дауыс педагогикасы әдебиетінде белбеу, айқайлау немесе шақыру акустикалық спектрограммада басым екінші гармониканың болуымен сипатталады. Дегенмен, белбеу зерттеулері әлі де дамып, өзгеретінін ескеру маңызды, себебі дауыс ғалымдары дауыс функциясы және қабылдануы туралы көбірек білім алады. Белбеу және айқайлау акустикалық тұрғыдан көптеген ортақ қасиеттерге ие. Дауыстық жолдың резонанстары мен дауыстық жолдың пішініне байланысты, белбеу үшін қолайлы дауыстылар – «мысық» (cat) сияқты сөздерде кездесетін [æ] және «ақсаң» (lame) сияқты сөздерде кездесетін дифтонг [eɪ]. Белбеу үшін осы «кең» және жайылып айтылатын дауыстыларды пайдалану қажет, олар бұрын айтылғандай, дауыстық жолдың ұзындығын қысқартып, бірінші дауыстық жолдың резонансын көтереді, бұл күшті екінші гармониканың болуымен бірге жүреді. Бұл техника дәстүрлі батыс классикалық мектептердің ой-пікіріне қайшы келеді, олар дауыстыларды жаюды және жоғары тіркеу кезінде көмекші шекараны (ларинкс) көтеруді қолдамайды. Батыс классикалық үлгілер әдетте дауыс түрлі тіркеу кезеңдерінен өтетін кезде тұрақты көмекші шекаралық позицияны және дауыстық жолдың тұрақты пішінін жақтады.
Traditionally, throughout voice pedagogy literature, the belt, yell or call is characterized acoustically on a spectrogram by the presence of a dominant second harmonic. However, it is important to note that belting research is still evolving and changing as voice scientists learn more about vocal function and perception. Belting and yelling share a lot of common characteristics from and acoustical point of view. Due to vocal tract resonances and the shape of the vocal tract, favorable vowels for belting include [æ], found in words like “cat,” and the diphtong [eɪ], found in words like “lame." Belting requires the usage of these “wide” and spread vowels like the ones previously mentioned that shorten the length of the vocal tract and raise the first vocal tract resonance, which is accompanied by the presence of a strong second harmonic. This technique contrasts with traditional western classical schools of thought that do not advocate for the spreading of vowels and raising of the larynx at high registration events. Western classical models typically advocate for a stable laryngeal position and stable vocal tract shape as a voice passes through various registration events.