Алгернон Сеймур, Сомерсет Герцогы: Әскери қолбасшы, саясаткер және теңдес

Кіріспе

Британдық армия офицері, виг саясаткері және пэр Алгернон Сеймур, Сомерсеттің 7-ші герцогы (11 қараша 1684 – 7 ақпан 1750) – британдық армия офицері, виг саясаткері және пэр, 1708 жылдан 1722 жылға дейін Халықтар палатасында отырған, барон Перси титулымен пэрлікке көтерілген және Лордтар палатасына орын алған.

Өмірбаян

Сеймур – Чарльз Сеймурдың жалғыз ұлы, Сомерсеттің 6-шы герцогы, оның бірінші әйелі, мұрагер леди Элизабет Персиден туған, өз құқығымен баронша Перси аталған, Джоселин Персидің жалғыз аман қалған баласы, Нортумберлендтің 11-ші және соңғы графы. Ол 17 жасында 1701 жылдан 1703 жылға дейін Италияға, ал 1705 жылы Австрияға саяхат жасады.

Қоғамдық өмір

Сеймур әлі Австрияда болған кезде, 1705 жылғы 27 қарашада әкесінің ұсынысымен Марлбороу округінен Парламент мүшесі болып сайланды. 1706 жылы ол өмірінің соңына дейін Сассекс графтығының лорд-лейтенанты болып тағайындалды. 1708 жылы жазда Фландрияға барып, Марлборо герцогының ерікті жауынгері ретінде қызмет етті және қарашада Брюссельдің құтылуы туралы хабар әкелді. 1708 жылғы британдық жалпы сайлауда ол Марлборо және Нортумберленд округтерінен вигтік депутат болып сайланды және Нортумберлендтен өкілдік етуді таңдады. 1709 жылы 15-ші пехота полкінің полковнигі болды және келесі сайлауда қайтадан сайланды. Ол бірнеше рет вигтердің тілмашысы болып жұмыс істеді және 1710 жылы доктор Сачеверелдің импичментіне дауыс берді. 1710 жылғы британдық жалпы сайлауда ол Нортумберлендтен вигтік депутат болып қайта сайланды. 1711 жылы Роберт Харли оны Тайнемут қамалының губернаторы етіп тағайындады және сонымен қатар Нортумберленд үшін әділет судьясы болып тағайындалды. Парламентте ол 1711 жылғы 7 желтоқсанда «Испаниясыз бейбітшілік болмайды» деген ұсынысты қолдады. 1713 жылғы британдық жалпы сайлауда ол Нортумберлендтен қайта сайланды және Ричард Стилді қолдап, оны қууға қарсы дауыс берді. 1714 жылы ол Уэльс принцінің жеке бөлмесінің күзетшісі болып тағайындалды. Перси 1726 жылдан 1750 жылға дейін Уилтширдің тізімшісі болды. 1727 жылы ол бригада генералы болды және сол жылы Майнорка губернаторы болып тағайындалды, ол 1742 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті. 1735 жылы генерал-майор, ал 1739 жылы генерал-лейтенант болды. 1740 жылдан 1750 жылға дейін ол Корольдік атты гвардия полкінің полковнигі болды, содан кейін 1742 жылдан 1750 жылға дейін Гернси губернаторы болып қызмет етті. 1748 жылы ол әкесінен Сомерсет герцогы атағын мұраға алды, Перси иеліктерінің көп бөлігі осы тармаққа өтеді деген ниетпен. Ол бір уақытта Камберленд графтығындағы Кокермут бароны және Эгремонт графы болып жарияланды, ал оның немерелері, Орчард Уиндхэмнің 4-ші бароны Чарльз Уиндхэм және Перси Уиндхэм О'Брайенге мүлік қалды. Елизавета Перси, өз құқығымен 2-ші баронна Перси (26 қараша 1716 – 5 желтоқсан 1776), Сер Хью Смитсонға, 4-ші баронға, кейін әйелінің құқығымен 2-ші Нортумберленд графына және жаңадан тағайындалған 1-ші Нортумберленд герцогына үйленді; олардан ұрпақтар болды. Сомерсет 1750 жылы қайтыс болды және Вестминстер аббаттығындағы Нортумберленд склепіне жерленді. Ол Англиядағы ең бай жер иелерінің бірі болды, бірақ ұлы болмағандықтан, ол қайтыс болғаннан кейін оның иеліктері бөлінді. Герцогтық атақ алыс туысы, 8-ші Сомерсет герцогы Эдвард Сеймурға берілді. Нортумберленд графтығы және Персидің дәстүрлі иеліктерінің көп бөлігі оның қызы мен күйеуіне өтті (Alnwick Castle, Northumberland House және Syon House қараңыз). Сассекстегі Петворт герцогтің інісі Чарльз Уиндхэмға, Эгремонттың 2-ші графына берілді. Кейінгі Сомерсет герцогтары Мадден Брэдлиде, жоғарыда аталғандарға қарағанда қарапайым қоныста, және қысқа уақытқа Девондағы Тейгграстағы Стовер Хаусінде және Девондағы Берри Померойда тұрды.

Seymour was still in Austria when he was returned as Member of Parliament for Marlborough on the recommendation of his father at a by election on 27 November 1705. In 1706 he was appointed Lord Lieutenant of Sussex for the rest of his life. He went to Flanders in the summer of 1708 to serve as a volunteer under the Duke of Marlborough and brought back news of the relief of Brussels in November. At the 1708 British general election, he was returned as a Whig MP for both Marlborough and Northumberland and chose to sit for Northumberland. He became a Colonel of the 15th Foot in 1709, and was returned in the subsequent by election. He acted as a teller for the Whigs on several occasions and voted for the impeachment of Dr Sacheverell in 1710. At the 1710 British general election he was returned again as Whig MP for Northumberland. He was appointed Governor of Tynemouth Castle by Robert Harley in 1711 and was also appointed a justice of the peace for Northumberland. In Parliament, he voted for the motion of ‘No Peace without Spain’ on 7 December 1711. He was returned again for Northumberland at the 1713 British general election and spoke strongly in support of Richard Steele, voting against his expulsion. In 1714 he was appointed Groom of the Bedchamber to the Prince of Wales. Percy was Custos Rotulorum of Wiltshire from 1726 to 1750. He became a brigadier general in 1727 and in the same year was appointed Governor of Minorca, a post he held until 1742. He was promoted to major general in 1735 and to lieutenant general in 1739. From 1740 to 1750 he was colonel of the Royal Horse Guards and then served as Governor of Guernsey from 1742 to 1750. In 1748 he succeeded his father as Duke of Somerset. with the intention that the majority of the Percy estates should descend in this line. He was at the same time created Baron of Cockermouth, in the County of Cumberland, and Earl of Egremont, with remainder to his nephews, Sir Charles Wyndham, 4th Baronet, of Orchard Wyndham, and Percy Wyndham O'Brien,
Elizabeth Percy, suo jure 2nd Baroness Percy (26 November 17165 December 1776), married Sir Hugh Smithson, 4th Baronet, later 2nd Earl of Northumberland by right of his wife and 1st Duke of Northumberland by creation; had issue. Somerset died in 1750 and was buried in the Northumberland Vault, within Westminster Abbey. He was one of the richest landowners in England, but as he died with no surviving son his estates were split after his death. The ducal title passed to a distant cousin, Edward Seymour, 8th Duke of Somerset. The earldom of Northumberland and most of the traditional Percy estates passed to his daughter and her husband (see Alnwick Castle, Northumberland House and Syon House). Petworth in Sussex passed to the duke's nephew Charles Wyndham, 2nd Earl of Egremont. Later dukes of Somerset lived at Maiden Bradley, a far more modest estate than those already mentioned, and for a short while at Stover House, Teigngrace, Devon and at Berry Pomeroy, Devon.