Кіріспе
Американдық актриса (1910–1981)
Пэтси Келли (нағыз аты Сара Вероника Роуз Келли; 12 қаңтар 1910 – 24 қыркүйек 1981) – американдық актриса. Ол 1930-шы жылдары Хал Роуч өндірген қысқа комедиялық фильмдерде Тельма Тоддтың өткір тілді, әзілкеш серігі рөлімен танымал. Келлидің мансабы Тоддтың 1935 жылы қайтыс болғаннан кейін де сол сияқты рөлдерде жалғасты. 1940-жылдардың ортасында кинодағы мансабы сарқылып, Келли Нью-Йоркке оралып, радиода және жазғы театрларда жұмыс істеді. Ол сондай-ақ Таллула Банкхедтің өмір бойы досы және жеке көмекшісі болды. Келли 17 жылдан кейін телеарналарда және кинодағы эпизодтық рөлдермен экранға оралды. 1971 жылы қайта қойылған «No, No, Nanette» спектакліндегі рөлі үшін ол «Тони» сыйлығын жеңіп алды. 1980 жылдың қаңтарында инсульт болғанға дейін ол кино мен теледидардағы рөлдерде ойнауын жалғастырды, ол сөйлеу қабілетін шектеді.
Жастық шағы мен қалыптасу жылдары
Келли Нью-Йорктің Бруклин қаласында ирландиялық иммигранттар Джон және Делия Келли отбасында Сара Вероника Роуз Келли деген атпен дүниеге келді. Оның әкесі Джон, 1900 жыл шамасында қуғын-сүргіннен қашу үшін Ирландияның Майо округіндегі Баллинробтен кеткен полиция қызметкері болды. Ол 1942 жылы қайтыс болды. Анасы Делия 1930 жылы қайтыс болды. Ол бес баланың ең кішісі еді, олардың тек екеуі ғана Америкада туған. Ол отбасының мейірімді әзілдерінің нысаны болғандықтан және олардың көптеген шалақаттарының "көтерілушісі" болғандықтан "Пэтси" деген лақап атын алды. "Мен үнемі үйде айналып, сүрініп жүретінмін, көбінесе орындықтарға шалығып". Ол 1982 жылы FDNY-дағы алғашқы әйелге мүмкіндік ашылмас бұрын ондаған жылдар бойы өрт сөндіруші болу арманында болды, бірақ анасы оны Манхэттен көшелерінен аулақ ұстау үшін би мектебіне берді. 1922 жылы ол 12 жасында водевильде биші болып өнер жолын бастады. Джек Блудың Ритм және Тэп мектебінде тақтап билеуді үйреніп, болашақ талант иесі және әріптесі Руби Килермен дос болды. Ол жас кезінде көптеген қиындықтарды бастан өткерді. Жеті жасында өрттен құлап, сегіз жасында көлік шауып, тоғыз жасында бір апта ішінде кемінде бес рет апатқа ұшырады. Осы кезде оның ата-анасы оны би мектебіне жіберуді шешті, онда ол бірінші аптаның соңында білезігін сындырды. Ол алдымен Килермен бірге Сен-Пол соборының мектебіне, содан кейін Кәсіби балалар мектебіне қатысты.
Жасөспірімдік жылдары
1923 жылы 13 жасында ол оқушыдан мұғалімге дейін өсті, аптасына 18 доллар табады, бірақ үйге таңғы екі-үш сағатқа дейін келіп жетеді. Келли бірде осы жылдарды еске алып былай деді: "Мені және менің билеуімді білетін Куинн әке, анама мені би мектебіне жіберуді кеңес берді. Ол, мүмкін, мені бейсболдан басқа нәрсеге қызықтырады деп ойлады. Олай болды. Мен билеуді ұнатып, уақыт өте келе, жаңадан оқыған мектепте сабақ беруге кірістім". Ол Фрэнк Фэйдің қойылымында, алдымен ән мен би нөмірінде, кейін Фэйдің комедиялық серігі ретінде өнер көрсетті. Оның ағасы Джон В. (Уилли) бастапқыда осы жұмысқа үміткер болған, бірақ ақырында Фэймен бірге The Palace театрында жұмыс істеген Келли болды, ал Уилли Фэйдің шафёрі болғаннан кейін Уолдорф Асторияда жұмысқа орналасты. "Ағамға бәрібір болды. Ол мұны әйелдерге арналған нәрсе деп ойлады". Бірде Келли Фэй мен көрермендерге сұлулық салонында болғанын айтты. Фэй: "Сені күтіп қалмады ма?" деді. Ол Фэймен бірнеше маусым бойы бірге жұмыс істеді, содан кейін Фэй оны некеге тұру ұсынысын қабылдамағаны және оны аты-жөнімен атамағаны, немесе Англияға сапарға барудан бас тартқаны үшін жұмыстан шығарды.
Бродвей
Келли 1927 жылы Гарри Дельмардың "Revels" қойылымында Берт Лар және Винни Лайтнермен бірге Шуберт театрында Бродвейдегі дебютін жасады. Бродвейдегі басқа да жұмыстарында ол Уилл Роджерс және Дороти Стоунмен бірге "Үш көтеріңкі сөз" (1928) спектаклінде, Уильям Демарест пен Фейт Беконмен бірге "Эрл Кэрроллдың эскиздер кітабы" (1929) спектаклінде, Джек Бенни мен Джимми Савомен бірге "Эрл Кэрроллдың әшекейлері" (1930) спектаклінде, Ал Джолсонмен бірге "The Wonder Bar" (1931) спектаклінде және Ховард Диц пен Артур Шварцтың "Flying Colors" (1932) мюзиклдік кешінде Клифтон Уэбб, Имоджен Кока, Бадди Эбсен және Чарльз Баттервортпен бірге өнер көрсетті. Өмірінің соңғы жылдарында ол Руби Килер мен Джек Гилфордпен бірге "No, No, Nanette" (1971) және Дебби Рейнольдспен бірге "Айрин" (1973) спектакльдерінде ойнады.
1930 жылдардың басында
Келли өзінің экрандық дебютін Бруклинде түсірілген Витафонның қысқа фильмі "Гранд Дам" (1931) арқылы жасады, онда ол бай гангстердің сүйіктісінің рөлін ойнады. 1933 жылы, оны "Flying Colors" фильмінде көргеннен кейін, продюсер Хэл Роуч Келлиді Тельма Тоддпен бірге бірнеше қысқа комедиялық фильмдерде ойнауға шақырды және келісімшарт бойынша туындаған даудан кейін сол кездегі әріптесі ЗаСу Питстің орнына алды. Питтс сценарий үшін жалақысын 8000 долларға көтеруді талап еткендіктен, Роуч оның қызметін тоқтатты. Голливудқа көшу алдында Келли: "Мен кинода сәтсіздікке ұшыраймын. Сонымен қатар, мен оларды ұнатпаймын, және мен ешқашан Голливуд деген жердің бар екеніне сенбедім. Біреу ойлап тапқан!" деді. Ол бірде "Motion Picture" журналына: "Мен оны бірнеше күн бойы сынап көрдім және бұл әлемдегі ең ақымақ нәрсе деп ойладым. Таңертеңгі сағат бесте тұрып, студияға барар жолды жарықтандыру үшін фонарь алып келдім. Мен келсем, көрермендер жоқ, қол соққандар да жоқ. Өзіммен-өзім сөйлескендей болды. Біреу үнемі: "Тыныштық!" немесе "Жұмсақ сөйле!" деп айқайлап тұрды. Менің дауысым әрқашан тым қатты немесе жеткіліксіз қатты болатын. Бұл кәсіпте сіз өзіңізді ұнтақпен ұрып-соғып тастауыңыз керек еді. Әр минутты қайталау керек. Мен әрқашан терезеден, жардың шетінен немесе сағатына тоқсан миль жылдамдықпен келе жатқан машинадан асылып тұрдым. Немесе мені ыдыспен немесе табамен ұрып-соғып жүрді. Алғашқы күні: "Енді, мен естіген екі адам қайда?" деп айқайладым. Бірнеше күннен кейін мен үйімді жинап, шығысқа қарай пойызға отырдым". Сондықтан Келли алдымен фильмдерге көшуге құлшынбады, бірақ Тельма Тодд оны Голливудта қалуға ынталандырды, сондықтан ол солай істеді. Тодд тіпті Пасаденаға дейін Келлидің Нью-Йоркке баратын пойызға отыруын тоқтату үшін барды. Ол сондай-ақ Келлиге батысқа көшіп келгеннің алғашқы кезеңдерінде қаржылық және салық мәселелеріне көмектесті. Бұрын қарыздар болған Тодд банкротқа ұшырамай, оның несиелік рейтингіне зиян тигізуін ұсынды. "Бұл менің кинодағы ең бақытты күндерім болды", - деді Пэтси 1937 жылы. "Одан бері мен көбірек ақша таптым, бірақ Тельма екеуміз осы екі дөңгелекті комедияларды түсіруден алған қызығу өмірде бір рет ғана кездеседі. Тельма кез келген дәрі-дәрмектен жақсы болды және мені комедияға көп нәрсе үйретті". 1933 жылдың тамызында "Бейті мен автобус" фильмінің түсірілімі аяқталғаннан кейін Келли, әйгілі драг-артист Джин Малин жүргізген машинада жолаушы ретінде жарақат алды. Малин, көрінетіндей, дөңгелектерді шатастырып, Лос-Анджелестегі Венециядағы клубтағы "Кеме" кафесінде өнер көрсеткеннен кейін, теңізге кері жүргізіп жіберді. Малин қаза тапты, Келли мен оның жолдасы Джимми Форленза ауыр жарақат алды. Дәрігерлер оған өкпесіне түскен құмды судың мөлшеріне байланысты өмір сүруге он жыл ғана қалды деді, бірақ ол оқиғадан кейін ондаған жылдар бойы өмір сүрді. Келли бірде: "Мен қаза тапқан дәрігерлердің менің ес-түссіз денемді мазалап, бас сілтеп жатқанын естідім. Олар маған ең көп дегенде 10 жыл өмір сүруге мүмкіндік берді. Мүмкін олар дұрыс айтады. Ғылыми қорытындыны естігенде қатты қорқып кеттім. Бірақ мен өзімді жинап алып, "Келли, бұл жағдайдан құтылудың бір ғана жолы бар: уайымдамаңыз және қалған жылдары көңіл көтеріңіз" дедім". Тоддты ақырында бір қысқа фильмде, "Пан Хандлерс" (1936) үшін шаршыл Перт Келтон алмастырды, бірақ Келтонды тез арада поляк тілінде туған, шет елдік акценті бар Лида Роберти алмастырды. Олар бірге Робертидің мерзімінен бұрын қайтыс болуына дейін "Біреуге бала жоқ" (1937) атты әдемі Хэл Роуч комедиясында ойнады. Келлидің айтуынша, Роберти 1938 жылы аяқ киімнің байлауын байлап жатқанда жүрек жетіспеушілігінен қайтыс болған. Бұл оқиғалар Келлидің Голливудтағы "бақытсыздық әкелуші" репутациясын одан әрі нығайтты. Кейбіреулер оны бақытсыздыққа ұшыратушы деп санаса да, оның өнеріне бұл ешқандай кедергі келтірмеді. "Көріп отырсыз ба, бір нәрсе, не екенін білмеймін, мен осы ақымақ қалаға келгеннен бері маған болды. Мен жақсы көрген, көмекке мұқтаж болған адамдар Телма сияқты жоғалып кетті. Бірінші Жан Малин болды, ол Нью-Йорктегі керемет актер және имитатор. Мен Жан мен оның әйелімен Нью-Йоркте көп жылдар бойы дос болып жүрдім. Содан кейін мен Жанның жоғалған түні "Көлік" кафесіне бардым. Мен есіктің үстіндегі "Жан Малиннің соңғы түні" деген жарқыраған белгіге көз тастадым, мен сізді естігендей, бір дауыс: "Сақтық болсын, бұл оның соңғы түні" деді. Ол көлікті теңізге кері жүргізіп жіберді. Біз бәріміз суға батып қалдық. Адреналин маған көмектесті. Бірақ Жанмен олай болмады". Оның толыққанды фильмдегі дебюті MGM компаниясының "Голливудқа бара жатыр" (1933) фильмінде Джилл Баркер рөлін ойнауы болды және ол Марион Дэвис, Бинг Кросби, Фифи Д’Орсей және Нед Спаркс сияқты актерлермен бірге түсті. Бұл рөл тек эпизодтық болды және ол өзінің музыкалық талантын көрсетуге мүмкіндік алған жоқ, дегенмен фильмде Кросби және "Радио Рогс" сияқты әртістер ұсынған бірнеше әдемі музыкалық сәттер бар. Келлидің 1930 жылдардағы фильмдердегі рөлдері көбінесе бейжай, абсурдты комедиялық рөлдерден күшті және әсерлі драмалық рөлдерге дейін ауысты. Ол экранда көтере алмайтын ештеңе болған жоқ. Комедиялық жағынан алғанда, ол Розина Лоуренс, Джек Хейли және Лорел мен Хардимен бірге "Жұлдыз таңдаңыз" (1937) сияқты жеңіл-жақсы американдық фильмдерде, Гуинн Уильямс және Чарли Чейзбен бірге бокс комедиясы "Келли екінші" (1936) және Дик Пауэлл, Энн Дворак және танымал радио әртісі Фред Алленмен бірге сатиралық "Миллион рахмет" (1935) фильмдерінде ойнады. Драмалық жағынан алғанда, ол Жан Харлоның саяси мазмұнды "Миссуриден келген қыз" (1934) фильмінде Франшот Тоунмен және Лионел Барримормен, сондай-ақ Лоретта Янг және Базил Ратбонмен бірге "Жеке нөмір" (1936) фильмінде өзінің күрделі жағын көрсетті. 1935 жылы, Тоддтың қайтысынан бұрын, және Стэн Лорел Хэл Роучпен келісімшарт бойынша дауласып, одан кейін Келлиді Оливер Хардимен бірге "Харди отбасы" атты серияда оның әйелі және Спанки Макфарландтың анасы рөлінде ойнауға шақыру туралы әңгімелер болды, бірақ Лорел қайтадан келісімшартқа оралғаннан кейін жоба тоқтатылды. Джеймс В. Хорн режиссерлік етпек болған "Олардың түнгі ойын-сауығы" атты пилоттық фильм жарияланды, бірақ ол әңгімелерден ары аспады. Ол "Шөлдегі ұлдар" (1933) фильмінде Лорелдің әйелі рөліне үміткер болды, бірақ оның орнына Дороти Кристи алынды. 1930 жылдары Келли "Голливудқа бара жатыр" (1933), Стюарт Эрвин мен Джуди Гарландтың (оның алғашқы фильмінде) қатысуымен "Доп тақымы" (1936) сияқты музыкалық фильмдерде де ойнады, Грегори Ратофф, Адольф Менжу және Тед Хилимен бірге "Ән айт, сәби, ән айт" (1936) фильмінде екінші рөлде ойнады және "Paramount Pictures" компаниясының "Кешкі сайын сегізде" (1935) фильмінде үш үміткер әншінің бірін ойнады (қалған екеуі Элис Фэй және Фрэнсис Лангфорд еді), оларды амбициялы, жұмысшы сыныбынан шыққан дирижер Топс Кардона (Джордж Рафт ойнаған) ашты және оларды "Swanee Sisters" деп атады. Фильмде Келли Джимми МакХью және Дороти Филдс мелодияларын "Мен ән еститінімді сезінемін" және "Құпия айтамын" сияқты әндер арқылы орындауға мүмкіндік алды. Фильмде Лангфорд орындаған "Мен махаббатқа құмармын" әні де әлемге таныстырылды. Ол жас кезінде үйренген таққа шашу ойнау өнері "Миллион рахмет" (1935) және "Go Into Your Dance" (1935) фильмдерінде пайдалы болды. Бағанашы Рут Уайттың сөзіне сәйкес: "Түсірілім алаңында күліп отырған топты қайда тапсаңыз да, Пэтси олардың ортасында болады. Ол барлық адамдармен достық қарым-қатынаста, реквизитшілерге де, ең танымал жұлдыздарға да бірдей. Осы қуанышты суреттерді ұрлайтын адам, фильм көрсетілгенге дейін оның әріптестері оның шоуды ұрлағанын байқамайды". 1937 жылы ол диетаға отыру үшін санаторияға жіберілді және 50 фунт салмақтан айырылды. Жаңа, арық Келли...
Shortly after filming wrapped on Beauty and the Bus, in August 1933, Kelly was injured as a passenger in a car driven by Gene Malin, the prominent drag performer. Malin apparently confused the gears and reversed off a pier into the water, after performing at the Ship Cafe, a club in Venice, Los Angeles. Malin was killed; Kelly and fellow passenger Jimmy Forlenza suffered serious injuries. She was told by the doctors that she had only ten years left to live based on the amount of sandy water that got into her lungs, but actually survived for decades after the accident. Kelly once said that "I overheard a jury of grave faced doctors nodding their heads over my supposedly unconscious body. They were giving me a maximum of ten years to live. Maybe they're right. When I heard that scientific verdict, I was plenty scared. But I pulled myself together and said, ‘Kelly, there’s only one way to beat this rap: don’t worry — and have fun out of the remaining years.’"
Todd was eventually replaced by the bubbly Pert Kelton for one short, Pan Handlers (1936), but Kelton was quickly replaced by Lyda Roberti, a Polish born comedienne with a thick foreign accent. Together, they starred in the cute Hal Roach comedy Nobody's Baby (1937) just before Roberti's untimely death. According to Kelly, Roberti died of heart failure in 1938 while bending over to tie a shoelace. It was incidents like these that further perpetuated Kelly's reputation as a jinx in Hollywood. And though some considered her bad luck, her performances were never hampered by this. "You see, something, darned if I know what it is, has happened to me since I came to this crazy town. Everyone I loved, turned to, needed, has gone, just like Thelma. It was Jean Malin, that swell New York actor and impersonator, first. I'd been a friend of Jean and his wife for years in New York. Then I went down to the Ship Café that night of Jean's disappearance. I glanced up at the flashing sign over the door that said, ‘Jean Malin’s last night,’ and as clearly as I'm hearing you, a voice said, ‘Be careful, it is his last night.’ He backed the car into the ocean off the end of the pier just one hour later. We were all submerged in the water. Adrenalin worked with me. It didn't with Jean." Her feature length debut was playing the role of Jill Barker in MGM’s Going Hollywood (1933) and shared screen time with the likes of Marion Davies, Bing Crosby, Fifi D’Orsay, and Ned Sparks. The part was a little more than a mere walk on, and she didn't have a chance to show off her musical talents in it, although the picture does contain several delightful musical moments supplied by entertainers like Crosby and The Radio Rogues. Kelly's various film roles in the 1930s ranged from the deadpan, screwball comedic to the impressively and powerfully dramatic. There was very little she couldn't handle on screen. On the comedic side of things, she showed up in such light hearted Americana as Pick a Star (1937) with Rosina Lawrence, Jack Haley and Laurel and Hardy, in the knee slapping boxing comedy Kelly the Second (1936) with Guinn Williams and Charley Chase, and in the biting political satire Thanks A Million (1935) with Dick Powell, Ann Dvorak, and famed radio personality Fred Allen. As far as drama, she showed off her more serious side in films such as the politically flavored Jean Harlow vehicle The Girl From Missouri (1934) with Franchot Tone and Lionel Barrymore, and in Private Number (1936) starring Loretta Young and Basil Rathbone. In 1935, before Todd's death, and after Stan Laurel had a falling out with Hal Roach over a contract disagreement, there was talk of Kelly joining Oliver Hardy to play his wife and Spanky McFarland’s mother in a series called The Hardy Family, but the project was jettisoned when Laurel returned to the fold. A pilot, entitled Their Night Out was announced, with James W. Horne slated to direct, but it never got past the talking stage. She was in the running to play Laurel's wife in Sons of the Desert (1933), but her part was eventually filled in by Dorothy Christy. During the 1930s, Kelly also appeared in musicals like Going Hollywood (1933), the college football extravaganza Pigskin Parade (1936) with Stuart Erwin and Judy Garland (in her first film role), playing second banana in Sing, Baby, Sing (1936) with Gregory Ratoff, Adolphe Menjou, and Ted Healy, and in Paramount Pictures' Every Night at Eight (1935), playing one of a trio of hopeful singers (the other two played by Alice Faye and Frances Langford) who are discovered by an ambitious, blue collar bandleader by the name of Tops Cardona sympathetically played by George Raft who christens them "The Swanee Sisters". In the film, Kelly gets to showcase her singing talents by crooning out Jimmy McHugh Dorothy Fields melodies such as the light and breezy "I Feel a Song Coming On" and "Speaking Confidentially". The movie introduced the world to the song "I'm in the Mood for Love", which is sung by Langford. The tap dancing she learned when she was young was put to good use in films like 20th Century Fox's Thanks a Million and Warner Bros.' Go Into Your Dance (1935) starring Ruby Keeler and Al Jolson in their only screen pairing together. According to columnist Ruth White: "Wherever you find a laughing group on a sound stage, you will find Patsy in the center of it. She's everybody's friend, as kindly to the prop boys as she is with the most famous stars This jolly picture thief makes picture work such play that not until the film is previewed do her co stars realize she has stolen the show." In 1937, she was sent to a sanitarium to go on a diet and she lost fifty pounds. Though the new, slimmer Kelly didn't last too long, she was quite proud of her accomplishment. "Look! I can almost hide behind Gary Cooper sideways!" By the end of the decade, she appeared as shopgirl Peggy O' Brien in Hal Roach's There Goes My Heart (1938) starring Fredric March and Virginia Bruce playing Alan Mowbray's love interest, and as Kitty in The Gorilla (1939) featuring a creepy Bela Lugosi and the always delightfully zany and offbeat Ritz Brothers, a performance she once cited as the favorite performance of her own. In the early 1940s, her proficient acting and comedic talents got her to rub elbows and share the screen with big named stars such as John Barrymore (in his final film role), Gary Cooper, Merle Oberon, Walter Brennan, John Wayne, Bert Lahr, Lupe Velez, Eddie Albert, Victor McLaglen, and even Phil Silvers and Ann Miller in their big screen debut, Hit Parade of 1941. She also co starred with her predecessor ZaSu Pitts in Roach's train comedy Broadway Limited (1941) around this period. Familiar faces that appear frequently in her films include Si Jenks, Douglas Fowley, Charlie Hall, Marion Davies, Don Barclay, and Arthur Housman. In her films, one could find her often playing a sassy maid or an assistant, as she did in features like Page Miss Glory, The Gorilla, Topper Returns, and Merrily We Live. Subsequently, these comic supporting roles were a harbinger of things to come for Kelly. She jested that she was often cast as a maid, " because I had a maid's costume that fit. They didn’t have to get me a new outfit. They lent it from one studio to another." After leaving Hollywood, Kelly returned to New York City where she worked in radio with personalities such as Barry Wood on NBC's The Palmolive Party (which was broadcast on Saturday nights at 10 p. m.), toured the U. S. and Canada to entertain the troops during WWII, and did summer stock theatre in shows like My Sister Eileen and On the Town. She also worked as a personal assistant to Tallulah Bankhead and appeared with her on stage in Dear Charles (1955). She later moved into Bankhead's mansion "Windows" in Bedford Village, New York acting as her domestic, or "guest resident". Kelly returned to the screen in the 1950s with television and sporadic film roles. On television she appeared in guest roles on 26 Men, Kraft Television Theatre, The Man from U. N. C. L. E, The Dick Van Dyke Show, The Wild Wild West, and Alfred Hitchcock Presents, as well as many unsold pilots. During the 1960s, she made memorable appearances as Mac the Nurse in The Naked Kiss (1964) and as Laura Louise McBirney in the psychological horror film Rosemary's Baby (1968), directed by Roman Polanski, alongside veteran actors Sidney Blackmer, Ruth Gordon, Ralph Bellamy, and Maurice Evans. She returned to Broadway in 1971 in the revival of No, No, Nanette with fellow hoofers Ruby Keeler and Helen Gallagher. Kelly scored a huge success as the wisecracking, tap dancing maid, and won Broadway's 1971 Tony Award for Best Featured Actress in a Musical for her performance in the show. In 1976, she appeared as the housekeeper Mrs. Schmauss in the Walt Disney film Freaky Friday starring Jodie Foster and Barbara Harris. Her last role in a feature film was in another comedy for Disney, The North Avenue Irregulars (1979), also co starring Harris, along with Cloris Leachman, Edward Herrmann and Karen Valentine. Kelly's final onscreen appearance was a guest spot in a two part episode of The Love Boat in 1979.
Жеке өмір
Келли гей болған, бірақ оның жеке өмірі жұртқа белгісіз болған. Ол биографына өзін "үлкен лесбиянка" деп айтқан, бірақ мансабы аяқталғанға дейін бұл ақпаратты жарияламауын өтінген; ол 1994 жылы жарық көрді. Ол 1930 жылдары жыныстық бағдарына ишара жасаған, Motion Picture журналына бірнеше жыл бойы актриса Вильма Кокспен пәтерде тұрғанын, үйлену ниеті жоқ екенін айтқан; бірақ ол ешқашан өзін лесбиянка деп ашық мойындаған жоқ, сол кезде бұл үлкен әлеуметтік және кәсіби сынға ұшыраған болар еді. Кейін ол Таллула Банкхедпен жеке көмекшісі болып жұмыс істеген кезде қарым-қатынаста болғанын растады. Келли тамақты өте жақсы көріп, пісіруді үйренген. Ол: "Шәрбақа коктейлі үшін кез келген жерге барамын", - деген. Тәттілерден алма-лимон пирогы, желатин, балмұздақ және шалфей пирогын ұнатқан. "Мен нанды жақсы көремін. Әсіресе, ыстық бисквиттерді жақсы көремін, және жағалауда оңтүстік аспазы бар, ол мен білмеген көптеген ыстық нан түрлерін жасай алады. Таңертең кофелі торт пен кеспе тортты жақсы көремін, әсіресе олар үйден жасалған болса". Ол соустарға деген құмарлығымен танымал болған. Картоп пюресін де жақсы көретін. "Оны жақсылап ұрып-соғу керек; ал егер мен еркек болсам, сізге кез келген уақытта үйленер едім". Жексенбі күндері қонақтарды шақырып, тауық, күріш немесе бұқа етінен дайындалған тағамдар ұсынар еді. Тәтті картопты маршмеллоумен бірге жеуді де жақсы көретін. "Олардың дәмі миллион доллар тұрады", - деп мәлімдеді Келли. "Стейкті кез келген түрде жақсы көремін", - деп қосты ол, - "Бұршақтарды қаймақпен немесе маймен, пюреленген түріпшемен, апельсин тәрізді бақшадан алынған көкөністермен және қаймақпен пісірілген шпинатты жақсы көремін. Ал егер мені бақытты етуді қаласаңыз, маған қабырғалы ет пен капуста беріңіз". Ол киноға өте құштар жанкүйер болғандықтан, көбінесе кинотеатрға барып, кейде аптасына жеті-сегіз фильм көретін. "Басқа екі түнді қалай өткізесің?" деп сұрағанда, ол: "Шын мәнінде, менің істеуге ештеңем жоқ. Көретін фильм көп болғанын тілеймін. Бірақ аптасына сегіз-он фильм көрсең, қорың бітеді". Киноға бармағанда, достарымен карта ойнайтын немесе Редондо жағажайындағы рулетка ойнайтын. "Сахналық қойылымдарды көруге барасың ба?" деген сұраққа ол: "Шығысқа барғанда кейбір қойылымдарды көремін, - деді ол. - Көпшілік пен овертюралар мені қысылтып қояды. Бірақ мен оны Голливудқа алмастырмаймын. Шын мәнінде, мен қаладағы ең құштар кино фанатымын. Мен әр түн сайын бір фильм көремін. Бұл қызық емес. Ішіп-жеп жүрсең, адамдар сөйлейді. Ішпесең де, ешқайда бармасаң да, олар сөйлейді. Мен олардың айтқанына қарамастан, түнгі клубтар мен үлкен кештерге бармаймын. Адамдар келіп, біз бадминтон ойнаймыз. Мен түнде ойнағанды жақсы көремін. Кейде аздап покер ойнаймыз. Тед Хили менің ең жақсы клиентім, ол және Джек Хейли, сондай-ақ тағы бірнеше адам. Мен басқа көп нәрсе істемеймін. Бірде гольф ойнауға тырыстым, бірақ алғашқы екі ойында бес допты жоғалттым, сондықтан онымен айналысудан бас тарттым. Салмақ тастауға тырысқанда екі велосипедпен жүгіріп, массажистке ұрынып кетемін. Мен әдетте салмақ тастауға тырысамын, өйткені ең ұнайтыным - тамақтану. Суретке түсірмей тұрып, ішім экранда мен келгенге дейін үш секунд бұрын көрінетін. Мен әлі де үйде аздап серуендеймін. Бірақ Элеонора Пауэлл уайымдамауы керек. Осы уақытқа дейін сізден ештеңе сұрамадым - жұмыс, жаңа келісімшарт, көбірек ақша немесе жақсы рөлдер. Бұл ұзаққа созылмайтын сияқты. Ілгеріде солай болып келген". 1980 жылдың қаңтар айында Келли Сан-Францискода инсульт алды, оның салдарынан сөйлеу қабілетін жоғалтты. Ол ескі досы Руби Килердің кеңесі бойынша Нью-Джерси штатының Энглвуд қаласындағы Энглвуд зейнеткерлер үйіне жатқызылды, онда ол емделді.
"big dyke," but forbid him to publish that information until her career was over; it was published in 1994. She had obscurely hinted at her sexual orientation during the 1930s, when she revealed to Motion Picture magazine she had been sharing an apartment with actress Wilma Cox for several years with no intention of getting married; but she never publicly claimed to be a lesbian, which in those days would have resulted in great social and professional criticism. She later confirmed that she had an affair with Tallulah Bankhead when she worked as Bankhead's personal assistant. Kelly loved food and eventually learned how to cook well. She said, "I will go out of my way anytime to get a shrimp cocktail." As far as desserts, she enjoyed apple and lemon pie, gelatins, ice cream, and peach shortcake, which she had a special recipe for. "I am mad about bread. "I especially like hot biscuits and out on the Coast we have a southern cook who can make more kinds of hot breads than I ever knew existed. And in the morning, I like coffee cake and crumb cake, especially if they are homemade." She was known to have an affinity for sauces. She was also fond of mashed potatoes. "Mash them; and if I were a man, I'd marry you any time." On Sundays, she would entertain guests and serve chicken, turkey or roast beef. She was also wild about sweet potatoes topped with marshmallows. "They taste like a million dollars," proclaimed Kelly. "Steak I like in any way," she added, "and I like string beans, either creamed or just with butter, mashed turnips, orange squash, and creamed spinach. And if you want to make me divinely happy, give me spareribs and cabbage." A rabid film fan herself, she spent many a fun filled evening going to the movies, sometimes seeing seven or eight a week. "What do you do on the two other nights?" she was asked. "Well there's really nothing for me to do. I just sit around wishing there were more pictures to see. But, when you see eight or ten pictures a week, the supply really runs out." When not toddling off to go see a picture show, she spent her off time playing cards with friends or penny roulette on Redondo Beach. When asked if she went to go see any stage shows, she answered, "Well, when I go East and see some shows," she said, "the crowds and the overtures make me feel sort of tingly. But I wouldn't trade it for Hollywood. Actually, I’m probably the most rabid movie fan in town. I see a picture almost every night. This is a crazy place. If you go places and drink, people talk. If you don't drink and don't go places, they still talk. I don't care what they say because I don't do night clubs and big parties. People drop in here and we play badminton. I like to play at night. Sometimes we play a little poker. Ted Healy is my best customer, he and Jack Haley and a few others. I don't do much else. Once I took up golf, but I lost five balls on the first two holes, so I said to hell with that. When I'm trying to reduce I ride two bicycles and get beaten up by a masseuse. I'm generally trying to reduce because the thing I enjoy most is eating. The way I usually look before starting work on a picture, my stomach would get on the screen three seconds before I arrived. I still hoof around the house a little. But Eleanor Powell doesn't have to worry All this time you've never had to ask for anything a job or a new contract or more money or better parts. It seems too good to last. Things just happen." In January 1980, Kelly suffered a stroke while in San Francisco that caused her to lose the ability to speak. She was admitted to Englewood Nursing Home in Englewood, New Jersey, on the advice of her old friend Ruby Keeler, where she underwent therapy.
Өлім
1981 жылы 24 қыркүйекте Келли Калифорния штатының Вудленд-Хиллс қаласындағы Motion Picture & Television Country House and Hospital ауруханасында қатерлі ісіктен қайтыс болды. Оның қосылу рәсімі 28 қыркүйекте Манхэттендегі Санкт-Малахия Рим-католик шіркеуінде өтті. Ол Нью-Йорк штатының Куинс қаласындағы Кальварий зиратында әкесі Джон және анасы Делия Келлидің қабірінің жанына жерленген. Кино индустриясына қосқан үлесі үшін ол Голливуд Даңқы аллеясында 6669 Голливуд бульварында жұлдызға ие болды, бұл Musso & Frank Grill мейрамханасының жанында орналасқан.
Жазбалар
"Мен шапанымды Бруклинде өсетін ағашқа іліп қоямын" (Шапиро/Пескал/Чериг) Аль Гудман және оның оркестрі орындады. Пэтси Келли мен Барри Вуд орындаған; V диск, 1944 жылғы қараша.