Бирмингем және Дерби темір жол желісі: стансалар мен тарихы

Кіріспе

Станциялар мен маңызды орындар
Түпнұсқа станциялар қалың әріппен көрсетілген
Хэмптон-ин-Арден
Кольшил
1842 Бірмингем Лоули көшесі
1842 Бірмингем Керзон көшесі
1854 Бірмингем Нью-стрит
1854 Салтли
1896 Бромфорд көпірі
1842 Бромвич қамалы
1842 Уотер-Ортон
1842 Фордж Миллс
1864 Уайтакр қиылысы
Кингсбери
1842 Уилнекотт
Тамворт
1850 Элфорд
1840 Кроксалл
1855 Вихнор қиылысы
Бартон және Уолтон
1889 Бранстон
Бертон-апон-Трент
Уиллингтон
Пиартри
Дерби

Бирмингем және Дерби қиылыс темір жолы – британдық темір жол компаниясы. Бірмингемнен ол Дербиде Солтүстік Мидленд темір жолымен және Мидленд округтері темір жолымен, кейіннен Три Джанкшн станциясы деп аталған жерде қосылған. Қазір ол Батыс және Солтүстік-Шығыс арасындағы басты маршруттың бір бөлігін құрайды.

Шығу тегі

Бірмингем кең арналар желісімен қамтамасыз етілгенмен (іс жүзінде, олардың инженерлік орталық ретінде дамуына ықпал еткені айтылады), Бірмингемнің көтеріңкі жерде орналасуына байланысты техникалық қиындықтар туындады. Кездейсоқ 1824 жылдан бастап, Бірмингем кәсіпкерлері теміржол салу мүмкіндіктерін қарастыра бастады. Лондон және Бирмингем темір жолы мен Гранд Джанкшн темір жолы 1833 жылы қажетті Парламент актілерін алды, ал Глостер және Бристольге бағытталған желі жобасы талқыланып жатты. Солтүстік Мидленд 1833 жылы құрылды және оның Дербидегі терминалына қосылу туралы ұсыныс жасалды. Джордж Стивенсон 1835 жылы маршрутты зерттеді. Заң жобасында желі Уитэкр арқылы өтіп, Лондон және Бирмингем темір жолымен Стекфордтағы қосылыс арқылы соңғысының Керзон-стриттегі терминалына дейін жалғасатын болды. Сондай-ақ, ол Уитэкрден Ардендегі Хэмптонға дейін созылып, онда Лондонға қатынайтын L&B желісімен қосылатын еді. Жобаның ұйымдастырушылары Мидленд Каунтис темір жолының ұйымдастырушыларымен заң жобалары Парламентке ұсынылғанға дейін-ақ келіспеушілікке түсті, себебі бұл желілер бір-бірімен бәсекелесетін еді. Ақырында, Бирмингем және Дерби желісі Мидленд Каунтис Erewash аңғары бойынша өз желісін кері тартса, Хэмптонға бағытталған тармағын кері тартуға келісті. Хэмптон тармағы алынып тасталды, бірақ Мидленд Каунтис өз заң жобасын ұсынғанда, онда Эреваш желісі әлі де болды (бірақ кейін Солтүстік Мидленд темір жолының талабы бойынша ол алынып тасталды). Бирмингем және Дербидің адвокаты Сэмюэл Картер дереу оның филиалы үшін заңдық хабарламалар жариялады және оны актіге енгізе алды. Бирмингем және Дерби қосылыс темір жолы заңына 1836 жылдың 19 мамырында премьер-министр Роберт Пилдің белсенді қолдауымен патшалық келісім берілді. Бұл филиал кейіннен Стоунбридж темір жолы деп аталды.

Құрылыс

Джорджтың ұлы Роберт Стивенсон инженер қызметін, оның көмекшісі Джон Биркиншоумен бірге қабылдады. Шамамен 68 шақырымдық (42 миль) жолдың ең тік бөлімі 1:339-дан аспады. Жобаға екі виадук (қазір Bolehall виадугы деп аталатын Anker виадугы) және Wichnor виадугы (сонымен қатар Croxall виадугы деп те аталады), жетпіс сегіз көпір, сондай-ақ Дербиге жақындағандағы тілім кірді, мұнда Трент өзенінің тасқынына қатысты қауіп ескерілді. Anker виадугының ұзындығы 807 фут (246 метр), ал Croxall виадугының ұзындығы 1310 фут (399 метр) құрады. Рельстер бір-бірлеріне параллель орнатылды, креслоларға бекітілгендігімен, стандартты өлшем қолданылса да, рельстер арасындағы қашықтық 4 фут (1 метр) болды, бұл қосымша кеңістік беру үшін жасалды.

Жарыс

B&DJR 1839 жылғы 12 тамызда Хэмптонға дейін ашылды, онда пойыздер Бирмингемге кері бұрылатын. Хэмптон мен Дербиден басқа тағы алты станция болды: Коулшилл (кейін Максток деп аталды), Кингсбери, Тамворт, Уолтон, Бертон және Уиллингтон. Бастапқыда Curzon Street терминалын Лондон және Бирмингеммен бірлесіп пайдалану қиындықтар тудырды. 1842 жылғы 10 ақпанда Лоули-стритте жаңа терминалмен жаңа желі ашылды. Бұл Whitacre қаласына Castle Bromwich, Water Orton және Forge Mills (кейін Коулшилл деп аталды) арқылы салды. Whitacre мен Stechford арасындағы салынбаған желі тасталды, ал Хэмптонға дейінгі желі бір рельстік болып қысқартылды. Желі мен Midland Counties темір жолы арасында Лондонға, әсіресе көмір тасымалдауға байланысты күшті бәсекелестік оларды екеуін де банкротқа дейін жеткізіп қойды. B&DJR Дербиден Лондонға шамамен жеті сағаттық сапар ұсынды, бірақ MCR жұмыс істей бастағанда, сапарды бір сағатқа қысқарта алды. B&DJR бағасын төмендетті, бірақ бұл баға соғысына әкеп соқты. «Жамандықтар» соғысында MCR Солтүстік Мидлендпен келісім жасап, оның жолаушыларына эксклюзивті қол жеткізді. Қарсылық ретінде Бирмингем басқармасы MCR Парламентке ұсынған заң жобасына қарсы шықты. Екі желі де қиын жағдайда болды және өте аз дивиденд төледі. Солтүстік Мидленд те желісі мен ғимараттарының бастапқы құнынан туындаған ауыр қаржылық қиындықтарға тап болды. Соңында Джордж Хадсон NMR-ді бақылауына алды және Роберт Стивенсонның үш желінің бірігуі ең жақсы нәтиже береді деген ұсынысын қабылдады. Хадсон MCR директорлары бұл идеяға қарсылық танытатынын болжады және NMR-ге оны қосып алу үшін B&DJR-мен құпия келісім жасады. Бұл, әрине, MCR-дің Дерби мен Солтүстікке клиенттерін алып кететін еді, және жаңалықтар тараған кезде B&DJR акциялары күрт өсті. Хадсон MCR директорларына ультиматум қойып, желі акционерлерін кеңеске бағынбай, бірігуге көндірді.

The B&DJR opened on 12 August 1839 with the line into Hampton, where the trains would reverse for Birmingham. There were six stations in addition to Hampton and Derby. These were Coleshill (later renamed Maxstoke), Kingsbury, Tamworth, Walton, Burton and Willington. From the start the joint use of Curzon Street terminus, with the London and Birmingham, gave problems. On 10 February 1842 a new line was opened with a new terminus at Lawley Street. This proceeded to Whitacre via Castle Bromwich, Water Orton and Forge Mills (later renamed Coleshill). The line from Whitacre to Stechford which had not been built, was abandoned, and that to Hampton was reduced to single track. Strong competition between the line and the Midland Counties Railway for transport, particularly of coal, to London, almost drove both of them out of business. The B&DJR offered a time from Derby to London of around seven hours, but when the MCR began operating it was able to make the journey in an hour less. The B&DJR lowered its fares but this simply resulted in a price war. In a war of "dirty tricks", the MCR made an agreement with the North Midland for exclusive access to its passengers. In retaliation the Birmingham board opposed a bill that the MCR had submitted to Parliament. Both lines were in dire straits and paying minuscule dividends. The North Midland was also suffering severe financial problems arising from the original cost of the line and its buildings. At length George Hudson took control of the NMR and adopted Robert Stephenson's suggestion that the best outcome would be for the three lines to merge. Hudson foresaw that the directors of the MCR world resist the idea and made a secret agreement with the B&DJR for the NMR to take it over. This would of course take away the MCR's customers from Derby and the North and, when news leaked out, shares in the B&DJR rose dramatically. Hudson was able to give the MCR directors an ultimatum, and persuaded the line's shareholders to override their board and the stage was set for amalgamation.

Мидленд темір жолы

1844 жылы Бирмингем және Дерби Жоғарғы темір жолы, Мидленд округтері және Солтүстік Мидленд темір жолы бірігіп, жаңа Мидленд темір жолын құрды. Компаниялар біріккен кезде Ардендегі Хэмптонға дейінгі бағыт дереу маңыздылығын жоғалтты, себебі Лондонға бағытталған трафик Регби арқылы өтетін, Мидленд округтерінің қысқарақ жолымен қайта бағытталды. Stonebridge Railway деп аталған бұл темір жол маңыздылығын жоғалтып, шағын тармаққа айналды және 1917 жылға дейін күніне бір ғана жолаушылар пойызымен жалғасты, содан кейін соғыс кезеңіндегі үнемдеу шарасы ретінде бұл пойыз тоқтатылды. Жол 1935 жылға дейін тек жүк тасымалы үшін ашық болды, бірақ бастапқы ағаш көпірлердің бірі зақымданғаннан кейін жабылды. Хэмптон станциясының ескі ғимараты әлі де сақталған. Дегенмен, Лоули көшесіне соққан желі Оңтүстік-Батысқа бағытталған жолаушылар үшін маңызды болды, олар Кемп Хилл станциясында немесе 1841 жылдан бастап Керзон көшесінде Бірмингем және Глостер темір жолымен байланысатын.