Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кесарбай Керкар (13 шілде 1892 – 16 қыркүйек 1977) – үнді классикалық әнші, Жайпур Атраули гаранасының өкілі. 16 жасынан бастап гарананың негізін қалаушы Устад Алладия Ханның (1855–1946) шәкірті болды. Ол 20 ғасырдың екінші жартысындағы ең белгілі хаял орындаушыларының біріне айналды. 1953 жылы «Сангит-Натак-Академи» сыйлығымен марапатталды, ал 1969 жылы Үндістандағы үшінші жоғары азаматтық наградасы саналатын «Падма-Бушан» орденімен құрметтелді.
Kesarbai Kerkar (13 July 1892 – 16 September 1977) was an Indian classical vocalist of the Jaipur Atrauli gharana. A protege of Ustad Alladiya Khan (1855–1946), the founder of the gharana, from age sixteen, she went on to become one of the most noted khayal singers of the second half of the 20th century. She was awarded the Sangeet Natak Akademi Award in 1953, followed by Padma Bhushan is the third highest civilian award in India, in 1969.
Ерте өмір және тәрбие
Кери (сондай-ақ "Керим" деп те жазылады) кішкентай ауылында, Гоаның Солтүстік Гоадағы Понда талукасынан шыққан отбасында (сол кезде португалдық колония) туған Керкар сегіз жасында Кольхапурға көшіп, онда сегіз ай бойы Абдул Кәрім Ханнан дәріс алды. Гоаға қайтқаннан кейін Ламгаонға келгенде вокалист Рамкришнабуа Вазеден (1871–1945) оқыды.
Born in the tiny village of Keri (also spelled "Querim"), in a family from Ponda taluka of North Goa, Goa (then a Portuguese colony), at the age of eight Kerkar moved to Kolhapur, where she studied for eight months with Abdul Karim Khan. Upon her return to Goa, she studied with the vocalist Ramkrishnabuwa Vaze (1871–1945), during his visits to Lamgaon.
Мансап
Керкар ақырында кең танымалдылыққа ие болды, аристократиялық тыңдарман алдында үнемі өнер көрсетті. Ол өзінің туындыларының бейнеленуіне ерекше мән берді, сол себепті HMV және Broadcast лейблдері үшін небары бірнеше 78 айналымдық пластинка жазды. Уақыт өте Керкар өзінің буынындағы шебер хаял әншісіне айналды және әйел әншілермен байланыстырылатын жеңіл классикалық музыканы сирек орындады. Оның халыққа танымал әнші ретіндегі жетістігі, Могубай Күрдікар (Кишори Амонкардың анасы), Хирабай Бародекар және Гангубай Хангалдың жетістіктерімен бірге, бұрынғы буын әйелдерінің шектеліп келген мехфилдер мен жеке жиындарда ғана ән салуына нұқсан келтіріп, келесі буын әншілерге жаңа мүмкіндіктер ашты. 1969 жылы Үндістан үкіметі оны «Падма-Бушан» орденімен марапаттады, ал сол жылы Махараштра штатының үкіметі оған «Раджья Гайка» атағын берді. Үндістанның Нобель сыйлығының лауреаты Рабиндранат Тагор (1861–1941) Керкардың әніне жоғары баға бергендігі айтылады. Оның құрметті «Сурашри» (немесе «Сурашри») атағы сөзбе-сөз «ноталардың шебері» дегенді білдіреді (үнді классикалық музыкасында «сур» – «ноталар», ал «шри» – осы контексте «ием» немесе «шебер» ретінде қолданылатын құрметті атау). Бұл атақ 1948 жылы Калькуттадағы Сангет Правин Сангитанураги Саджан Саман Самити тарапынан табысталды. Ол 1963–1964 жылдары сахнадан кетті, ал қазірде Ұлттық сахналық өнер орталығы (NCPA) оның атындағы Кесарбай Керкар стипендия қоры арқылы Мумбай университетінің студентіне жыл сайын музыкалық стипендия тағайындайды. Керкардың тағы бір ерекшелігі – оның «Jaat Kahan Ho» атты 3:30 минуттық жазбасы (Рага Бхаиравидің интерпретациясы) 1977 жылы «Вояджер» ғарыш кемесімен ғарышқа жіберілген, әлемдік музыкалық үлгілерді қамтитын алтын жалатылған мыс дискісіне («Voyager Golden Record») енгендігі. Этномузыколог Роберт Э. Браун бұл жазбаның үнді классикалық музыкасының ең жақсы үлгісі екеніне сенгендігі үшін оны «Вояджер» дискісіне қосуды ұсынды. 2000 жылдан бері оның архивтік жазбаларының бірнеше CD-лері жарық көрді, соның ішінде оның ең танымал әндері бар «Алтын Milestones» сериясы да бар.
Kerkar eventually achieved wide renown, performing regularly for aristocratic audiences. She was very particular about the representation of her work and consequently made only a few 78 rpm recordings, for the HMV and Broadcast labels. In time, Kerkar became an accomplished Khayal singer of her generation, and seldom sang light classical music, often associated with female vocalists. Her success as a public singer, along with that of Mogubai Kurdikar (mother of Kishori Amonkar), Hirabai Barodekar and Gangubai Hangal, paved the way for the next generation of female vocalists, away from singing mehfils or private gatherings that women of previous generations had to settle for. This was followed by the decoration of Padma Bhushan by the government of India in 1969, and in the same year the government of the Indian state of Maharashtra conferred upon her the title of "Rajya Gayika." Indian Nobel laureate Rabindranath Tagore (1861–1941) is said to have been very fond of Kerkar's singing. Her honorific title "Surashri" (or "Surshri") literally means "one with a mastery over notes" (sur meaning "notes" in Indian classical music and shri which is an honorific title used in this context as lord or master), and was bestowed on her in 1948 by the Sangeet Pravin Sangitanuragi Sajjan Saman Samiti of Calcutta. She retired from public singing in 1963–64. and a music scholarship in her name is awarded annually to a University of Mumbai student by National Centre for the Performing Arts (NCPA) via Kesarbai Kerkar Scholarship Fund. Kerkar has the further distinction of having one of her recordings, "Jaat Kahan Ho", duration 3:30 (an interpretation of raga Bhairavi) included on the Voyager Golden Record, a gold plated copper disc containing music selections from around the world, which was sent into space aboard the Voyager 1 and 2 spacecraft in 1977. The recording was recommended for inclusion on the Voyager disc by the ethnomusicologist Robert E. Brown, who believed it to be the finest recorded example of Indian classical music. Since 2000, several CDs of her archival recordings have been released, including one on the Golden Milestones series, which contains several of her most famous songs.