Кіріспе

Метаболистік жүйе

Гетеротермия немесе гетеротермия (грекше ἕτερος heteros "басқа" және θέρμη thermē "жылу") – дене температурасын өздігінен реттеуге және қоршаған ортаның оған әсер етуіне мүмкіндік беретін жануарлардың физиологиялық термині. Яғни, олар поикилотермия және гомеотермия ерекшеліктерін бірдей көрсетеді.

Анықтама

Гетеротермиялық жануарлар – поикилотермиялық және гомеотермиялық стратегиялардың арасында ауыса алатын жануарлар. Мұндай стратегиялардың өзгеруі көбінесе күніне немесе жылына бір рет болады. Көбінесе бұл, кейбір шағын сүтқоректілер мен құстарда (мысалы, жарғақтар мен құмырсқақтарда) байқалатын метаболизмнің өзгеруін, дәстүрлі суыққанды жануарлардың метаболизмінен ажырату үшін қолданылады. Көптеген жарғақтардың дене температурасы мен метаболизм деңгейі тек белсенділік кезінде ғана жоғарылайды. Тынығу кезінде бұл жануарлар метаболизмін күрт төмендетіп, нәтижесінде дене температурасы қоршаған ортаның температурасына дейін төмендейді. Бұл оларды белсенділік кезінде гомеотермиялық, ал тынығу кезінде поикилотермиялық етеді. Бұл құбылыс «күнделікті тоқырау» деп аталады және джунгарлық хомяктарда жан-жақты зерттелген. Қысқы ұйқы маусымында бұл жануар демалыс кезінде әр күні метаболизмінің күрт төмендеуін көрсетеді, ал белсенділік кезінде эндотермиялық метаболизмге оралып, қалыпты еутермиялық дене температурасына (шамамен 38 °C) жетеді. Ірі сүтқоректілер (мысалы, суырқандар) мен жарғақтар қыста бірнеше күндік (бірнеше аптаға дейін созылатын) тоқырау кезеңдерін көрсетеді. Мұндай көп күндік тоқырау кезінде дене температурасы қоршаған орта температурасынан ~1 °C төмендейді және метаболизм қалыпты эндотермиялық метаболизм деңгейінің шамамен 1%-ына дейін төмендейді. Тіпті осы терең қыстау кезінде де ұзақ тоқырау кезеңдері эндотермиялық метаболизмдің қысқа мерзімді оянуларымен үзіледі (әдетте 4-20 сағатқа созылады). Бұл метаболикалық оянулар дене температурасының 35-37 °C еутермиялық деңгейге қайта оралуына себеп болады) немесе ерекше экологиялық жағдайларда.

Өңірлік гетеротермия

Өңірлік гетеротермия – организмдердің денесінің әртүрлі аймақтарында әртүрлі температуралық "аймақтарды" сақтап тұру қабілетін сипаттайды. Бұл көбінесе аяқ-қолдарда байқалады және туна балығында және кейбір құстарда кездесетін rete mirabile сияқты қарсы токпен жылу алмастырғыштар арқылы қамтамасыз етіледі. Бұл алмастырғыштар дене мүшелеріне баратын ыстық артериялық қан мен кері оралатын суық веноздық қан арасындағы температураны теңестіріп, осылайша жылудың жоғалуын азайтады. Пингвиндер мен көптеген арктикалық құстар осы алмастырғыштарды пайдаланып, өз аяқтарының температурасын қоршаған мұздың температурасына жуық ұстайды. Бұл құстардың мұзға жабысып қалуына кедерес жасайды. Басқа жануарлар, мысалы, былғары қабықты теңіз тасбақасы, бұлшықетті қанаттарының қыздыруынан пайда болатын жылуды жинап, сақтау үшін жылу алмастырғыштарды қолданады. Тіпті кейбір жәндіктерде де бұл механизм кездеседі (жәндіктердің терморегуляциясына қараңыз), ең белгілі мысалы – шұңғыл аралар, олар мезосома ("көкірек") мен метасома ("қарын") арасындағы тартылыс нүктесінде қарсы токпен жылу алмасуды көрсетеді; жылу көкіректе сақталады және қарыннан шығып кетеді. Осыған ұқсас механизмді пайдалана отырып, бал арасының көкірек температурасы ұшу кезінде 45 °C-тан асып кетеді.