Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жүйелік философия – жүйелік түсініктерді пайдалану арқылы жаңа философияны (дүниетанымы тұрғысынан) құруға бағытталған ғылым саласы. Бұл сала алғаш рет 1972 жылы Эрвин Ласлоның «Жүйелік философияға кіріспе: Қазіргі заманғы ой-өрістің жаңа парадигмасына қарай» атты кітабында сипатталған. Ол «жүйелерді» жаңа ғылыми парадигма ретінде енгізуден туындаған ойлау мен дүниетанымын жаңа бағытқа бұру ретінде сипатталған.
Systems philosophy is a discipline aimed at constructing a new philosophy (in the sense of worldview) by using systems concepts. The discipline was first described by Ervin Laszlo in his 1972 book Introduction to Systems Philosophy: Toward a New Paradigm of Contemporary Thought. It has been described as the "reorientation of thought and world view ensuing from the introduction of "systems" as a new scientific paradigm".
Жүйелер философиясының негізі
Жүйелік философияны 1972 жылы Эрвин Ласло "Жүйелік философияға кіріспе: Заманауи ойдың жаңа парадигмасына қарай" атты кітабымен қалыптастырды. Алдын ала сөзді Людвиг фон Берталанфи жазды. Эрвин Ласлоның түсінігінде "жүйелік философия" – шындықтың табиғатын модельдеу үшін жүйелік көзқарасты пайдалану және осы арқылы маңызды адамзат мәселелерін шешуді білдіреді (Ласло, 1972). Ласло жүйелік философияның идеясын фон Берталанффидің 1968 жылы жарияланған Жалпы жүйелер теориясы туралы еңбегінен тәуелсіз дамытты, бірақ олар "Жүйелік философияға кіріспе" жарыққа шығар алдында кездесіп, жаңа ғылымды "жүйелік философия" деп атау туралы бірлесіп шешім қабылдады. "Жүйелік философияға кіріспе" кітабын жазуға бес жыл кетті, ал Ласло өзінің автобиографиясында оны "өзінің маңызды еңбегі" деп атайды. Ласлоның жүйелік философияны мүмкін еткен "басты идеясы" – жалпы жүйелер теориясының болуы, ол жүйетанудың ішінде қайталап келетін "үлгілерді", ал жүйетану өзі мамандандырылған ғылымдарда қайталап келетін "үлгілерді" қамтиды. Бұл әлемнің тұтас ретінде ұйымдасқандығын және осылайша жасырын бірлікке ие екенін білдіреді. Осы тұрғысынан қарағанда, табиғаттың ерекше салалары (арнайы ғылымдармен сипатталғандай) – бұл негізгі, түсінікті реттелген шындықтың белгілі бір жағдайға байланысты көрінісі, орналасуы немесе проекциясы болып табылады. Егер осы негізгі бірліктің мәнісі және оның құбылыстық шындықты қалыптастыру жолы түсінілсе, онда бұл өзекті әлеуметтанулық мәселелерді шешуге және терең философиялық сұрақтарға жауап беруге зор көмек болар еді. Кейінгі жылдары жүйелік философия төменде талқыланатын төрт маңызды бағытта дамыды.
Systems philosophy was founded by Ervin Laszlo in 1972 with his book Introduction to Systems Philosophy: Toward a New Paradigm of Contemporary Thought. The Foreword was written by Ludwig von Bertalanffy. "Systems philosophy", in Ervin Laszlo's sense of the term, means using the systems perspective to model the nature of reality, and to use this to solve important human problems (Laszlo, 1972). Laszlo developed the idea behind systems philosophy independently of von Bertalanffy's work on General System Theory (published in 1968), but they met before Introduction to Systems Philosophy was published and the decision to call the new discipline "systems philosophy" was their joint one. Writing Introduction to Systems Philosophy took five years, and in his autobiography Laszlo calls it "my major work". Laszlo's "great idea", that made systems philosophy possible, was that the existence of a general system theory that captures the "patterns" that recur across the Systemics, who themselves capture "patterns" that recur across the specialized disciplines, entails that the world is organised as a whole, and thus has an underlying unity. In this light, nature's special domains (as characterized by the specialized sciences) are contingent expressions or arrangements or projections of an underlying intelligibly ordered reality. If the nature of this underlying unity and the way it conditions phenomenal reality could be understood, it would provide a powerful aid to solving pressing sociological problems and answering deep philosophical questions. In the subsequent years, systems philosophy has been developed in four important ways, discussed below.
Ласло және эволюциялық болашақ
Бірінші даму Ервин Ласлоның өзіне қатысты, және оның негізі жаһандық ресурстарды пайдалану жолы жаһандық жүйелік салдарды ескермейтіндігімен, соның салдарынан жаһандық апатқа ұшырауы мүмкін деген алаңдаушылықта жатыр. Бұл саладағы жұмыстар адамзаттың жаһандық масштабта тұрақты түрде өркендеуіне қол жеткізе алатын модельдер мен шараларды әзірлеуге бағытталған. Ласло осы саладағы жұмысты Будапешт халықаралық клубының негізін қалаушысы және президенті ретінде, сондай-ақ «World Futures: The Journal of General Evolution» журналының редакторы ретінде ілгерілетеді.
The first development was due to Ervin Laszlo himself, and is grounded in the concern that the way in which global resources are exploited does not take global systemic effects into account, and appears likely to have catastrophic global consequences. Work in this area is focused on developing models and interventions that can bring about human thriving in a sustainable way on a global scale. Laszlo promotes work in this area through the Club of Budapest International Foundation, of which he is the founder and President, and the journal World Futures: The Journal of General Evolution, of which he is the editor.
Өзбекхан мен әлемдік проблема
Лазлоның замандасы Хасан Өзбекхан Рим клубына жасаған алғашқы ұсынысында 49 үздіксіз күрделі мәселені (ҮКМ) анықтады, олар өзара байланысып жаһандық проблеманы тудырады. Клуб бұл жұмысты тым гуманистік деп санап, ығыстырып, Джей Форрестердің жүйелік динамика тәсілін қабылдады. Бұл шешімнің нәтижесінде "Өсудің шектері" атты еңбек жарық көрді. Өзбекхан 1995 жылы Александр Христакиспен бірге 1970 жылы қолжетімсіз болған Құрылымдық Диалогтық Жобалау (ҚДЖ) әдістемесін пайдаланып 49 ҮКМ-ді қайта қарады. Олар жаһандық проблеманы жеңілдетуге арналған тиімді нүктелерді анықтаған ықпал картасын жасады. Кейіннен Флиндерс университетінің онлайн-классы Өзбекхан мен Христакистің жасаған картасына ұқсас карта жасады. 2013 жылы Рейнальдо Тревино мен Бетания Аранго Мыңжылдық жобасының 15 жаһандық қиындығын 49 ҮКМ-мен үйлестіріп, қиындықтар арасындағы байланысты көрсететін және тиімді нүктелерді шешуге бағытталған іс-қимылдарды жасады.
A contemporary of Laszlo, Hasan Ozbekhan in the original proposal to the Club of Rome identified 49 Continuous Critical Problems (CCPs) that intertwine to generate the Global Problematique. This work was shoved aside by the Club as too humanistic and it adopted the system dynamics approach of Jay Forrester. This decision resulted in the volume The Limits to Growth. Ozbekhan sat down with Alexander Christakis and revisited the 49 CCPs in 1995 using the methodology of Structured Dialogic Design (SDD) which was not available in 1970. They generated an influence map that identified leverage points for alleviating the global problematique. Subsequently, an online class at Flinders University generated an influence map that bore remarkable similarities to that produce by Ozbekhan and Christakis. In 2013, Reynaldo Trevino and Bethania Arango aligned the 15 Global Challenges of the Millennium Project with the 49 CCPs and generated actions that that shows the influence among the challenges and identifies actions for addressing the leverage points.
Апостол мен дүниетанымы
Екінші бағыт Лео Апостельдің ықпалымен қалыптасты және пәндік дүниетанымының үнемі фрагменттеліп, бөлініп бара жатқандығына байланысты туған алаңдаушылыққа негізделген. Бұл, әлемдегі өткір әлеуметтік, мәдени және экономикалық мәселелерді шешу үшін қажетті пәнаралық және трансдисциплинарлық жұмыстың мүмкіндігін төмендетуге алып келеді. Бұл бастама 1994 жылы Апостель және авторлар тобының "Дүниетанымы: фрагментациядан интеграцияға" атты кітабын жариялау арқылы іске қосылды. Апостель бұл мақсатты "Дүниетанымы" тобын құру арқылы және қазіргі Лео Апостельдің Брюссель еркін университетіндегі Пәнаралық зерттеулер орталығын негіздеу арқылы ілгерілетуге тырысты. Осы орталықтардың жұмысы дүниетанымының құрылымы мен мәнінің жүйелі модельдерін жасауға және осы арқылы әлемге біртұтас көзқарас қалыптастыруға бағытталған.
The second strand was inspired by Leo Apostel, and is grounded in the concern that disciplinary worldviews are becoming increasingly fragmented, thus undermining the potential for the inter disciplinary and trans disciplinary work required to address the world's pressing social, cultural and economic problems. This effort was initiated via the publication in 1994 by Apostel et al. of the book Worldviews: from fragmentation to integration. Apostel promoted this agenda by forming the Worldviews Group and founding what is now the Leo Apostel Center for Interdisciplinary Studies in the Free University of Brussels. The work of these units is focused on developing systematic models of the structure and nature of worldviews and using this to promote work towards a unified perspective on the world.
Мидгли және жүйелік араласу
Үшінші бастаманы Джеральд Мидгли бастады, және ол тіл философиясының, ғылым философиясының және әлеуметтану философиясының дамуы шындықты модельдеудегі объективтіліктің қол жеткізбейтін идеал екенін көрсетеді, себебі адам құндылықтары кез келген зерттеуде ("мазмұнды таңдау") не кіретінін немесе не алынып тасталатынын, сондай-ақ қызығушылық тудыратын нысандардың ("шекараны сынау") қалай белгіленетінін анықтайды. Шындықтың мәні және теориялардың "дұрыстығы" туралы объективті келісімге қол жеткізудің іс жүзінде мүмкін емес болуы мүмкін деген ой Мидглиді жүйелік араласу тәжірибесін әзірлеуге шабыс дақ, бұл тәжірибе практикалық жағдайларда шекаралық шешімдерді қабылдау процесіне назар аудару арқылы осы пікірталастарды айналып өтуге мүмкіндік береді. Бұл, әр түрлі құндылықтармен шартталған көзқарастарды көрсететін теориялар мен әдістердің көптігін біріктіруге тырысудың орнына, пайдаланатын жүйелік араласу тәжірибесін қолдайды. Бұл көзқарас құндылықтарды нақты жүйелер парадигмасында ашық түрде ескеру қажеттігін мойындауға негізделген, бұл табиғи жүйелердің мінез-құлқын модельдеуде әлі де кеңінен қолданылатын механизмге қайшы келеді. Осы тәсілдің негізгі мәтіні – Мидглидің 2000 жылғы "Жүйелік араласу: философия, әдіснама, практика" кітабы. Бұл тәсіл қазіргі кезде сындық жүйелік ойлау ("рефлексивті" мағынасында "сараптамалық") деп аталады және Мидгли директорлық қызметін атқаратын Халл университетінің Жүйелік зерттеулер орталығының басты назарында тұр.
The third initiative was led by Gerald Midgley, and reflects concerns that developments in philosophy of language, philosophy of science and philosophy of sociology suggested that objectivity in modelling reality is an unattainable ideal, because human values condition what is included or excluded in any investigation ("content selection"), and condition how subjects of interest are delineated ("boundary critique"). The implication that it may be impossible in practice to obtain objective agreement about the nature of reality and about the "rightness" of theories inspired Midgley to develop practices for systemic interventions that could bypass these debates by focusing on the processes involved in making boundary judgements in practical situations. This supports systematic intervention practices that exploit, rather than trying to unify, the plurality of theories and methods that reflect different value conditioned perspectives. This perspective is grounded in the recognition that values have to be overtly taken into account in a realistic systems paradigm, contrary to the mechanism that is still widely used in modelling the behavior of natural systems. The central text of this approach is Midgley's 2000 book Systemic Intervention: Philosophy, Methodology, Practice. This approach is now called critical systems thinking ("critical" in the sense of "reflective"), and is a major focus of the University of Hull's Centre for Systems Studies, of which Midgley is the Director.
Руссо және құндылық реализм
Төртінші дамуды Дэвид Руссо бастады, және бұл академиялық дискурста үстемдік құрып отырған құндылықтардың салыстырмалылығы әлеуметтік және жеке игілігі үшін мәселе тудыратыны, жүйелер философиясының толыққанды көрінісіне қайшы келетіні, сондай-ақ моральдық сезімдер мен рухани тәжірибелердің жалпыға ортақ аспектілерімен үйлеспейтіні туралы алаңдаушылыққа негізделген. Ол құндылықтар мен нормативтік сезімдердің онтологиялық негіздерін анықтауға бағытталған зерттеулерді қолдайды, осылайша құндылықтарды Ласлоның табиғи жүйелер моделіне толыққанды (Апостел жақтағандай), редукцияланбас (Мидгли жақтағандай) және эмпирикалық тұрғыдан негізделген (Уильям Джеймс жақтағандай) етіп енгізуге ұмтылады. Руссо осы жұмысты ол негізін қалаған және директоры болып табылатын Жүйелік философия орталығы арқылы, сондай-ақ Халл университетімен бірлескен жобалар арқылы ілгерілетеді, онда ол Жүйелік зерттеулер орталығының қонақ ғылыми қызметкері және Руханият зерттеулер орталығының толық құқықты мүшесі болып табылады.
The fourth development was initiated by David Rousseau, and is grounded in the concern that the value relativism dominating academic discourse is problematic for social and individual welfare, is contrary to the holistic implications of systems philosophy, and is inconsistent with universalist aspects of moral intuitions and spiritual experiences. He is promoting research towards elucidating the ontological foundations of values and normative intuitions, so as to incorporate values into Laszlo's model of the natural systems in a way that is holistic (as Apostel advocated), non reductive (as Midgley advocates), and empirically supported (as William James advocated). Rousseau promotes this work through the Center for Systems Philosophy, of which he is the founder and Director, and collaborative projects with the University of Hull, where he is a visiting fellow in the Centre for Systems Studies and a full member of the Centre for Spirituality Studies.
Жүйелер философиясының жалпы жүйелер теориясымен байланысы
Жалпы жүйелік теорияның (ЖЖТ) жүйелік философиямен (ЖФ) қарым-қатынасы жүйелік зерттеулер саласындағы техникалық пікірталас нысаны болды. ЖЖТ 1969 жылы фон Берталанфи тарапынан «кез келген жүйелерге немесе олардың кіші топтарына, олардың ерекше түріне, құрамдас элементтерінің сипатына және олардың арасындағы қатынастарға немесе «күштерге» қатысты модельдер, принциптер және заңдарды» қамтитын теория ретінде ұсынылды. Бұл теория, белгілі бір деңгейде ерекше жүйелердің теориясы емес, жалпы жүйелерге қолданылатын әмбебап принциптердің теориясы, сондықтан ЖЖТ нысаны – «жалпы «жүйелер» үшін жарамды принциптерді тудыру». Алайда, 1970 жылдардың басында ол бұл терминді жүйелік зерттеулердің жалпы тақырыбын білдіру үшін кеңейтуге тырысты, жүйелік ғылымдар (оның ішінде системология және ЖЖТ-ның «классикалық» нұсқасы), жүйелік технология және жүйелік философия – «мазмұны бойынша ажыратылмайтын, бірақ мақсаты бойынша ажыратылатын» ЖЖТ-ның «аспектілері» болып табылады. Бұл көзқарасты Дэвид Пувро сияқты қазіргі заманғы фон Берталанфи ғалымдары қолдайды. Басқа көзқарас ЖЖТ-ның бастапқы мақсатын қорғайды және жүйелік философияны ЖЖТ-дан өзгеше мақсатпен айналысатын ізденіс деп санайды. Бұл көзқарас Эрвин Ласлоның «Жүйелік философияға кіріспе» еңбегінде жариялаған ойларынан туындайды және жүйелік философияны ЖЖТ-ның салдарынан туындаған нәрсе деп қарастырады, атап айтқанда, феномендік әлемнің негізінде ұйымдасқан шындық бар және ЖЖТ бізді оны түсінуге бағыттай алады, ал жүйелік философия оны түсіндіруге тырысады. Осы тұрғыдан алғанда, ЖЖТ – «біз жүйелік философияны құра алатын негіз». Бұл көзқарасты басқа жүйелік ғалымдар, мысалы, Béla H. Bánáthy, жүйелік философияны теория, методология және қолданумен қатар жүйелік зерттеулердің төрт түрлі «концептуалдық саласының» бірі ретінде қарастырды, сондай-ақ жүйелік философ Дэвид Руссо, Ласлодан кейін ЖЖТ табиғаттың формалды моделін ұсынады, бірақ табиғаттың мәнін түсіну үшін ЖЖТ-ны түсіндіру қажет екенін айтты. Дэвид Пувро бұл қиындыққа «жалпы жүйетану» деген жаңа термин енгізу арқылы шешім табуға болатынын ұсынды, осылайша кейінгі фон Берталанфи көзқарасындағы ЖЖТ-ның қамтитын ұғымын қолдануды алмастыруға болады.
The relationship of general system theory (GST) to systems philosophy (SP) has been the subject of a technical debate within the field of systems studies. GST was presented in 1969 by Von Bertalanffy as a theory that encapsulates "models, principles, and laws that apply to generalized systems or their subclasses, irrespective of their particular kind, the nature of their component elements, and the relationships or "forces" between them. It [is] a theory, not of systems of a more or less special kind, but of universal principles applying to systems in general", so that the subject matter of GST is "the derivation of those principles which are valid for "systems" in general". However, by the early 1970s he was seeking to broaden the term to stand for the general subject of systems inquiry, arguing that systems science (which includes the Systemics and the 'classical' version of GST), systems technology and systems philosophy are "aspects" of GST that "are not separable in content but distinguishable in intention". This perspective is supported by modern von Bertalanffy scholars such as David Pouvreau. An alternative perspective defends the original intent behind GST, and considers systems philosophy to be an endeavor that has a distinct objective from that of GST. This perspective follows the implications Ervin Laszlo laid out in his Introduction to Systems Philosophy, and regards systems philosophy as following up on an implication of GST, namely that there is an organized reality underlying the phenomenal world, and that GST can guide us to towards an understanding of it which systems philosophy seeks to elucidate. From this perspective GST "is the foundation upon which we can build systems philosophy". This view was taken up by other systems scientists such as Béla H. Bánáthy, who regarded systems philosophy as one of four distinct "conceptual domains" of systems inquiry alongside theory, methodology and application, and the systems philosopher David Rousseau, who following Laszlo reiterated that GST provides a formal model of the nature of Nature, but that an understanding of the nature of Nature requires an interpretation of GST involving concrete commitments that systems philosophy aims to provide. David Pouvreau has suggested that this quandary can be resolved by the coinage of the new term "general systemology", to replace the usage of GST in the sense of the encompassing conception that the later Von Bertalanffy envisaged.
Жүйелер философиясындағы перспективашылдық пен реализм
Жүйелер философиясындағы маңызды тартыс табиғи жүйелердің мәнін зерделейді және шындық объективті, нақты жүйелерден тұра ма, әлде «табиғи жүйелер» ұғымы адамдардың әлемге өзінің мүдделеріне қатысты қарауының бір жолын ғана көрсетеді ме деген сұрақ қояды. Эрвин Ласлоның жүйелер философиясының бастапқы тұжырымы «табиғи жүйелер философиясы» болды, және ол жүйелер парадигмасын табиғаттың қалай ұйымдасқандығын және осы ұйымның табиғаттағы процестерде көрінетін функционалдық қасиеттерді қалай тудыратындығын көрсету үшін қолдануды көздеді. Бірақ бұл мәселе бірден туды, себебі табиғи жүйелердің ашық жүйелер екені және олардың қоршаған ортасымен материя мен энергияны үздіксіз алмасатыны анық болды. Бұл жүйе мен оның ортасы арасындағы шекараның бақылаушының мүдделеріне байланысты екенін, ал нақты жүйеге тән емес екенін көрсетуі мүмкін. Кейбір адамдар бұл жүйелік шекаралардың субъективті құрылымдар екенін айтты, мысалы, К. Уэст Черчман «шекаралар – талдауда маңызды деп есептелетін білімнің шектерін анықтайтын әлеуметтік немесе жеке құрылымдар» деген пікір білдірді. Эрвин Ласло түпкілікті релятивизмге мойын бұрмай, бұл мәселені мойындады, «біз қалыптасу мен қалыптасу арасындағы түбегейлі ажыратымды көзге көре алмаймыз, ал зат пен кеңістік пен уақыттың арасындағы ғалам үздіксіздік ретінде қарастырылады [онда] кеңістік-уақыттық оқиғалар өзін «кернеулер» немесе «шиеленістер» ретінде көрсетеді, құраушы матрицаның ішіндегі ғарыштық матрица үлгілі ағындарда эволюциялайды, кейбір ағындар ішкі тұрақтылық конфигурацияларына келіп, осылайша өз дамуындағы өзгерістерге қарамастан сақталады, біз оларды жүйелер деп атаймыз» деді. Осылайша Эрвин Ласло ғаламның ішкі байланыстылығын толықтық ретінде түсіндірді, сонымен бірге оның құрамындағы қасиеттері ғаламның ішкі динамикасынан туындайтын нақты жүйелер бар екенін айтты. Әлеуметтік проблемаларды шешу әлеуметтік нормалар мен көзқарастарды ескеруді білдірсе де, жүйелер философиясы осы проблемалардың «дұрыс» шешімі бар екенін ұсынады, себебі олар нақты жүйелер туралы: Александр Ласло атап өткендей, табиғи жүйелер – «бір-бірімен өзара байланысты және олардың арасындағы өзара әрекеттесулер шекараны сақтайтын бірлікке қолдау көрсететін өзара әрекеттесетін бөліктердің жиынтығы». Осылайша жүйенің өзіндігі сақталады, тіпті оның қоршаған ортасымен үздіксіз өзара әрекеттесуіне қарамастан. Жүйелер жойылған немесе өзгерген болуы мүмкін, бірақ радикалды өзара әрекеттесулер болмаса (мысалы, атомның бөлінуі немесе организмнің өлімі), олардың өзіндігі ішкі (автопоэтикалық) процестер арқылы динамикалық түрде сақталады. Біз тұжырымдамалық жүйелердің шекараларын біздің қажеттіліктерімізге немесе мақсаттарымызға сәйкес сызсақ та, табиғатта (жүйелер философиясына сәйкес) шекараларды сызудың өзіндік жолдары бар, және егер біз оларды модельдерімізге сәйкес келмесек, біздің «шешімдеріміз» тәжірибеде тиімді болмауы мүмкін. Осылайша табиғи жүйелер туралы онтологиялық сұраққа жауап (олар бар ма?) эпистемологиялық ізгіліктерге байланысты: жүйелер практикасы нақты әлемде оң нәтижелер берсе, жүйелердің бар екенін дәлелдеуге болады. Жүйелер философиясындағы бұл тартыс академиялық ортадағы нақты әлемнің бар болуы және оны объективті түрде білу мүмкіндігі туралы кеңінен талқылауға сәйкес келеді (мысалы, «ғылым соғыстарын» қараңыз), онда ғылымның технологиялық жетістіктері көбінесе релятивизм немесе конструктивизмге қарағанда реализмді қолдайтын аргумент ретінде қолданылады. Жүйелік тартыстар әлі де шешілмеген, өйткені табиғи жүйелер құндылықтарды, мақсаттарды және ниеттілікті көрсететін жүйелерді қамтиды, және табиғи жүйелердің іргелі табиғаты туралы белгілі қасиеттерді қалай түсіндіруге болатыны белгісіз. Сондықтан бұл тартыс сананың философиясындағы сананың негізін қалау туралы және аксиологиядағы құндылықтардың негізін қалау туралы тартыстармен байланысты.
An important debate in systems philosophy reflects on the nature of natural systems, and asks whether reality is really composed of objectively real systems, or whether the concept of "natural systems" merely reflects a way in which humans might regard the world in terms relative to their own concerns. Ervin Laszlo's original conception of systems philosophy was as "a philosophy of natural systems", and as such to use the systems paradigm to show how nature is organized, and how that organization gives rise to the functional properties that we find exercised in the processes in Nature. However, this was immediately problematic, because it clearly is the case that natural systems are open systems, and continuously exchange matter and energy with their environment. This might make it look as if the boundary between a system and its environment is a function of the interests of the observer, and not something inherent in an actually existing system. This was taken by some to mean that system boundaries are subjective constructions, e. g., C. West Churchman argued that "boundaries are social or personal constructs that define the limits of the knowledge that is taken as pertinent in an analysis". Ervin Laszlo acknowledged the problem without conceding to an ultimate relativism, saying "we can conceive of no radical separation between forming and being formed, and between substance and space and time the universe is conceived as a continuum [in which] spatio temporal events disclose themselves as "stresses" or "tensions" within the constitutive matrix the cosmic matrix evolves in patterned flows some flows hit upon configurations of intrinsic stability and thus survive, despite changes in their evolving environment these we call systems." In this way Ervin Laszlo accommodated the intrinsic continuity of the cosmos understood as a plenum while insisting that it contained real systems whose properties emerge from the inherent dynamics of the universe. Although solving social problems means taking social norms and perspectives into account, systems philosophy proposes that these problems have a "proper" solution because they are about real systems: as Alexander Laszlo pointed out, natural systems are "a complex of interacting parts that are interrelated in such a way that the interactions between them sustain a boundary maintaining entity". In this way, the identity of a system is maintained over time despite continuing interactions with a changing environment. Systems can be destroyed or transformed, but absent radical interactions (e. g. the fission of an atom or the death of an organism) their identity is dynamically maintained by internal (autopoietic) processes. Although we can draw the boundaries around conceptual systems in ways that serve our needs or purposes, nature has (according to systems philosophy) intrinsic ways of drawing boundaries, and if we mismatch these in our models our 'solutions' might not work very well in practice. In this way the answer to the ontological question about natural systems (do they exist?) is made conditional on epistemological virtue considerations: systems can be argued to exist if systems practice produces positive results in the real world. This debate in systems philosophy thus parallels the wider discussion in academia about the existence of a real world and the possibility of having objective knowledge about it (see e. g. the "science wars"), in which the technological success of science is often used as an argument favoring realism over relativism or constructivism. The systemic debate is far from resolved, as indeed is the case with the wider debate about constructivism, because natural systems include ones that exhibit values, purposes, and intentionality, and it is unclear how to explain such properties given what is known about the foundational nature of natural systems. This debate is therefore connected with the ones in philosophy of mind about the grounding of consciousnesses, and in axiology about the grounding of values.