Нью-Йорк қаласындағы Бродвей театры: Тарихы мен сәулеті

Кіріспе

Манхэттендегі, Нью-Йорктегі Бродвей театры екі деңгейде орналасқан және оны Nederlander ұйымы басқарады. Фасадтың сырты да, ішкі кеңістігі де Нью-Йорк қаласының тарихи ескерткіштері болып саналады. Фасад екі бөлікке бөлінген: батыс жағындағы алты қабатты сахна ғимараты және шығыс жағындағы бес қабатты аудитория. Бірінші қабат терракотадан жасалған қабырғалармен қапталған және кіреберісінде шатыр бар. Екі бөлімнің де жоғарғы қабаттары кірпіш пен терракотадан тұрғызылған; аудитория фасадта арка тәрізді терезелер, нишалар және орталық фронтон бар, ал сахна ғимараты қарапайым дизайнмен жасалған. Ішкі кеңістік Адам стилінде безендірілген және екі вестибюль мен мезонин деңгейіндегі демалыс бөлмесін қамтиды. Аудитория жергілікті оркестр және бір балконнан тұрады. Театрдың ішкі жағы панельдермен және гипстен жасалған әшекейлермен сәнделген, ал аудиторияда күмбезді төбе бар. Аудиторияның үстінде үш қабат кеңсе орналасқан. Александр Пинкус және М. Л. Голдстоун 1927 жылдың 22 қарашасында «Күлкілі Жүз» қойылымымен ашылған Альвин театрын салған. Аронс пен Фридли бастапқыда театрды басқарған, ал 1930 жылдан 1932 жылға дейін оған иелік еткен. Театрдың алғашқы жылдары «Anything Goes», «Lady in the Dark» және «Something for the Boys» сияқты мюзиклдер мен пьесалар қойылған. CBS 1946 жылы театрды өз басқаруына алған және 1959 жылға дейін, Макс пен Стэнли Сталь оны сатып алғанға дейін жұмыс істеуін жалғастырған. Алвин 1967 жылы Rock Time Inc. компаниясына, ал 1975 жылы Nederlanders компаниясына сатылды. 1960 және 1970 жылдары «Форумға бара жатқанда қызық оқиға болды», «Жоғары рухтар», «Ұлы ақ үміт», «Компания», «Шенендоа» және «Энни» сияқты ұзақ уақыт көрсетілген қойылымдар осы театрда қойылды. Театр Нил Саймонның есімімен аталып, 1980 және 1990 жылдары оның бірнеше пьесалары, сондай-ақ 2000 жылдардың басында «Hairspray» мюзиклі көрсетілді.

Сайт

Нил Саймон театры Нью-Йорк қаласының Манхэттен ауданында, Батыс 52-ші көшесіндегі 250-ші үйde, Сегізінші даңғыл мен Бродвей арасындағы оңтүстік жаяу жолында орналасқан. Төртбұрышты жер учаскесі 52-ші көше бойында 37,64 метр енімен және 30,48 метр тереңдігімен жатыр. Нил Саймон театры шығысында Марк Хелингер театры мен Галлахердің стейкхаусымен бір блокты бөліседі. Жақын жердегі басқа ғимараттар: солтүстікке қарай Аугуст Уилсон театры; солтүстік-шығысқа қарай Бродвей театры және 810 Седьма авеню; шығысқа қарай Axa Equitable орталығы; оңтүстік-шығысқа қарай Қысқы бақ театры; ал оңтүстікке қарай Парамаунт Плаза (ішінде Circle in the Square театры және Гершвин театры бар). Театрдың ішкі дизайны Крапптың көптеген жобаларында кездесетін Адам стилінде шешілген.

Фасад

Фасад екі бөлімнен тұрады, олар бір-бірімен байланысқан. Бес қабатты шығыс бөлігі кеңірек және симметриялы, оның ішінде залға кіреберіс орналасқан. Батыс бөлімі, сахналық бөлімді қамтиды, ол алты қабат биіктігінде. Жоғарғы қабаттардағы қасбет қызыл кірпіштен, ағылшын тігісімен, терракотамен әрленген. Нейл Саймон театры – Бродвейдегі Бэласко театры, Хейс театры және Стивен Сондхайм театрымен қатар нео-грузин стиліндегі фасады бар санаулы театрлардың бірі. Бұл театрға келген адамдарға "өндірушінің үйіне кіргендей" сезім беру үшін жасалған.

Негізгі

Екі бөлімде де негіз мармарға ұқсату үшін жасалған терракотадан тұрады. Жер қабатының шығыс жағында екі металл есік орналасқан. Аудитория қасбетінің ортасында металл және шыныдан жасалған екі есік жиынтығы бар. Шығыс жақтағы алты есік ішкі вестибюльмен, ал батыстағы сегіз есік касса вестибюлімен байланысады; осы есіктердің үстінде заманауи шатыр орналасқан. Фасадтың сахналық бөлімінде бірнеше тереңдетілген есіктер бар, соның ішінде сахна есігі де бар. Негізден жоғары панельдері мен тік ойықтары бар көлденең фриз созылып жатыр. Аудитория қасбетінің сыртқы бөлімдері павильондар ретінде жасалған, олар жоғарғы бөлігінен басқа бір-біріне ұқсас. Екі павильонның да екі жағында терракотадан жасалған піластрлар орналасқан. Бұл піластрлардың арасында екінші қабатта екі есе биіктіктегі нишалар орналасқан, олардың әрқайсысы терракотадан жасалған импостармен және кілт тасымен шеңберленген. Нишаларда қабықша мотивтерінің үстінде орналасқан терракотадан жасалған құмыралар бар. Әр нишаның үстінде төртінші қабатта тікбұрышты терракота жиектері бар екі терезе орналасқан. Піластрлар жұбы бесінші қабатта терракотадан жасалған антаблемент пен фронтонды, сондай-ақ осы қабаттың үстіндегі карнизді ұстап тұрады. Шығыс (сол) павильон парапетпен аяқталса, батыс (оң) павильон сахна үйінің биіктігімен бірдей, тағы бір қабатқа көтеріледі. Сахна үйі аудиторияның оң жағында орналасқан. Тік терракота жолақтары мен бұрыштар сахна үйін солдан оңға қарай бір, үш және бір бөлікке бөледі. Сахна үйінің терезелері тікбұрышты, әр терезенің үстінде терракотадан жасалған жиектер бар. Сахна үйінің орталық бөлімдері үшінші және төртінші қабаттардың үстінде терракота панельдерімен безендірілген. Бесінші қабаттан жоғары карниз және панельдер, ал алтыншы қабаттан жоғары балюстрадасы бар парапет орналасқан. Сахна үйінің сол жақ бөлігі, аудиторияға ең жақын, жетінші қабатқа дейін көтеріледі. Сахна үйінің оң жақ бөлігінде театр атын көрсететін тік тақта орналасқан. Батыс (оң) қабырғада билет сату терезелері, ал шығыс (сол) қабырғада кішкентай шамдармен жарықтандырылған шыны және қоладан жасалған екі есігі бар ішкі вестибюльге кіретін тереңдетілген ниша бар. Солтүстік қабырғадағы сегіз шыны және қола есік көшеден вестибюльге апарады, олардың үстінде панельдер орналасқан, ал оңтүстік қабырғада аудиторияның оркестр деңгейіне апаратын ағаштан жасалған панельді есіктер бар. Төбе карнизбен шеңберленген, және Адам стиліндегі гипстен жасалған әшекейлермен безендірілген. Төбе ортасында екі кристалл шам орналасқан. Ішкі вестибюль төртбұрышты пішіндес. Оған батыс қабырғасындағы ниша арқылы кіруге болады, ол билет сату вестибюлінен, сондай-ақ көшеден кіретін солтүстік қабырғадағы алты шыны және қола есіктерден жетеді. Оңтүстік қабырғада аудиторияға апаратын ағаштан жасалған есіктер, ал шығыс қабырғасында мезонинге апаратын баспалдақ орналасқан. Ішкі вестибюль төбесі Адам стиліндегі гипстен жасалған әшекейлермен безендірілген және екі кристалл шамшырағы бар. Бұл жерде бұрын камин де болған. Қонақ бөлмесіне бес "күту бөлмесі" ашылады, оның ішінде ерлер мен әйелдердің темекі шегетін бөлмелері де бар.

In both sections, the base is made of rusticated blocks of terracotta, designed to resemble marble. On the eastern side of the ground floor facade is a pair of recessed metal doors. The center of the auditorium facade contains two sets of metal and glass doors. Six doors to the east connect with the inner lobby, while eight doors to the west connect with the box office lobby; there is a modern marquee above these doors. In the stage house section of the facade, there are several recessed doorways, including a stage door. A horizontal frieze with panels and vertical grooves runs above the base. The outer sections of the auditorium facade are designed as pavilions, which are almost identical to each other except at the top. Both pavilions are flanked by fluted terracotta pilasters, which rest on the frieze that runs above the base. Between these pilasters are double height niches at the second story, each surrounded by terracotta imposts and keystones. The niches contain terracotta urns, placed above seashell motifs. Above each niche, the fourth story contains two windows with rectangular terracotta frames. Each pair of pilasters supports a terracotta entablature and pediment on the fifth floor, as well as a cornice above that story. Whereas the eastern (left) pavilion is capped by a parapet, the western (right) pavilion rises for another story, the same height as the stage house. The stage house is to the right of the auditorium. Vertical terracotta bands and quoins split the stage house into sections with one, three, and one bays from left to right. The windows of the stage house are rectangular, with terracotta lintels above each window. The center bays of the stage house also have terracotta panels above the third and fourth floors. There is a cornice and paneling above the fifth floor, as well as a parapet with a balustrade above the sixth floor. The leftmost bay of the stage house, nearest the auditorium, rises to a seventh story. The stage house's rightmost bay has a vertical sign with the theater's name. The western (right) wall has ticket windows, while the eastern (left) wall has a recessed niche to the inner lobby, containing a glass and bronze double door flanked by small sconces. The eight glass and bronze doors on the north wall lead from the street, with panels above them, while the south wall contains paneled wooden doors to the auditorium's orchestra level. A cornice surrounds the ceiling. which is decorated with plasterwork in the Adam style. The middle of the ceiling has a pair of crystal lamps. The inner lobby is rectangular in plan. It is accessed by the niche on its western wall, which leads from the ticket lobby, as well as from the six glass and bronze doors on the north wall, which lead from the street. The south wall contains paneled wooden doors to the auditorium, while the east wall contains a staircase to the mezzanine lounge. The inner lobby's ceiling is decorated with plasterwork in the Adam style and contains a pair of crystal chandeliers. The space also originally contained a fireplace. Four "retiring rooms" led off the lounge, which included men's and women's smoking rooms.

Аудитория

Аудиторияда оркестр деңгейі, бір балкон, ложалар және просцениум аркасының артында сахна бар. Ал «Бродвей лигасы» 1467 орындық, ал «Playbill» 1380 орындық деп көрсетеді. Театр бастапқыда 1400 орындыққа есептелген, оның 702-сі оркестрде, 674-і балконде және 24-і ложаларда болған. Аудиторияның бастапқы түс схемасы – ақжемсау, көк, сұр және алтын түстері. Оркестрдің арт жағында шығысқа қарай панельді қабырғасы мен шамдары бар променад орналасқан. Оркестрдің арт жағында мармардан жасалған тік қоршау бар, ол променадты артқы қатардағы орындықтардан бөліп тұрады. Променад пен оркестр орындықтары мәрмәр бағаналарды еске түсіретін екі бағанамен бөлінген; олардың үстінде дорикалық стильдегі капительдер орналасқан. «Алвин» театры – Ұлы депрессияға дейін салынған соңғы театрлардың бірі. Театрдың аты оның алғашқы операторларының аттарының бірінен құралған: Алекс А. Ааронс (1891–1943) және Винтон Фридли (1891–1969). Екеуі де Филадельфиядан шыққан. Ааронс музыкалық комедиялардың продюсері болған, ал Фридли «әлеуметтік тізілімде аты тіркелген жалғыз Бродвей продюсері» болған. Бірақ олар 1933 жылға дейін ғана бірге жұмыс істеді. Театр Бродвейдің ең өнімді драматургі Нил Саймонның (1927–2018) есімімен аталады. «Нил Саймон» театрын «Nederlander» ұйымы басқарады. Пинкус бұрын «Longacre» және «Imperial» театрларын дамытқан; ол және Голдстоун театрдың 1,4 миллион долларлық құнына қаржыландыруды жоспарлаған. Сол айда Пинкус Герберт Дж. Крапп жобалаған театрдың жоспарларын Нью-Йорк қаласының құрылыс бөліміне ұсынды. Пинкус пен Голдстоун театр құрылысына арналған бас мердігерлік келісімшартты наурыз айында «O'Day Construction Company» компаниясына тапсырды. «Алвин» 1927 жылдың 22 қарашасында «Funny Face» қойылымымен ашылды; бұл қойылым 250 рет көрсетілді. 1928 жылы театрда Гершвиннің «Treasure Girl» мюзиклі Гертруда Лоуренсбен бірге қойылды. Мюзиклдің билет бағасы 6 долларға дейін жеткенімен, бұл сол кезде рекордтық көрсеткіш еді, ол жабылу алдында 69 рет көрсетілді. Роджерс және Харттың «Spring Is Here» мюзиклі сол наурыз айында «Алвин» театрында ашылып, 104 рет көрсетілді. Роджерс пен Харттың тағы бір мюзиклі «Heads Up!» сол қарашада «Алвин» театрында 144 қойылыммен ашылды. 1930 жылы Этель Мерман Гершвиндердің «Girl Crazy» мюзиклінде Бродвейдегі дебютін жасады, ол 272 рет көрсетілді.

The auditorium has an orchestra level, one balcony, boxes, and a stage behind the proscenium arch. meanwhile, The Broadway League cites a capacity of 1,467 seats and Playbill cites 1,380 seats. The theater originally had a capacity of 1,400 seats, with 702 in the orchestra, 674 in the balcony, and 24 in the boxes. The auditorium initially had a color scheme of ivory, blue, gray, and gold, The rear of the orchestra contains a promenade with a paneled wall to the east, with sconces. The rear of the orchestra has a standing rail made of marble, separating the promenade from the rear rows of seats. The promenade and the orchestra seating are separated by two columns, designed to resemble marble pillars; they are topped by Doric style capitals. The Alvin Theatre was one of the later theaters to be built before the Depression. The theater's name was an amalgamation of the first names of its original operators: Alex A. Aarons (1891–1943) and Vinton Freedley (1891–1969). Both men hailed from Philadelphia. Aarons was a producer of musical comedies, while Freedley was "the only Broadway producer whose name was listed in the social register". but they only worked together until 1933. it has been named for Neil Simon (1927–2018), one of Broadway's most prolific playwrights. The Neil Simon is operated by the Nederlander Organization. Pincus had previously developed the Longacre and Imperial theaters; he and Goldstone planned to fund the theater's $1.4 million cost. The same month, Pincus submitted plans to the New York City Department of Buildings for a theater at the site, designed by Herbert J. Krapp. Pincus and Goldstone awarded a general contract for the theater's construction to the O'Day Construction Company that March. The Alvin opened on November 22, 1927, with Funny Face; that show ran for 250 performances. In 1928, the theater hosted the Gershwin musical Treasure Girl with Gertrude Lawrence. Though the musical charged a top admission of $6, then an unprecedented price, it managed 69 performances before it closed. The Rodgers and Hart musical Spring Is Here opened at the Alvin that March and had 104 performances. Another Rodgers and Hart musical, Heads Up!, opened at the Alvin that November for a 144 performance run. In 1930, Ethel Merman made her Broadway debut in the Gershwins' Girl Crazy, which had 272 performances.

Пинкус және Голдстоун операциясы

Пинкус пен Голдстоун 1932 жылғы мамыр айында белгісіз себептермен «Алвин» театрының басқаруын өз қолдарына алды. Сол жылы театр Юджин О’Ниллдің «Құпиялы аза» пьесасының қойылымын, сондай-ақ Джером Керннің «Әуедегі музыка» мюзиклін қабылдады. Сол жылы Максвелл Андерсонның «Шотландияның Мэри» пьесасының тұсаукесері болды, онда Хелен Хейс ойнады. Фридли 1934 жылы Коул Портердің «Кез келген бағытқа» мюзиклін «Алвин» театрында қойды, онда Мерман, Уильям Гакстон, Виктор Мур және Вивиан Вэнс қатысты; ол 420 қойылымға созылды. Гершвиндердің американдық халық операсы «Порги мен Бесс» 1935 жылғы қазан айында «Алвин» театрында ашылды. «Порги мен Бесс» «Алвин» театрында 124 қойылымнан кейін жабылды, бірақ қайта қойылғандары табысты болды, олар 181 қойылымға созылды, 289 қойылымға дейін жетті, ал «Сиракузалық жігіттер» 1938 жылы ашылып, 235 қойылымға созылды. Сәуір айында Лунт пен Фонтан Роберт Шервудтың «Түн болмайды» пьесасында ойнады, ол 1940 жылдың ортасында гастрольдік сапармен бірнеше ай бойы көрсетілді. Келесі жылы «Алвин» театрында Айра Гершвин, Мосс Харт және Курт Вейлдің психиатрия тақырыбындағы «Қараңғыдағы әйел» мюзиклі қойылды; Гертруда Лоуренс қатысқан бұл мюзикль 467 қойылымға созылды. «Алвин» театрында 1943 жылғы қаңтарда Этель Мерманмен бірге Портердің «Балаларға арналған бірдеңе» мюзиклі қойылды, ол 422 қойылымға созылды, ал тағы 67 қойылым қойылды. 1944 және 1945 жылдары «Алвин» театрындағы қойылымдардың көпшілігі сәтсіз аяқталды, соның ішінде «Хелен Трояға барады», «Флоренцияның шырағы» және «Голливуд Пинафоры» пьесалары болды. Бетти Комден, Адольф Грин және Мортон Гулдтың «Милиард долларлық сәби» мюзиклі 1945 жылдың соңында ашылып, 200 қойылымға созылды.

CBS-тің меншігі, Cullman операциясы

1945 жылдың желтоқсанында CBS телеарнасы Альвинді студия ретінде пайдалану үшін сатып алу туралы келіссөздер жүргізді, себебі CBS-тің жақын орналасқан Хаммерштейн театрындағы жалдау мерзімі аяқталуға жақын еді. Хауард С. Каллман, Хаммерштейн театрының иесі, осы театрының қызметін қайта жандандыруды жоспарлаған. CBS 1946 жылдың ақпанында Альвинді 825 000 долларға сатып алды. Сол маусымда CBS Каллманнан Хаммерштейн театрын тағы бес жылға жалға алуға келісті, ал Каллман Альвинді CBS-тен жалға алып, оның орнына спектакльдер қоюға келісім берді. Сол жылы Альвинде Ингрид Бергман, Сэм Ванамейкер және Ромни Брент қатысқан «Жоанна Лорейн» қойылымы өтті. 1947 жылы «Әкемен өмір» спектаклі 3224 қойылымнан кейін аяқталды. Джордж Бернард Шоудың «Адам және Супермен» пьесасы Альвинде 1948 жылдың қазан айында ашылып, 1948 жылдың ақпан айында орны ауыстырылды, ол 1157 қойылымға дейін сахналанды. Сол жылы Альвинде үш қойылым ашылды: Сидни Кингслидің «Оңтүстіктегі қараңғылық» пьесасы, бірақ ол шамамен 90 қойылым ғана сахналанды. «Алтын алма» мюзиклі 1954 жылдың сәуірінде Бродвейден Альвинге көшіріліп, барлығы 173 қойылым көрсетілді. «Гүлдер үйі» 1954 жылдың желтоқсанында ашылып, 165 қойылым сахналанды. Екі жыл ішінде 796 қойылым көрсетілді, ал «Бірінші әсерлер» 1959 жылы сахналанды. Сонымен қатар, Джером Роббинс 1958 жылы «Балет АҚШ» атты билік балетін қойды, ал «Қоңыраулар сарыны» мюзиклі сол жылы Шуберт театрынан Альвинге көшірілді. Сталлдар Альвинге жаңа менеджерді тез жұмысқа алды. 1960 жылы театрда «Жасыл ерекше» мюзиклі, «Les Ballets Africains» би тобы және «Winter Garden» театрынан «West Side Story» мюзиклінің көшірілімі өтті. Ол Бродвейдегі өзінің жалғыз сахналық өнерін сонда көрсетті. «Ирма Ла Дус» мюзиклі 1961 жылы «Плимут» театрынан Альвинге көшірілді. Келесі жылы Стивен Сондхайм, Берт Шевелов және Ларри Гелбарттың «Форумға жолда қызық оқиға» мюзиклі 967 қойылыммен сахналанды. Хью Мартин мен Тимоти Грейдің «Жоғары рухтар» музыкалық комедиясы Беатрис Лили мен Тэмми Граймс қатысуымен 1964 жылы ашылып, 367 қойылым көрсетілді. Келесі айда «Қызыл қатер» Флора қойылымы сахналанды. Бұл қойылымдарға «Жылқы бала» (1965), «Бұл құс, бұл ұшақ, бұл Супермен» (1966), «Сегізде кешкі ас» (1966) және «Шерри!» (1967) мюзиклдері кірді. Рокфеллер орталығының даму бөлімшесі Rock Time Inc. 1967 жылдың шілдесінде Остерманнан Альвин театрын өз өкілі Конрад Маттай арқылы сатып алды. Қарсылықта Rock Time Рокфеллер орталығының жанындағы Playhouse театрын сатты, оны бұзу жоспарланған. Барлығы екі театрда 421 қойылым көрсетілді, 557 қойылым сахналанды, ал келесі екі жылда 700-ден астам қойылым сахналанды. Содан кейін «Молли» (1973) және «Қаланың бостандығы» (1974) сияқты бірнеше қысқа қойылымдар сахналанды, ол екі жыл бойы сахнада тұрып, кейін орны ауыстырылды.

By December 1945, broadcast network CBS was negotiating to buy the Alvin for use as a studio, as CBS's lease at the nearby Hammerstein's Theatre was about to expire. Howard S. Cullman, who owned Hammerstein's, intended to return that theater to legitimate use. CBS bought the Alvin for $825,000 in February 1946. That June, CBS agreed to lease Hammerstein's from Cullman for five more years, while Cullman agreed to lease the Alvin from CBS and present productions there instead. The same year, the Alvin hosted Joan of Lorraine with Ingrid Bergman, Sam Wanamaker, and Romney Brent. This was followed in 1947 by the play Life with Father, which transferred from another theater to conclude its 3,224 performance run. George Bernard Shaw's play Man and Superman opened at the Alvin that October and relocated in February 1948. which ran for 1,157 performances. Three shows opened at the Alvin that year: the Sidney Kingsley play Darkness at Noon, but it only lasted about 90 performances. The musical The Golden Apple transferred to the Alvin from off Broadway in April 1954, running for 173 total performances. House of Flowers ultimately opened in December 1954 and ran for 165 performances. running for 796 performances over two years. and First Impressions in 1959. In addition, Jerome Robbins choreographed his dance special Ballet U. S. A. in 1958, and the musical Bells Are Ringing relocated from the Shubert to the Alvin that year. The Stahls quickly hired a new manager for the Alvin. In 1960, the theater hosted the musical Greenwillow, the dance troupe Les Ballets Africains, and a transfer of the musical West Side Story from the Winter Garden. who made her only Broadway appearance there. The musical Irma La Douce transferred from the Plymouth to the Alvin in 1961. The next year, Stephen Sondheim, Burt Shevelove, and Larry Gelbart's musical A Funny Thing Happened on the Way to the Forum opened, running for 967 performances. Hugh Martin and Timothy Gray's musical comedy High Spirits, with Beatrice Lillie and Tammy Grimes, opened in 1964 and ran for 367 performances. This was followed the next month by Flora the Red Menace, These shows included the musicals The Yearling (1965), It's a Bird It's a Plane It's Superman (1966), Dinner At Eight (1966), and Sherry! (1967). Rockefeller Center's development subsidiary Rock Time Inc. bought the Alvin from Osterman in July 1967 through its agent, Konrad Matthaei. In exchange, Rock Time sold the Playhouse Theatre near Rockefeller Center, which was to be demolished. running for 421 total performances across two theaters. which had 557 performances. and ran just over 700 performances during the next two years. A couple of short runs followed, including Molly (1973) and The Freedom of the City (1974). and stayed two years before transferring.

1970 және 1980 жылдар

1975 жылы «Нерландер» ұйымы «Алвин» театрын сатып алды, және бұл үй «Палас», «Урис» және «Брукс Аткинсоннан» кейін отбасының төртінші Бродвей театры болды. Сатуға 100 000 доллар қолма-қол ақша және 1,16 миллион долларлық ипотекалық несие қатысты. Театр бес жыл бойы жұмыс істеді, содан кейін басқару құқығы берілді. «Кішкентай ханзада мен ұшқыш» спектаклі алдын ала көрсетілім кезінде жабылды, ал «Біз бірге жүгіреміз», «Кішкентай Джонни Джонс», «Қара патентті былғары аяқ киім шынымен бейнелейді ме?» және «Жеті бауырға жеті қалыңдық» спектакльдері екі аптадан кем уақыттан кейін жабылды. «Алвиннің» келесі сәттілігі 1982 жылдың қыркүйегінде ашылған Аль Грин мен Пэтти Лабелл қатысқан «Your Arms Too Short to Box with God» болды. Нил Саймонның «Юджин» трилогиясының алғашқы пьесасы «Брайтон Бич Мемуарлары» 1983 жылдың наурыз айында «Алвин» театрында көрсетілді. «Нерландерлер» 1983 жылдың 29 маусымында театрға Саймонның есімін берді. Атауын өзгерту «Брайтон Бич Мемуарларымен» байланысты емес еді; «Нерландерлер» 1982 жылы театрға Саймонның есімін беруді ұсынған, бірақ драматург сол кезде бас тартқан. Джерри Вайнтрауб 1984 жылы «Нил Саймон» театрының жұмысын басқаруға үлесін сатып алды. Сонымен қатар, Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясы (LPC) 1982 жылы «Нил Саймонды» ескерткіш ретінде қорғау мәселесін қарастыра бастады, және талқылаулар келесі бірнеше жыл бойы жалғасты. LPC 1985 жылдың тамыз айында «Нил Саймон», «Амбасадор» және «Вирджиния» (қазіргі «Огаст Уилсон») театрларының фасадтарын, сондай-ақ үш театр иелерінің қарсылығына қарамастан, «Амбасадор» мен «Нил Саймонның» ішкі бөлмелерін ескерткіштер ретінде бекітті. Нью-Йорк қаласының бағалау кеңесі 1985 жылдың желтоқсан айында ескерткіш атауларын бекітті. «Брайтон Бич Мемуарларынан» кейін «Юджин» трилогиясының тағы бір пьесасы «Билокси Блюз» 1985 жылы көрсетілді. Келесі жылы «Into the Light» мюзиклі «Нил Саймон» театрында ашылып, алты қойылымнан кейін жабылды. Ноэль Ковардтың «Блитт Спирит» пьесасы 1987 жылдың наурыз айында «Нил Саймон» театрында ашылды; театр сонымен қатар пьесаның жұлдыздарының бірі, Джеральдин Пейджке арналған құрмет кешін өткізді, ол қойылым барысында қайтыс болды. Комедияшы Морт Саль сол қазанда шектеулі өнер көрсетті, ал келесі айда «Кодексті бұзу» пьесасы ашылды. «Нил Саймон» 1988 жылдың маусымында О’Ниллдің екі пьесасының қайта қойылымдарын өткізді: «Ұзақ күннің түнге саяхаты» және «Ах, жабайы жер!» (Коллин Дьюхерст пен Джейсон Робардс қатысқан), бұл Бірінші Нью-Йорк халықаралық өнер фестивалінің бір бөлігі болды. Сол жылы Кенни Логгинс «Нил Саймон» театрында концерттер берді. 1989 жылдың басында «Нил Саймон» үшін екі мюзикл жарияланды; «Сенатор Джо» алдын ала көрсетілім кезінде жабылды, ал «Бабыл мұнарасы» тіпті алдын ала көрсетілмеді. Сол кезде LPC Silverstein Properties компаниясы салған қонақ үйді «Нил Саймонның» үстінен көтеріп салуға бола ма деген мәселе бойынша тыңдау өткізді.

The Nederlander Organization acquired the Alvin in 1975, and the venue became the family's fourth Broadway theater after the Palace, Uris, and Brooks Atkinson. The sale involved $100,000 in cash and a $1.16 million mortgage loan. and ran for five years before transferring. The Little Prince and the Aviator closed during previews, while Merrily We Roll Along, Little Johnny Jones, Do Black Patent Leather Shoes Really Reflect Up?, and Seven Brides for Seven Brothers each closed after less than two weeks. The Alvin's next non flop was Your Arms Too Short to Box with God with Al Green and Patti LaBelle, which opened in September 1982. Brighton Beach Memoirs, the first play in Neil Simon's Eugene trilogy, opened at the Alvin in March 1983. The Nederlanders renamed the theater for Simon shortly afterward on June 29, 1983. The renaming was unrelated to Brighton Beach Memoirs; the Nederlanders had offered to rename the theater after Simon in 1982, but the playwright had declined at the time. Jerry Weintraub then purchased a stake in the operation of the Neil Simon Theatre in 1984. Concurrently, the New York City Landmarks Preservation Commission (LPC) had started to consider protecting the Neil Simon as a landmark in 1982, with discussions continuing over the next several years. The LPC designated the facades of the Neil Simon, Ambassador, and Virginia (now August Wilson) theaters as landmarks in August 1985, along with the Ambassador's and Neil Simon's interiors, over the objections of the three theaters' owners. The New York City Board of Estimate ratified the landmark designations in December 1985. Brighton Beach Memoirs was followed by another play in the Eugene trilogy, Biloxi Blues, in 1985. The next year, the musical Into the Light opened at the Neil Simon, closing after six performances. Noël Coward's play Blithe Spirit opened at the Neil Simon in March 1987; the theater also hosted a tribute to one of the play's stars, Geraldine Page, who died mid run. Comedian Mort Sahl made a limited appearance that October, and the play Breaking the Code opened the next month. The Neil Simon hosted revivals of two O'Neill plays in June 1988, Long Day's Journey into Night and Ah, Wilderness! (both with Colleen Dewhurst and Jason Robards), as part of the First New York International Festival of the Arts. Later that year, Kenny Loggins played some concerts at the Neil Simon. Two musicals were announced for the Neil Simon in early 1989; Senator Joe closed during previews, and The Tower of Babel did not even have previews. Around that time, the LPC had held a hearing on whether a hotel developed by Silverstein Properties could be cantilevered over the Neil Simon.

1990 және 2000 жылдар

1990 жылдың қаңтар айында Ресейден келген дон казактарының би тобы Нил Саймон театрында қысқа ғана уақыт бойы өнер көрсетті. Сол жылдың қазан айында комедия актері Джеки Мейсон «Жаңаша» атты жеке бағдарламасын бастады, ол сегіз ай бойы сахнада болды. 1992 жылдың наурыз айында оның атымен аталған театрда Саймонның тағы бір пьесасы – «Джейктің әйелдері» қойылымы өтті, ол ара-жібір пікірлерге ие болды және 245 рет көрсетілді, бірақ бір аптадан кейін жабылды. Одан кейін 1994 жылдың қарашасында Басия музыкантының және 1995 жылдың мамырында Лори Андерсонның концерттері, сондай-ақ 1995 жылдың қарашасында Дэнни Ганстың шектеулі қойылымы болды. 1996 жылы Роджерс пен Хаммерштейннің «Патша мен мен» мюзиклі қайта жаңғыртылды. «Патша мен мен» мюзиклі 1998 жылдың басында Артур Миллердің «Көпірден көрініс» пьесасына орын беру үшін жабылды, ол 1998 жылдың тамызына дейін сахнада болды. Нил Саймон театры 1998 жылдың соңында «Лебедь көлі» би шоу-программасын, Натали Мерчанттың концертін және 1999 жылы «Скарлет Пимпернел» мюзиклінің жаңартылған нұсқасын ұсынды. «Музыка адамы» мюзиклінің қайта қойылымы 2000 жылдың басында Нил Саймон театрында ашылды және 2001 жылдың соңына дейін жалғасты. «Музыка адамы» мюзиклі сахнада жүрген кезде комедия актері Мэнди Патинкин 2001 жылдың 10 қыркүйегінде Нил Саймон театрында концерт беріп, АҚШ бойынша гастрольдік сапарына шықты. Элейн Стричтің бір актрисадан тұратын «Элейн Стрич: Бостандықта» шоуы 2002 жылдың ақпанында Нил Саймон театрында тұңғыш рет көрсетілді. «Элейн Стрич: Бостандықта» шоуының жабылуынан кейін Нил Саймон театры 1328 орыннан 1467 орынға дейін кеңейтілді, келесі қойылым – «Шаштың күтімі» мюзикліне дайындық жүргізілді, ол 2002 жылдың тамызында ашылды. «Шаштың күтімі» мюзиклі театрдағы көрермендер саны бойынша рекорд орнатты және 2009 жылдың басында жабылды. Робин Уильямс 2009 жылдың сәуір айында Нил Саймон театрында «Өзін-өзі жою қарулары» атты комедиялық бағдарламасын көрсетуге тиіс болған, бірақ операциядан кейін ол бағдарламаны тоқтатты. Оның орнына 2009 жылдың қарашасында «Ragtime» мюзиклінің қайта қойылымы ұйымдастырылды. «Ragtime» мюзиклі Вашингтондағы Кеннеди орталығындағы табысын қайталай алмады және 2010 жылдың қаңтарында 57 қойылымнан кейін жабылды.

2010 жылдардан бүгінгі күнге дейін

Музыкант Гарри Конник 2010 жылдың шілдесінде Нил Саймон театрында шектеулі форматта өнер көрсетті; оның өнері 2011 жылы шыққан "In Concert on Broadway" альбомына жазылды. "Rain: A Tribute to the Beatles" концерті сол қазан айында Нил Саймон театрында басталды, ал 2011 жылдың басында Брукс Аткинсонға көшірілді. "Егер ұстасаң, ұста" мюзиклі 2011 жылдың сәуір айында ашылып, 170 қойылым көрсетілді. Одан кейін сол жылдың соңында "Скандал" атты қысқамерзімді мюзикл қойылды. Эндрю Липпаның "Биг Фиш" мюзиклі 2013 жылдың басында Нил Саймонға жоспарланды, бірақ театр сол жылдың көп бөлігінде жабық болды, себебі "Биг Фиш" басқа жерде көрсетілді. "Биг Фиш" тек 2013 жылдың қазан айынан желтоқсан айына дейін ғана сахналады. Содан кейін екі ұқсас қысқамерзімді қойылым болды: Роберт Шенкканның "All the Way" пьесасы 2014 жылдың наурыз айынан маусым айына дейін, және Стингтің "The Last Ship" мюзиклі 2014 жылдың қазанынан 2015 жылдың қаңтарына дейін. Фредерик Лоуэ мен Алан Джей Лернердің "Gigi" мюзиклінің жаңа өндірісі 2015 жылдың сәуірінде Нил Саймон театрында ашылды, бірақ екі айдан кейін жабылды. 2015 жылдың шілдесінде "Nederlanders" Нил Саймон театрының үстіндегі пайдаланылмаған әуе кеңістігін 8,9 миллион долларға сатты. Сатып алушылар – бірнеше блоктан тыс жерде қонақ үй құрылысын жүргізіп жатқан консорциум. Сол жылдың соңында "The Illusionists" Нил Саймон театрында шектеулі уақытқа сиқыр шоуын көрсетті. Эндрю Ллойд Веббердің "Cats" мюзиклінің жаңа өндірісі 2016 жылдың тамызында Нил Саймон театрында ашылып, келесі жылдың соңына дейін сахналады. Тони Кушнердің "Angels in America" пьесасы 2018 жылдың наурыз айында үш ай бойы көрсетілді. "The Cher Show" мюзиклі сол желтоқсанда ашылып, 2019 жылдың тамызына дейін сахналады, ал "The Illusionists" 2019 жылдың соңында "Magic of the Holidays" сиқыр шоуымен қайта оралды. "The Cher Show" жабылып болғаннан кейін, "MJ the Musical" 2020 жылдың ортасына дейін Нил Саймон театрына брондалды. Нью-Йорк қаласындағы COVID-19 пандемиясының салдарынан театр екі жыл бойы басқа қойылымдарды өткізбеді. Ол 2021 жылдың желтоқсанында "MJ the Musical" алдын ала көрсетілімдерімен қайта ашылды, ал ресми тұсаукесер 2022 жылдың ақпанында өтті. "MJ" 2022 жылы театрдың кассалық табыс рекордын он рет жаңартты және 2023 жылдың 1 қаңтарында аяқталған аптада қазіргі рекордты орнатты, мюзиклдің жалпы кірісі 2,223,069 долларды құрады.

Musician Harry Connick Jr. had a limited performance at the Neil Simon in July 2010; his appearance was recorded for the 2011 album In Concert on Broadway. The concert Rain: A Tribute to the Beatles opened at the Neil Simon that October, relocating to the Brooks Atkinson at the beginning of 2011. The musical Catch Me if You Can opened in April 2011, running for 170 performances. followed at the end of that year by the short lived musical Scandalous. The Andrew Lippa musical Big Fish was then booked for the Neil Simon in early 2013, but the theater stood dark for most of that year because Big Fish was performing elsewhere. Big Fish only ran from October to December 2013. This was followed by two similarly short runs: Robert Schenkkan's play All the Way from March to June 2014, and Sting's musical The Last Ship from October 2014 to January 2015. A revival of Frederick Loewe and Alan Jay Lerner's musical Gigi opened at the Neil Simon in April 2015, only for the show to close after two months. In July 2015, the Nederlanders sold of the unused air rights above the Neil Simon for $8.9 million. The buyers were a development consortium erecting a hotel several blocks away. At the end of that year, The Illusionists performed a magic show at the Neil Simon for a limited run. A revival of Andrew Lloyd Webber's hit musical Cats opened at the Neil Simon in August 2016 and ran until the end of the next year. Tony Kushner's play Angels in America then opened in March 2018 for a three month run. The musical The Cher Show opened that December and ran until August 2019, and The Illusionists returned in late 2019 for their magic show, Magic of the Holidays. After The Cher Show closed, MJ the Musical had been booked at the Neil Simon for mid 2020. The theater did not host another show for two years due to the COVID 19 pandemic in New York City. It reopened in December 2021 with previews of MJ the Musical, which officially opened in February 2022. MJ broke the theater's box office record ten times in 2022 and set the current record during the week ending January 1, 2023, when the musical grossed $2,223,069.