Бродвей театрлары мен 54 Below клубының тарихы

Кіріспе

Бродвей театры және бұрынғы түнгі клуб
Бродвей театры және бұрынғы түнгі клуб

Нью-Йорк метросының Сегізінші авеню желісінің құрылысына кедерес келтірмеу үшін, құрылыс инженері Дэвид М. Олтарш Галло опера үйінің іргетасын, оркестрін және балконын театр ғимаратының шатырынан ілінген қоршаудың ішіне орналастырды. Қазіргі заманғы мезонин деңгейіндегі променадта театрдың ағымдағы қойылымы туралы ақпараттар бар.

54 Төмен

54 Below кабаре клубы 2012 жылдың 5 маусымында Studio 54-тің жертөлесінде ашылды. Оны архитектор Ричард Х. Льюис, декоратор Джон Ли Битти, жарық дизайнері Кен Биллингтон және дыбыс дизайнері Питер Хайленски жобалаған. Жерден баспалдақ арқылы төртбұрышты бөлмеге түсесіз, ол былғары және ағашпен әсемделген, қызыл, күлгін және қоңыр түстер басым. Бөлмеде кабаре стилінде 140 орын және оң жақтағы барда 16 орын бар. 2022 жылдың шілдесінде серіктестік аяқталған соң клуб 54 Below деген есімін қайта алды.

54-студияның жоғарғы қабатында

Allied Partners компаниясының Джош Хадар екінші қабатта 175 орындық кабаре алаңын жасады, ол Studio 54-тегі Upstairs деп аталады. Оған жер қабатындағы жеке кіреберіс арқылы кіруге болады. Театрлық қойылымдар өткізілмейтін түндері концерттер мен өнер көрсетулер ұйымдастырылды. "Ньюсикал" мюзиклі 2004 жылдың қазанынан 2005 жылдың сәуіріне дейін осы алаңда қойылды.

Галло опера театры

1926 жылдың шілдесінде театр импресариосы Фортуна Галло 254 Батыс 54-ші көшедегі жерді жалға алып, Евгений Де Розаны 1400 орындық театры бар 16 қабатты кеңсе ғимаратын жобалауға шақырды. З.Д. Берри мен Роберт Подгур бұл нысанды шамамен 2 миллион долларға салуды жоспарлады. Галло күзде Сан-Карло Гранд Опера компаниясының қойылымдарын осы театрда көрсетуді, ал қалған уақытта басқа спектакльдер үшін жалға беруді көздеді. Театр ашылғанға дейін Галло Сан-Карло компаниясындағы үлесін өзінің жүрегі жақын туысы Аурелио Галлоға өткізіп, үлкен Галлоның жаңа театрды басқаруға толыққанды назар аударуына мүмкіндік жасады. Опера театры 1927 жылдың 8 қарашасында Сан-Карло компаниясының «Богема» операсының кең ауқымды қойылымымен ашылды. «Галло» театры 1927 жылы Нью-Йорк қаласында ашылған үш театрдың бірі болды; сол кезде қалада 200-ден астам театр жұмыс істеді. Сан-Карло компаниясы екі апта бойы өнер көрсетті. Сол жылдың желтоқсан айында «Электра» пьесасы қайта қойылды, содан кейін сол айдың ішінде «Юнона және Пайкок» қойылымы көрсетілді. 1928 жылдың қаңтар айында театр ғимаратына 660 000 долларлық ипотека салысты. Американдық опера компаниясы сол айда маусымын ашып, наурыз айына дейін сахнада болды. Балет Модерне де 1928 жылдың сәуірінде екі апта бойы өнер көрсетті. Филипп Гудман 1928 жылдың ортасында театрды бес жылға жалға алды. Гудман театрды Лоуренс Сталлингс пен Оскар Хаммерштейн II-нің «Көсеге» музыкалық комедиясын қою үшін пайдаланды, ол 1928 жылдың соңында бір айға жетпеді. Осыдан бөлек, театрда би өнерлері, скрипка концерті және хор өнері сияқты шаралар ұйымдастырылды. Radiant Productions 1929 жылдың қыркүйегінде театрды жалға алып, әрқайсысы үш аптадан онға жуық спектакль қоюды жоспарлады. Олардың алғашқы және жалғыз қойылымы «Ледис Дон'т Лай» сыншылар тарапынан қабылданыс таппады. Сол қазан айында Radiant жалға алу құқығын Уильям Р. Кейнге өткізді. 1929 жылдың желтоқсанында өткен ипотекалық аукционда театрдың ипотекалық кредиторы Hemphill Realty Corporation театры 1,045,000 долларға сатып алды.

Нью-Йорк театры

1930 жылдың қаңтар айында Галло өзінің жалға алған жерін белгісіз сатып алушыға сатты, себебі ол радиостанцияны басқаруға көңіл бөлгісі келді. Ричард Херндон театрдың басқарушы директоры болып тағайындалды және келесі айда оны «Нью-Йоркер» театры деп атады. Атауын өзгерткен театрдың алғашқы қойылымы – Хенрик Ибсеннің «Викингтер» пьесасы болды, ол 1930 жылдың мамыр айында қысқа ғана уақытқа қойылды. 1930 жылдың желтоқсанында «Нью-Йоркер» театры келесі толыққанды қойылымы «Электра» ашылғанға дейін бірнеше би кештерін өткізді. Оливер Д. Бейли 1931 жылдың қаңтар айында театрды бес жылға жалға алды. Жалпы алғанда, театр Ұлы депрессия кезінде көрермендердің аздығынан зардап шекті. «Жас күнәкарлар», «Ебб-Тайд» және «It Never Rains»; «Fast and Furious» мюзиклі; сондай-ақ «Нью-Йоркер» Гранд Опера компаниясының қойылымдары көрсетілді. Келесі жылы театр испан тілінде сөйлейтін «La Compania Dramatic Espanola» театр труппасының бірнеше пьесаларын, сондай-ақ тағы бір би фестивалін қабылдады. 1932 жылдың желтоқсанында «Боуэри жинақ банкі» «Нью-Йоркер» театрын және оған іргелес орналасқан кеңсе ғимаратын 650 000 долларға сатып алды. 1933 жылдың қыркүйегінде банк театрды бес жылға «Continental Music Halls Inc.» компаниясына жалға берді. «Continental» компаниясы театрдı «Casino de Paree» (кейде «Casino de Paris» деп те жазылады) деп аталатын түнгі клубқа айналдыру жоспарларын жариялады, онда екі қабатта асханалар мен жертөледе ас үйі болды. Клуб операторлары жөндеуге 200 000 доллар жұмсады және 1933 жылдың 12 желтоқсанында қайта ашты. Бұл 1930 жылдардың ортасында 54-ші көше маңындағы үш театрдың бірі еді, ол түнгі клубқа айналдырылды. Екі қабатта 1150 орын болды. Сахна би алаңы ретінде пайдаланылды, оркестр деңгейінен баспалдақпен кіруге болады және екі музыкалық топтың арасында орналасқан. Билли Роуз күніне екі шоу ұйымдастырды, билеттері 1,50-ден 2 долларға дейін бағаланды. «Variety» журналының мәліметінше, бұл түнгі клуб «кәдімгі адамның тамақ, сусын және ойын-сауық қажеттіліктерін толыққанды қанағаттандырады». 1934 жылдың наурыз айында клуб операторлары театрды және іргелес кеңсе ғимаратын сатып алды. 1934 жылдың қыркүйегінде Роуз жалақы мәселесі бойынша келіспеушіліктерге байланысты жобадан бас тартты. «Casino de Paree» 1935 жылдың ақпанында жөндеу жұмыстары үшін жабылды және екі аптадан кейін қайта ашылды. «Casino de Paree» 1935 жылдың сәуір айында банкроттыққа өтініш бергеннен кейін күрт жабылды. Сол жылдың желтоқсанында «Боуэри жинақ банкі» театрды «Палладиум Операциялық Корпорациясына» жалға берді, ол оны «ағылшын» стиліндегі музыка залына айналдыруды жоспарлады. «Palladium Music Hall» келесі айда ашылды; ол әр екі апта сайын жаңа қойылымдар ұсынатын болды, ал кешкі ас кезінде екі музыкалық топ өнер көрсететін еді. 1936 жылдың ақпан айының басында ол мүлдем жабылды. «Works Progress Administration (WPA) Federal Music Project» 1936 жылдың қарашасында театрды, сондай-ақ кеңсе ғимаратының төрт қабатын жалға алды; бұл жерде WPA-ның Музыка театры опералар мен концерттер өткізді. WPA келесі екі айда театрдı жөндеп, 1937 жылдың 24 қаңтарында Музыка театрын ашты. WPA сол жылы жалға беру мерзімін ұзартты. Чикагодан келген қара нәсілді WPA актерлері 1939 жылдың басында «Нью-Йоркер» театрында «The Swing Mikado» қойылымын көрсетті; екі айдан кейін қойылым «44-ші көше театрына» көшірілді. «Медицина шоуы» пьесасы 1940 жылдың сәуірінде «Нью-Йоркерде» премьера болып, бір айдан кейін жабылды. Бұл театрдың шамамен алты онжылдыққа созылған Бродвейдегі соңғы қойылымы болды.

Gallo sold his lease to an unidentified buyer in January 1930, as he wanted to focus on operating a radio station. Richard Herndon took over as the theater's managing director, renaming it the New Yorker Theatre the next month. The first production at the renamed theater was the Henrik Ibsen play The Vikings, which had a short run in May 1930. The New Yorker hosted more dance recitals before the opening of its next legitimate show, Electra, in December 1930. Oliver D. Bailey signed a five year lease for the theater in January 1931. In general, the theater suffered from low attendance during the Great Depression. Young Sinners, Ebb Tide, and It Never Rains; the musical Fast and Furious; and performances by the New Yorker Grand Opera Company. The next year, the theater hosted several plays performed by the Spanish speaking theatrical company La Compania Dramatic Espanola, as well as another dance festival. The Bowery Savings Bank bought the New Yorker and the adjacent office building for $650,000 in December 1932. The bank leased the theater to Continental Music Halls Inc. for five years in September 1933. Continental announced plans to convert the theater into a nightclub called Casino de Paree (sometimes spelled Casino de Paris), with dining areas on two stories and a kitchen in the basement. The club's operators spent $200,000 on renovations, reopening the venue on December 12, 1933. It was one of three theaters near 54th Street that were converted to nightclubs in the mid 1930s. There were 1,150 seats on two levels. The stage was used as a dance floor, accessed by steps from the orchestra level, and was flanked by two bands. Billy Rose organized two shows a night, for which guests paid $1.50 to $2 per ticket. According to Variety, the nightclub "just about satisfies the gastronomic, bibulous, and entertainment needs of any mortal". The club's operators bought the theater and adjacent office building in March 1934. Rose withdrew from the venture in September 1934 because of disagreements over pay. The Casino de Paree was closed for renovations in February 1935, reopening two weeks later. The Casino de Paree abruptly closed after filing for bankruptcy in April 1935. That December, the Bowery Savings Bank leased the theater to the Palladium Operating Corporation, which planned to convert it into an "English" style music hall. The Palladium Music Hall opened the next month; it was to host a new show every two weeks, with two bands performing during dinnertime. and it closed permanently at the beginning of February 1936. The Works Progress Administration (WPA)'s Federal Music Project leased the theater, as well as four of the office floors, in November 1936; the venue would host operas and concerts by the WPA's Theatre of Music. The WPA renovated the theater over the next two months, opening the Theater of Music on January 24, 1937. The WPA renewed its lease later the same year. An all black WPA cast from Chicago presented The Swing Mikado at the New Yorker Theatre in early 1939; after two months, the production moved to the 44th Street Theatre. The play Medicine Show then premiered at the New Yorker in April 1940, closing after a month. This was the theater's last Broadway show for nearly six decades.

Эфир студиясы

1940 жылдың соңында Боуэри жинақ банкі тағы да Нью-Йорк театрына ие болды, ал банктың жылжымайтын мүлік агенті Джозеф О'Гара осы орынды жалға беруді көздеді. Сол қазанда RCA Manufacturing компаниясы театрды бір жылға жалға алды және онда теледидар проекторларын көрсетті. RCA еншілес компаниясы NBC 1940 жылдың соңына қарай теледидар экранын орнатты. Келесі жылдың басында NBC сахнаға проекциялық экран орнатып, жобаға 25 000 – 30 000 доллар жұмсады. 1941 жылдың қыркүйегінде Top Dollar Theatre компаниясы Боуэри жинақ банкінен орынды жалға алуға сәтті болмады. Нью-Йорк театры сол жылдың желтоқсан айының соңында қысқа мерзімге "Марко Полоның оқиғалары" атты балалар пьесасын қойды.

CBS студиясы 52

Колумбия радио хабар тарату жүйесі (CBS) 1942 жылдың тамызында Нью-Йорктегі «Нью-Йоркер» театрын радио дыбыс жазу студиясы ретінде пайдалануға жалға алды. Театр үш онжылдық бойы радио және теледидар студиясы ретінде жұмыс істеді, содан кейін 1949 жылы теледидарға бейімделді, CBS TV Studio 52 атанды. Нью-Йорк қалалық метро жүйесіне жақын орналасқан электр станциясының құрал-жабдықтарынан келетін күшті магниттік бұзылыстарға байланысты қоршалған телекамералар жасау қажет болды. Бұл студия Нью-Йоркте CBS иеленген жеті студияның бірі болды. Сол кезде қалада студиялық кеңістік жетіспеушілігіне байланысты бірнеше Бродвей театрлары телестудияларға айналдырылды. Studio 52-де түсірілген алғашқы телешоу – 1949 жылдың мамырында көрсетілген «The 54th Street Revue» болды. Studio 52 және көршілес Studio 50 (қазіргі Эд Салливан театры) 1960 жылдардың басында CBS-тің ең жұқ жүмыс істейтін сахналарының біріне жатты. Театр «What's My Line?», «The $64,000 Question», «Video Village», «Password», «To Tell the Truth», «Beat the Clock», «The Jack Benny Show», «I've Got a Secret», «Ted Mack and the Original Amateur Hour» және «Captain Kangaroo» сияқты хабарларды қабылдады. «Өмір сүйіспеншілігі» операсы Studio 52-де 1975 жылға дейін түсірілді және онда түсірілген соңғы хабар болды.

Құрылыс және ашылу

1976 жылы неміс туған модель Ува Харден Нью-Йоркте түнгі клуб ашуды жоспарлап отырды, оны ол алдымен "Студио" деп атады. Харден және израильдік кәсіпкер Йорам Полани сол жылы ескі CBS Studio 52-ні иеленуге келісті. Полани және Харденнің тағы бір досы клубты "Студио 54" деп атауды ұсынды, себебі ол 54-ші көшеде орналасқан. Олар Морис Брамстың "Infinity" түнгі клубында ай сайын кештер ұйымдастырған Кармен Д’Алессионы клубтың жарнамашысы ретінде жұмысқа алды. Ұдайы кешігулерден кейін Харден кәсіпкерлер Стив Рубелл мен Ян Шрагермен кездесті, олар клубты басқаруда оған серіктес болуға келісті. Ақырында Харден клубтың жұмысынан шеттетілді, ал Полани өз еркімен кетіп қалды. 1976 жылдың қараша айында Billboard журналы Шрагер мен Рубеллдің театрды "Studio 54" деп аталатын түнгі клубқа айналдыруды жоспарлап отырғанын хабарлады. Бұл 1970-жылдардың соңында Манхэттеннің орталық бөлігінде жұмыс істеген көптеген дискотекалардың бірі болатын. Рубелл мен Шрагер "Broadway Catering Corp." компаниясын құрды, ол театрды түнгі клубқа айналдыруға 400 000 доллар жұмсады. Рубелл, Шрагер және Джек Души жобаның әрқайсысы үштен бір бөлігіне ие болды. Олардың арасында архитектор Скотт Бромли және интерьер дизайнері Рон Дауд болды.

Жөндеу жұмыстарына би алаңын, балконды және диджей кабинасын салу, сондай-ақ айналар, шамдар мен жылжымалы винил платформаларын орнату кірді. Оркестр залында 250 орын, ал балконда тағы 500 орын болды. Төбесінде көптеген галактикалардың суреттерін көрсетуге болатын циклорама орналасқан. Сондай-ақ, клубта жанартаулар, күн шығысы мен батысының суреттері де болды. Клуб промоутерлері 8000 шақыру қағазын жіберіп, "жақсы таныстар тізіміндегі" көптеген адамдарға телефон соғып хабарлады. "Studio 54" 1977 жылдың 26 сәуірінде ресми түрде ашылды, бірақ шақырылғандардың арасында да клубқа кіре алмаған белгілі адамдар болды.

Көрініс

Studio 54 дискотека биі мен музыка тренді АҚШ-та кеңінен танымал бола бастаған кезде ашылды. Оның танымалдылығы одан да тез өсті, әсіресе актриса Бьянка Джаггердің клуб ішінде ақ атқа мініп отырған суреті кеңінен тарағаннан кейін. Ашылғаннан кейінгі бір айда клуб түніне орташа есеппен 2000 қонаққа қызмет көрсетті. Рубелл әлем бойынша осындай клубтарды ашпауды жөн көрді, себебі: "Мен атауды қорғауға және оның құнын түсірмеуге өте мұқият қараймын". 1977 жылдың қараша айында New York журналының Дэн Дорфман Рубеллдің "Studio 54-тен тек мафия ғана көп ақша тапты" деген сөзін келтірді, клуб алғашқы жылында 7 миллион доллар табыс тапқан еді. 1978 жылдың сәуір айында Studio 54-тің бірінші жылдығына 3000 қонақ жиналды, Рубелл клубтың танымалдылығы клубтың "бір-екі айдан артық сақтамайды" деген болжамдарға қарсы екенін айтты. Сол қазанда Рубелл мен Шрагер клубты тоғыз күнге жапты және жөндеуге 500 000 доллар жұмсады. Жұмысқа прожекторлар мен айналы қабырғаларды орнату кірді.

Қабылдау саясаты

Studio 54 клубына кіру, тіпті клубтың ашық күндерінің өзінде де, мәртебелі белгі саналды. Сенбі және жексенбі күндері билеттердің бағасы қымбаттайтын, ал концерт кештерінде барлық билет бағасы көтерілетін. 1977 жылы Wall Street Journal газетінде жарияланған мақалада айтылғандай, "өте әдемі" адамдар көбінесе клубқа кіргізілетін, ал жалғыз келген еркектерді, зорлық-зомбылықтың алдын алу үшін, әдетте кіргізбейтін. Рубелл клубтың эксклюзивтілігімен мақтанып, 1977 жылғы қарашада New York журналына берген сұхбатында: "Өткен сенбіде 1400 адамды кері қайтардым", - деді. Бірде Рубелл "керемет әйелге" барлық киімін шешіп тастаса, тегін кіре алатынын айтқан; сол әйел кейін мұздаған емшектерімен ауруханаға түскен. Бұл оқиғаны Шрагер кейін растады. 1978 жылы клуб жаңартылғанда Рубелл мен Шрагер ауласын жауып, адамдардың сол жерден кіруіне бөгет қойды. Бірнеше рет кіруге рұқсат берілмеген қонақтар қақпашыларға шабуыл жасады, ал кейбіреулері бас тартқан кезде тапаншаларын шығарды. Тіпті клуб мүшелерінің кіруіне де кепілдік берілмейтін. 1978 жылдың маусым айында Нью-Йорк қаласының Тұтынушылар істері жөніндегі департаменті (DCA) Рубелл мен Шрагерге мүшелік сатуды тоқтатып, барлық мүшелерге ақшасын қайтаруды бұйырды. Клуб барлық мүшелік ақшасын бірден қайтара алмады, ал Шрагер қараша айында тек 40 мүше ғана ақша қайтаруға өтініш білдіргенін мәлімдеді.

Клубтың ішінде

Клуб әдетте кешкі сағат 10-да ашылып, түн ортасында адамдар ең көп жиналатын; бар таңғы 4-те жабылып, клубтың қалған бөлігі таңғы 6-ға дейін ашық болатын. The Washington Post 1977 жылдың қараша айында клубқа "панктер, шаштараздар, қоғам қайраткерлері және қала шетінде тұратындардың қосылғанын" жазды, ал The New York Times клуб "қателік жібергендерге кеңдік көрсетеді" деді. Studio 54 клубына жиі келетін Энди Уорхол бұл клубты "есікте диктатура, ал би алаңында демократия" деп сипаттады. Студия 54 қонақтардың жеке өмірін сақтау үшін фотосуретке түсіруге тыйым салды.

Көптеген қонақтар клубтық есірткілерді қолданды және олар көбінесе клубтың балконында және жеке подвалдағы бөлмелерде ашық түрде жыныстық қатынасқа түсті. Журнал әйел қонақтардың көпшілігін "өте сәтті генетикалық іріктеудің нәтижесі" деп сипаттады, ал ер қонақтардың көпшілігінде "өзін-өзі бағалаудың сезімі болды, себебі олар таңдау жасауға қабілетті екенін білді". Бұл түнгі клубқа көптеген гей-әлгілер де келіп тұратын. 1978 жылға қарай, бас би алаңында жылжымалы перде артында жеке би алаңы, сондай-ақ подвалда VIP бөлмесі болды, оған жасырын баспалдақ арқылы ғана кіруге болатын. 1979 жылы 14 ақпан күні тойлағандар 3000 голландиялық гүл алып келді, Бермудадан топырақ тасымалданды және әрқайсысы 17000 доллар тұратын сегіз көне мүсінді жалға алды. Клубта жергілікті саясаткерлерге көмектесу шаралары, сондай-ақ People журналының қызметкерлері ұйымдастырған Хэллоуин кеші де өтті. Studio 54 сонымен қатар бірнеше музыкалық бейнеклиптерге түсірілім алаңы болды, мысалы, Musique-дің Keep On Jumpin' альбомындағы бірнеше әндер.

Бірінші дәуірдің соңы

1978 жылдың желтоқсан айында бір хабарласушы Ішкі кірістер қызметіне (IRS) хабарласып, Рубелл мен Шрагердің табысты ұрлап жатқанын мәлімдеді. Бұл ақпаратты наразы болған бұрынғы қызметкер берген, ол сонымен қатар клубтың жертөлесінде кокаин заңсыз сақталып тұрғанын хабарлады. Клуб рейд болған түні де жұмысын жалғастырды. 1979 жылдың маусымында федералдық қазылар алқасы Рубелл мен Шрагерді салықтан жалтарғандары үшін айыптады, екеуінің соңғы екі жылда Studio 54 түсімдерінің 2,5 миллион долларын немесе 60 пайызын ұрлағанын анықтады. Клубтың иелеріне қарсы айыптауларды жеңілдету үшін Шрагердің адвокаты Митчелл Роговин АҚШ президенті Джимми Картердің бас кеңесшісі Гамильтон Джордан клубтың жертөлесінде кокаин қолданғанын мәлімдеді. Рок музыкасына қызығушылықтың артуын күтіп, Рубелл мен Шрагер 1979 жылдың соңында Studio 54-ті қайта жаңартуға 1,2 миллион доллар жұмсады. Олар сахнаның үстіне әсем люстра мен механизм орнатты, сондай-ақ балконнан орындықтарды алып тастады. Рубелл мен Шрагер 1979 жылдың қараша айында салықтан жалтарғаны үшін кінәларын мойындады, содан кейін New York журналы екеуінің достарына сыйлықтар бергені туралы мақала жариялады. Рубелл мен Шрагер 1980 жылдың қаңтарында әрқайсысы үш жарым жылға бас бостандығынан айырылды. Екеуі де 1980 жылдың 2-3 ақпанында Диана Росс пен Лиза Миннелли көптеген қонақтарға ән салған соңғы кешке қатысты. Рубелл мен Шрагер екі күннен кейін жазасын өтеуге кірісті. Ақырында Рубелл мен Шрагер бір жылдан кейін мерзімінен бұрын босатылды, ал Шрагер ондаған жылдардан кейін президенттік кешірім алды. efn|Шрагер 2017 жылы Барак Обамадан президенттік кешірім алды, бірақ Рубелл 1989 жылы қайтыс болды. 29 ақпанда клубтың алкогольдік лицензиясы алынып тасталды, ал клуб келесі күні жеміс сусын тарата бастады. Studio 54-тің адвокаттары клубты басқару үшін директорлар кеңесін құратынын хабарлады. Сол айдың соңында Рубелл клубты сатуды қарастырды, бірақ екі ай бұрын Studio 54-ті ешқашан сатпаймын деп уәде берген еді. Клуб осы наурыздың соңында жабылды, себебі алкогольдік лицензияның жойылуы бизнестің күрт төмендеуіне әкелді. Келесі айдың басында

In December 1978, a tipster called the Internal Revenue Service (IRS), alleging that Rubell and Schrager were skimming profits. The tip came from a disgruntled ex employee, who also alleged that cocaine was illegally being stored in the basement. The club continued to operate the night of the raid. A federal grand jury indicted Rubell and Schrager on charges of tax evasion in June 1979, observing that the two men had skimmed $2.5 million, or as much as 60 percent of Studio 54's receipts over the past two years. In an unsuccessful attempt to lessen the charges against the club's co owners, Schrager's lawyer Mitchell Rogovin alleged that Hamilton Jordan, chief of staff to U. S. president Jimmy Carter, had used cocaine in the club's basement. In anticipation of increasing interest in rock music, Rubell and Schrager spent $1.2 million to renovate Studio 54 in late 1979. They installed a grand chandelier and a fly system above the stage, as well as removing seats from the balcony. Rubell and Schrager ultimately pleaded guilty to tax evasion in November 1979, after New York magazine published a cover story describing the "party favors" that the two men gave to their friends. Rubell and Schrager were each sentenced to three and a half years in prison in January 1980. The two men attended a final party on the night of February 2–3, 1980, with Diana Ross and Liza Minnelli singing for numerous guests. Rubell and Schrager began serving their sentences two days afterward. Ultimately, Rubell and Schrager were paroled after a year, and Schrager received a presidential pardon decades later. efn|Schrager received a presidential pardon from Barack Obama in 2017, but Rubell died in 1989. The club lost its liquor license on February 29, and the club started serving fruit punch the next day. Studio 54's lawyers also announced that they would create a board of directors to operate the club. By the end of that month, Rubell was considering selling the club, despite having promised just two months prior that he would never sell Studio 54. The club closed down at the end of that March, as the revocation of the liquor license had caused a sharp decrease in business. Early the next month,

Флейшман мен Вейс операциясы

Марк Флейшман 54-студияны иелену жоспарын жариялады, онда тікелей эфирде шоулар өткізуге және NYSLA-дан алкогольдік ішімдіктер сатуға лицензия алуға ниетті екенін мәлімдеді. 54-студия жыл соңына дейін жабық қалды, себебі Рубелл мен Шрагер клубтың алкогольдік лицензиясын қайтарып алуға қатысты NYSLA-ға заңдық қарсылықтарын білдіруді жалғастырды. Билік клуб сот процесіне қатысып жатқанда алкогольдік лицензия бермейді. Рубеллдің компаниясы ғимаратты 1981 жылдың тамызында Филипп Пилевскийге 1,15 миллион долларға сатты және Пилевскийден орынды жалға алды. Флейшман NYSLA-дан алкогольдік лицензия алуға өтініш берді, ол Рубелл мен Шрагердің ешқандай қатысы болмауы жағдайында лицензия беруге келісті. Ол Нью-Йорк штатының үкіметіне 250 мың доллар салықтан төледі. Studio 54 1981 жылдың 15 қыркүйегінде ресми түрде қайта ашылды. Флейшман мен оның серіктесі Джеффри Лондон Studio 54-тің қайта ашылуына 12 000 шақыру жіберді. Бастапқыда клуб сейсенбі және жексенбі күндері "Modern Classix nights" кештерін өткізді, ал аптаның қалған күндері диско музыкасын ұсынды. Studio 54-тің екінші нұсқасымен байланысты белгілі тұлғалар қақпашы Хауи Монтег, сондай-ақ клубта фотограф, продюсер және промоутер болған Пол Хейман болды. Бұл уақытта елеулі қонақ - Дрю Бэрримор, оны анасы Studio 54-ке алып келгенде тоғыз жаста болған. Клуб қайта ашылғаннан кейін үш ай ішінде Флейшман Фуратт пен Пайперді жұмыстан шығарды, олар "Danceteria" түнгі клубын ашты. 1982 жылы әлеуметтік белсенді Джерри Рубин клубта сәрсенбі күндері кешке бизнесмендер үшін желілік іс-шара "Бизнес желілері салондарын" өткізе бастады. Болашақ қонақтар визит карточкасы болған жағдайда ғана қабылданады; желілік іс-шаралар тез танымал болды, көбінесе 1500-ге жуық қонақты тартады. Басқа іс-шаралар үшін Studio 54 шақыру жүйесін енгізді, бұл операторларға кейбір іс-шараларды қонақтарды есіктен кері қайтармай таңдауға мүмкіндік берді. 1984 жылы клубтың пошталық тізіміне 200 000 адам кірді. Фрэнк Кэшман 1984 жылдың соңында клубтың 3 миллион долларлық кепілдік құқығын сатып алды. Сол жылы Studio 54 Джули Баддтың концерттерімен басталған арнайы музыкалық қойылымдар ұйымдастырды. Осы арада клуб ұзақ жылдар бойы тұрақты клиенттерін Палладиум сияқты бәсекелес дискотекаларға жоғалтып жатты, оны Рубелл мен Шрагер түрмеден шыққаннан кейін ашқан. Сондай-ақ, клуб футболшы Марк Гастино және баскетболшы сияқты жоғары деңгейдегі қонақтардан бірнеше сот ісімен кездесті. 1985 жылдың қарашасында Флейшман банкротқа ұшырады; ол қонақтарды тарту үшін жөндеуге 250 000 доллар жұмсауды жоспарлаған болатын, себебі Studio 54 қатысқан көптеген сот процестерінде жеңіліске ұшырады. Түнгі клуб жастар мен әртүрлі нәсілді клиенттерді тартты, олар жиі ұрысқа түсіп, жергілікті тұрғындардың наразылығын туғызды. Қалалық билік 1989 жылдың қаңтарында клубтың клиенттері кокаинді заңсыз қолданғанын анықтағаннан кейін клубтың кабаре лицензиясын екі жылға қайтарып алды. Ресми органдар Studio 54 қызметкерлері заңсыз есірткі қолдануға ынталандырып қана қоймай, өздері де кокаин қолданған деп мәлімдеді. Олар театрды қалпына келтіру үшін 2 миллион доллар жұмсады, оркестр деңгейінде тұрақты орындықтар қосты. Коэн мен Шер клубқа 3000 адамға дейін сыяды деп күтті, оның ішінде тұрғандар. Ritz 1989 жылдың 5 сәуірінде Шығыс ауылдан Studio 54-ке көшірілді. Ritz АҚШ-тағы ең белсенді түнгі клубтардың бірі болды, жылына 150-ге жуық шоу өткізді, 1991 жылдың ортасында промоутерлері шоуларды азайтып бастағанға дейін. 1992 жылы пайданың төмендеуіне қарамастан, клубтың иелері аудиторияның жанында 250 орындық бөлме салуды жоспарлап отырды. CAT Entertainment 1992 жылдың желтоқсанында Ritz-те Scher-дің үлесін сатып алды. 1993 жылдың шілдесінде Ritz жабылатынын және топлес бар ретінде қайта ашылатынын жариялады. CAT Entertainment театрды, сахналық аймақты қоса алғанда, 3 миллион доллар жұмсаған. CAT сонымен қатар түнгі клубты және Studio 54 сауда белгісін қайта жандандырды, оны бұрынғы иелері немесе операторлары дұрыс тіркеген жоқ. 1994 жылдың қаңтарында жаңартылған түнгі клуб ашылды және "Studio 54-тегі Рояль кабаре" ретінде жұмыс істеді. Ол кезде ескі театрдың сәулеттік ерекшеліктерінің көп бөлігі жабылып қалған. Сонымен қатар, Токио банкі бұған дейін Пилевскийге театр мен іргелес кеңсе ғимаратына ипотека берген болатын, ол 1994 жылдың маусым айында ипотекадан өтті. Сол айдың соңында театр мен ғимарат аукционға қойылды. CBS, Манхэттен театр клубы және Viacom театр мен ғимаратты сатып алуға қызығушылық танытқандардың қатарында болды. "Альянс Партнерс", Хадар отбасы басқаратын компания, ақырында мүлікті 5,5 миллион долларға сатып алды. Рояль кабаре 1995 жылдың қаңтарында жабылды, ал "Альянс" орынды 10 миллион долларлық виртуалды шындық ойындарына айналдыру жоспарларын жариялады. Studio 54-тің виртуалды шындыққа айналуына дайындық ретінде түнгі клуб 1996 жылдың 23 мамырында диско жұлдызы Глория Гейнор және Кристал Уотерс және РуПол сияқты әртістердің қатысуымен соңғы кеш өткізді. Виртуалды шындық кешені сұраныс болмағандықтан салынбады, ал клубтың орыны жеке іс-шараларға жалға берілді.

Mark Fleischman announced his plan to take over Studio 54, seeking to host live shows there and obtain a liquor license from the NYSLA. Studio 54 remained shuttered through the rest of the year, in large part because Rubell and Schrager continued to file legal objections against the NYSLA's revocation of the club's liquor license. The authority would not issue a liquor license as long as the club was involved in active litigation. Rubell's company sold the building to Philip Pilevsky for $1.15 million in cash in August 1981, leasing back space from Pilevsky. Fleischman applied for a liquor license from the NYSLA, which agreed to grant the license on the condition that Rubell and Schrager not be involved in any way. and he paid the New York state government $250,000 in back taxes. Studio 54 officially reopened to the public on September 15, 1981. Fleischman and his partner Jeffrey London mailed out 12,000 invitations for Studio 54's reopening, Initially, the club hosted "Modern Classix nights" during Wednesdays and Sundays, while it hosted disco music for the remainder of the week. Notable figures associated with the second iteration of Studio 54 included doorman Haoui Montaug, as well as Paul Heyman, who was a photographer, producer, and promoter at the club. A notable guest during this time was Drew Barrymore, who was nine years old when her mother took her to Studio 54. Within three months of the club's reopening, Fleischman had ousted Fouratt and Piper, who opened the Danceteria nightclub. In 1982, social activist Jerry Rubin started hosting "Business Networking Salons", a networking event for businesspeople, at the club on Wednesday nights. Prospective guests would only be admitted if they had a business card; the networking events quickly became popular, often attracting 1,500 guests. For other events, Studio 54 implemented an invitation system, which enabled its operators to restrict some events to select guests without turning them away at the door. The club's mailing list had 200,000 names by 1984. Frank Cashman acquired the $3 million lien on the club in late 1984. The same year, Studio 54 also hosted special musical performances, starting with a series of concerts by Julie Budd. Meanwhile, the club was gradually losing long time regulars to competing discotheques, including the Palladium, which Rubell and Schrager had opened after being released from prison. The club also faced several lawsuits from disgruntled high profile guests, such as football player Mark Gastineau and a basketball player. Fleischman filed for bankruptcy in November 1985; he had planned to spend $250,000 on renovations to attract guests. in part because Studio 54 was losing so many of the lawsuits in which it was involved. The nightclub tended to attract a young and racially mixed clientele who were frequently involved in fights, prompting complaints from local residents. City officials revoked the club's cabaret license for two years in January 1989 after finding that the club's patrons frequently used cocaine illegally. The officials alleged that Studio 54 employees not only encouraged illegal drug use but also used cocaine themselves. They spent $2 million to restore the theater, adding fixed seating at orchestra level Cohen and Scher anticipated that the club could fit 3,000 people, including standees, The Ritz relocated from the East Village to Studio 54 on April 5, 1989. and salsa music. The Ritz was one of the most active nightclubs in the United States, with about 150 shows annually, until its promoters started booking fewer shows in mid 1991. Despite declining profits in 1992, the club's owners were planning to add a 250 seat side room next to the auditorium. CAT Entertainment acquired Scher's interest in the Ritz in December 1992, In July 1993, the Ritz announced it would close down and reopen as a topless bar. CAT Entertainment spent $3 million renovating the theater, including the stage area. CAT also resurrected both the nightclub and the Studio 54 trademark, which had never been properly registered by any of the prior owners or operators. The remodeled nightclub opened in January 1994 and was operated as "Cabaret Royale at Studio 54". Most of the old theater's architectural detail had been covered up by then. Meanwhile, the Bank of Tokyo had previously granted a mortgage on the theater and the adjacent office building to Pilevsky, which it foreclosed upon in June 1994. Later that month, the theater and building were auctioned off. CBS, the Manhattan Theatre Club, and Viacom were among those that showed interest in acquiring the theater and building. Allied Partners, run by the Hadar family, ultimately acquired the properties for $5.5 million. Cabaret Royale closed in January 1995, and Allied announced plans to convert the space into a virtual reality gaming venue at a cost of $10 million. In anticipation of Studio 54's conversion, the nightclub hosted a final party on May 23, 1996, featuring disco star Gloria Gaynor and performers such as Crystal Waters and RuPaul. The virtual reality complex was never built because of a lack of demand, and the club's space was instead rented out for private events.

Studio 54-дегі Театр айналмасы

1998 жылдан бері коммерциялық емес "Roundabout Theatre Company" ұйымы "Студия 54" ғимаратын "Roundabout Theatre at Studio 54" деген бренд астында Бродвей театры ретінде пайдалануда. Бұл "Roundabout" компаниясының Тодд Хаймс театры және Стивен Сондхайм театрымен қатарғы үш Бродвей театрының бірі.

Көшіру және ерте өндірістер

1998 жылдың шілдесінде Таймс-сквердегі 4-ші үйдің құрылыс лифтісінің құлауы 43-ші көшедегі Генри Миллер театрына (қазіргі Стивен Сондхайм театры) кіруге кедеріс келтірді, онда коммерциялық емес Roundabout Theatre Company Бродвей мюзиклі «Кабаре»нің сәтті жаңғыртуын қойып жатқан еді. Roundabout тез арада баламалы орындарды іздеуді бастады және 1998 жылдың қыркүйегінде өндірісті Studio 54-ке көшіруге шешім қабылдады. «Кабаре» продюсері Сэм Мендес «Генри Миллер» сияқты Studio 54-тің тозығы жеткен жағдайының өндіріс үшін идеалды орын екенін есептеді. Roundabout бұрынғы түнгі клубын 950 орындық театрға айналдыруға 1 миллион доллардан астам қаражат жұмсады. «The New York Times» 1,7 миллион доллар десе, 1998 жылдың қарашасында «Кабаре» Studio 54-ке көшірілді.

1999 жылдың басында Ричард Хадар театр ішінде түнгі клуб ашатынын хабарлады, ол күндіз «Кабаре» қойылымдарын өткізе беретін еді. 2001 жылға қарай Roundabout Хадар отбасынан Studio 54 сатып алу туралы келіссөздер жүргізді, бұл театр компаниясына алғаш рет Бродвей театрына ие болуға мүмкіндік беретін еді. Келесі жылы Хадар отбасы театрды шамамен 25 миллион долларға сатуға келісті. Сатып алуды қаржыландыру үшін Roundabout салықтан босатылған облигациялар арқылы 32 миллион долларға дейін және Нью-Йорк қаласының Мәдени істер департаментінен (DCA) 9 миллион долларға дейін алуға мүмкіндік алатын еді. Roundabout 2003 жылдың шілдесінде сатып алуды аяқтады, 22,5 миллион доллар төледі, оның 6,75 миллионы DCA-дан, ал 17,7 миллионы салықтан босатылған облигациялардан түсті. Allied театрдың үстіндегі кеңсе кеңістігіне иелік ете берді. Бұл жобаға жаяу жүргіншілерге арналған орындықтар мен көрмелерді орнату кірді, бірақ ақырында ол жоба тоқтатылып, театр жөндеу жұмыстарына жабылды. Театрдың келесі қойылымы Харви пьесасы болды, ол 2012 жылдың маусымында ашылды. «Кабаре» 2014 жылдың сәуірінде, ал «An Act of God» пьесасы 2015 жылдың мамырында Studio 54-те ашылды, бұл театрдың 2014–2015 жылдар маусымындағы жалғыз қойылымы болды. Одан кейін 2016–2017 жылдар маусымында «Holiday Inn» мюзиклі мен «Sweat» пьесасы қойылды. Содан кейін театрда Джон Легуизамоның жеке көрсетілімі және 2017–2018 жылдары «Children of a Lesser God» американ тіліндегі қайта жаңғыртуы өтті. Театр 2018–2019 жылдар маусымында «The Lifespan of a Fact» және «Kiss Me, Kate» спектакльдерін сахналады. Studio 54 Адам Рапптың «The Sound Inside» пьесасын ұйымдастырды, ол 2019 жылдың қазан айында ашылды. COVID-19 пандемиясына байланысты Studio 54 2020 жылдың 12 наурызында жабылды, «Caroline, or Change» спектаклінің алдын ала көрсетілімдері басталмай тұрып. Бірақ COVID-19 шектеулерінің ұзартылуына байланысты ол кейінге шегерілді. Studio 54 2021 жылдың 8 қазанында «Caroline, or Change» спектаклінің алдын ала көрсетілімімен қайта ашылды, ал 2024 жылдың қарашасында «A Wonderful World» мюзиклімен жалғасты.

Мұра

1970 жылдардың соңына қарай, бастапқы түнгі клуб Studio 54 тақырыбында джинсы, жазбалар компаниясы, альбом және жапондық клуб ашылуына себепкер болды.

Мәдени әсері

Түнгі клуб танымал бұқаралық ақпарат құралдарының бірнеше жұмысына арналған тақырып болды. Алғашқы Studio 54 1998 жылғы «54» драмалық фильмінде көрсетілді. 2018 жылы шыққан Мэтт Тирнауэрдің 98 минуттық «Studio 54» құжаттық фильмінде клубтың бұрын жарияланбаған кадрлары мен Ян Шрагермен сұхбаттар бар. Сонымен қатар, 2021 жылы жарияланған «American Crime Story» телесериалының төртінші маусымы 1970-ші жылдардағы клубқа арналған. Түнгі клуб туралы бірнеше кітап жазылған. Жазушы Энтони Хаден Гест 1997 жылы «Studio 54» және диско субмәдениеті туралы кітап шығарды, ал Марк Флейшман 2017 жылдың қазан айында «Inside Studio 54» атты естеліктерін жариялады. Шрагер 2018 жылы клуб суреттерімен «Studio 54» атты кітап шығарды. Ол «Billboard 200» альбомдық тізімінде 21-орынға жетіп, шамамен миллион дана сатылды. 2011 жылы Sirius XM «Studio 54 Radio» спутниктік радиостансасын іске қосты, онда 1970 жылдан 2000 жылға дейінгі классикалық диско және би тректері ойнатылды. Бұл станса Sirius XM-мен «Studio 54 Radio» жобасы бойынша жұмыс істейді. Лейблдің алғашқы шығарылымы «Night Magic Vol. 1» – клубтың гүлденген кезеңінен диско гимндерінен тұратын төрт тректік жинақ, оны түпнұсқа сахнадан және қазіргі заманғы би музыкасынан шыққан музыканттар жаңартты. Клуб бірнеше көрмелерге қатысты. Олардың ішінде 2015 жылы WhiteBox өнер галереясында Хаден Гест ұсынған «Studio 54» фотосуреттерінің көрмесі және 2020 жылы көрсетілген Бруклин мұражайының «Night Magic» көрмесі бар. Сонымен қатар, 2019 жылы Calvin Klein, Michael Kors және NARS Cosmetics сияқты сән және косметика брендтері «Studio 54» тақырыбында бірнеше коллекция шығарды. Бұл коллекциялар клубтың жарқын дәуірінен шабыттанды және культты «54» логотипін ұсынды. Бірнеше орындар «Studio 54»-ке ұқсас деп есептелді. Бұрынғы Шығыс 59-шы көшеде орналасқан итальяндық сән дүкені Fiorucci 1970-ші жылдардың соңында «күндізгі Studio 54» ретінде танымал болды. Флорида штатының Майами қаласындағы Mutiny қонақ үйі PBS NewsHour сұхбатында 1970-ші жылдардың соңында «Майамидегі Studio 54-ке ең жақын нәрсе» деп сипатталды. Түнгі клуб 1997 жылы MGM Grand Las Vegas қонақ үйі мен казиносында «Studio 54» тақырыбында түнгі клуб ашуға әсер етті; бұл клуб 2012 жылға дейін жұмыс істеді.

The nightclub has been the subject of several works of popular media. The original Studio 54 was featured in the 1998 drama film 54. Studio 54, a 98 minute documentary by Matt Tyrnauer released in 2018, includes unpublished footage of the club and interviews with Ian Schrager. Additionally, the fourth season of the television series American Crime Story, announced in 2021, focuses on the club during the 1970s. Several books have also been written about the nightclub. The writer Anthony Haden Guest published a book about Studio 54 and the disco subculture in 1997, and Mark Fleischman published his memoir Inside Studio 54 in October 2017. Schrager also published a book in 2018, Studio 54, with images of the club. it peaked at No. 21 on the Billboard 200 album chart and sold close to a million copies. In 2011, Sirius XM launched Studio 54 Radio, a satellite radio station featuring classic disco and dance tracks from the 1970s to the 2000s. which works with Sirius XM on Studio 54 Radio. The label's first release, Night Magic Vol. 1, is a four track compilation EP of disco anthems from the club's prime days, revised by musicians from both the original scene and the modern dance music era. The club has been featured in several exhibitions. These include an exhibit of Studio 54 photographs, which Haden Guest presented at the WhiteBox art gallery in 2015. as well as a Brooklyn Museum exhibition titled Night Magic, which premiered in 2020. In addition, multiple Studio 54 themed collections from fashion and cosmetics brands, including Calvin Klein, Michael Kors and NARS Cosmetics, were released in 2019. The collections took inspiration from the club's glamorous heyday and showcased the iconic "54" logo. Several venues have been likened to Studio 54. Fiorucci, an Italian fashion shop formerly located on East 59th Street, became known in the late 1970s as the "daytime Studio 54". The Mutiny Hotel in Miami, Florida, was described in a PBS NewsHour interview as "kind of the closest thing to Miami's Studio 54" in the late 1970s. The nightclub also inspired the creation of a Studio 54 themed nightclub at the MGM Grand Las Vegas hotel and casino in 1997; that club operated until 2012.

Естелік заттар мен сақтау

Рубелл 1989 жылы қайтыс болғанға дейін түнгі клубтан жинаған "әрбір нәрсені" сақтап қалды, мысалы, брондау кітабын, шақыру карточкаларын және сусын талондарын. 2013 жылдың қаңтар айында Флорида штатының Вест-Палм-Бич қаласында өткен аукционда осы заттардың 400-ден астамы сатылып, жүздеген сатып алушыны қызықтырды. Аукционнан 316 680 доллар түсті; ең қымбат зат – Энди Уорхолдың 52 800 долларлық мүсіні болды. Бұл мәселе келесі бірнеше жыл бойы талқыланды. LPC 1987 жылы Бродвей театрларына ескерткіш мәртебе беру жөнінде кең ауқымды жұмыс бастады, сондай-ақ комиссия Studio 54 интерьерін ескерткіш деп тануды қарастырды. Нәтижесінде, LPC 28 Бродвей театрын ескерткіш ретінде қорғап, Studio 54-ті олардың қатарына қоспады.