Нью-Йорктің Аполло Театры: Тарихы мен Мәдениет Орталығы

Кіріспе

Манхэттендегі ойын-сауық орны, Нью-Йорк.

Гарлемдегі театр, Нью-Йорк қаласы.

Аполлон театры (бұрынғы Хуртиг және Сеймонның жаңа театры; сондай-ақ Аполлон театры немесе 125-ші көшедегі Аполлон театры) Нью-Йорк қаласының Үстіңгі Манхэттен ауданындағы Гарлем шағын ауданындағы 253 Батыс 125-ші көшеде орналасқан көп мақсатты театр. Бұл афроамерикандық артистер үшін танымал орын және "Аполлодағы Шоутайм" телешоуының үйі. Үш деңгейге бөлінген, шамамен 1500 орындық театрды Джордж Кейстер неоклассикалық стиль элементтерімен жобалаған. Театрдың фасады мен интерьері Нью-Йорк қаласының тарихи ескерткіштері болып саналады және Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген. Apollo Theater Foundation (ATF) коммерциялық емес ұйымы театрды, сондай-ақ Виктория театрындағы екі кішкентай зал мен Аполлон театрындағы жазбалар студиясын басқарады. Аполлонды Жюль Хуртиг және Гарри Сеймон бурлеск алаңы ретінде салған, ол 1913 жылы ашылды және бастапқыда тек ақ нәсілді көрермендерге арналған. 1928 жылы Минский ағайындары театрды бурлеск қойылымдары үшін жалға алды. Сидни Коэн 1934 жылы театрды сатып алды, содан кейін ол афроамерикандық артистерге арналған орынға айналды. Франк Шиффман мен оның отбасы 1935 жылдан 1976 жылға дейін театрды басқарды. 1978-1979 жылдары афроамерикандық бизнесмендер тобы театрды қысқа мерзімге басқарды, ал 1981 жылы Манхэттеннің бұрынғы округ әкімі Перси Саттон оны аукционда сатып алды. Аполлон 1985 жылы жаңа жазбалар студиялары салынған толықтай қайта жаңартудан кейін қайта ашылды. 1991 жылдың қыркүйегінде Нью-Йорк штатының қалалық даму корпорациясы Аполлонды сатып алып, оның басқаруын ATF-ке тапсырды. 2000-жылдардың ортасында қосымша жөндеу жұмыстары жүргізілді, ал 2020 жылдары театрды кеңейту басталды. Театрдың ең ұзаққа созылған іс-шараларының бірі – Аполлодағы әуесқойлар кеші, апта сайынғы шоу, онда көрермендер жаңадан бастағандардың өнерін бағалайды. Театрдың ең танымал артистері Аполлон аңыздарының Даңқ залына енгізіледі, театр түрлі туындыларды тапсырыспен дайындады және білім беру бағдарламаларын өткізді. Осы жылдар ішінде театр көптеген музыкалық, би, театрлық және комедиялық қойылымдарды ұйымдастырды, көбінесе бірнеше артист бір бағдарламада өнер көрсетті. Сонымен қатар, театрда фильмдер көрсетілді, жазбалар жасалды, түсірілімдер жүргізілді, сондай-ақ лекциялар, пікірсайыстар және құрмет көрсету сияқты концерттік емес іс-шаралар өтті. Аполлон афроамерикандық мәдениетіне зор әсер етті және көптеген кітаптар мен телешоуларда көрсетілді.

The Apollo Theater (formerly the Hurtig & Seamon's New Theatre; also Apollo Theatre or 125th Street Apollo Theatre) is a multi use theater at 253 West 125th Street in the Harlem neighborhood of Upper Manhattan in New York City. It is a popular venue for black American performers and is the home of the TV show Showtime at the Apollo. The theater, which has approximately 1,500 seats across three levels, was designed by George Keister with elements of the neoclassical style. The facade and interior of the theater are New York City designated landmarks and are listed on the National Register of Historic Places. The nonprofit Apollo Theater Foundation (ATF) operates the theater, as well as two smaller auditoriums at the Victoria Theater and a recording studio at the Apollo. The Apollo was developed by Jules Hurtig and Harry Seamon as a burlesque venue, which opened in 1913 and originally served only white patrons. In 1928, the Minsky brothers leased the theater for burlesque shows. Sidney Cohen acquired the theater in 1934, and it became a venue for black performers. Frank Schiffman and his family operated the theater from 1935 to 1976. A group of black businessmen briefly operated the theater from 1978 to 1979, and former Manhattan borough president Percy Sutton bought it at an auction in 1981. The Apollo reopened in 1985 following a major refurbishment that saw the construction of new recording studios. In September 1991, the New York State Urban Development Corporation bought the Apollo and assigned its operation to the ATF. Further renovations took place in the mid 2000s, and an expansion of the theater commenced in the 2020s. Among the theater's longest running events is Amateur Night at the Apollo, a weekly show where audiences judge the quality of novice performances. Many of the theater's most famous performers are inducted in the Apollo Legends Hall of Fame, and the theater has commissioned various works and hosted educational programs. Over the years, the theater has hosted many musical, dance, theatrical, and comedy acts, with several performers often featured on the same bill. In addition, the theater has hosted film screenings, recordings, and tapings, as well as non performance events such as speeches, debates, and tributes. The Apollo has had a large impact on African American culture and has been featured in multiple books and shows.

Сайт

Apollo Театры Нью-Йорктегі Үстіңгі Манхэттеннің Гарлем ауданында Адам Клейтон Пауэлл-младший бульвары (Жетінші даңғыл) мен Фредерик Дуглас бульвары (Сегізінші даңғыл) арасындағы 253 Батыс 125-ші көшеде орналасқан. Жер учаскесінің оңтүстік жағы 125-ші көшеге, ал солтүстік жағы 126-шы көшеге қараған. Алаңның ауданы , 125-ші көше бойындағы ені 15,24 метр, ал тереңдігі 60,96 метрді құрайды. Театр батыс жағынан Виктория театрымен іргелес орналасқан.

Дизайн

Театр Джордж Кейстердің неоклассикалық стильдегі элементтерімен салынған.

Фасад

Театрдың басты қасбеті оңтүстікке қарай, 125-ші көшеге қарай орналасқан және үш қабатты. Бірінші қабат бірнеше рет жөнделген, батысында билет кассасы, ал шығысында дүкен орналасқан. Бірінші қабаттың қазіргі заманауи дизайны 2005 жылы аяқталған жөндеуге байланысты. Бірінші қабаттың шығыс жағында шыны мен болаттан жасалған дүкен витринасы бар. 1940 жылдары қасбеттің батыс жағына "Аполло" деген тік жазу орнатылған. Ішкі кеңістік 20-шы ғасырдың ортасында бірнеше рет өзгертілгенімен, 1910 жылдарға тән көптеген әшекейлеу элементтері 1983 жылы толық сақталған. Театрдың бастапқы әшекейлік ерекшеліктері 1980 жылдардың ортасындағы жөндеу кезінде сақталды.

Лобби

Негізгі вестибюль - ұзын және тар кеңістік; кейбір байқаушылар, оның ішінде Джек Шиффман, оны боулинг аллеясына теңеді. Алғашқы негізгі вестибюльде бірнеше қабырға суреттері болған. Вестибюльдің бір қабырғасында билет сату және касса орналасқан. Қазіргі вестибюльде екі баспалдақ бар, олар көрермендер залының бірінші және екінші балкондарына шығарады. 2023 жылғы мәліметтер бойынша, вестибюльде кафе салу жоспарлануда; оның 2025 жылы ашылуы күтілуде.

Аудитория

Аудитория ғимараттың солтүстік жағында орналасқан және тікбұрышты пішіндес, қисық қабырғалары, күмбезді төбесі және оркестр қабатының үстінде екі балконы бар. Аполлон театры 1930 жылдары 2000 орындық, ал 1970 жылдары 1700 орындық деп көрсетілген. 1985 жылы театр 1500 немесе 1550 орындыққа ие болған. 2010 жылдардың басына қарай театрдың 1536 орындығы болды. Орындықтар 1980 жылдары жаңартылды. Әр қабатта орындықтар екі орталық өткелмен бөлінген. Оркестрдің артқы (батыс) бөлігінде скальйоламен жасалған тік қоршау бар. Просценаның екі жағында бірінші және екінші балкондардың әрқайсысында екі-екі ложа орналасқан, оларға жеке баспалдақтар арқылы кіруге болады. Театр 1980 жылдары қайта жөнделген кезде вентиляция жүйесі жаңадан салынды, сонымен қатар жарықтандыру фермалары орнатылды.

Басқа кеңістіктер

Бас аудиториядан басқа, бірінші қабатта вестибюльдің шығысында дүкен болған. Бастапқыда жертөледе кафе мен кабаре орналасқан, сонымен қатар әйелдерге арналған зал мен ерлердің темекі шегу бөлмесі болған, олар 1940 жылдары кеңейтілді. Екінші қабатта бастапқыда асхана, ал үшінші қабатта жиналыстар өткізуге арналған бөлмелер мен шатырлар болған. 1980 жылдары екінші және үшінші қабаттар қойма және кеңселер ретінде пайдаланылды, екі қабатта да кішкентай бөлмелер болды. Аполлон театры салынып біткен кезде гримерлік бөлмелер душ пен ваннасы бар жеке қосымша ғимаратқа орналастырылды. 1980 жылдары іргелес қанаттың үстінде телеарналар мен бейнежазулар үшін студия салынды. Студияның ауданы әртүрлі дереккөздерде көрсетілген, ол бір уақытта 24 трекке жазу мүмкіндігіне ие болған.

Тарих

19 ғасырдың соңында Гарлем Нью-Йорк қаласының қала маңы ретінде дамыды және көбінесе жоғарғы орта тапқа жататын ақ адамдар тұрды. 20 ғасырдың басында қара нәсілді тұрғындар Гарлемге қатарластырылған үйлер, пәтерлер мен қаланың алғашқы метро желісінің салынуымен көше бастады. 20 ғасырдың басында 125-ші көше мен жетінші авеню маңында бірнеше водевиль, бурлеск, кино және нағыз театрлар орналасты, бұл дәліз "Гарлемнің 42-ші көшесі" деп аталуына себеп болды. Бұл ерте театрлардың операторларының арасында театр продюсерлері Жюль Хуртиг пен Гарри Симон болды, олар 1897 жылы Гарлемдегі 209-шы Батыс 125-ші көшедегі Музыкалық залды жалға алды. Хуртиг пен Симон 1898 және 1905 жылдар аралығында қара түсті жұлдыздар Берт Уильямс пен Джордж Уокердің қатысуымен бірнеше қойылымдар қойды. Музыкалық зал 1911 жылы бурлескке айналдырылды. Олар 1911 немесе 1912 жылдары Кромвелл мен Лит отбасынан 125-ші және 126-шы көшелерде жер сатып алды. 1912 жылдың маусымында Батыс 125-ші көшедегі 253-259 мекенжайларында үш қабатты коммерциялық ғимарат салу жоспарларын жариялады, ал артында 240-260 Батыс 126-шы көшеде 2500 орындық бурлеск театры орналасқан. Жақын жердегі Гарлем музыкалық залын жалға алған Хуртиг пен Симон Колумбия ойын-сауық компаниясының бурлеск қойылымдарын өткізу үшін үлкен орын іздеді, немесе олар қосылған компания, немесе Құрылыс компаниясы бас мердігер ретінде тағайындалды. 1913 жылдың қаңтарында іргетасы салынды, сол кезде ол Хуртиг пен Симонның жаңа (бурлеск) театры деп аталды. Hurtig & Seamon бастапқыда әйелдер жұмыс істейтін, Variety журналында "барлығы әдемі және әдепті қыздар" деп сипатталған, және қара нәсілді клиенттерге тыйым салынды. Бастапқыда театр жазғы маусымда бурлеск үзіліске кеткен кезде фильмдерді көрсетті, сондай-ақ қайырымдылық шаралары мен қаржы жинау сияқты басқа да іс-шараларды ұйымдастырды. 1917 жылы театрда көптеген Бродвей артистерінен тұратын бурлеск труппасы құрылды. 1920 жылдан бастап Хуртиг пен Симонның жаңа театры 116-шы көшедегі жақын маңдағы Маунт Моррис театрының бәсекелесіне тап болды, онда американдық дөңгелектің қойылымдары көрсетілді, бұл Колумбияның төменгі деңгейдегі еншілес компаниясы болды. 1922 жылы американдық дөңгелек таратылды және жаңа театр Жоғарғы Манхэттендегі Колумбия бурлескісінде монополиясын сақтап қалды. Гарлемдегі қара нәсілді халықтың өсуі 1920 жылдары көптеген театр иелерін қара нәсілді меценаттарды қабылдауға мәжбүр етті, бірақ ямайкалық-американдық автор Джоэл Август Роджерс жаңа театрдың қара нәсілді меценаттарына үнемі нашар орындар берілетінін мәлімдеді. Жаңа театр сол онжылдықтың ортасында аралас нәсілді актерлер құрамындағы қойылымдарды демеушілік етті, ал Хуртиг пен Симон барлық қара түсті актерлермен қойылымдарды шығаруды жоспарлады. Театр ғимараты 1925 жылдың тамызында Бененсон Риэлти компаниясына сатылды, бірақ Хуртиг пен Симон театрды басқаруды жалғастырды. Сол жылы театрдың оркестрі кеңейтіліп, подиум қосылды. Колумбия бурлескісінің 1926 жылы құлдырауына байланысты, Хуртиг пен Симон 1927 жылы акциялық бурлескіні ұсынуға шешім қабылдады, содан кейін сол жылы Өзара бурлеск қауымдастығына адалдығын ауыстырды. Hurtig & Seamon's New Theatre сол мамыр айында Мински ағайындыларына және олардың серіктесі Джозеф Вайнстоккаға жалға берілді, олар Гарлем опера үйінің үстіндегі Аполлон деп аталатын кішкентай театрда бурлеск шоуларын өткізді. Симон И. Х. Херкпен бірге жаңа театрға қызығушылық танытты. Келісімнің бір бөлігі ретінде жаңа театр Хуртиг пен Симонның Аполлоны деп аталды. Хуртиг пен Симонның Аполлоны 1928 жылдың тамызында Минскилер вестибюльді жаңартып, аудиторияны қайта бояп, оркестр деңгейінде подиумды кеңейткеннен кейін қайта ашылды. Variety журналы Уолтер Рид жаңа Аполлонды 16 жарым жылға жалға алғанын, бірақ Билли Мински келесі айда Симонның жалға алу шартын сатып алып, театрды басқаруды жалғастырғанын хабарлады. Бастапқыда театр әлі де Херк басқаратын Өзара схемадан шоулар көрсетті. Әртістер көбінесе көрермендермен араласып, Хуртиг пен Симонның кезінде қарағанда ұзақ уақыт өнер көрсетті. Бірақ театр акциялық шоулар мен Өзара шоулардың аралас түрлерін көрсетуді жалғастырды. Өзара депрессиядан кейін құлдырауға ұшырады, ал Билли Мински 1930 жылдың наурыз айында Өзара шоуларын ұсынуды тоқтататынын жариялады. Келесі айда ол ақ және қара актерлермен акциялық шоуларды өткізе бастады. Бесси Смит - Аполлода өнер көрсеткен алғашқы қара нәсілді әртістердің бірі. 1931-1932 жылдар маусымында театрда Колумбия бурлескісі көрсетілді, күніне екі қойылым болды. Билли Мински 1932 жылы қайтыс болғаннан кейін оның кіші інісі Герберт театрды басқаруды өз қолына алды. Сол жылы Херк, Герберт Мински және Вайнсток Аполлон театрында Колумбия бурлескісін көрсетуге келісті. Аполлон жалаңаяштандыру немесе стриптизсіз шоуларды көрсетуді бастағаннан кейін келушілер саны азайды. Театр 1932 жылдың соңында қысқа мерзімге Empire Wheel қойылымдарын қабылдады, содан кейін Аполлон сол жылы қара нәсілді водевильді сахналауды бастады. Бурлеск лицензиясын жаңартпағаннан кейін Аполлон сол мамыр айында уақытша жабылды және жеті ай бойы жабық болды. Театр 1933 жылдың желтоқсанында екі күндізгі қойылыммен қатар кешкі қойылымдармен бірге бурлескіні қайтадан көрсетуді бастады.

In the late 19th century, Harlem was developed as a suburb of New York City and was inhabited largely by upper middle class whites. Black residents began moving to Harlem in the beginning of the 20th century with the development of row houses, apartments, and the city's first subway line. By the early 20th century the neighborhood had several vaudeville, burlesque, film, and legitimate theaters centered around 125th Street and Seventh Avenue, which led to the corridor being known as "Harlem's 42nd Street". Among the operators of these early theaters were theatrical producers Jules Hurtig and Harry Seamon, who leased the Harlem Music Hall at 209 West 125th Street in 1897. Hurtig and Seamon produced several shows starring black superstars Bert Williams and George Walker between 1898 and 1905. The Music Hall was converted to burlesque 1911. acquired land on 125th and 126th Street from the Cromwell estate and Lit family around 1911 or 1912. They announced plans in June 1912 for a three story commercial structure at 253 to 259 West 125th Street, with a 2,500 seat burlesque theater in the rear, at 240 to 260 West 126th Street. Hurtig and Seamon, who had been leasing the nearby Harlem Music Hall, wanted a larger venue to accommodate the burlesque productions of the Columbia Amusement Company, which they had joined, or the Security Construction Company was hired as the general contractor. A groundbreaking ceremony occurred in January 1913, at which point it was known as Hurtig & Seamon's New (Burlesque) Theater. Hurtig & Seamon initially employed female ushers, described by Variety magazine as "all good looking and polite girls", and banned black patrons. Initially, the theater also hosted movies during the summer when burlesque was on hiatus, as well as other events such as benefits and fundraisers. A stock burlesque company composed of numerous Broadway performers was established at the theater in 1917. Beginning in 1920, Hurtig & Seamon's New Theatre faced competition from the nearby Mount Morris Theatre on 116th Street, which featured shows on the American wheel, a lower tier Columbia subsidiary. The American wheel was dissolved in 1922 and the New Theatre retained its monopoly on Columbia burlesque in Upper Manhattan. The growth of Harlem's black population forced many theater owners to begin admitting black patrons in the 1920s, though Jamaican American author Joel Augustus Rogers claimed that the New Theatre's black patrons were consistently given inferior seats. The New Theatre began sponsoring shows with mixed race casts in the middle of that decade, and Hurtig & Seamon also planned to produce shows with all black casts. The theater building was sold in August 1925 to the Benenson Realty Company, though Hurtig & Seamon continued to operate the theater. That year, the theater's orchestra was expanded, and a runway was introduced. As Columbia burlesque withered in 1926, Hurtig & Seamon elected to present stock burlesque in 1927, then, later that year, switched allegiance to the Mutual Burlesque Association. Hurtig & Seamon's New Theater was leased that May to the Minsky brothers and their partner, Joseph Weinstock, who had been staging burlesque shows at a small theater above the Harlem Opera House named the Apollo. Seamon, along with I. H. Herk, retained an interest in the New Theater. As part of the agreement, the New Theater was renamed Hurtig & Seamon's Apollo,

Hurtig & Seamon's Apollo reopened in August 1928 after the Minskys renovated the lobby, repainted the auditorium, and extended the runway at orchestra level. Variety magazine reported that Walter Reade had leased the new Apollo for 16 1/2 years, but Billy Minsky bought out Seamon's lease the next month and continued to operate the theater. Initially, the theater still presented shows from the Mutual Circuit, which Herk headed. Performers typically mingled with audience members and performed for longer durations than under Hurtig & Seamon's tenure. but the theater continued to feature a mixture of stock shows and Mutual shows. Mutual began a decline precipitated by the Depression, and Billy Minsky announced in March 1930 that he would stop presenting Mutual shows. The following month, he started presenting stock shows with both black and white casts. Bessie Smith was among the earliest black entertainers to perform at the Apollo. For the 1931–1932 season, the theater hosted Columbia burlesque, with two shows per day. After Billy Minsky died in 1932, his younger brother Herbert took over the theater's operation. That same year, Herk, Herbert Minsky, and Weinstock agreed to showcase Columbia burlesque at the Apollo. Attendance decreased after the Apollo started presenting shows without nudity or stripteases. The theater briefly hosted performances from the Empire Wheel in late 1932, and the Apollo began to stage black vaudeville that year. After failing to renew its burlesque license, the Apollo closed temporarily that May and remained dark for seven months. The theater began hosting burlesque again in December 1933, with two midday shows in addition to the usual evening show.

Коэн мен Шиффман операциясы

Сидни Коэн, сонымен қатар "Сидней" деп те жазылады, 1934 жылдың қаңтар айында театрды басқаруға кірісті. Ол кезде Харлемдегі ең танымал афроамерикандық театрлардың көпшілігі 125-ші көше маңында шоғырланған еді. Театр афроамерикандық әртістердің өнер көрсететін орталыққа айналдырылды, және барлық қызметкерлері де афроамерикандықтардан құралды. Бұрынғы бурлеск шоуларының іздері тез арада жойылды. Алдыңғы бурлеск шоуларынан өзгеше, олардың ашық-жалаңаш болуына байланысты дау тудырғандықтан, жаңа бағдарлама отбасылық деңгейде болуы тиіс еді. Театр 125-ші көшедегі Аполло Театры деп қайта аталды және 1934 жылдың 26 қаңтарында Харлемнің афроамерикандық қауымына қызмет ету үшін қайта ашылды. Коэн бастапқыда Кларенс Робинсонды Аполло Театрының продюсері ретінде жұмысқа алды.

Аполлоға афроамерикандық әртістер жиі келіп тұратын, оларға 20-шы ғасырдың басында көптеген басқа орындарда өнер көрсетуге рұқсат берілмеген. Бірақ көптеген шоуларда әртүрлі нәсілдегі актерлер де қатысты. Театр R&B, джаз, блюз және госпел сияқты әртүрлі музыкалық жанрларды ұсынды. Бастапқыда шоулар ревюлерден тұрды, бірақ бұл тез арада би, комедия, музыка және жаңалықтардан тұратын еркін форматқа өзгертілді. Көрсетілімдер варьете шоуларына ұқсас болды, бір бағдарламада алтыдан сегізге дейін нөмірлер болды. Бір апта бойы жеті комедиант немесе музыкант, сегіз әншілер тобы өнер көрсетіп, күніне жетіге дейін қойылым қоятын. Жаңа бастаған әртістер көбінесе ашылу нөмірінен бастап, шоудың жұлдызы болуға ұмтылатын. Аполлоның Карнеги Холлы және Метрополитен Опера Хаусы сияқты бай демеушілері болмағандықтан, оның табысы әр аптадағы қойылымның сәттілігіне тікелей байланысты болды. Қаржыны үнемдеу мақсатында Аполло әртістерге төмен жалақы төледі, оған көптеген жас таланттар қуана келісім берді. Аполлоның жаңаруы Гарлем Ренессансының соңына орай келді. Театр Харлемнің афроамерикандық қауымы үшін мақтан тұтатын орын болды және жиналатын орталық ретінде жиі пайдаланылды. Бір жазушы былай деді: "Харлемдегі шоу-бизнес ортасында [Фрэнк Шиффман] – Құдай еді".

1930 және 1940 жылдар

Аполлодағы алғашқы ірі орындаушы, джаз әншісі және Бродвей жұлдызы Аделаида Холл 1934 жылдың ақпан айында Аполлода өнер көрсетті. Холлдың шектеулі келісімшарт шоуы баспасөз тарапынан жоғары бағаланды, бұл Аполлонның беделін қалыптастыруға көмектесті. Аполлон театры Лео Брехердің Гарлем опера театры және Франк Шиффманның Лафайет театры сияқты басқа да орындардан күшті бәсекелестікке тап болды. Біріншісі – танымал водевиль, ал екіншісі бұл аудандағы негізгі қара театр болып саналды. Коэн келесі айда театрды Гарлем опера театрының операторы – Дуэйн Театр Корпорациясына жалға берді. Коэн 1935 жылдың соңында қайтыс болғаннан кейін Опера үйі кинотеатрға айналды, ал Аполлон сахналық қойылымдарын жалғастырды. «Аполлон» театры «Гарлемдегі жалғыз сахналық шоу» деп қайта аталды. Алғашқы қойылымдар 16 қыздан тұратын хормен қоса өтті, бірақ 1930 жылдардың соңына қарай хор қыздары театр қызметкерлерінің қатарынан шығарылды. «Нью-Йорк Амстердам Ньюс» газеті 1939 жылы «Аполлонды» «елдегі қара орындаушылар басымдықпен өнер көрсететін жалғыз театр» деп сипаттады, осы кезде көптеген басқа орындар әлі де қара орындаушыларға рұқсат бермейтін. 1940 жылдың ортасында «Аполлон» жаңарту жұмыстары үшін уақытша жабылды және қыркүйек айында қайта ашылды. Театр 1941 жылдың ақпан айында алғаш рет музыкалық комедияларды көрсетті. Джаз өнерпаздары. 1940 жылдары «Аполлон» аралас нәсілді көрермендерге тартымды болды; жексенбі күндері көрермендердің төрттен үш бөлігі ақ адамдардан тұратын. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде театр АҚШ қарулы күштерінің мүшелеріне 35 тегін билет ұсынды, ал «Аполлон» әртістері жақын маңдағы Гарлем қорғаныс демалыс орталығында сейсенбі күндері өнер көрсетті. Шиффман 1945 жылдың тамызында театрды уақытша жөндеу жұмыстары үшін жапты. Жобаның құны 45 000 долларды құрады, ол жаңа дыбыс жүйелерін орнатуды, оркестр орнын қайта жаңартуды, әйелдер мен ерлерге арналған демалыс бөлмелерін, қызметкерлердің демалыс бөлмесін және декорацияларды өзгертуді қамтыды. 1949 жылы театр Гарлем Аполлон Реалти Корпорациясына сатылды, бірақ Шиффман мен Брехер «Аполлонды» пайдалануды жалғастырды. Сол жылы олар «Аполлон» театрында Бродвейдің классикалық шоуларын сахналаумен тәжірибе жүргізе бастады. Шиффманның ұлдары Джек пен Роберт 1940 жылдардың соңы мен 1950 жылдардың басында театрда жұмыс істей бастады. Театр сондай-ақ, мамбо сияқты әртүрлі музыкалық жанрларды ұйымдастыра бастады. Егер бас орындаушы өнер көрсетсе, күніне екі қойылым болды, ал қалған уақытта фильмдер көрсетілді. 1955 жылы жабылу кезінде үлкен CinemaScope экраны орнатылды. 1950 жылдардың соңында «Variety» журналы театрды «кейбір актерлеріне әртүрлі әдепсіздіктерге жол беруі үшін» сынға алды. Әдетте, жеті күн бойы күніне бес-алты қойылым қойылды. Дегенмен, Эрта Китт және Самми Дэвис кіші сияқты көптеген танымал қара артистер «қала орталығына бара алмайтын адамдар» үшін үнемі оралды. Роберт Шиффман 1960 немесе 1961 жылы театрдың басқаруын өз қолына алды. 1960 жылдары «Аполлон» театрында R&B-нің танымалдылығы артып кетті. Театр 1960 жылы сәл жаңартылды, ал 1961 жылдың тамызында жаңа дыбыс күшейткіш жабдықтары мен жарықтандыру орнатылды. 1967 жылы вестибюль мен аудитория қайта жаңартылды; жобаны толығымен қара жұмысшылар жүргізді және 50 000 доллар шығын болды. 1964 жылы Азаматтық құқықтар туралы заң қабылданғаннан кейін бизнес төмендеуді бастады, бұл қара нәсілді әртістерге түнгі клубтар мен қонақ үйлерде өнер көрсетуге мүмкіндік берді. «Аполлон» басқа ұқсас орындарға қарағанда кішірек болды; ауданның экономикасы құлдырап кетті; және «Аполлон» басқа танымал орындардың жанында орналасқан жоқ. Басқа мәселелердің ішінде қылмыстың өсуі туралы пікірлер де болды. «Аполлон» 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында төмендеуді жалғастырды. Шиффман отбасы 1960 жылдары «Аполлонды» қара кәсіпкерлерге сатуды көздеді, ақ театр операторларынан бірнеше сатып алу ұсыныстарын қабылдамады. Сол уақытта «Аполлон» әр түн сайын салт-дәстүрлі шоулар өткізді және демалыс күндері көбінесе толып тасты. 1972 жылы «Нью-Йорк Амстердам Ньюс» газетінің редакторы Кларенс Б. Джонс бастаған инвесторлар тобы театрды сатып алуға қызығушылық білдірді, бірақ пайыздық мөлшерлемелер күрт өскенде келісім тоқтатылды. 1973 жылы жылына 42 мен 45 апталық тікелей эфирлік шоулар өтті. «Аполлон» тікелей эфирлік шоулар кестесін жылына 20-22 аптаға дейін қысқартуға мәжбүр болды, бұл театрдың ең жақсы кезеңінде ұсынылған 45-50 аптаның жартысынан да аз. Ақша жинау үшін Роберт Шиффман қара нәсілді актерлер қатысатын фильмдерді алғашқы рет көрсетуді қалады, бірақ Манхэттендегі басқа театрлардың бәсекесіне тап болды. «Аполлон» менеджерлері 1975 жылы бірнеше ірі газеттерде сату туралы жарнамалар жариялады. 1970 жылдардың ортасында «Аполлон» эксклюзивті түрде фильмдер мен қасиетті хор өнерпаздары үшін пайдаланылды және 1976 жылдың қаңтарында жабылды. Роберт Шиффман ескі театрды 3000 орындық жаңа орынмен алмастыруды қарастырды. «Аполлонның» жабылу кезінде бұрыннан зардап шеккен орындықтар мен декорациялар одан әрі бүлінді, жарылған су құбырлары сахнаны қиратты. Олар театрдың алғашқы қара иелері болды. Жаңа иелердің арасында Рич және Элмер Т. Моррис болды. Топ «Аполлонды» жаңартуға 250 000 доллар жұмсады, ол дыбыс жүйесін ауыстыруды, сахна аймақтарын жаңартуды және вестибюльді жабдықтауды қамтыды. және резервтелген орынды қосты. Перкуссияшы Ральф Макдональдтың өнерімен ашылуы техникалық мәселелерге толы болды. Ашылғаннан кейін бірнеше ай ішінде «Аполлон» көптеген өнерпаздарды қабылдады және орташа сәттілікке жетті. Театр операторлары Элмер Моррис есірткі саудасымен айыпталғаннан кейін 1981 жылдың мамырында банкроттыққа өтініш берді.

The first major performer at the Apollo, jazz singer and Broadway star Adelaide Hall, appeared at the Apollo in February 1934. Hall's limited engagement show was highly praised by the press, which helped establish the Apollo's reputation. The Apollo Theatre had vigorous competition from other venues, namely Leo Brecher's Harlem Opera House and Frank Schiffman's Lafayette. The former had been a popular vaudeville venue, while the latter had previously been the neighborhood's predominant black theater. and Cohen leased the theater the next month to the Harlem Opera House's operator, Duane Theater Corporation. After Cohen died in late 1935, the Opera House became a movie theater, while the Apollo continued to present stage shows. The Apollo was rebranded as "The Only Stage Show in Harlem". Early shows were accompanied by a chorus line of 16 girls, the chorus girls were no longer employed at the theater by the late 1930s. The New York Amsterdam News described the Apollo in 1939 as "the only theatre in the country where Negro performers are predominantly featured", at a time when many other venues still did not allow black performers. The Apollo temporarily closed in mid 1940 for upgrades, reopening that September. The theater began showing musical comedies for the first time in February 1941. Jazz performances

The Apollo appealed to mixed race audiences in the 1940s; on Sundays, as much as four fifths of the audience were white. During World War II, the theater offered 35 free tickets to members of the U. S. armed forces, and entertainers at the Apollo performed at the nearby Harlem Defense Recreation Center on Tuesday nights. Schiffman closed the theater temporarily for renovations in August 1945. The project cost $45,000 and entailed new sound systems, a remodeled orchestra pit, women's and men's lounges, a staff recreation room, and modifications to decorations. The theater was sold in 1949 to the Harlem Apollo Realty Corporation, although Schiffman and Brecher continued to operate the Apollo. That year, they began experimenting with staging Broadway class shows at the Apollo. Schiffman's sons Jack and Robert began working at the theater in the late 1940s and early 1950s. The theater also began hosting different musical genres such as mambo There were often two shows a day if a headliner was performing, and it showed movies at other times. a large CinemaScope screen was installed during one such closure in 1955. By the late 1950s, Variety magazine criticized the theater for "allowing some of its actors to carry on with assorted vulgarisms". A typical booking consisted of five or six performances per day for seven days. Even so, many popular black artists such as Eartha Kitt and Sammy Davis Jr. regularly returned for "the folks who can't make it downtown". Robert Schiffman took over the theater's management in 1960 or 1961. The 1960s saw the rising popularity of R&B at the Apollo, The theater was renovated slightly in 1960, and new sound amplification equipment and lighting was added in August 1961. The lobby and auditorium were renovated in 1967; the project was conducted almost entirely by black workers and cost $50,000. Business began to decline after the Civil Rights Act of 1964 was passed, allowing black entertainers to perform in nightclubs and hotels. The Apollo was smaller than similar venues; the neighborhood's economy was in decline; and the Apollo was not near other popular venues. Other issues included a perception of rising crime The Apollo continued to decline through the late 1960s and early 1970s. The Schiffman family was looking to sell the Apollo to black entrepreneurs in the 1960s, having rejected several purchase offers from white theatrical operators. During that time, the Apollo continued to host variety shows every night and was often sold out during weekends; In 1972, a group of investors led by New York Amsterdam News editor Clarence B. Jones expressed interest in buying the theater, but the deal was canceled when interest rates increased sharply. As late as 1973, it had between 42 and 45 weeks of live shows annually, The Apollo had been forced to cut back its schedule of live shows to 20–22 weeks per year, less than half of the 45–50 weeks that the theater had presented in its peak. To raise money, Robert Schiffman wanted to show first runs of films featuring black actors but faced competition from other Manhattan theaters. The Apollo's managers began running for sale advertisements in several major papers in 1975. The Apollo was used exclusively for movies and gospel shows in the mid 1970s and was closed in January 1976. Robert Schiffman considered replacing the existing theater with a new 3,000 seat venue, During the Apollo's closure, the already dilapidated seats and decorations continued to decay, and burst water pipes destroyed the stage. who became the first black owners of the theater. The new owners included Rich and Elmer T. Morris The group spent $250,000 renovating the Apollo, which entailed replacing the sound system, renovating backstage areas, and furnishing the lobby. and added reserved seating. with a performance by percussionist Ralph MacDonald that was beset by technical issues. In the months after it reopened, the Apollo hosted numerous acts and was moderately successful. The theater's operators filed for bankruptcy in May 1981 after Elmer Morris's arrest on drug charges.

Саттон операциясы

Перси Э. Саттонға тиесілі Inner City Broadcasting компаниясы 1981 жылдың соңында театрды сатып алуға келісім берді; ол 220 000 доллар төледі. Саттон су басқан жертөледе "тарақандар, өлген егеуқұйрықтар, жүзіп жүрген егеуқұйрықтар" болғанын еске алды. Inner City театрының заңды иесі – Apollo Theatre Investor Group компаниясының 81 пайызын сатып алды, ал Саттон топтың қалған 19 пайызына ие болды. Сол жылдың ортасында театрдың мәдени ескерткіш статусы бойынша тыңдаулар өтті. Сол шілдеде штат қызметкерлері коммерциялық емес New York Landmarks Conservancy ұйымы театр туралы есеп дайындағаннан кейін, театрды Ұлттық тарихи орындар тізіміне (NRHP) енгізуді ұсынды. 1983 жылдың маусым айында «Аполлон» театрының фасады мен ішкі кеңістігі Нью-Йорк қаласының мәдени ескерткіштері деп жарияланды. Театр 1983 жылдың қараша айында NRHP тізіміне қосылды; NRHP тізімі 1984 жылдың маусым айында ресми күшке енді.

Бастапқы жөндеу

Саттон бастапқыда Аполлонды жаңартуға 5,7 миллион доллар жұмсауды көздеді. 1982 жылдың ортасында театр студиясынан бағдарламаларды тарату үшін «Аполлон ойын-сауық телеарнасы» құрылды. 1982 жылдың мамыр айында Гарлем қалалық даму корпорациясы (HUDC) театр үшін 1 миллион доллар грант жариялады. 1982 жылдың шілдесінде қайта ашылу мерзімі жобаның күрделілігіне байланысты кейінге қалдырылды. Сол жылдың қыркүйек айында АҚШ федералды үкіметі қала үкіметіне 1,5 миллион долларлық қала дамуы бойынша грант берді, ол ақшаны Аполлон операторларына берді. Қаланың өнеркәсіптік даму агенттігі сондай-ақ 2,8 миллион доллар облигация шығарды. Перси Саттон мен оның ағасы Оливер 6,8 миллион доллардың қалған бөлігін өздері жинап алуды қалаған. Осыған қарамастан, қала әкімі Эд Кох жөндеу жұмыстары жалғасатынына сенімді екенін білдірді. Қайта жаңарту 1983 жылдың мамыр айында мемлекеттік UDC театрға 2,5 миллион доллар беруге келіскеннен кейін қайта басталды; бұл қаржыландыру болмаса, Apollo Theatre Investor Group жобаны толығымен тоқтатқан болар еді. Саттон театр ғимаратын және оның астындағы жерді Нью-Йорк штатының үкіметіне тапсырды, өйткені ол 9 миллион доллар мемлекеттік грант алғысы келді. Саттон ақырында несие берушілердің консорциумынан 10 миллион доллар алды. Құрылыс жұмыстарының аяқталуы тағы да кешіктірілді, ал құрылыс менеджментінің бір фирмасы жұмысты бастамай тұрып-ақ 800 мың долларға жуық шығынға ұшырады. Театрға кондиционер мен лифт орнатылды, сондай-ақ жаңа жарық, дыбыс жүйесі, киім киетін бөлмелер мен қайта өңделген ішкі бөлмелер берілді. Аполлонның оралуын жарнамалау үшін Саттон театрды жөндеу кезінде бірнеше іс-шара үшін қысқа уақытқа қайта ашты. Бұл 1983 жылдың қарашасында AUDELCO сыйлықтарын, сол жылдың желтоқсан айында Аматорлық түнді және 1984 жылдың маусым айында ревюді қамтиды. Саттон театрды айына бір рет пайдалануға 72000 доллар кететінін есептеп шығарды. Бұл банк жалпы қаржыландыру көлемін 6 миллион долларға жеткізді. Бірінші кезеңнің жалпы құны 5,5 миллион долларды құрады. Жергілікті тұрғындар «Аполлон» ғимаратының жөндеу жұмыстары 125-ші көшедегі көршілес аумақтың қайта жаңғыруына ықпал етеді деп үміттенген. Жаңадан бағышталған кезде студияның құрылысы аяқталмаған болатын. Қайта жаңғырған театрда аралас нәсілдің би тобы да болды, Саттонның айтуынша, бұл «мұнда әркімді құттықтаймыз» деген хабарды жіберуді білдірді. Екі айдан кейін Нью-Йорк Амстердам Ньюс газетінде бұл жұмыс 1986 жылдың соңына дейін жалғасатыны туралы хабарланды. 1988 жылдың ортасына дейін барлық нысандар толықтай аяқталмаған, ал жөндеу 20 миллион долларға созылды. Саттонның несие берушілері оған 1992 жылға дейін қарыздарды төлеуді кейінге қалдыруға рұқсат берді, ол пайда табуға тырысты. Бірақ 1991 жылға дейін тек бір ғана синдикаттық бағдарлама жасалды. «Аполлон» 1990 жылға қарай жылына 2,4 миллион доллардан шығып, келесі жылы 2,1 миллион доллардан шығып қалады деп болжанып отырды. 1991 жылы Newsday басылымы бұл топтың ешқашан ресми есептік кітап жүргізбегенін, бұл оның қаржылық мәселелерін нашарлатқан болуы мүмкін деп хабарлады. Саттон театрдың жұмысын жаңа коммерциялық емес ұйымға беруді қарастырды, бұл оған 6 миллион долларға кетеді. Аполлонға қара қауымдары бар үш жүз шіркеу де қайырымдылық жасады, ал Мемлекеттік Ассамблеяның мүшесі Джеральдин Л. Дэниелс Жазу академиясынан Гремми сыйлығын сонда өткізуді қарастыруды өтінді. 1991 жылдың шілдесінде Apollo Theatre Investor Group театрдың жұмысын басқару үшін коммерциялық емес ұйым құрды.

Sutton initially intended to spend $5.7 million on renovating the Apollo, The Apollo Entertainment TV Network was formed in mid 1982 to broadcast programs from the theater's studios. The Harlem Urban Development Corporation (HUDC) announced a $1 million grant for the theater in May 1982. The original reopening date of July 1982 was postponed due to the complexity of the project, That September, the U. S. federal government gave a $1.5 million Urban Development Action Grant to the city government, which lent the money to the Apollo's operators. The city's Industrial Development Agency also issued $2.8 million in bonds to fund the construction of a recording studio. Percy Sutton and his brother Oliver wished to raise the rest of the $6.8 million cost by themselves. Despite this, mayor Ed Koch expressed optimism that the renovation would continue. The renovation was restarted in May 1983 after the state UDC agreed to give the theater $2.5 million; without this funding, the Apollo Theatre Investor Group would have canceled the project entirely. Sutton transferred the theater building and underlying land to the New York state government, as he wished to receive a $9 million state grant. Sutton ultimately obtained $10 million from a consortium of lenders. The renovation experienced more delays, and a construction management firm incurred nearly $800,000 in charges before work had even started. Air conditioning and an elevator were added, and the theater also received new lights, sound systems, and dressing rooms and a restored interior. To advertise the Apollo's return, Sutton briefly reopened the theater for several events during its renovation. These included the AUDELCO awards in November 1983, an Amateur Night that December, and a revue in June 1984. Sutton estimated that it cost $72,000 just to operate the theater once a month. that bank had provided $6 million in total funding. The first phase cost $5.5 million in total. Local residents hoped that the Apollo's renovation would spur a revival of the neighboring stretch of 125th Street. At the time of the rededication, the recording studio was not complete. The revived theater also had a mixed race dance company, which according to Sutton was intended to "send a message that everyone is welcome here". the New York Amsterdam News reported two months later that the work would last until late 1986. The facilities were not all complete until mid 1988, and the renovation ended up costing $20 million. Sutton's lenders allowed him to defer payments on the loans until 1992 while he tried to make a profit. but only one syndicated program was created through 1991. The Apollo was losing $2.4 million a year by 1990 and was predicted to lose $2.1 million over the next year. Newsday reported in 1991 that the group had never kept a formal ledger, which may have worsened its financial issues. Sutton considered transferring the theater's operation to a new nonprofit organization, which would cost him $6 million. Three hundred churches with black congregations also donated to the Apollo, and State Assembly member Geraldine L. Daniels asked the Recording Academy to consider hosting the Grammy Awards there. By July 1991, the Apollo Theatre Investor Group was creating a nonprofit to take over the theater's operation.

Аполлон театры қоры

1991 жылдың қыркүйегінде Нью-Йорк штатының қалалық даму корпорациясы (UDC) «Аполло» театрын сатып алып, оның басқаруын коммерциялық емес «Аполло» театр қорына (ATF) жүктеді. Келісімнің бір бөлігі ретінде «Мануфактурерс Хановер» компаниясы 2,9 миллион долларлық төленбеген ипотекалық төлемдерді кешіруге келісті. Бұдан өзге, мемлекеттік UDC 7,67 миллион долларлық грантты қайта құруға келісті, Саттон театрмен ақысыз кеңесші ретінде қатысып жүрді, ал «Иннер-Сити» «Аполло» үшін жылына 500 000 долларлық радио жарнамасын ұсынды.

1990 жылдар

ATF 1992 жылдың қыркүйегінде театрды өз бақылауына алды, бірақ 1996 жылы ескерткіш тақтасы ұрланды. Леон Даниял қорының директоры болып тағайындалды. Қор көрнекті афроамерикандық өнерпаздарды тартуға және театрдың қарызын төмендетуге ұмтылды. 1993–1994 жылдардағы алғашқы маусымында ATF негізгі және кіші залдардағы қойылымдарға субсидия берді, сондай-ақ жас өнерпаздарды тарту үшін «Қоғамдық өнер» бағдарламасын іске қосты. Бұған қоса, жергілікті WPIX телеарнасы «Аполлодан» жаңалықтарды көрсетуге кірісті, ал театрдың өзі ай сайын 12 шара өткізіп, 17 000 көрермен қабылдады. Грейс Блейк 1996 жылы ATF директоры болды. 1990 жылдардың соңында ATF театрды қалпына келтіру үшін 30 миллион доллар жинауға кірісті. Сол кезде «Иннер-Сити» компаниясы «Аполло» атауын пайдаланғаны үшін ATF-қа қанша қарыз екендігі туралы дау болды. 1998 жылға қарай «Аполло» әуесқойлар кештерінен басқа уақытта көбінесе бос тұрды және физикалық тұрғыдан тозуға ұшырады. Театрдағы тағы бір маңызды шара – «Аполлодағы шоу-бағдарлама», ал қалған уақытта театр басқа шараларға жалға берілді. Ол кездегі бас прокурор Деннис Вакко қорының директорлар кеңесін тиімсіз басқарды деп айыптап, 10 мүшеден тұратын кеңестің алты афроамерикандық мүшесіне, оның ішінде төраға Чарльз Ренгелге қарсы сотқа шағымданып берді. Вакко сондай-ақ судьядан театрды банкротқа салуды сұрады. 1999 жылдың басында Time Warner компаниясы «Аполлоның» басқармасын өз қолына алуды қарастырды, ал штат билігі Time Warner басқарманы өз бақылауына алып, Ренгелді төрағалықтан шеттетуге келіссе, сот процесін тоқтатуға дайын еді. Тамыз айында Time Warner 500 000 доллар көмектесті және ATF басқармасын 19 мүшеге дейін кеңейтті; келісім Ренгел төрағалықтан кеткеннен кейін күшіне енеді. Ренгел бастапқыда орнынан бас тартты, бірақ қыркүйек айында Осси Дэвис жаңа төраға болып тағайындалды. 1999 жылдың соңында Спитцер кеңсесінің сот процесін тоқтатты, ал губернатор Джордж Патаки «Аполлоға» 750 000 доллар грант берді. Time Warner телешоулар, төлемақымен көрсетілетін бағдарламалар және концерттер сияқты шаралар өткізуді жоспарлаған.

The ATF took over the theater in September 1992. although the plaque was stolen in 1996. Leon Denmark was appointed as the foundation's director. The foundation sought to attract notable black performers and to reduce the theater's debts. During its first operating season in 1993–1994, the ATF subsidized performances at the main auditorium and a smaller auditorium, and it launched the Community Arts Program to attract less experienced entertainers. In addition, local TV station WPIX began broadcasting events from the Apollo. while the theater itself had 12 events per month, attracting 17,000 guests. Grace Blake became the ATF's director in 1996. The ATF began raising $30 million for the theater in the late 1990s, At the time, there was a dispute over how much Inner City owed the ATF for the use of the Apollo's name. The Apollo was mostly empty by 1998, except on Amateur Nights, and it was physically deteriorating. The only other major show at the theater was Showtime at the Apollo, and the Apollo was rented out for other events for the rest of the time. Then–attorney general Dennis Vacco accused the foundation's board of directors of mismanagement and sued the six black members of the 10 member board, including chairman Charles Rangel. Vacco also unsuccessfully requested that a judge place the theater into receivership. Rangel and Sutton denied Vacco's accusations, By early 1999, Time Warner was considering taking over the Apollo's board, and the state government was willing to drop the lawsuits if Time Warner took over the board and ousted Rangel as chairman. That August, Time Warner donated $500,000 and expanded the ATF's board to 19 members; the agreement would go into force when Rangel resigned as chairman. Rangel initially refused to step down, but Ossie Davis was ultimately appointed as the new chairman that September. Spitzer dropped his office's lawsuits in late 1999, and governor George Pataki approved a $750,000 grant for the Apollo. Time Warner planned to host events such as TV specials, pay per view shows, and concerts there.

2000 жылдар

2000 жылы Time Warner Аполлонды толыққанды жаңартуды жоспарлады, бірақ бұл Time Warner-дің Блейкті ATF директоры лауазымынан алмастыру мәселесі бойынша туған ішкі дауларға байланысты кешіктірілді. ATF кеңесі жөндеу жұмыстарын жүргізу үшін Caples Jefferson Architects компаниясын шақырды, ал New York Landmarks Conservancy театрының жағдайы туралы есеп дайындады. Осы кезде жылдық қолдау 115 000 адамды немесе 6,5 миллион долларды құрады. ATF сондай-ақ көршілес Victoria Theater-ді 99 жылға жалға алып, Victoria-ға кеңейтуді қалаған, бірақ бұл жаңарту құнын шамамен 200 миллион долларға дейін арттыруы мүмкін еді. Coca-Cola компаниясы сол жылдың тамызында ATF-пен он жылдық демеушілік келісіміне қол қойды, ал Harlem Dance Theatre да сол жылы Аполлонмен серіктестік құрды. 2001 және 2003 жылдар аралығында театрдың жылдық бюджеті 3 миллион доллардан 10 миллион долларға дейін өсті, сонымен қатар театр мюзиклдер, гала-кештер және қайырымдылық шараларын өткізе бастады. Жаңартудың бірінші кезеңі фасадын және шамды қалпына келтіруді қамтыды. Сол жылдың шілдесінде ATF театрды сегіз айға жабуды жоспарлап отырғанын хабарлады. Davis Brody Bond және Beyer Blinder Belle компаниялары реставрациялық архитекторлар ретінде тағайындалды, ал жергілікті Bordy Lawson Associates және Jack Travis Architect фирмалары жаңартудың басқа бөліктерін жобалады. ATF 2000-жылдардың ортасында Victoria-ны жаңарту бойынша тағы бір ұсынысқа қатысты, бірақ бұл ұсыныс сәтсіз аяқталды. 2005 жылы ATF жылдық көктемгі қайырымдылық шарасын іске қосты. Фасадты жаңарту сол жылдың желтоқсан айында аяқталды. Жаңартудың бірінші кезеңі сахнаны және гримерлік бөлмелерді ауыстыруды да қамтыды. Театрдың тарихы мен өнері туралы білу үшін көптеген туристер келді, бірақ Аполлон әлі де шаралар мен қойылымдар өткізіп, Harlem тұрғындары үшін маңызды жиналатын орын болып қала берді. Жазықтар, қабырғалар және басқа да интерьер элементтері жаңартудың екінші кезеңінде қалпына келтірілуге тиіс болды. 2008 жылдың басына қарай ATF жобаның бірінші кезеңі үшін 51,5 миллион доллар жинады және екінші кезеңі үшін тағы 44,5 миллион доллар жинауды жоспарлады. Лобби 2009 жылы кеңейтілуі керек еді, бұл театрдың бірнеше айға жабылуына себеп болар еді. Сондай-ақ, вестибюльді қайта жабу, аудиторияның интерьерін қалпына келтіру және атақтың аллеясын құру қажет болды. Сонымен қатар, екінші қабатта көп мақсатты кеңістік құрылатын болды. Аполлон көптеген жекелеген донорлардан қаржы алғанымен, Procope театрдың бағдарламасын кеңейтуге, сондай-ақ Apollo Theater Spring Gala-ға назар аударуға шешім қабылдады. 2010 жылдың мамырында театр сыртында Аполлонның даңқ залына енген өнер шеберлерін құрметтеу үшін атақтың аллеясы ашылды. Сол жылы ATF кеңесін 27 мүшеге дейін кеңейтуге шешім қабылдады. 2011 жылы ATF 35 жылдан бері бос тұрған көршілес Showman's Cafe клубының ғимаратына кеңейтуді жоспарлады және жобаға 12 миллион доллар жинауға тырысты. Фонд "Әуесқой түндері" веб-сайтын жаңартты, метро жүйесінде жарнамалар орналастырды, "Әуесқой түндері" үшін мобильді қосымша жасады және алуан түрлі өнерпаздарды шақырды. ATF 2014 жылы 21 ғасырлық Аполлон кампаниясын іске қосты, мақсаты 20 миллион доллар жинау болды; сол кезде 10 миллион доллар жиналған еді. Бұл соманың төрттен үш бөлігі бағдарламаны кеңейтуге, 4 миллион доллары резервтік қорға, ал 1 миллион доллары шағын жақсартуларға жұмсалатын болды. 2010 жылдардың ортасына қарай ATF-тың қаржылық жағдайы тұрақтанды, жылдық операциялық бюджеті 13,2 миллион долларды құрады, ал ұйымда 30 сенімді адам болды, бұл 2009 жылмен салыстырғанда алтыға артық. Аполлонға келуші туристердің саны да артты; мысалы, 2013 жылы "Әуесқой түндері" 60 000 көрерменді тартты, олардың жартысына жуығы туристер болды. 2018 жылы қор Victoria Theater-дің үшінші және төртінші қабаттарында 199 орындық және 99 орындық екі зал салуды жоспарлап отырғанын хабарлады. Театр 2021 жылдың тамызына дейін қайта ашылмады. ATF 2021 жылдың соңында Victoria Theater-дегі залдарды келесі жылы ашатынын мәлімдеді. АТФ басқаратын кеңсе кеңістігін де қамтитын Victoria Theater-ге кеңейту Harlem-де туризмге қызығушылықтың артуы кезінде жүзеге асты. ATF өкілдері 2022 жылдың қазанында 2024 жылдың басында бастапқы театрының жаңартылатынын хабарлады, бұл негізгі залдың алты айға жабылуын талап етеді. Жобаға фасадының қалпына келтіру, вестибюльді кеңейту, орындықтарды, жарықтандыруды, дыбыс жүйелерін, дәретханаларды және дыбыс сахнасын жаңарту кірді. Театр өзінің капиталдық кампаниясы үшін 63 миллион доллар жинады және жаңарту аяқталғаннан кейін Apollo Performing Arts Center деп аталатын болды. Procope 2022 жылдың соңында келесі маусымда Аполлон директоры лауазымынан кететінін хабарлады. 2023 жылдың басында Apollo Victoria Theater-дегі 99 орындық зал Procope-тің құрметіне аталды. Сол маусымда Michelle Ebanks Аполлон директоры болып тағайындалды. 2024 жылдың наурызында Apollo Stages at the Victoria ашылды; ол вестибюль, кеңселер және екі қосымша сахнадан тұрды.

By 2000, Time Warner planned to fully renovate the Apollo, but this was delayed by internal disputes over whether Time Warner should replace Blake as the ATF's director. The ATF's board hired Caples Jefferson Architects to design the renovation, and the New York Landmarks Conservancy created a report on the theater's condition. when annual patronage totaled 115,000. or $6.5 million. The ATF also wished to lease the neighboring Victoria Theater for 99 years and expand into the Victoria, although this was expected to inflate the cost of the renovation to almost $200 million. The Coca Cola Company signed a ten year sponsorship agreement with the ATF that August, and the Dance Theatre of Harlem also partnered with the Apollo that year. Between 2001 and 2003, the theater's annual budget increased from $3 million to $10 million, and the theater began to host events such as musicals, galas, and fundraisers. The first phase of renovation involved restoration of the facade and marquee, That July, the ATF announced that it planned to close the theater for eight months. Davis Brody Bond and Beyer Blinder Belle were hired as restoration architects, while local firms Bordy Lawson Associates and Jack Travis Architect designed other parts of the renovation. The ATF was involved in another proposal to renovate the Victoria in the mid 2000s, but this proposal was unsuccessful. The ATF launched an annual spring benefit in 2005 to raise money. The renovation of the facade was finished that December, The first phase of the renovation also included replacing the stage and dressing rooms. many tourists visited the theater just to tour it or learn its history, but the Apollo still hosted events and performances, and it remained an important gathering space for Harlem's residents. The ceilings, walls, and other interior decorations were to be restored in the second phase of renovations. by the beginning of 2008, the ATF had raised $51.5 million for the project's first phase and was planning to raise another $44.5 million for the second phase. The lobby would be expanded by , which would have required that the theater be closed for several months in 2009. The work also entailed recladding the lobby, restoring the auditorium's decorations, and adding a walk of fame. In addition, a multi purpose space would have been established on the second floor. Although the Apollo was receiving many grassroots donations, Procope had decided to focus on expanding the theater's programming; as well as the Apollo Theater Spring Gala. A walk of fame was dedicated outside the theater in May 2010, recognizing performers in the Apollo Legends Hall of Fame. That year, the ATF decided to expand its board to 27 members. By 2011, the ATF was looking to expand into the site of the neighboring Showman's Cafe club, which had been vacant for 35 years, and was looking to raise $12 million for the project. The foundation revamped the Amateur Nights website, placed advertisements in the subway system, developed a mobile app for Amateur Nights, and invited a more diverse slate of performers. The ATF launched the 21st Century Apollo Campaign in 2014, seeking to raise $20 million; at the time, it had raised $10 million. Three fourths of this amount was to be used to expand programming, $4 million would be raised for a reserve fund, and $1 million would be raised for smaller improvements. By the mid 2010s, the ATF's finances had stabilized, with an annual operating budget of $13.2 million, and the organization had 30 trustees, six more than in 2009. A growing number of tourists were visiting the Apollo as well; for instance, Amateur Nights had attracted 60,000 viewers in 2013, of which nearly half were tourists. The foundation announced in 2018 that it would build two auditoriums, one with 199 seats and another with 99 seats, on the third and fourth stories of the Victoria Theater. and did not reopen until August 2021. The ATF announced in late 2021 that they would open the auditoriums in the Victoria Theater the next year. The expansion into the Victoria Theater, which also included office space operated by the ATF, occurred amid increased interest in tourism in Harlem. ATF officials announced in October 2022 that they would renovate the original theater in early 2024, which would require that the main auditorium be closed for six months. The project included a restoration of the facade; expansion of the lobby; and upgrades to the seating, lighting, sound systems, restrooms, and soundstage. The theater had raised $63 million for its capital campaign and was planned to be renamed the Apollo Performing Arts Center when the renovations were completed. Procope announced in late 2022 that she would step down as the Apollo's director the following June. The 99 seat performance space in the Apollo Victoria Theater was renamed after Procope in early 2023. That June, Michelle Ebanks was appointed as the Apollo's director. The Apollo Stages at the Victoria opened in March 2024; it consisted of a lobby, offices, and two additional stages.

Бағдарламалау және басқару

Apollo Theater Foundation, 1991 жылы құрылған 501(c)(3) коммерциялық емес ұйым. 2023 жылдың маусым айында аяқталған қаржы жылында ұйым 4 507 683 доллар табыс және 9 935 823 доллар шығыс тіркеді.

Аполлодағы әуесқойлық түн

Аматорлық түн алғаш рет 1934 немесе 1935 жылы ұйымдастырылды. Шифман Лафайет театрында аматорлық түнді енгізді, онда Ральф Купер Гарлемнің Аматорлық сағатын өткізді; Аполлода Аматорлық түндер әр сәрсенбі күні кешке өткізілді. Көрермендердің құрамында барлық нәсіл өкілдері болды. 1990 жылға дейін Аматорлық түндер көбінесе төрт сағатқа дейін созылып, 30-ға жуық өнерпаз қатысты. АТФ «Аполлонды» басқарғаннан кейін, Аматорлық түндерді бір түнге 12 өнерпазға дейін қысқартты. Аматорлық түндердегі қойылымдар 1987 жылдан 2008 жылға дейін және 2018 жылы қайта жаңғырылған «Аполлодағы шоу-тайм» телесериалында көрсетілді. Дәстүр бойынша, көптеген қатысушылар сәттілік үшін сахнадағы бір тұтқырды сүртеді; Бұл «Үміт ағашы» деп аталатын тұтқыр бастапқыда Харлемдегі Жетінші даңғылдың орталық бөлігіне отырғызылған. Әр кештен кейін бір жеңімпаз және үш жүлдегер анықталады. Аматорлық түндердің алғашқы жеңімпаздары келесі аптада «Аполлода» өнер көрсетуге шақырылды. «Атқарушы», қолында шүбірге ұстап, нашар өнер көрсеткен өнерпаздарды сахнадан ығыстырып жіберетін. Ол орындық, доп, тоқмақ немесе қару-жарақ сияқты басқа да заттарды қолдануы мүмкін. Элла Фицджеральд, The Jackson 5, Сара Вон, Фрэнки Лаймон, Кинг Кертис, Уилсон Пикетт, Рут Браун, Глэдис Найт, Смоки Робинсон, сондай-ақ театр тарихын көрсететін естеліктер. АТФ 2007 жылы Verizon Foundation-мен серіктестік құрып, жергілікті студенттерге театр тарихы туралы білім берді, ал 2012 жылы өнерпаздар үшін шеберлік кластарын өткізе бастады. COVID-19 пандемиясына дейін АТФ жыл сайын 20 000 балаға білім беру бағдарламаларын ұйымдастырды. 2010 жылы драматург Кит Йозеф Адкинс «Аполло» театрында «Жаңа қара фестивалі» атты жыл сайынғы шараны ұйымдастырды, ол қара драматургтардың театрлық туындыларын көрсетеді. АТФ 2020 жылы Эндрю В. Меллон және Форд қорынан 3 миллион долларлық грант алғаннан кейін Apollo New Works бағдарламасын іске қосты. Apollo New Works қара суретшілердің музыкалық, театрлық немесе би қойылымдарын көрсетуге бағытталған; әр жыл сайын резидент-суретшілер тобы таңдалады. АТФ және Біріккен таланттар агенттігі 2021 жылы келісімге келді, бұл UTA-ға «Аполлода» түсірілген фильмдерді, телешоуларды және басқа да шараларды насихаттауға мүмкіндік берді. 2023 жылдың қазіргі күніне дейін «Аполло» жылына 20 000-нан астам адамға қашықтықтан және тікелей семинарлар мен бағдарламаларды ұсынады. 2008 жылы Колумбия ауызша тарих зерттеу орталығымен бірлесіп, АТФ тарихи құжаттардың, фотосуреттердің және басқа да медиа материалдардың архивін құрып, ауызша тарих жобасын бастады. Smokey Robinson, Leslie Uggams және Fred Wesley сияқты ондаған өнерпаздар жоба үшін сұхбат берді.

Amateur Night was first hosted in 1934 or 1935 Schiffman had introduced an amateur night at the Lafayette Theater, where Ralph Cooper had hosted Harlem Amateur Hour; At the Apollo, Amateur Nights were held every Wednesday evening The shows attracted audiences of all races. Until the 1990s, Amateur Nights often ran for up to four hours and hosted as many as 30 performers. After the ATF took over the Apollo, it shortened Amateur Nights to about 12 performers per night. Amateur Nights performances were showcased in the TV series Showtime at the Apollo, which ran from 1987 to 2008 and was relaunched in 2018. Traditionally, many contestants would rub a stump on the stage for good luck; this stump, known as the Tree of Hope, was originally planted in the median of Seventh Avenue in Harlem. A winner and three runners up are selected after each show. Early winners of Amateur Nights were invited to perform at the Apollo the following week;

The "executioner", holding a broom, would sweep Amateur Night performers off the stage if they were performing poorly. The executioner might also use other objects, such as a chair, balls, gavels, or weapon props. Ella Fitzgerald, The Jackson 5, Sarah Vaughan, Frankie Lymon, King Curtis, Wilson Pickett, Ruth Brown, Gladys Knight, Smokey Robinson, as well as memorabilia representing the theater's history. The ATF formed a partnership with the Verizon Foundation in 2007 to teach local students about the theater's history, and it began hosting the Master Class Series for performers in 2012. Before the COVID 19 pandemic, the ATF curated numerous education programs that taught 20,000 children annually. In 2010, playwright Keith Josef Adkins launched New Black Fest at the Apollo, an annual event that showcases theatrical works by black playwrights. The ATF launched the Apollo New Works program in 2020 after receiving $3 million in grants from the Andrew W. Mellon Foundation and Ford Foundation. Apollo New Works is intended to showcase musical, theatrical, or dance performances by black artists; a set of artists in residence is selected every year. The ATF and the United Talent Agency signed an agreement in 2021 to allow the UTA to promote films, TV shows, and other shows produced at the Apollo. as of 2023, the Apollo presents both remote and in person workshops and programs to over 20,000 people per year. In partnership with the Columbia Center for Oral History Research, in 2008, the ATF assembled an archive of historical documents, photographs, and other media and launched an oral history project. Dozens of performers, including Smokey Robinson, Leslie Uggams, and Fred Wesley, gave interviews for the project.

Концерттер

Театрдың кейбір концерттері ерекше назар аударды. Мысалы, 1971 жылы Арета Франклин толық сатылған залға өнер көрсетті, ал Боб Марли мен The Wailers 1979 жылы «Survival Tour» аясында концерт берді. Поп жұлдызы Майкл Джексон 2002 жылы Аполлода тегін концерт өткізіп, АҚШ Демократиялық партиясына 2,5 миллион доллар жинады; бұл оның Аполлодағы соңғы өнер көрсетуі болды. Сонымен қатар, 1986 жылы Ширли Цезарь мен Кларк сестері Біріккен Негр Колледждері қоры үшін госпел концертін өткізді. 1993 жылдан бастап театр өзінің Даңқ залына қаржы жинау мақсатында концерттер ұйымдастырды.

Билеу

Театрда сондай-ақ Берри ағайындары, Николас ағайындары, Бак пен Бубблз және Божанглз Робинсон сияқты стэп бишілер де өнер көрсетті. Аполлода өнер көрсеткен басқа бишілердің ішінде Кармен Де Лавальде және Джеффри Холдер де болды. Би өнері кейінгі жылдары да Аполлода жалғасты, мысалы, 1990 жылы Аполлода стэп би фестивалі өтті. 2011 жылдан бастап Балет Испанико Аполлода тұрақты түрде өнер көрсетіп келеді.

Журналдар мен заңды театр

"Аполлон" театрында көптеген ревюлер мен театрлық қойылымдар өтті. Олардың ішінде 1930 жылдары ақ және қара терілі артистердің қатысуымен танымал болған ревю, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қара солдаттарды құрметтеу мақсатында өткізілген шара, сондай-ақ боксшы Рэй Робинсон, комик Тимми Роджерс және актриса Перл Бейли басқарған жеке ревюлер бар. "Аполлон" театрындағы алғашқы музыкалық комедия "Тан Манхэттен" 1941 жылы қойылды, ал "Детективтік оқиға" (1951) да осы сахнада көрсетілді. Театр 1955 жылдан бастап R&B ревюлерін ұйымдастыра бастады, әр бағдарламада онға жуық артист өнер көрсетті. 1959 жылы "Аполлон" театрында алғаш рет көрсетілген қойылым 1970 жылдарға дейін бірнеше рет қайта қойылды. 1962 жылы "Motortown Revue" театрда сахналанды, онда Смоки Робинсон, The Supremes, The Temptations және Стиви Уондер сияқты әртістер өнер көрсетті. Сондай-ақ, тек қара терілі актерлердің қатысуымен салынған "Джаз-тайм" драмасы қойылды. Харлем тарихына арналған "Harlem Song" ревюі 2002 жылы "Аполлон" театрында ашылды, ол "Аполлон" театрының белгілі бір мерзімі жоқ алғашқы қойылымы болды. Театр 21 ғасырда да басқа пьесалар, мюзиклдер мен ревюлерді қабылдады, мысалы, 2003 жылы "The Jackie Wilson Story" және 2013 жылы "Apollo Club Harlem", сондай-ақ 2013 жылы "James Brown: Get on the Good Foot". "James Brown: Get on the Good Foot" – "Аполлон" театрының халықаралық турнеге шыққан алғашқы қойылымы болды. "Stump and Stumpy" де осы театрдың тарихындағы маңызды оқиға. 1960 жылдары Джордж Керби, Годфри Кембридж және Скои Митчелл сияқты жас комедианттар осы сахнада өнер көрсетті. Билл Косби 1968 жылы театрда дебют жасады, ал Прайор мен Уилсон да 1960 жылдары жиі өнер көрсетті. Кейін Крис Рок 1999 жылы "Аполлон" театрында комедиялық шоуды түсірді.

Фильмдер

"Аполлон" тарихында бірнеше фильм көрсетілген. Театрдың афроамерикандық артистер үшін маңызды орын ретінде өркендеген кезінде 1943 жылы "Өмірімді ал", 1947 жылы "Сепия Синдерелла", 1950 жылы "Түлкілер ханзадасы" және 1956 жылы "Rockin' the Blues" атты музыкалық фильмі көрсетілді. 1965 жылы іске қосылған пилоттық бағдарлама аясында жергілікті қоғамдық ұйым жасөспірімдерге кино өнері туралы білім беру мақсатында фильмдер көрсетті. Сол онжылдықта "Аполлон" шіркеу хоры фильмдерін және "Апайың Элис не болды?" сияқты фильмдермен жазғы кинофестиваль өткізді. "Аполлон" 1973 жылы "Балаларды сақтау" деректі фильмін, ал 1975 жылы "Клеопатра Джонс және алтын казино" мен 1976 жылы "Бинго Ұзақ Саяхатшы Жұлдыздар және Мотор Корольдері" фильмдерінің тұңғыш көрсетілімін ұйымдастырды. Алайда, сол кезде "Аполлон" басқа фильмдерді тартуда үлкен жетістікке қол жеткізе алмады.

Жазбалар мен таспалар

Жылдар бойы Аполлон театрында көптеген қойылымдар жазылды. 1957 жылы шыққан "Аполлон түні" атты таныстырылым, театрда өткен қойылымдардың үлгілерінен құралған. Джеймс Браун 1962 жылы театрда концерт жазды; осыдан "Live at the Apollo" альбомы пайда болды, ол Billboard поп-альбомдар тізімінде 66 апта бойы болды. Сондай-ақ, "Live at the Apollo 1995" және 1968 жылғы "Джеймс Браун: Адамнан адамға" телеарнасы да театрда түсірілді. Госпел орындаушысы Байрон Кейдж 2007 жылы "Live at the Apollo: The Proclamation" альбомы үшін Аполлон театрында өнер көрсетті. Бруно Марс 2017 жылы "Бруно Марс: 24K Magic Live at the Apollo" деп аталатын концерттік жазба жасады, ал Guns N' Roses сол жылы "Live at the Apollo 2017" шығарды, олар "Not in This Lifetime" турнесі аясында театрда болғаннан кейін. Аполлонның кейбір қойылымдары да нақты мақсаттар үшін түсірілді. Мысалы, 1976 жылдың сәуір айында Фред және Фелисидад Дьюкс, сондай-ақ Рафи Камал, театрына жаңа өмір беру үшін Group W Productions компаниясымен бірлесіп, 60 минуттық екі телешоу түсірді. 1985 жылдың мамыр айында Аполлонның қайта ашылуын мерекелеу үшін "Motown Returns to the Apollo" атты арнайы телебағдарлама жазылды. NBC 2004 жылы "A Hot Night in Harlem" шоуын түсіріп, театрды күрделі жөндеуден өткізуге қаражат жинады.

Орындалмаған оқиғалар

Шифман "Аполлонды" басқарып тұрған кезде, ол театрды афроамерикандықтарға қатысты тақырыптар бойынша кездесулер, соның ішінде азаматтық құқықтар мен жұмыспен қамту мәселелерін талқылау үшін жиі жалға берді. Мартин Лютер Кинг, А. Филип Рэндольф және Байард Растин сияқты азаматтық құқықтардың көшбасшылары, сондай-ақ NAACP және Расалық теңдік конгресі сияқты ұйымдар 1950 және 1960 жылдары "Аполлода" сөздер айтты. 1966 жылдан 1971 жылға дейін "Аполлода" жыл сайын 20-25 азаматтық құқықтармен байланысты шаралар өтті. 1991 жылы Фела Кутидің уағызы мен музыкалық өнернаймасы, ал 2008 жылы Сюзан Джонсон Куктың құлшыныс сериясы өтті. "Аполло" 1972 жылы азаматтық құқықтар көшбасшысы Мартин Лютер Кингтің, 2007 жылы Джеймс Браунның және 2009 жылы Майкл Джексонның еске алу рәсімдерін қабылдады. 1996 жылы "Көктемге қарай: Лионель Хэмптонға Гарлемнің құрметі"; "Аполлода" бірнеше марапаттау салтанаты өтті, оның ішінде Кариб теңізі музыкасы сыйлығы және Ритм мен блюз қорының "Пионер" сыйлығы табысталды. 1994 жылы театрда поэзия кеші, ал 1997 жылы театр тарихындағы алғашқы кәсіби бокс матчы (Лу Саварезе мен Дэвид Изонритейдің арасындағы жекпе-жек) өтті. Театр 2000 жылы Демократиялық партияның президенттік праймеризінде Ал Гор мен Билл Брэдлидің арасындағы пікірсайысты өткізді, содан кейін АҚШ сенаторы Барак Обама 2008 жылғы президенттік науқаны барысында театрда үгіт жүргізді. Вагнер мемлекеттік қызмет мектебінің түлектері үшін бітіру салтанаты, сондай-ақ жыл сайын өткізілетін "Қос голландтық мерекелік классикасы" деп аталатын секіру жарысы өтті.

Әсері

Әсіресе, 20-ғасырдың ортасында Роберт Шиффман «Аполлонды» басқарған кезде, театрдың өзі көптеген афроамерикалық өнерпаздар үшін табысқа жетудің символы болды. 2011 жылы «Уолл-стрит журналы» газетінде былай деп жазылған: «Сахнасында өнер көрсетпеген атақты афроамерикалық әртіс, әнші, оркестр жетекшісі, биші немесе комедияшыны табу қиын». Театр тарихының музыкалық драмалық қойылымы «Аполлон – бұл сиқыр сияқты» 1981 жылы Бродвейден тыс қойылды. Театр тарихы 1976 жылғы «Apollo» телешоуында, 1980 жылғы NBC арнасының «Uptown» арнайы бағдарламасында және 2019 жылғы «The Apollo» деректі фильмінде жарияланды. Ли Дэниелс 2010 жылдардың ортасында «Аполлон театрының киножобасы» атты деректі фильм түсіруді жоспарлаған. Театр туралы бірнеше кітап жазылған. Олардың ішінде Тед Фокстың 1983 жылы жарық көрген және 2003 жылы қайта басылған «Аполлондағы шоу-сағат: Гарлемнің әлемге әйгілі театрының тарихы» кітабы бар. Театр сонымен қатар 2011 жылы Нью-Йорк қаласы мұражайында өткен «Ain't Nothing Like the Real Thing» көрмесіне, сондай-ақ 2010 жылы Америка тарихы ұлттық мұражайындағы көшпелі көрмеге де қатысты.