Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нью-Йорк қаласындағы ойын-сауық орны
Entertainment venue in New York City
Радио Сити музыка залы – Нью-Йорк қаласының Манхэттен ауданындағы Рокфеллер орталығында, 1260 Америка даңғылында орналасқан ойын-сауық және театр. "Ұлттың көрнекілігі" деген лақап атымен танымал бұл зал "Рокетс" тобының штаб-квартирасы болып табылады. Радио Сити музыка залын Эдвард Дюрелл Стоун мен Дональд Дески арт-деко стилінде жобалаған. Бұл зал бастапқыда Метрополитен опера үйі үшін арналған жерге салынған, алайда 1929 жылы опера үйінің құрылысы тоқтатылды. Ол 1932 жылдың 27 желтоқсанында Рокфеллер орталығының құрылысы аясында ашылды. 5960 орындық Музыка залы Рокфеллер орталығының "Радио Сити" бөлігінде салынған екі залдың ішіндегі үлкені болды, екіншісі – Орталық театр. "Радио Сити" атауы тек Музыка залына қатысты қолданылды. 1970 жылдарға дейін ол үлкен сәттілікке ие болды, бірақ келушілер азайғаннан кейін театр банкротқа жақын қалды. 1978 жылдың мамыр айында Радио Сити Нью-Йорк қаласының тарихи ескерткіші деп жарияланды, содан кейін ол қайта жаңартылып, жұмысын жалғастыруға рұқсат берілді. 1999 жылы театр кең ауқымды жөндеуден өтті. Радио Ситидің төрт қабаттан тұратын залы ашылған кезде әлемдегі ең ірісі болды. Театр әртүрлі өнер туындыларын да қамтиды. Радио Сити бастапқыда сахналық қойылымдар өткізу үшін жоспарланған болса да, ашылғаннан кейін бір жыл ішінде кино сарайына айналдырылды, 1970 жылдарға дейін фильмдер мен сахналық қойылымдар форматында өнер көрсетілді және бірнеше фильмдердің тұсаукесері осы жерде өтті. 20-шы ғасырдың соңы мен 21-шы ғасырдың басында ол негізінен концерттер, соның ішінде жетекші поп және рок музыканттарының өнерлерімен қатар, "Радио Сити Рождестволық тамашасы" сияқты сахналық қойылымдар ұйымдастырылды. Музыка залы сондай-ақ Грэмми, Тони, Күндізгі Эмми сыйлықтары, MTV бейне музыкалық сыйлықтары және NFL драфты сияқты телеарнада көрсетілген іс-шараларды, сондай-ақ университеттердің бітіру кештерін қабылдады.
Radio City Music Hall is an entertainment venue and theater at 1260 Avenue of the Americas, within Rockefeller Center, in the Midtown Manhattan neighborhood of New York City. Nicknamed "The Showplace of the Nation", it is the headquarters for the Rockettes. Radio City Music Hall was designed by Edward Durell Stone and Donald Deskey in the Art Deco style. Radio City Music Hall was built on a plot of land that was originally intended for a Metropolitan Opera House, although plans for the opera house were canceled in 1929. It opened on December 27, 1932, as part of the construction of Rockefeller Center. The 5,960 seat Music Hall was the larger of two venues built for Rockefeller Center's "Radio City" section, the other being Center Theatre; the "Radio City" name came to apply only to the Music Hall. It was largely successful until the 1970s, when declining patronage nearly drove the theater to bankruptcy. Radio City was designated a New York City Landmark in May 1978, and it was restored and allowed to remain open. The theater was extensively renovated in 1999. Radio City's four tiered auditorium was the world's largest when it opened. The theater also contains a variety of art. Although Radio City was initially intended to host stage shows, within a year of its opening it was converted into a movie palace, hosting performances in a film and stage spectacle format through the 1970s, and was the site of several movie premieres. By the late 20th and early 21st centuries, it primarily hosted concerts, including by leading pop and rock musicians, and live stage shows such as the Radio City Christmas Spectacular. The Music Hall has also hosted televised events including the Grammy Awards, the Tony Awards, the Daytime Emmy Awards, the MTV Video Music Awards, and the NFL Draft, as well as university graduation ceremonies.
Жоспарлау
Рокфеллер орталығы 1932 және 1940 жылдар аралығында Джон Д. Рокфеллер кіші Колумбия университетінен жалға алған жерде салынды. Рокфеллер орталығының орнына бастапқыда Метрополитен операсының жаңа опера театры орналасуы жоспарланған. 1928 жылы Бенджамин Вистар Моррис және дизайнер Джозеф Урбан театрдың жобаларын жасау үшін шақырылды. Жаңа ғимарат операға өз күшімен қаржыландыруға тым қымбат болды және оған демеушілік қажет еді; жоба ақыры Джон Д. Рокфеллер кішінің қолдауын алды. 1929 жылдың желтоқсанында жоспарланған опера театры түрлі мәселелерге байланысты тоқтатылды, бірақ Рокфеллер RCA компаниясымен Рокфеллер орталығын төрт театрлы бұқаралық ақпарат орталығы ретінде дамыту туралы келісім жасады. Кейін бұл жоба екі театрға дейін қысқартылды. 1930 жылы қаланың кинотеатр индустриясын билеуімен танылған, табысты театр операторы Самуэль Рокси Ротфель орталықтың кеңесші кеңесіне қосылды. Ол екі театр салуды ұсынды: солтүстік бөлікте 6200 орындық үлкен варьете "Халықаралық музыка залы" және оңтүстік бөлікте 3500 орындық "RKO Roxy" кинотеатры. Бұл театрлардың идеясы Роксидің 50-ші көшедегі 5920 орындық "Roxy Theatre" кеңейту әрекетінің сәтсіз аяқталуынан туындады. Музыка залына кіру құны бір адам үшін 2 доллар болды. Рокси сондай-ақ екі театрдың арасындағы биік жаяу жол салуды жоспарлады, бірақ бұл жоба ешбір ресми жобада жарияланбады.
The construction of Rockefeller Center occurred between 1932 and 1940. on land that John D. Rockefeller Jr. leased from Columbia University. The Rockefeller Center site was originally supposed to be occupied by a new opera house for the Metropolitan Opera. By 1928, Benjamin Wistar Morris and designer Joseph Urban were hired to come up with blueprints for the house. The new building was too expensive for the opera to fund by itself, and it needed an endowment; the project ultimately gained the support of John D. Rockefeller Jr. The planned opera house was canceled in December 1929 due to various issues, but Rockefeller made a deal with RCA to develop Rockefeller Center as a mass media complex with four theaters. This was later downsized to two theaters. Samuel Roxy Rothafel, a successful theater operator who was renowned for his domination of the city's movie theater industry, joined the center's advisory board in 1930. He offered to build two theaters: a large vaudeville "International Music Hall" on the northernmost block, with more than 6,200 seats, and the smaller 3,500 seat "RKO Roxy" movie theater on the southernmost block. The idea for these theaters was inspired by Roxy's failed expansion of the 5,920 seat Roxy Theatre on 50th Street, one and a half blocks away. The Music Hall was to have a single admission price of $2 per person. Roxy also envisioned an elevated promenade between the two theaters, but this was never published in any of the official blueprints.
Жобалау процесі
1931 жылдың қыркүйегінде NBC менеджерлері мен архитекторлары тобы өнерпаздарды табу және театр дизайнын зерттеу үшін Еуропаға сапар шекті. Бірақ, бұл топ Radio City театрлары үшін пайдалануға болатын ерекше сәулеттік элементтерді таба алмады. Дегенмен, Роксидің досы Питер Кларк еуропалықтарға қарағанда ұсынылып отырған театрларға одан да инновациялық дизайн ұсынды. Роксиде Музыкалық залға қатысты дизайндық талаптардың тізімі болды. Біріншіден, ол театрдың үлкен балконы немесе опера үйлеріндегідей бір-біріне қарама-қарсы орналасқан қатарлы орындықтары болмасын деді. Бір ұсыныста "қатты терең балкон" және артындағы оркестрден көріністі бұзбайтын, көбірек кеңістігі бар екінші балкон қарастырылды. Соның салдарынан, соңғы жоспарда артқы қабырғадан тіреліп тұрған үш қабатты балкондар қолданылды. Екіншіден, Рокси сахнаның үш бөліктен тұратын орталық бөлігі болуын қалады, осылай декорацияларды оңай ауыстыруға болады. Рокси театрдың сәтті болуына сенгендіктен, орындықтарды қызыл түспен жасауды және заманауи пікірге сәйкес, овал пішіндес залдың акустикалық қасиеттері жақсырақ болатынын ескере отырып, залды овал пішіндес етуді тіледі. Соңында, ол Рокси театрынан үлкен болу үшін Музыкалық залда кемінде 6201 орындық салуды қалады. Бар болғаны 5960 орындық болды, бірақ Рокси лифттердегі орындықтарды, оркестр алдындағы орындықтарды және гримеркадағы орындықтарды қосып, дәл 6201 орындық санады. Рокси театрға "жақын" сезім беретін дизайнды да қалады. Архитектор Генри Хофмайстердің айтуынша, үлкен зал болғанда тік көлбеу стадиондық орындықтардың бір деңгейі қолданылуы мүмкін еді, сондай-ақ, театрлық мақалды келтірді: "Өнерпаздан бөлінген үй тұра алмайды". Роксидің дизайндық ерекшеліктеріне қатысты нақты талаптарына қарамастан, Музыкалық залының жалпы дизайнын Рокфеллер орталығының қалған бөлігін жобалаған архитектуралық консорциум – Associated Architects анықтады. Музыкалық зал Рокфеллер орталығы кешенінің солтүстік-батыс бұрышында, 1270 Алтыншы даңғылдың кеңсе ғимаратының түбінде орналасуы керек еді; театрдың артқы қабырғасы жоғарыдағы кеңселерді қолдауы тиіс болды. Радио Сити Музыкалық залын архитектор Эдвард Дюрелл Стоун және интерьер дизайнері Дональд Дески арт-деко стилінде жобалады. Стоун Рокфеллер орталығының басқа барлық ғимараттары сияқты фасад үшін Индиана әктасын қолданды, бірақ ол бірнеше ерекше элементтерді де қосты. Театрдың аты жазылған үш 90 фут (27 метр) тақта фасадына орнатылды, ал 50 және 51-ші көшелерге қараған қабырғаларға күрделі безендірілген өрттен қашу баспалдақтары орнатылды. Ішінде Стоун үлкен баспалдақ, балкондар және айналар бар 50 метрлік үлкен вестибюль жобалады және Эзра Винтерге вестибюль қабырғасындағы "Мәңгілік жастық қайнар көзіне ізденіс" атты суретін салуға тапсырыс берді. Дески бұл арада Музыкалық залының интерьерін жобалау конкурсының бір бөлігі ретінде таңдалды. Ол Винтердің суретін "құдайға сыймас" деп атады және интерьер мен экстерьерді одан да жаман деп санады. Музыкалық залын қабылдауға лайықты ету үшін Дески театрға арналған ерекше мата мен жиһазды жобалады. Дескидің жоспары 35 ұсыныстың ішінде ең жақсысы деп танылды және ол интерьер дизайнында рококо стилін қолданды.
In September 1931, a group of NBC managers and architects toured Europe to find performers and look at theater designs. However, the group did not find any significant architectural details that they could use in the Radio City theaters. In any case, Roxy's friend Peter Clark turned out to have much more innovative designs for the proposed theaters than the Europeans did. Roxy had a list of design requests for the Music Hall. First, he did not want the theater to have either a large balcony over the box seating or rows of box seating facing each other, as implemented in opera houses. One alternative called for "a rather deep balcony" and a shallower second balcony, but would have obstructed views from the rear orchestra. Consequently, the final plan used three tiers of balconies, cantilevered off the back wall. Second, Roxy specified that the stage contain a central section with three parts so the sets could be changed easily. Roxy wanted red seats because he believed it would make the theater successful, and he wished for the auditorium to be oval in shape because contemporary wisdom held that oval auditoriums had better acoustic qualities. Finally, he wanted to build at least 6,201 seats in the Music Hall so it would be larger than the Roxy Theatre. There were only 5,960 audience seats, but Roxy counted exactly 6,201 seats by including elevator stools, orchestra pit seats, and dressing room chairs. Roxy also wanted the theater to have an "intimate" design as well. According to architect Henry Hofmeister, a single level of steeply raked stadium seating would likely have been used in a larger auditorium, quoting a theatrical proverb: "A house divided against the performer cannot stand." Despite Roxy's specific requests for design features, the Music Hall's general design was determined by the Associated Architects, the architectural consortium that was designing the rest of Rockefeller Center. The Music Hall was to be at the northwest corner of the Rockefeller Center complex, at the base of the 1270 Sixth Avenue office building; the theater's rear wall would have to support the offices above. Radio City Music Hall was designed by architect Edward Durell Stone and interior designer Donald Deskey in the Art Deco style. Stone used Indiana Limestone for the facade, as with all the other buildings in Rockefeller Center, but he also included some distinguishing features. Three 90 feet (27 m) signs with the theater's name were placed on the facade, while intricately ornamented fire escapes were installed on the walls facing 50th and 51st Streets. Inside, Stone designed 165 feet (50 m) Grand Foyer with a large staircase, balconies, and mirrors and commissioned Ezra Winter for the grand foyer's mural, "Quest for the Fountain of Eternal Youth". Deskey, meanwhile, was selected as part of a competition for interior designers for the Music Hall. He had reportedly called Winter's painting "God awful" and regarded the interior and exterior as not much better. To make the Music Hall presentable in his opinion, Deskey designed upholstery and furniture that was custom to the theater. Deskey's plan was regarded the best of 35 submissions, and he ultimately used the rococo style in his interior design.
Атау және құрастыру
Халықаралық музыка залы "Радио Сити музыка залы" деп аталатын театрға айналды. "Радио Сити" және "Радио Сити музыка залы" аттары кешеннің алғашқы арендаторларының бірі – Америка радио корпорациясынан (RCA) шыққан, ол Рокфеллер орталығының батыс жағында "Радио Сити" деп аталатын бұқаралық ақпарат орталығын құруды жоспарлаған. Уақыт өте келе "Радио Сити" атауы кешеннің барлық бөлігін сипаттаудан бастап, тек кешеннің батыс бөлігін ғана білдіретін болды. 1937 жылға қарай "Радио Сити музыка залы" кешеннің осы атты сақтап қалған жалғыз бөлігіне айналды, ал "Радио Сити" атауы театрды қысқаша атау ретінде қолданылатын болды. "Радио Сити музыка залының" құрылысы 1931 жылдың желтоқсанында басталды, ал 1932 жылдың тамызында құрылысы аяқталды. Оның құрылысы сол кезде көптеген рекордтарды орнатты, оның ішінде мыс сымның және 322 километрлік латунь құбырлардың қолданылуы да бар. 1932 жылдың қарашасында Рассел Маркерттің "Roxyettes" (кейін "Rockettes" деп аталған) би тобы "Roxy" театрын тастап, "Радио Ситиге" көшетінін жариялады. Осы уақытқа дейін Рокси жыл соңында өтетін театрдың ашылуына дайындық үшін музыкалық қойылымдарды қосумен айналысып жатқан.
The International Music Hall evolved into a theater called Radio City Music Hall. The names "Radio City" and "Radio City Music Hall" derive from one of the complex's first tenants, the Radio Corporation of America (RCA), which planned a mass media complex called Radio City on the west side of Rockefeller Center. Over time, the appellation of "Radio City" devolved from describing the entire complex to just the complex's western section. Radio City Music Hall was the only part of the complex that retained the name by 1937, and the name "Radio City" became shorthand for the theater. Construction on Radio City Music Hall started in December 1931, and the theater topped out in August 1932. Its construction set many records at the time, including the use of of copper wire and 200 mile (322 km) of brass pipe. In November 1932, Russell Markert's précision dance troupe the Roxyettes (later to be known as the Rockettes) left the Roxy Theatre and announced that they would be moving to Radio City. By then, Roxy was busy adding music acts in preparation for the theater's opening at the end of the year.
Ашылу
Радио Сити музыка залы 1932 жылғы 27 желтоқсанда Рэй Болгер, Ронни Мэнсфилд, Док Рокуэлл, Марта Грэм, The Mirthquakers, The Tuskegee Choir және Патриция Боуман сияқты артистерді қамтитын әсем сахналық қойылыммен ашылды. Ашылу жоғары сапалы әртүрлі ойын-сауықтарды қайта жандандыруды көздеген. Дегенмен, Радио Ситидің ашылу бағдарламасы сәтсіз аяқталды, себебі бағдарлама тым ұзаққа созылды – кешкі сағат 8-ден ертеңгі сағат 2-ге дейін. Әлемдегі ең үлкен сахнаға көптеген артистер тығылып, әрбір жеке өнер иесінің өнері зәулім залдың кеңдігінде жоғалып кетті. Премьера барысында көрермендердің, оның ішінде Джон Рокфеллер кішінің өзі, фойеде күтіп отырды немесе ерте кетіп қалды. Кейбір журналистер, премьера туралы рецензия жазуға міндеттелгендер, оқиғаның соңына дейін күте алмады және болжам жасауға мәжбүр болды. Рецензиялар ашудан бастап, көңіл көтеріңкізгенге дейін әртүрлі болды. Кино тарихшысы Терри Рамсей былай деп жазды: "Егер Радио Сити музыка залының орындықтарының саны дәл 6200 болса, онда алғашқы қойылымдағы 6199 адам әлемдегі ең жақсы 'бюсттың' ашылуына куә болған болуы керек". Декоратор Роберт Эдмонд Джонс көңілі толмағандықтан жұмысынан кетіп, Грэм жұмыстан босатылды. Өнер көрсетулерге қатысты жағымсыз пікірлерге қарамастан, театрдың дизайнына жоғары баға берілді. Бір рецензент былай деді: "Жаңа Музыка залына артистердің қажеті жоқ, оның ғажайып сұлулығы мен жайлылығы ең ашкөз көрермендерді де қуантуға жеткілікті".
Radio City Music Hall opened to the public on December 27, 1932, with a lavish stage show featuring numbers including Ray Bolger, Ronnie Mansfield, Doc Rockwell, Martha Graham, The Mirthquakers, The Tuskegee Choir and Patricia Bowman. The opening was meant to be a return to high class variety entertainment. However, Radio City's opening program flopped because the program was very long, spanning from 8 p. m. to 2 a. m. the next day, and a multitude of acts were crammed onto the world's largest stage, ensuring that individual acts were lost in the cavernous hall. As the premiere went on, audience members, including John Rockefeller Jr, waited in the lobby or simply left early. Some news reporters, tasked with writing reviews of the premiere, guessed the ending of the program because they left beforehand. Reviews ranged from furious to commiserate. The film historian Terry Ramsaye wrote that "if the seating capacity of the Radio City Music Hall is precisely 6,200, then just exactly 6,199 persons must have been aware at the initial performance that they were eye witnesses to [ ] the unveiling of the world's best 'bust'". Set designer Robert Edmond Jones resigned in disappointment, and Graham was fired. Despite the negative reviews of the performances, the theater's design was very well received. One reviewer stated: "It has been said of the new Music Hall that it needs no performers; that its beauty and comforts alone are sufficient to gratify the greediest of playgoers."
Кинотеатрға айналдыру
Радио Ситидің тікелей эфирдегі шоуларға қатысты бастапқы саясаты нашар қабылданып, ашылғаннан кейін екі апта өткен соң, менеджерлер театрдың Рокси жетілдірген әсем сахналық қойылымдармен бірге көркем фильмдер көрсетуге көшетінін хабарлады. Бұл жаңалық театр жабылады деген жалған әңгімелер тараған кезде жарияланды. Сол жылы бір сыншы Музыка залының «жобаның басындағы үлкен дәстүрді жалғастырып келе жатқан жалғыз орын» екенін айтты. Уильям Г. Ван Шмус сол наурыз айында театрдың басқарушы директоры болып тағайындалды, бірақ ол бұрын ешқашан театр басқармаған еді. Театрдың алғашқы жылында билет бағасы күндіз 40 цент, ал түнінде 88 цент болды. Радио Сити RKO Radio Studio фильмдерінің премьералық көрсетілімдері үшін танымал орынға айналды, ал 1933 жылы «Топаз» RKO-ның алғашқы фильмі болды. Радио Сити Музыка залында «Кинг Конг» (1933), «Тиффанидегі таңғы ас» (1961), «Құстарды өлтіруге болмайды» (1962), «Мэри Поппинс» (1964), «Ормандағы кітап» (1967) және «Арыстан король» (1994) сияқты фильмдердің премьерасы өтті. «Нью-Йорк Дейли Ньюс» газеті бұл театр барлығы 650-ден астам фильмнің тұсаукесерін өткізгенін жазды. Театрдың өркендеген кезеңінде күн сайын төрт толық қойылым көрсетілді.
Radio City's initial policy of live shows was so poorly received that, just two weeks after its opening, its managers announced that the theater would switch to showing feature films, accompanied by a spectacular stage show that Roxy had perfected. The announcement came amid false rumors that the theater would close. One critic said the same year that the Music Hall "is alone in carrying on the tradition of bigger things which underlay the whole project at the beginning". William G. Van Schmus was hired as the theater's managing director that March, though he had never managed a theater before. The top admission in the theater's first year was 40 cents during the day and 88 cents at night. Radio City became the premiere showcase for films from the RKO Radio Studio, with Topaze being the first RKO film to play there in 1933. Some of the films that premiered at Radio City Music Hall included King Kong (1933), Breakfast at Tiffany's (1961), To Kill a Mockingbird (1962), Mary Poppins (1964), The Jungle Book (1967), and The Lion King (1994). The New York Daily News said that, in total, the theater hosted the premieres of over 650 movies. At the theater's peak, four complete performances were presented every day.
1930-1950 жылдар
1933 жылдан бастап Радио-Ситиде кино көрсетілімдерімен қатар католиктер, протестанттар және яһудилер үшін қасиетті сағаттар өткізілді. Театр 1934 жылдың мамыр айында опералық қойылымдармен тәжірибе жүргізе бастады. Қойылымдардың үлкен сұранысқа ие болуына байланысты Ван Шмус күніне төрт рет қойылатын опералық спектакльдерді шығаруды шешті. Радио-Ситидегі алғашқы фильмдердің қатарында үш түсті Technicolor технологиясы қолданылған «Беки Шарп» (1935) фильмі, 1936 жылғы «Шоу-бот» мюзиклының экранды нұсқасы және Уолт Диснейдің алғашқы толық метражды анимациялық фильмі «Аққарлық және жеті нан» (1937) болды. Театр ұйымдастырған кинодан басқа шараларға жарық беру тарихы туралы сахналық қойылым және Қызыл Крестке көмек көрсету акциясы кірді. 1937 жылдың қаңтарына дейін өткен төрт жылдың ішінде театрды 25 миллионнан астам адам тамашалап, кіру ақысы ретінде 17,5 миллион доллар төленді. 1940 жылдан бастап Радио-Ситиде Пасхалық құлшылық өтіле бастады. Келесі жылы театр «Нью-Йорктегі ең әсем қайырымдастық шарасы» деп аталған Екінші дүниежүзілік соғысқа арналған қайырымдастық концертін өткізді. Ван Шмус 1942 жылдың қаңтарында қайтыс болғаннан кейін, Радио-Ситиде «Филадельфиялық әңгіме» (1940), «Санни» (1941), «Шешім алқабы» (1945) және «Кейінгі Джордж Эйпли» (1947) сияқты фильмдер көрсетілді. Театрдың Рождестволық қойылымына билет алу үшін ұзын кезектің тізімі көше бойын қамтыды. Rockettes би тобы мен 60 мүшелі оркестр көптеген тікелей эфирдегі қойылымдарға сүйемелдеді. Театрдың ашылуынан бастап оркестрін басқарған Эрнё Рапее 1945 жылы қайтыс болғанға дейін осы лауазымда қалды. Радио-Сити күн сайын жұмыс істеді, бірақ кейде күнінің бір бөлігінде уақытша жабылатын. Мысалы, 1945 жылы АҚШ президенті Франклин Д. Рузвельт қайтыс болғаннан кейін және келесі жылы отын тапшылығы болған кезде театр жартылай жабылды. Александр Смолленс 1947 жылы театрдың музыкалық директоры болды, ал Реймонд Пейдж үш жылдан кейін осы лауазымды иеленді. 1953 жылдың ортасында театрдың дыбыс жүйесі жаңартылып, қосымша үзіліссіз 3D фильмдерді көрсетуге мүмкіндік берді. 1958 жылы Радио-Сити өзінің ішкі ерлер хорын таратып, оның орнына әлемнің түкпір-түкпірінен хор ұйымдарын шақырды. Театр 1953 жылдан 1959 жылға дейін Big Brothers Inc. ұйымы үшін қайырымдастық кештерін өткізді. Келесі он жылдық бойы Радио-Сити қаланың экономикалық, бизнес және ойын-сауық салаларының жағдайына қарамастан табысты жұмыс істеді. Paramount және Roxy сияқты басқа театрлар жабылған кезде де ол ашық қалды. Радио-Сити директоры Рассел В. Даулинг басқаратын комитет театрдың тікелей эфирдегі қойылымдарын және басқа да шараларын іріктеді.
In addition to its movie screenings, Radio City hosted a holy hour for Catholics, Protestants, and Jews starting in 1933. The theater started experimenting with operatic performances in May 1934. The performances were so popular that Van Schmus decided to produce more opera shows to be performed four times a day. Early films at Radio City included Becky Sharp (1935), the first feature film to use three strip Technicolor production; a 1936 film version of the musical Show Boat; and Snow White and the Seven Dwarfs (1937), Walt Disney's first full length feature film. The theater's non cinematic events included a stage show about the history of lighting, as well as a fundraiser for the Red Cross. By January 1937, more than 25 million people had visited the theater over the previous four years, paying total admission of $17.5 million. Radio City was used for Easter worship services starting in 1940. The next year, the theater hosted "the most elaborate benefit performance ever held in New York", a World War II fundraiser. After Van Schmus died in January 1942, During this time, Radio City hosted films such as The Philadelphia Story (1940), Sunny (1941), The Valley of Decision (1945), and The Late George Apley (1947). Lines for the theater's Christmas show frequently stretched around the block. Performances by the Rockettes and a 60 member orchestra accompanied many live shows. Ernö Rapée, who had headed Radio City's orchestra since its opening, continued to lead the theater's orchestra until he died in 1945. Radio City continued to operate every day, although it sometimes closed briefly for part of the day. For example, it partially closed after U. S. president Franklin D. Roosevelt died in 1945 and again during a fuel shortage the next year. Alexander Smallens became the theater's musical director in 1947, and Raymond Paige assumed that position three years later. The theater's sound system was upgraded in mid 1953, enabling the venue to show 3D films without intermission. Radio City disbanded its in house male chorus in 1958, instead hiring choral acts from around the world. The theater also hosted benefit parties for Big Brothers Inc. from 1953 to at least 1959. Through the next decade, Radio City was successful regardless of the status of the city's economic, business, and entertainment sectors as a whole. It remained open even as other theaters such as the Paramount and the Roxy closed. A committee led by Radio City's director, Russell V. Dowling, selected the theater's live acts and other performances.
1960 және 1970 жылдар
1962 жылы 30 жылдығында Радио Ситиге барлығы 200 миллионға жуық көрермен келді, бұл сол кездегі АҚШ халқынан асып түсті. Театрға дейін 532 көркем фильм көрсетілген, ең көп қатысқан актер – 25 фильмде ойнаған Кэри Грант. 1963 жылы қуат үзілуіне қауп бар деген сыбыспен Радио Сити уақытша жабылды, ал тарихындағы толық жабылу 1963 жылғы 26 қарашада Джон Ф. Кеннединің қазасынан кейін болды. Орындықтар мен едендер үнемі тазаланса да, қабырғалар мен төбелер ешқашан мұқият тазаланбаған, нәтижесінде қалың топырақ жиналған. 1965 жылғы 8 наурызда «Жақын жүрек» фильмімен қайта ашылды. Түнде театрдың аспаптарына жөндеу жұмыстары жүргізілді. Сондай-ақ 1965 жылы Реймонд Пейдждің қайтысынан кейін Уилл Ирвин мен Рейберн Райт театрдың музыкалық директорлары болып тағайындалды. Рассел В. Даунинг 1966 жылы Радио Сити президенті қызметінен зейнеткерлікке шықты, оның орнына Джеймс Ф. Гулд келді. Музыкалық залының президенті ретінде Гулд 1973 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін рок-концерттер мен күрес кездесулері сияқты іс-шараларды қосып, бағдарламасын кеңейтті. 1967 жылғы қаңтарда, жаңғыртудан кейін екі жылдан аспағанда, Радио Ситиге 200 миллионыншы келуші келді. 1969 жылға қарай Нью-Йоркке туризм азайды, бұл театрқа келушілерге әсер етті. Тіпті 1970-ші жылдардың басында Радио Ситиге жылына бес миллион адам келді, бұл Эмпайр Стейт ғимараты мен Азаттық мүсініне қарағанда көп. Дегенмен, субтитрлі шетелдік фильмдердің көбеюі Радио Ситиге келушілердің санын азайтты. Фильмдерді таратудағы өзгерістер көптеген фильмдерге эксклюзивті шарттар жасауды қиындатты, бұл Radio City менеджерлерін қайта көрсетілімдерге мәжбүр етті. Радио Сити тек отбасылық фильмдерді көрсетуді қалағандықтан, фильмдерді таңдау мүмкіндігі шектелді. Нәтижесінде, «Қытай кварталы», «Жалынды атқыштар» және «Құда әкесі» ІІ бөлімі сияқты танымал фильмдер Радио Ситидің талаптарына сай келмеді. 1972 жылы Радио Сити орындаушылар одағын және 36 Rockettes-тің алтысын жұмыстан босатты. Театр басшылығы Стюарт Дэвистің суретін Музейге сыйға тартты, бұл Радио Сити Музыкалық залының салық жүктемесін азайтуға көмектесті. Сол жылдың қазан айында Radio City театрдың музыканттарымен келісімге келе алмағандықтан уақытша жабылды. Театр бірнеше күннен кейін қайта ашылса да, бұл кадрлық мәселелерге байланысты алғашқы жабылу болды. Музыканттар одағы үш жылдық келісімшартқа қол қойғанда толық жабылудың алды алынды, онда музыканттарға жылына 52 апта емес, 38 апта төленді. Бұл Radio City менеджерлеріне театрдың қалған 14 аптасында басқа да ойын-сауық шараларын ұйымдастыруға мүмкіндік берді.
Upon its 30th anniversary in 1962, Radio City had nearly 200 million total patrons to date, more than the entire U. S. population at the time. The theater had shown 532 feature films to date; the most frequent actor was Cary Grant, who had appeared in 25 such films. Radio City closed temporarily in 1963 due to fears of a power failure, and the first full day closure in its history took place on November 26, 1963, following the assassination of John F. Kennedy. While the seating areas and floors had been cleaned regularly, the walls and ceilings had never been thoroughly cleaned and had accumulated a layer of dirt measuring almost thick. and it reopened on March 8, 1965, with the film Dear Heart. Repairs were also performed on the theater's organs during the nighttime. Also in 1965, Will Irwin and Rayburn Wright replaced Raymond Paige as the theater's musical directors following the latter's death. Russell V. Downing retired as Radio City's president in 1966 and was replaced by James F. Gould. As president of the Music Hall, Gould expanded its programming to include events such as rock concerts and wrestling matches before he retired in 1973. Radio City had its 200 millionth visitor in January 1967, a little less than two years after its renovation. Tourism to New York City started to decline by 1969, which affected the theater's attendance. Even in the early 1970s, Radio City had five million visitors a year, more than the Empire State Building and Statue of Liberty combined. However, the proliferation of subtitled foreign movies had reduced attendance at Radio City. Changes in film distribution made it difficult to secure exclusive bookings of many films, forcing Radio City's managers to show reruns. Radio City preferred to show only family friendly movies, which further limited their film choices. As a result, popular films such as Chinatown, Blazing Saddles, and The Godfather Part II failed Radio City's screening criteria. By 1972, Radio City had fired the performers' unions as well as six of the 36 Rockettes. The theater's management donated a painting by Stuart Davis to the Museum of Modern Art to reduce Radio City Music Hall's tax burden. That October, Radio City was closed temporarily after officials could not reach an employment agreement with the theater's musicians. Though the theater reopened a few days later, this was the first time it had ever been closed due to staffing issues. A total shutdown was only avoided when the musicians' union agreed to a three year contract in which musicians would be paid for 38 weeks per year, rather than 52. This allowed Radio City's managers to schedule other forms of live entertainment for the theater during the remaining 14 weeks.
Банкрот және жабылу қаупі
1977 жылы жылдық келушілер саны 1,5 миллионға дейін төмендеді, бұл 1968 жылы тіркелген 5 миллион келушіден 70 пайызға кем. Театрдың өзін-өзі ақтауы үшін жылына шамамен 4 миллион келуші қажет болды. 1978 жылдың қаңтарына қарай Radio City қарызға батып, шенеуніктер сәуірден кейін оны ашық ұстай алмайтындарын мәлімдеді. Рокфеллер орталығының президенті Алтон Маршалл алдағы жылға 3,5 миллион долларлық зиян күтілуіне байланысты Radio City Music Hall 12 сәуірде жабылатынын хабарлады. Бұл 1977 жылы театр 2,3 миллион долларлық зиянға ұшырағаннан кейін болды. Театрды сақтаудың салықтық артықшылықтарына қарамастан, Рокфеллер орталығының басшылары Radio City-ді сақтауға мүдделі болған жоқ, өйткені олардың назарында учаскенің жылжымайтын мүлікке дамыту әлеуеті тұрды. Хакстебл басшылардың тәсілінде «кез келген шығармашылық немесе мәдени сезімталдықтың айқын жетіспеуі» бар екенін айтты. Бұрын Rockette болған вице-губернатор Мэри Энн Крупсак та сақтау жұмысына қатысты. Rockettes Нью-Йорк қалалық әкімшілігінің алдында наразылық акциясын өткізді. Барлығы 100 000-нан астам адам Radio City-ге ескерткіш мәртебе беруді қолдады. LPC 28 наурызда интерьерді қалалық ескерткіш деп жариялады. Рокфеллер орталығы Inc. ескерткіш мәртебесі әлеуетті инвесторлар үшін тартымсыз болады деп мәлімдеп, ескерткіш мәртебесін жоюға тырысып сотқа жүгінді, бірақ сотқа шағым жасау сәтсіз аяқталды. Рокфеллер орталығы Inc. ескерткіш мәртебесін жоюға қол жеткізсе, театрды бұзуға баруға ниеттенгенін мәлімдеді. Сәуір айында, жоспарланған жабылу күніне бірнеше күн қалғанда, Қалалық даму корпорациясы (UDC) Radio City-ді жалға алу үшін коммерциялық емес еншілес компания құруға дауыс берді. Сол айда Radio City-дің үстінде 20 қабаттан тұратын көп мақсатты мұнара салу жоспары жарияланды, мұнарадан түсетін жалға ақысы театрды ашық ұстау үшін қажетті қаражатты қамтамасыз етеді. Сондай-ақ, театрдың құрылыс құқықтарын кешендегі басқа ғимаратқа беру туралы мәселе жеке түрде талқыланды. UDC және Рокфеллер орталығы 12 сәуірде Radio City-ді жабылуға бірнеше сағат қалғанда ашық ұстауға келісті. 1978 жылдың 12 мамырында Radio City Music Hall тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді. 1978 жылдың алғашқы он айында Radio City 2,3 миллион долларлық зиянға ұшырады, тіпті онда өткен Фрэнк Синатра концерті 1,7 миллион доллардан астам табыс әкелгеніне қарамастан. 1978 жылдың 13 сәуірінен 13 қыркүйегіне дейін UDC театрды басқарған кезде, зиян 1,2 миллион долларды құрады. Театрдың үстіндегі кеңсе ғимаратының жобалары 1979 жылдың ақпанында жарияланған зерттеуде ұсынылды. Davis Brody Associates компаниясы 31 қабаттан тұратын кеңсе және қонақ үй ғимаратын жобалады, ол театрдың үстінен шығып тұрады, ал кіреберісі Radio City-дің Алтыншы авеню вестибюліне ойылып жасалған. Ол 1979 жылдың 31 мамырында салтанатты түрде қайта ашылды.
In 1977, annual attendance reached an all time low of 1.5 million, a 70 percent decrease from the 5 million visitors reported in 1968. The theater needed about 4 million annual visitors to break even. By January 1978, Radio City was in debt, and officials stated that it could not remain open after April. Rockefeller Center president Alton Marshall announced that, due to a projected loss of $3.5 million for the upcoming year, Radio City Music Hall would close on April 12. This came after the theater had lost $2.3 million in 1977. Despite the potential tax benefits of preserving the theater, Rockefeller Center's managers were uninterested in saving Radio City, as they were focused on the site's real estate development potential. Huxtable claimed that the managers' approach was "singularly lacking in any creative or cultural sensitivities". Lieutenant governor Mary Anne Krupsak, who had once been a Rockette, was also involved in the preservation efforts. The Rockettes also protested outside New York City Hall. In total, more than 100,000 people supported designating Radio City as a landmark. The LPC designated the interior as a city landmark on March 28. Rockefeller Center Inc. filed a lawsuit to try to reverse the landmark designation, claiming that landmark status would be unattractive to potential investors, but the lawsuit was unsuccessful. Rockefeller Center Inc. indicated that it would demolish the theater had it succeeded in overturning the landmark designation. In April, just a few days before the planned closing date, the Urban Development Corporation (UDC) voted to create a nonprofit subsidiary to lease Radio City. Plans for a 20 story mixed use tower above Radio City were announced the same month, with rents from the proposed tower providing the necessary funds to keep the theater open. An alternative involving transferring the theater's air rights to another building in the complex was also privately discussed. The UDC and Rockefeller Center Inc. agreed on April 12 to keep Radio City open, just hours before it had been set to close. On May 12, 1978, Radio City Music Hall was added to the National Register of Historic Places. Radio City lost $2.3 million in the first ten months of 1978, despite the fact that a Frank Sinatra concert there had grossed more than $1.7 million. From April 13 to September 13, 1978, when the UDC operated the theater, losses totaled $1.2 million. The plans for an office building above the theater were recommended in a draft study that was published in February 1979. Davis Brody Associates had designed a 31 story office and hotel building that was to be cantilevered over the theater, with an entrance carved out of Radio City's Sixth Avenue lobby. It reopened with a ceremony on May 31, 1979.
ХХ ғасырдың аяғы
Театр жұртшылыққа қайта ашылғаннан кейін, Radio City өзінің музыкалық концерттерін жасауды бастады. Бұрын театр тек сыртқы продюсерлер ұйымдастырған шараларды қабылдаған. Фильм көрсетуге уақыт бөлінгенімен, Radio City көбінесе сахналық қойылымдарға және "Rockettes Spectacular" атты тамашаға көшкен. Алайда, театрлық қойылымдар көпке ұнамады, сондықтан 1983 жылы Radio City Music Hall музыкалық концерттер жасауға және фильмдер мен телешоулар өндірісіне қатыса бастады. Басты компания, Radio City Music Hall Productions (Rockefeller Center Inc. еншілес компаниясы), "Legs" және "Brighton Beach Memoirs" сияқты фильмдер мен Бродвей қойылымдарын жасауға немесе бірлесіп жасауға кірісті. Рокфеллер отбасы мен Колумбия университеті ғимараттардың символдық ескерткіштер екенін мойындады, бірақ олардың өкілі Джон Э. Зуккотти 49-шы және 50-ші көшелер арасындағы бір ғана блокты қорғауды ұсынды. Керісінше, Рокфеллер орталығының ескерткіш мәртебесін қолдаған көпшілік, кешеннің барлық бөлігін ескерткіш деп жариялауды ұсынды. 1985 жылдың 23 сәуірінде LPC бастапқы кешеннің барлық ғимараттарының сыртқы пішініне, соның ішінде бұрын қорғалмаған Radio City Music Hall сыртқы пішініне ескерткіш мәртебесін берді. Рокфеллер орталығының алғашқы ғимараттары 1987 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш мәртебесін алды. Radio City 1985 жылы 2,5 миллион доллар таза пайда тапты, бұл соңғы үш онжылдықтағы алғашқы табыс еді. Бұл, жас көрермендерге тартымды болған музыкалық концерттердің қосылуымен байланысты болды. 1997 жылы Radio City Madison Square Garden Company-ға (содан кейін Cablevision деп аталды) жалға берілді, бұл Rockettes және Рождестволық тамашаны Radio City-де сақтап қалуға қаржы жұмсады. Қарсылығында, Cablevision театрды жөндеуге және басқаруға мүмкіндік алды. Radio City 1999 жылдың 16 ақпанында кең ауқымды жөндеу жұмыстары үшін жабылды. Жабылу кезінде перделер, орындықтар, кілемдер, есік тұтқалары және шамдар сияқты көптеген бөліктері тазартылып, жаңартылды немесе ауыстырылды. Жөндеуге бастапқыда 25 миллион доллар жұмсалатыны жоспарланған, бірақ кеңейтілген жөндеу кезінде туындаған қосымша жұмыстарға байланысты құны 70 миллион долларға дейін өсті. Radio City Empire State Development Corporation-нан 2,5 миллион долларлық салық жеңілдігін алды, бұл жөндеуге жұмсалатын 66 миллион долларға дейінгі шығындарды өтеуге арналған. Театр 1999 жылдың 4 қазанында салтанатты концертпен қайта ашылды.
After the theater reopened to the public, Radio City started creating its own music concerts. Previously, the theater had only hosted events created by external producers. Time slots were set aside for movie screenings, but Radio City had mostly turned to stage shows. and the Rockettes Spectacular. However, the theatrical shows proved to be unpopular, so, in 1983, the Radio City Music Hall shifted to creating music concerts and participating in the production of films and TV shows. The parent company, Radio City Music Hall Productions (a subsidiary of Rockefeller Center Inc.), started creating or co creating films and Broadway shows such as Legs and Brighton Beach Memoirs. The Rockefeller family and Columbia University acknowledged that the buildings were already symbolically landmarks, but their spokesman John E. Zuccotti recommended that only the block between 49th and 50th Streets be protected. By contrast, almost everyone else who supported Rockefeller Center's landmark status recommended that the entire complex be landmarked. The LPC granted landmark status to the exteriors of all of the original complex's buildings, including the previously unprotected exterior of Radio City Music Hall, on April 23, 1985. Rockefeller Center's original buildings also became a National Historic Landmark in 1987. Radio City finally recorded a net gain of $2.5 million in 1985, its first profit in three decades. This was partly attributed to the addition of music concerts, which appealed toward younger viewers. In 1997, Radio City was leased to the Madison Square Garden Company (then known as Cablevision), providing funding to keep the Rockettes and the Christmas Spectacular at Radio City. In exchange, Cablevision would be able to renovate and manage the theater. Radio City was closed on February 16, 1999, for a comprehensive renovation. During the closure, many components were cleaned, modernized, or replaced, including the curtains, seats, carpets, doorknobs, and light fixtures. The renovation was originally projected to cost $25 million, but the cost increased to $70 million due to various additional tasks that surfaced during the extensive refurbishment. Radio City received a $2.5 million tax break from the Empire State Development Corporation, which was meant to accommodate the expenditure of up to $66 million in renovation costs. The theater reopened with a gala concert on October 4, 1999.
ХХІ ғасырдың басында
Нью-Йорктегі COVID-19 пандемиясына байланысты 500 немесе одан көп адам жиналуына тыйым салынғандықтан, Radio City Music Hall 2020 жылдың 12 және 13 наурызында ашық қалу туралы шешім қабылдады. Бұл шешім Нью-Йорктегі көптеген басқа да орындар мен қоғамдық шаралардың жабылуына қарамастан, контраст құрады. Radio City 13 наурыздан кейін басқа орындар да мерзімі белгісіз жабылып қалғандықтан, қайта ашылу күні белгіленбегенше жабық қалуды шешті. Бұл бастапқыда 7 маусымға жоспарланған, бірақ Radio City жабылып қалғаннан кейін кейінге шегерілген 74-ші Tony Awards сияқты шараларға әсер етті. 2021 жылдың басында Нью-Йорк губернаторы Эндрю Куомо Radio City сәуір айында шектеулі сыйымдылықпен ашылатынын хабарлады. Кейін Куомо Radio City маусым айында сыйымдылық шектеулері мен маска талаптары болмайтын, бірақ тек COVID-19 вакцинасын алған адамдарға ғана ашылатынын мәлімдеді. Tishman Speyer фирмасы Radio City Music Hall-дағы шатырлық террасаны және 1270 Avenue of the Americas-қа жаяу өткел салу туралы LPC-ге ұсыныстар енгізді. Бұл жоспарлар театрға жасалған бастапқы ұсыныстан бастау алған, бірақ ешқашан іске аспаған. LPC 2021 жылдың наурыз айында жоспарларды бекітті. Ол кезде терраса 2021 жылдың соңында ашылуы күтілді және оны 1270 Avenue of the Americas-тың арендаторлары мен олардың қонақтары ғана пайдалана алатын болды. Бақ 2021 жылдың қыркүйегінде ашылды және ресми түрде Radio Park деп аталады. HMWhite фирмасы жобалаған Radio Park қайың ағаштарын, трибуналарды және түрлі жолдарды қамтиды. Radio Park-тың барлық бөлігі 50 Rockefeller Plaza-мен байланысы Radio City Music Hall шатырынан биік болғандықтан, бірте-бірте еңіске орналастырылған.
Radio City Music Hall announced a decision to remain open on March 12 and 13, 2020, amid a ban on gatherings of 500 or more in response to the COVID 19 pandemic in New York City. This decision initially stood in contrast to many other venues and public events in New York City, which had shut down. Radio City decided to remain closed after March 13, with no set reopening date, since other venues had also closed indefinitely. This affected events like the 74th Tony Awards, originally scheduled for June 7 but was then postponed after Radio City's closure. In early 2021, New York governor Andrew Cuomo announced that Radio City would be able to open with limited capacity that April. Cuomo subsequently announced Radio City would reopen that June, without capacity limits or mask restrictions, but only to patrons who had received a COVID 19 vaccine. Development firm Tishman Speyer submitted proposals to the LPC to construct a rooftop terrace on Radio City Music Hall, as well as a pedestrian bridge to 1270 Avenue of the Americas. These plans dated from an original proposal for the theater that was never carried out. The LPC approved the plans in March 2021. At the time, the terrace was scheduled to open in late 2021 and would only be usable by tenants of 1270 Avenue of the Americas and their guests. The garden opened in September 2021 and is formally known as Radio Park. Designed by the firm of HMWhite, Radio Park includes birch trees, a set of bleachers, and various pathways. The entirety of Radio Park is placed on a gradual slope because the connection to 50 Rockefeller Plaza is higher than Radio City Music Hall's roof.
Фасад
Радио Сити музыка залы 50-ші және 51-ші көшелердің арасындағы Алтыншы авенюдің шығыс жағында орналасқан. 1270 Америка авенюінің астындағы нишада орналасқан театр, ғимараттың жетінші қабатындағы алғашқы кері шегінісінің астында орналасқан. Нью-Йорк метросының 47-ші–50-ші көшелер–Рокфеллер орталығы станциясына кіреберіс, сол станцияға қызмет көрсетеді, ол Алтыншы авенюде, маңдайшаның солтүстік жағына тікелей іргелес, Радио Сити музыка залы орналасқан құрылыста орналасқан. Оның сыртында Алтыншы авеню мен 50-ші көшенің бұрышын айналап өтетін ұзын маңдайша тақтасы, сондай-ақ маңдайшаның Алтыншы авеню жағындағы солтүстік және оңтүстік шеттеріндегі жеті қабатты биік тақталар бар; екі тақтада да театрдың атауы неомен жазылған. Радио Ситиге негізгі кіреберіс Алтыншы авеню мен 50-ші көшенің бұрышында, маңдайшаның астында орналасқан. Театрдың негізгі кіреберісі Алтыншы авеню бойындағы кез келген жерде орналасуы мүмкін болғанымен, сәулетшілер кіреберісті 50-ші көшенің қиылысына жақын орналастыруды жөн көрді, себебі ол батыстағы Бродвей театр ауданынан жақсы көрінеді. Бұрыштық жер сәулетшілерге фасадқа орталық бөліктен гөрі көбірек есіктер орналастыруға мүмкіндік берді. Театрдың сыртқы түрі де оның мақсатын көрсетеді. Кіреберіс үстінде Хилдрет Мейер әртүрлі аспаптарда ойнайтын музыканттардың алты кішкентай қола тақтасын, сондай-ақ би, драма және ән туралы үш үлкен металл және эмаль тақтасын жасады; бұл тақталар театрдың тақырыбын білдіреді.
Radio City Music Hall is on the east side of Sixth Avenue between 50th and 51st Streets. Located in a niche partially under 1270 Avenue of the Americas, the theater is housed under the building's first setback on the seventh floor. An entrance to the New York City Subway's 47th–50th Streets–Rockefeller Center station, served by the , is on Sixth Avenue directly adjacent to the north end of the marquee, within the same structure that houses Radio City Music Hall. Its exterior has a long marquee sign that wraps around the corner of Sixth Avenue and 50th Street, as well as narrower, seven story high signs on the north and south ends of the marquee's Sixth Avenue side; both signs display the theater's name in neon letters. The main entrance to Radio City was placed at the corner of Sixth Avenue and 50th Street, underneath the marquee. Although the theater's main entrance could have been placed anywhere along the Sixth Avenue frontage, the architects chose to place the entrance near the intersection of 50th Street, rather than in the middle of the block, because it was highly visible from the Broadway theater district to the west. Additionally, a corner site allowed the architects to place more doorways on the facade than a midblock site would have. The theater's exterior also has visual features signifying its purpose. Above the entrance, Hildreth Meiere created six small bronze plaques of musicians playing different instruments, as well as three larger metal and enamel plaques signifying dance, drama, and song; these plaques denote the theater's theme.
Интерьер
Ішкі кеңістігінде кең фойе, үлкен зал, сонымен қатар бірнеше галереяға апаратын баспалдақ пен лифттер бар. Эдвард Дюрелл Стоун жобалаған театр арт-деко стилінде безендірілген, оның тік сызықтары сол кездегі кинотеатрларға тән дәстүрлі әшекейлі рококо өрнегінен жаңалықты білдірді. Дональд Дески интерьерді жобалау процесін үйлестірді және Радио-Ситидегі қағаз түспараларын, жиһазын және басқа да сәндік элементтердің бір бөлігін жасады. Дескидің геометриялық арт-деко дизайнында шыны, алюминий, хром, бакелит және былғары қолданылған; бұл материалдар театрдың қабырғаларын, кілемдерін, шамдарын және жиһазын жасау үшін пайдаланылды.
The interior contains a grand foyer, a large main auditorium, and stairs and elevators that lead to several mezzanines. Designed by Edward Durell Stone, the theater had Art Deco decoration, whose sharp lines represented a break with the traditional ornate rococo ornament associated with movie palaces at the time. Donald Deskey coordinated the interior design process and designed some of the wallpaper, furniture, and other decor in Radio City. Deskey's geometric Art Deco designs incorporate glass, aluminum, chrome, bakelite, and leather; these materials are used in the theater's wall coverings, carpet, light fixtures, and furniture.
Аудитория
Сәулет сыншысы Дуглас Хаскелл зал туралы былай деді: "Назарды өте зор, 18 метрден биік және 30 метр ені бар үлкен жартылай дөңгелек арка тартып алады – зор кеңістік. Осы аркадан энергия таралады, ал иісті құрылым сыртқа және алға қарай көтеріледі. "Жетістік" жақтары мен жоғарғы бөлігін біріктіретін жалғыз үлкен қисықпен, бірінен соң бірі кең жолақтармен жалғасады, сол сияқты солтүстік жарығы да жолақтармен көрінеді. " Театрдың алғашқы жылдары Федералды жазушылар жобасы "Музыка залындағы барлық нәрсе керемет" деп атап өтті. Ол кезде Радио-Ситиде әлемдегі ең үлкен оркестр, ең үлкен театр экраны, театрдағы ең ауыр просцена аркасы және "ең шебер бишілер", Рокетс болды.
Architectural critic Douglas Haskell said of the auditorium: "The focus is the great proscenium arch, over 60 feet (18 m) high and 100 feet (30 m) feet wide, a huge semi circular void. From that the energy disperses, like a firmament the arched structure rises outward and forward. The 'ceiling', uniting sides and top in its one great curve, proceeds by successive broad bands, like the bands of northern lights." In the theater's early years, the Federal Writers' Project noted that "nearly everything about the Music Hall is tremendous". At the time, Radio City had the world's largest orchestra; the most expansive theater screen; the heaviest proscenium arch in a theater; and the "finest precision dancers", the Rockettes.
Отырғыштар
Аудиторияда шамамен 5960 орын бар. Олардың 3500-ге жуығы оркестрдің төменгі қабатында, ал қалғандары үш мезонинге орналасқан. Оркестр және мезонин бөлімдерінің барлығында қызғылт қоңыр түсті жұмсақ орындықтар, сондай-ақ әр орындықтың астында сақтау бөлімдері, әр қатардың соңында шамдар және басқа театрларға қарағанда көбірек аяқтарға арналған кеңістік бар. Оркестр қабатының бойымен алты дәліз созылып, әр қатарды 14 орындыққа дейін бөліп тұрады. Дәліздердің ені артқы жағында 1.8 метр, ортасында 1.8 метр, ал алдыңғы жағында 0.9 метрге дейін тарылады. Кроссоверлік дәліз оркестрдің алдыңғы үштен бір бөлігін артқы екі бөлігінен ажыратады. Әр қатар орындықтар бастапқыда 0.6 метр қашықтықта орналастырылып, заманауи театрларға қарағанда аяқтарға арналған кеңірек орын берді. Радио Сити аудиториясының артқы қабырғасында үш мезонин және жертөледегі негізгі зал бар. Мезониндердің әрқайсысы терең емес, ал барлық үш мезонин деңгейі артқы оркестрдің үстіне орналасқан. Мезониндер терең болмағандықтан, кроссоверлік дәліздің қажеті жоқ, сондықтан тек төрт дәліз қарастырылған. Сахнаның екі жағындағы пандустар бірінші мезонин деңгейіне шығады, бұл оркестрді айналдыратын сахнадай әсер тудырады.
The auditorium has around 5,960 seats. Around 3,500 of these seats are at the ground level orchestra, while the remaining seats are distributed among the three mezzanines. The orchestra and mezzanine sections all contain reddish brown plush seating throughout, as well as storage compartments under each seat, lights at the end of each row of seats, and more legroom space than in other theaters. Six aisles extend the length of the orchestra level, dividing each row into sections of up to 14 seats. The aisles measure 6 feet (2 m) wide at the rear, tapering to 5 feet (2 m) at the center and 3 feet (1 m) at the front. A crossover aisle separates the front one third of the orchestra from the rear two thirds. Each row of seats was originally placed 2 feet (1 m) apart, giving more legroom than in contemporary theaters. Radio City contains three mezzanines within the back wall of the auditorium, as well as a main lounge in the basement. Each of the mezzanines is shallow, and all three mezzanine levels are stacked on top of the rear orchestra. Since the mezzanines are shallow, there is no need to have a crossover aisle, and only four aisles are provided. Ramps on either side of the stage lead to the first mezzanine level, creating the impression of a stage encircling the orchestra.
Дизайнның басқа ерекшеліктері
Аудитория төбесінде сегіз телескоптық жолақ орналасқан, оларды Хаскелл «солтүстік шоқтары» деп сипаттады. Әр жолақтың жиегі келесі жолақпен 2 фут (1 метр) жапсырылып, 9 метр аралықта орналасқан. Жозеф Урбанның бастапқы жоспарында төбе күмбезделген болуы тиіс еді, бірақ Опера үйінің құрылысы тоқтатылғаннан кейін, дизайнерлер ұсынылып отырған Музыка залы төбесі үшін көптеген әртүрлі нұсқаларды ұсынды. Ағымдағы дизайнды Раймонд Худ жасады, ол жолақтық жүйе идеясын Урбан жазған кітаптан алған. Аркалар гипстен жасалған және әр 2 метр сайын тік қырлары бар. Алғашқы жоспар бойынша аркалардың өзін қисық пішінде салу жоспарланған, бірақ бұл дыбысты бірнеше кішкентай нүктеде шоғырландыратын еді. Қабырғалар Ривз жасаған орындаушылар мен жылқылардың күрделі матадан жасалған силуэттік суреттерімен жабылған. Просценаның сәулелі аркалары үлкен аудиторияны біріктіріп, жақындық және сән сезімін тудырады. Төбе аркаларында ауа кондиционері, күшейткіш жабдықтары және орган құбырларын жасыратын торлар бар. Дыбыс жүйесі оркестр алдында орналасқан жарық органы арқылы басқарылатын болды. Питер Кларк жобалаған Ұлы сахнаның өлшемдері ; ол күн батқандай көрінетін просценалық арканың ішінде орналасқан. Роксинің айтуынша, ол сахнаның күн бату дизайлын Еуропадан теңіз арқылы қайтып келе жатқанда ойлап тапқан. Екі сахналық перде бар; негізгісі болаттан және асбесттен жасалған, ол көлденең бөліне алады, ал оның артындағы жұмсақ перде бір-бірінен тәуелсіз түрде көтеріліп немесе түсіріліп, бірнеше көлденең бөліктерге ие. Алғашқы перденің салмағы үш тонна, ені 34 метр, ал биіктігі 24 метр болған. Сахнаның екі жағында екі лифт және айналмалы баспалдақ орналасқан. Әйел орындаушылардың жуынатын бөлмелері мен киім ауыстыратын бөлмелері сахнаға мүмкіндігінше жақын орналасқан, ал еркек орындаушылардың киім ауыстыратын бөлмелері сахнаның қарсы жағында орналасқан. Бұл Роксинің «бақытты орындаушылар сәтті шоулар жасайды» деген сеніміне сәйкес келеді. Аудиторияның үстінде Рокси үшін екі студия, сондай-ақ хабар тарату студиясы, репетиция залы және екі алдын ала көрсету залы болды. Лифт жүйесін Питер Кларк жобалап, «Отис Лифттері» құрылысын жүзеге асырды. Лифт жүйесі соншалықты жетілген еді, АҚШ Әскери-теңіз күштері Екінші дүниежүзілік соғыстағы ұшақ тасымалдаушыларын құрылысында осыған ұқсас гидравликалық жүйелерді қолданды; «Радио Сити» бойынша, соғыс кезінде үкіметтік агенттер АҚШ Әскери-теңіз күштерінің технологиялық артықшылығын жасыру үшін жертөлені күзетті.
The auditorium's ceiling contains eight telescoping bands, which Haskell described as the "northern lights". Each of the bands' edges contains a 2 feet (1 m) overlap with the next band, placed at 30 feet (9 m) intervals. In Joseph Urban's original plans, the ceiling was to be coffered but, after the cancellation of the Opera House, designers proposed many different designs for the proposed Music Hall's ceiling. The current design was put forth by Raymond Hood, who derived his band system idea from a book that Urban had written. The arches are made of plaster and contain ridges every 6 feet (2 m). The original plans had been to build the arches themselves in a curved shape, but this would have concentrated the sound onto several small spots. The walls are covered by intricate fabric silhouette patterns of performers and horses, which were created by Reeves. The radiating arches of the proscenium unite the large auditorium, allowing a sense of intimacy and grandeur. The ceiling arches also contain grilles that camouflage the air conditioning system, amplifying equipment, and organ pipes. The sound system could be controlled by a light organ in front of the orchestra pit. The Great Stage, designed by Peter Clark, measures ; it is placed within a proscenium arch that resembles a setting sun. Roxy reportedly envisioned the sunset design of the stage while traveling home from Europe on an ocean liner. There are two stage curtains; the main one is made of steel and asbestos, which can part horizontally, while the plush curtain behind it has several horizontal sections that can be raised or lowered independently of each other. The original curtain weighed three tons and measured 112 feet (34 m) wide by 78 feet (24 m) tall. Two elevators are placed on either side of the stage, as well as a circular staircase. The female performers' restrooms and dressing rooms are placed as close as possible to the stage, and the male performers' dressing rooms are placed on the opposite side of the stage. This was in conformance with Roxy's belief that "happy performers make successful shows". Above the auditorium were two studios for Roxy, as well as a broadcast studio, rehearsal room, and two preview rooms. The elevator system was designed by Peter Clark and built by Otis Elevators. The elevator system was so advanced that the U. S. Navy incorporated identical hydraulics in constructing World War II aircraft carriers; according to Radio City lore, during the war, government agents guarded the basement to hide the U. S. Navy's technological advantage.
Өнер
Радио Ситидің қоғамдық аймақтарында Ұлы депрессия дәуіріндегі көптеген суретшілердің туындылары бар, оларды Дески өзінің жалпы дизайн жоспарының аясында тапсырыс берген. Үлкен фойедегі "Мәңгілік жастық қайнар көзін іздеу" атты алып фресканы Езра Винтер салған, ол Орегон штатындағы жергілікті американдық тайпаның жыр-дастанын бейнелейді. Театр үшін алюминийден құйылған үш әйел мүсіні жасалған, бірақ Рокси оларды отбасылық орынға лайықсыз деп санады. Рокфеллерлер бұл мүсіндерді ұнатқанмен, ашылу кешінде көрсетілген жалғыз мүсін Роберт Лоранның "Қаз қызы" болды, ол бірінші мезанинде орналасқан және жұқа алюминий қаздың қасында жалаңаш алюминий қызды бейнелейді. Ашылу кешінен кейін қалған екі мүсін де Радио Ситиде қойылды. Гвен Люкстің "Ева" мүсіні үлкен фойенің оңтүстік-батыс бұрышында орналасқан. Үшінші қабаттағы әйелдердің жуынатын бөлмесінде Генри Биллингстің "Пантера" фрескасы бар, ол әйелдердің демалыс бөлмесіндегі Дескидің абстрактілі қабырға жамылғыларымен үйлеседі. Дески екінші қабаттағы ерлердің демалыс бөлмесі үшін еркектерге тән белгілер мен никотин мотивтерін бейнелейтін қабырға жамылғысын жасады. Ол сондай-ақ бірінші мезаниндегі әйелдердің демалыс бөлмесін де жобалады, ол көк және ақ кілеммен, төмен қарқынды шамдармен және айналарға толы бөлме. Витольд Гордон сол қабаттағы ерлердің демалыс бөлмесінде карикатуралар мен стереотиптік мотивтермен карта салды, бұл туынды 1975 жылы Заманауи өнер мұражайына сыйға тартылып, 1999 жылы Музыка залына қайтарылды. Соңында, Эдвард Бук Ульрейх үшінші мезаниндегі ерлердің демалыс бөлмесінде "Жабайы Батыс" фрескасын жасады. Ричард Лейберт 1932 жылдың 27 желтоқсанында Радио Сити ашылғаннан бастап 1971 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін бас органшысы болды, содан кейін оның орнына Рэймонд Бор келді. Екі орган да Эшли Миллер, Дик Лейберт, Рэймонд Бор және Эдди Лейтон тарапынан кеңінен жазылған, ал Лейберт 1930 және 1940 жылдары NBC радиожелісі арқылы театрдан орган музыкасының күнделікті бағдарламасын ұсынды.
The public areas of Radio City feature the work of many Depression era artists, who were commissioned by Deskey as part of his general design scheme. The large mural in the grand foyer, "Quest for the Fountain of Eternal Youth", was painted by Ezra Winter and depicts a fable from a Native American tribe in Oregon. Three female nudes cast in aluminum were commissioned for the theater, but Roxy thought that they were inappropriate for a family venue. Although the Rockefellers loved the sculptures, the only one that was displayed on opening night was "Goose Girl" by Robert Laurent, which is located on the first mezzanine and depicts a nude aluminum girl beside a slender aluminum goose. Since opening night the other two sculptures have been put on display at Radio City. "Eve" by Gwen Lux is displayed in the southwest corner of the grand foyer, The third floor women's restroom contains the Panther Mural by Henry Billings, which is accompanied by Deskey's abstract wall coverings in the women's lounge. Deskey created a wall covering for the men's lounge on the second mezzanine, containing masculine icons and nicotine motifs. He also designed the first mezzanine women's lounge, a room full of mirrors with a blue and white carpet and frosted low intensity lights. Witold Gordon painted a map with caricatures and stereotypical motifs in the men's lounge on the same floor, the work was donated to the Museum of Modern Art in 1975 and loaned back to the Music Hall in 1999. Finally, Edward Buk Ulreich created a "Wild West Mural" on the third mezzanine men's lounge. Richard Leibert was Radio City's chief organist from its opening on December 27, 1932, until his retirement in 1971, at which time Raymond Bohr succeeded him. Both organ have been recorded extensively by Ashley Miller, Dick Leibert, Raymond Bohr, and Eddie Layton, and Leibert presented a daily program of organ music broadcast from the theater on the NBC Radio Network in the 1930s and 1940s.
Концерттер
1973 жылы 17 наурызда Pink Floyd Music Hall-да өнер көрсетті. Grateful Dead 1980 жылдың қазан айында тоғыз күн ішінде сегіз концерт берді, олар Хэллоуинде аяқталды; осы концерттердің екеуі Grateful Dead: Dead Ahead видеосы ретінде жарық көрді. Американдық жаңа толқын тобы Devo 1981 жылы 31 қазанда "New Traditionalists" гастролі барысында Radio City Music Hall-да өнер көрсетті. 1980-ші жылдары Либерас 14 қойылымнан 82 000 көрермен қатысқанда 2,5 миллион доллар табыс тапты, бұл сол кезде Radio City Music Hall үшін кассалық рекордты орнатты. 1986 жылы норвегиялық A ha тобы онда екі концерт өткізді. Леди Гага мен Тони Беннетт 2015 жылдың 19-23 маусымында "Cheek to Cheek" туры аясында Radio City-де өнер көрсетті. Екеуі 3 тамызда (Беннеттің 95 жылдығы) және 5 тамызда 2021 жылы Беннеттің қоштасу концерттерінде тағы да өнер көрсетті. Адель де Music Hall-да бір түндік концерт берді, ол 2015 жылдың 17 қарашасында жазылып, 2015 жылдың 14 желтоқсанында NBC арнасында көрсетілді. Бритни Спирс 2018 жылдың 23 және 24 шілдесінде өзінің Piece of Me туры аясында театрда екі толық сатылған концерт өткізді. Кристина Агилера 2018 жылдың 3 және 4 қазанында Liberation туры аясында екі кешкі концерт берді. Марая Кэри 2019 жылдың 25 наурызында Caution World Tour аясында толық сатылған залға концерт берді. Сонымен қатар, Оливия Родриго 2022 жылы өзінің Sour туры барысында осы жерде екі концерт өткізді.
Pink Floyd played at the Music Hall on March 17, 1973. The Grateful Dead played eight shows over nine days in October 1980, culminating on Halloween; two of the shows from this run were released as the video Grateful Dead: Dead Ahead. American new wave band Devo performed at Radio City Music Hall on October 31, 1981, during their New Traditionalists tour. In the 1980s, Liberace grossed $2.5 million from 14 performances with a combined audience of 82,000, setting a box office record for Radio City Music Hall at the time. In 1986, the Norwegian group A ha held two concerts there. Lady Gaga and Tony Bennett performed at Radio City as part of their Cheek to Cheek Tour on June 19–23, 2015. The pair also performed on August 3 (Bennett's 95th birthday) and August 5, 2021, for Bennett's farewell concerts. Adele also performed a one night only concert at the Music Hall, which was recorded on November 17, 2015, and broadcast on NBC on December 14, 2015. In addition, Britney Spears performed at the theater for two sold out shows as part of her Piece of Me Tour on July 23 and 24, 2018. Christina Aguilera performed there for two sold out nights as part of the Liberation tour on October 3 and 4, 2018. Mariah Carey performed to a sold out crowd as part of her Caution World Tour on March 25, 2019. Additionally, Olivia Rodrigo performed two shows in the venue in 2022 during her Sour Tour.
Шоулар
Радио Сити Рождестволық тамашасы – театрды басқаратын MSG Entertainment компаниясының жыл сайынғы Рождестволық сахналық музыкалық қойылымы. 1933 жылдан бері Нью-Йорктің Рождестволық дәстүріне айналған бұл қойылымда Rockettes деп аталатын әйелдер би тобы өнер көрсетеді. Ирландиялық би шоуы Riverdance 1996 жылдың наурыз айында Музыка залында Солтүстік Америкада тұңғыш рет көрсетіліп, кассалық рекордтарды жаңартты. Радио Сити Музыка залында 2011 жылдың маусымынан 2012 жылдың қыркүйегіне дейін Cirque du Soleil-дің "Zarkana" шоуы өтті.
The Radio City Christmas Spectacular is an annual Christmas stage musical produced by MSG Entertainment, which operates the theater. A New York Christmas tradition since 1933, it features the women's precision dance team known as the Rockettes. The Irish dance show Riverdance made its North American debut at the Music Hall in March 1996, breaking box office records. Radio City Music Hall also hosted the Cirque du Soleil show "Zarkana" from June 2011 to September 2012.
Теледидар
Радио Сити музыка залы «Голливуд скверлері», «Фортуна доңғалағы» және «Jeopardy!» сияқты телешоуларға пайдаланылды. 1988 жылдың қараша айында екі апта бойы театр «Wheel of Fortune» шоуына алаң болды, ол алғаш рет гастрольдік сапарға шыққан болатын. «Saturday Night Live» жаңғыртылатын хабаршысы Дон Пардо осы екі апта ішінде хабарламалар жасады. Радио Сити музыка залы 2002 жылдың мамыр айында «Jeopardy!» шоуының төрт мыңыншы эпизодының өткізілу орны болды, сонымен қатар сол кезде «Million Dollar Masters» шақыру турнирі де ұйымдастырылды. Театр 2007 жылдың қараша айында кешкі шоудың 25 жылдығына орай тағы да шоуды қабылдады. Дэвид Леттерман 1988 жылы Радио Сити музыка залында «Late Night with David Letterman» шоуының алтыншы жылдығына арналған арнайы бағдарламасын өткізді, ал 1992 жылы шоудың он жылдығына арналған тағы бір арнайы бағдарлама ұйымдастырды. Келесі жылы «Lyons Group» (сол кезде «Barney & Friends» компаниясының бас компаниясы) «Barney Live in New York City» атты тікелей сахналық шоуды театрда жаздырды. 1998 жылдың ақпан айында Радио Сити музыка залы «Сезам көшесі» музыкалық арнайы бағдарламасы «Elmopalooza» үшін алаң болды, онда Джон Стюарт, Дэвид Алан Гриер және басқалар «Сезам көшесі» актерлерімен бірге өнер көрсетті. 2001 жылдың қазанында «Come Together: A Night for John Lennon's Words and Music» концерті театрынан тікелей эфирде «The WB» және «TNT» телеарналарында бірдей көрсетілді. Концерт өткен айда болған 11 қыркүйектегі шабуылдан кейін кейінге шегерілді. 2013 жылы «America's Got Talent» шоуының сегізінші маусымынан бастап тікелей эфирдегі шоуларын Радио Сити музыка залында өткізетіні жарияланды; бұрынғы жетінші маусымында жаңа төреші Говард Стернді қабылдау үшін «New Jersey Performing Arts Center»-де өткізген болатын. Бұл шешім сонымен қатар Нью-Йорктің салық жеңілдіктерін пайдалану мақсатында жасалды. «AGT» 2016 жылы Стерн кеткенге дейін тікелей эфирлік кезеңдерін Радио Сити музыка залынан көрсетті, содан кейін шоу Лос-Анджелестегі «Dolby Theatre»-ға көшті.
Radio City Music Hall has been used for televised game shows such as Hollywood Squares, Wheel of Fortune and Jeopardy!. For two weeks in November 1988, the theater hosted Wheel of Fortune, which was taking its first road trip. Saturday Night Live announcer Don Pardo announced during the two weeks. Radio City Music Hall was also the site for Jeopardy! four thousandth episode in May 2002, at which time the show's Million Dollar Masters invitational tournament also occurred. The theater hosted the show again in November 2007 for the nighttime show's 25th anniversary. David Letterman hosted the Late Night with David Letterman Sixth Anniversary Special at Radio City Music Hall in 1988, and did so again for the show's Tenth Anniversary Special in 1992. The next year, Lyons Group (parent company of Barney & Friends at the time), taped a live stage show called Barney Live in New York City at the theater. In February 1998, Radio City Music Hall was a setting for the Sesame Street music special Elmopalooza, with Jon Stewart, David Alan Grier and others with the cast of Sesame Street and the Muppets. In October 2001, the concert Come Together: A Night for John Lennon's Words and Music was simulcast live from the theater on The WB and TNT. The concert had been delayed following the September 11 attacks the month before. In 2013, it was announced that America's Got Talent would hold its live shows from the Radio City Music Hall starting with its eighth season that summer; it had held its live shows at the New Jersey Performing Arts Center for its seventh season to accommodate new judge Howard Stern. The move was also intended to take advantage of New York tax credits. AGT would broadcast its live rounds from Radio City Music Hall until Stern's departure in 2016, after which the show moved to the Dolby Theatre in Los Angeles.
Спорт
Радио Сити музыка залында өткен алғашқы спорттық шара 2000 жылдың 15 қаңтарында Рой Джонс-младший мен Дэвид Телесконың басқаруымен өткен бокс кеші болды. 2013 жылдың 13 сәуірінде Нонито Донайр Радио Сити музыка залында өткен бокс кешінде Гильермо Ригондоға қарсы шықты. 2004 жылы WNBA-ның «Нью-Йорк Либерти» командасы өздерінің әдеттегі үй аренасы – Мэдисон Сквер Гарден 2004 жылғы Республикалық ұлттық конвентке дайындалып жатқандықтан, Радио Ситиде алты ойын өткізді. Осы кезеңде Мэдисон Сквер Гардендегі баскетбол алаңы Радио Сити музыка залына көшірілді. Музыка залында өткізілгенге дейін NFL дұрысы 1965 жылдан бері Нью-Йорк қаласының басқа да жерлерінде ұйымдастырылып келді, бірақ 2014 жылғы дұрыстан кейін Ұлттық футбол лигасы дұрысты елдің әртүрлі қалаларында өткізді.
The first sports event at Radio City Music Hall was a boxing card headlined by Roy Jones Jr. and David Telesco that took place on January 15, 2000. On April 13, 2013, Nonito Donaire faced Guillermo Rigondeaux in a boxing card held at Radio City Music Hall. In 2004, the WNBA's New York Liberty played six home games at Radio City while their then regular home, Madison Square Garden, prepared to host the 2004 Republican National Convention. The court from Madison Square Garden was moved to Radio City Music Hall during this time. Prior to being held in the Music Hall, the NFL Draft had been hosted at other locations in New York City since 1965, but after the 2014 draft, the National Football League hosted the draft in a series of other cities nationwide.
Сыйлық беру рәсімі
2022 жылдан бастап Бродвей лигасы Тони сыйлығын, Бродвей театрының жыл сайынғы салтанатын, 1997 жылдан бері Radio City Music Hall-да ұйымдастырып келеді. Музыка залы сонымен қатар 6 рет Грэмми сыйлығын, музыка саласындағы Recording Academy ұсынған жыл сайынғы марапаттау рәсімін өткізді. Театр алғашқы Грэммиді 1980 жылы, ал соңғы Грэммиді 1998 жылы қабылдады. MTV Video Music Awards 1984 жылдан 2018 жылға дейін театрда 12 рет ұйымдастырылды.
as of 2022, The Broadway League has presented the Tony Awards, the annual ceremony for Broadway theatre, at Radio City Music Hall during most years since 1997. The Music Hall has also hosted the Grammy Awards, the annual ceremony presented by the Recording Academy for music, 6 times. The theater's first Grammys was in 1980, and its last Grammys was in 1998. The MTV Video Music Awards have been hosted at the theater 12 times from 1984 2018.