Кіріспе
Ағылшын журналисі және жазушысы Альфред Бейт Ричардс (1820–1876) – ағылшын журналисі және жазушысы. Ол құқықтан әдебиетке бет бұрып, көптеген танымал драмалардың, өлеңдер жинақтарының және эсселердің авторы болды. Ол «The Daily Telegraph» газетінің алғашқы редакторы болды, сосын «Morning Advertiser» газетін басқарды. Ол еріктілер қозғалысының белді қолдаушыларының бірі еді.
Alfred Bate Richards (1820–1876) was an English journalist and author. He turned from law to literature and was the author of a number of popular dramas, volumes of poems, and essays. He was the first editor of The Daily Telegraph, and
afterwards of the Morning Advertiser. He was one of the leading advocates for the volunteer movement.
Ерте өмір
Ол 1820 жылдың 17 ақпанында Уорстерширдегі Баскервилл үйінде, Стоурбридждің жанындағы Уасселл Гроувте Джон Ричардстың үлкен ұлы болып дүниеге келді. Джон Ричардс 1832-1837 жылдар аралығында Кнаресборо округінің депутаты болған. Ол Эдинбург жоғары мектебінде және Вестминстер мектебінде білім алды, 1831 жылдың 18 қаңтарында оқуға қабылданды. 1837 жылдың 19 қазанында Оксфордтың Эксетер колледжіне түсіп, 1841 жылы B.A. дәрежесін алды. Оксфордтағы достарының бірі Ричард Фрэнсис Бертон болды, ал Ричардс кейіннен осы саяхатшының өмірбаянын жазды. Ричардс 1839 жылдың 16 мамырында Линкольн қонақүйінде заң студенті ретінде тіркелді. 1845 жылдың 20 қарашасында Линкольн қонақүйінде адвокаттыққа қабылданды және қысқа мерзімге саяхат жасады; бірақ көп ұзамай толық уақыт жазумен айналыса бастады.
Журналист
1848 жылдан 1850 жылға дейін Ричардс апта сайын шығатын "The British Army Despatch" газетін басқарды. 1850 жылы 3 тамызда ол "The Mirror of the Time" атты жаңа апталық журнал шығара бастады, ол бір жыл ғана жарық көрді. 1855 жылдың 29 маусымынан 31 желтоқсанына дейін Daily Telegraph газетінің алғашқы редакторы болды. 1870 жылы Ричардс Джеймс Гранттан кейін "Morning Advertiser" газетінің редакторы болып тағайындалды және өмірінің соңына дейін осы қызметте тұрды. Ол 1856 жылғы 26 қаңтардағы Ассоциация отырысында болды, онда Қырым соғысының аясында түрік бекінісі Карстың құлауына себеп болған британ үкіметінің қателіктеріне қатысты өткір сын айтылды.
Еріктілер қозғалысы
Ричардс Ұлыбританияның барлық аймақтарында мылтық корпустарын тіркеуді қолдады, бұл жауап ретінде басып кіруге қарсы сақтық шарасы болды; ал «Daily Telegraph» газетінің редакторы ретінде ол бұл мәселені жариялады. 1858 жылы ол осы жобаны іске асыру үшін құрылған Ұлттық және Конституциялық Қорғаныс Ассоциациясының хатшысы болып тағайындалды. Оның күш-жігерімен 1859 жылдың 16 сәуірінде Лонг-Эйкрдегі Сент-Мартин залында қоғамдық жиын өтті; адмирал сэр Чарльз Нейпир төрағалық етті, нәтижесінде 1859 жылдың 12 мамырында Соғыс министрлігі мылтық еріктілерін тіркеуге рұқсат беретін бұйрық шығарды. Содан кейін Ричардс Лондон қаласынан бөлмелерді жалға алып, 1000 адамды «Жұмысшы еріктілер бригадасын» құруға жұмылдырды. Топ 1860 жылдың күзінде Лондон Сити Гильдиясында парадтар өткізе бастады, бірақ алғашқы офицерлік лауазымдар 1861 жылдың 26 сәуірінде берілді, сол кезде топ ресми түрде Лондонның 3-ші мылтық ерікті корпусы ретінде қабылданды. Бұл корпустың сапындағы адамдар, әдетте, кәсіптер мен орта таптан алынған басқа Лондон корпустарына қарағанда жағдайы нашар болды, бірақ топ Лондон қаласы мен Ливер компанияларынан қаржылық қолдау алды. Олар «LABOR OMNIA VINCIT» (Еңбек бәрін жеңеді) деген ұранды қабылдады, бұл Виргилийден алынған. Ричардс Бенгалия армиясының генерал-майоры Уильям Фергюсон Битсонды 3-ші Лондон РВК-нің құрметті полковнигі болуға шақырды. Битсон Ричард Фрэнсис Бертонның досы болды және ол сот ісіне байланысты Лондонға келген. Ол бұрын Ричардс пен Радикалдар тарапынан Соғыс министрлігімен болған бірнеше дауларда қолдау алған. Битсон 1860 жылдың 22 қыркүйегінде Гильдиядағы парадта салют берді, бірақ Үндістанға оралуға бұйрық алды және бұл лауазымды тұрақты түрде қабылдай алмады. Бұл бөлімшелердің тулары мен түстері әлі де Гроув Парк армия резервтік орталығында сақталады және алдын ала келісім бойынша оларды көруге болады. Сол уақытта ол Лондонның 3-ші РВК-ін құрып жатқанда, Ричардс журналист Джордж Холиоакпен бірге Гарибальдидің арнайы қорының мүшесі болды. Комитет Джузеппе Гарибальдиге Екі Сицилия Корольдығын Бурбон әулетінен азат ету науқанына көмектесу үшін «Британ легионы» деп аталған еріктілер тобын жіберу үшін ақша жинады. Легионды «Гарибальди саяхатшылары» деп атағандардың көп бөлігі жаңа мылтық ерікті корпусының мүшелері болды.
Өлім және мұра
Ричардс 1876 жылдың 12 маусымында, он жеті жылдық жасында, Лондонның Брансуик-сквер 22 үйінде қайтыс болды және Кройдон қаласындағы Әулие Петр шіркеуінің маңына жерленді. Қарулы еріктілер қозғалысы тез өсіп, Еріктілер күштері ретінде дамыды, ғасыр соңына қарай 200 000-нан астам адам тіркелді.
Шығармалары
1841 жылы 18 қарашада Ричардс анонимді «Oxford Unmasked» памфлетін жариялады, онда ол университет ұйымдарындағы кемшіліктерді айыптады. Ол бес рет қайта басылды және авторлығы белгілі болды. Оның алғашқы драмалық туындысы, 1845 жылы жарық көрген «Лидия патшасы Крез» бес актілік трагедиясы болды. Одан кейін тағы төрт драма жарық көрді: 1846 жылы «Руннимед», 1847 жылы «Кромвель», 1848 жылы «Изольда немесе Жақсы патша Стивен» және 1850 жылы «Вандик, Генуяның пьесасы». 1846 жылы оның өлеңдерінің бірінші томы «Өлім және Магдалена», ал 1848 жылы «Жанның арманы» атты тағы бір томы жарық көрді. Ұлтшыл және милитарист, Манчестер мектебі саясаткерлеріне қарсы болған Ричардс 1848 жылы Ричард Кобденге жолданған хат түрінде «қандай да бір бағадағы бейбітшілік партиясын» айыптап, «Кобден және оның памфлеті» деген тақырыппен жариялады. Тағы бір томы «Атлант және Тынық мұхиты арасындағы темір жол» болжамын қамтитын «Британия құтқарылды және Канада сақталды» атты еңбек болды. «Өлеңдер, мақалалар және пікірлер» (2 томдық), сондай-ақ «Мақалалар мен пікірлер» (2 томдық) кітаптары «Уақыт айнасынан» алынған жазбалардан тұрды. 1854 жылы ол «Соғыстың жырлары» атты лирикалық өлеңдер жинағын шығарды. 1869 жылы Ричардс Фредерик Сэндистің картинасына арналған поэтикалық рапсодия – «Медеяны» жариялады. 1871 жылы оның жалғыз романы «Тым адамгершілік» жарық көрді, оның атауын Чарльз Диккенстің сөзімен ұсынған. Жоғарыда аталған бес драмадан басқа, Ричардс тағы төрт драма жазды. Олардың бірі – Винченцо Беллини операсының либреттосына негізделген «Норма» трагедиясы, алғаш рет 1875 жылғы 5 ақпанда Белфаст қаласында Мисс Валлистің ойнауымен қойылды. Оның жарияланбаған басқа драмалық туындылары: «Тулон тұтқыны», «Пим патша немесе Ұлы көтеріліс» және «Махаббат пен шыдамдылық».