Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Коллиур (фр. Collioure) — Францияның Пиреней-Ориенталь департаментінің оңтүстігінде орналасқан коммуна.
Collioure (kɔljuʁ; , ) is a commune in the southern French department of Pyrénées Orientales.
География
Коллиур қаласы Вермей жағалауында (қызыл жағалау), Ла-Кот-Вермей кантонында және Серэ ауданында орналасқан.
The town of Collioure is on the Côte Vermeille (Vermilion Coast), in the canton of La Côte Vermeille and in the arrondissement of Céret.
Топонимика
Коллиур каталан тілінде Котлиур деп аталады.
Collioure is named Cotlliure in Catalan.
Тарих
673 жылы "Castrum Caucoliberi" қамалы туралы жазба бар, бұл осы жердегі елді мекеннің вестготтар билігі тұсында стратегиялық және саудалық маңызы болғанын көрсетеді. Коллиур бұрын Дуй өзенімен бөлінген екі ауылдан тұрған: оңтүстіктегі ескі қала Порт-д'Авалл (француз тілінде Le Faubourg деп аталады) және өзен ағысы бойындағы Порт-д'Амунт (француз тілінде Le Mouré деп аталады). 1642 жылы Коллиурды Маршал де ла Мейлерэй басқарған француз әскері басып алды. Он жыл өткен соң, 1659 жылғы Пиреней шарты бойынша қала Францияға ресми түрде берілді. Қаланың стратегиялық маңыздылығы жоғары болғандықтан, XIV Людовик тұсында әскери инженер Вобан Корольдік шатыр де Коллиур және Сент-Эльме бекінісінің қорғанысын күшейтті. Дегенмен, 1793 жылы Коллиур испан әскерлерімен қоршауланып, басып алынды – бұл қаланы басып алуға жасалған испандықтардың соңғы әрекеті болды. Бір жылдан кейін генерал Жак Франсуа Дугомьер қаланы қайтадан басып алды. 1823 жылы Порт-Вендрес Коллиур және Банюль-сюр-Мер коммуналарының бір бөлігінен коммуна ретінде бөлініп шықты. 1870 жылдың 21 қаңтарында Шарль Наудин байқағандай, Коллиурде ерекше климаттық құбылыс болды: бір күні ішінде қалаға 450 метрден астам қар жауды. Осының салдарынан көптеген жеміс бақтары мен гауыр тоғайлары зардап шекті.
There is a record of the castle at "Castrum Caucoliberi" having been mentioned as early as 673, indicating that the settlement here was of strategic and commercial importance during the Visigoth ascendancy. Collioure used to be divided into two villages separated by the river Douy, the old town to the south named Port d'Avall (in French known as Le Faubourg) and the upstream port, Port d'Amunt (in French known as Le Mouré). Collioure was taken in 1642 by the French troops of Maréchal de la Meilleraye. A decade later, the town was officially surrendered to France by the 1659 Treaty of Pyrenees. Because of its highly strategic importance, the town's fortifications, the Château Royal de Collioure and the Fort Saint Elme stronghold, were improved by the military engineer Vauban during the reign of Louis XIV. Nevertheless, Collioure was besieged and occupied by the Spanish troops in 1793, marking the last Spanish attempt to take the city. The city was retaken a year later by general Jacques François Dugommier. In 1823, the territory of Port Vendres became a commune, taking parts from the communes of Collioure and Banyuls sur Mer. On 21 January 1870, an exceptional climatic phenomenon occurred in Collioure, as observed by Charles Naudin at the time; more than of snow fell in one day on the town. Many orchards as well as cork oak woodlands were damaged.
Туған қала
Сория, Кастилия және Леон, Испания.
Soria, Castile and León, Spain.
Экономика
Коллиур – қаланың төңірегінде орналасқан тектік атау (Appellation d'Origine Contrôlée (AOC)) (Коллиур AOC), қызыл, розе және аздаған ақ шараптарды өндіреді. Қаланың артындағы төбелердегі ежелгі террасалық жүзімдіктер аперитивтік және десерттік шараптар үшін жүзіммен қамтамасыз етеді, олар (Банюльс) атауына жатады, ол Коллиур атауымен шекарасын бөліседі. Коллиур анчоустарымен де әйгілі, ал оның бұрынғы дамыған балық шаруашылығы Марк Курланскидің "Тұз" кітабында еске алынған.
Collioure is the name of an Appellation d'Origine Contrôlée (AOC) situated around the town, (Collioure AOC), producing red, rosé and a few white wines. The ancient terraced vines in the hills behind the town also provide grapes for the apéritif and dessert wines of the (Banyuls) appellation, which shares its boundaries with the Collioure appellation. Collioure is also famous for its anchovies, and its once thriving fisheries are referenced in Mark Kurlansky's book Salt.
Мәдениет
Қаланың каталондық мәдениеті күшті болғандықтан, оның девизі жергілікті каталондық регби командаларының бірі (АҚШ Перпиньян, Франция) қабылдады: Sempre endavant, mai morirem (Әрқашан алға, біз ешқашан өлмейміз). Осы девизбен қатар, қаланың тағы бір ұраны пайда болды – Collioure sera toujours Collioure (Коллиур әрқашан Коллиур болады), бұл француз әншісі Морис Шевалиенің «Paris sera toujours Paris» деген танымал әнінен алынған. Жыл сайынғы Сент-Винсент фестивалі тамыздың 15-іне қарастырылып, музыка мен фейерверктермен бірнеше күнге созылатын тойға қала тұрғындарынан екі есе көп келушілерді тартады. 20 ғасырдың басында Коллиур өнер орталығына айналып, көптеген фовист суретшілердің кездесу орны болды. Андре Деран, Жорж Браке, Отон Фриес, Анри Матисс, Пабло Пикассо, Чарльз Ренни Маккинтош, Джеймс Диксон Иннес және Цугухару Фуджита Коллиурдың патша сарайынан, ортағасырлық көшелерінен, Нотр-Дам-де-Анж шіркеуіне айналған маяғынан және Жерорта теңізінің әдемі шығанағынан шабыт алды. Коллиур зиратында 1939 жылы Испания азамат соғысының соңында Франко әскерлерінің шабуылынан қашып келген испан ақыны Антонио Мачадоның қабірі орналасқан. Британдық жазушы Патрик О'Брайан 1949 жылдан 2000 жылы қайтыс болғанға дейін осы қалада тұрды, ал оның «Каталониялықтар» романы Коллиурдегі өткен өмірді суреттейді. Ол сонымен қатар Пикассо туралы, оның танысы болған жазушы туралы да өмірбаян жазды. О'Брайан мен оның әйелі Мэри де қалалық зиратта жерленген. Роза Маколейдің 1950 жылғы «Менің дүнием – жабайы жерім» романының бастауы Коллиурде өтеді. Стивен Кларктың Пол Уэст туралы төртінші комедиялық романының бір бөлігі де Коллиурде орын алады. Матисс пен Деранның 98 репродукциясы дәл сол жерде, осы екі фовизм шебері 20 ғасырдың басында түпнұсқаларын салған жерде қойылған.
As the town has a strong Catalan culture, its own motto has been adopted by one of the local Catalan rugby teams (USA Perpignan, France): Sempre endavant, mai morirem (Always forward, We'll never die). Under 's leadership, the town has an alternative motto, Collioure sera toujours Collioure (Collioure shall always be Collioure) quoting French singer Maurice Chevalier's famous song titled Paris sera toujours Paris. The annual Saint Vincent festival is held around August 15, attracting twice the town's population in visitors for several days of celebration with music and fireworks. In the early 20th century Collioure became a center of artistic activity, with several Fauve artists making it their meeting place. André Derain, Georges Braque, Othon Friesz, Henri Matisse, Pablo Picasso, Charles Rennie Mackintosh, James Dickson Innes and Tsuguharu Fujita have all been inspired by Collioure's royal castle, medieval streets, its lighthouse converted into the church of Notre Dame des Anges and its typical Mediterranean bay. Collioure's cemetery contains the tomb of Spanish poet Antonio Machado, who fled here to escape advancing Francoist troops at the end of the Spanish Civil War in 1939. The British novelist Patrick O'Brian lived in the town from 1949 until his death in 2000, and his novel The Catalans describes Collioure life as it was in the past. He also wrote a biography of Picasso, who was an acquaintance. O'Brian and his wife Mary are also buried in the town cemetery. The start of Rose Macaulay’s 1950 novel, The World My Wilderness, is set in Collioure. Part of the action in Stephen Clarke's fourth comic novel featuring Paul West, Dial M for Merde, takes place in Collioure. Ninety eight reproductions of Matisse’s and Derain’s works are displayed exactly where these two masters of Fauvism painted the originals in the early 20th century.