Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Geilston Bay (Жилстон және Гилстон деп айтылады, басқа да айтылулары мүмкін) – Хобарттың Рисдон Вейл, Шаг Бэй және Линдисфарн арасында орналасқан, негізінен тұрғын үйлерден тұратын маңы. Бұл жер, Кларенс қаласының құрамында, Дервент өзенінің шығыс жағалауында орналасқан және аты сол аттас өзеннің кіреберісінен шыққан. Кіреберіс және аймақ кейде 1830-1920 жылдар аралығында жұмыс істеген әк пештерінің есебінен "Лаймкилн шығанағы" деген баламалы атпен белгілі болған, оның қалдықтары кейін ондаған жылдар бойы көрініп тұрды; шығанақтың тағы бір ерте аты – "Джеймс шығанағы". Қазіргі маңай атауы 1812-1813 жылдары қысқа мерзімге Ван Димен жерінің (Тасмания) коменданты болған Эндрю Гейлстің аймақта сатып алған "Гейлс Таун" деген ерте жер иелігінен шыққан. Ол кейін Шотландияға оралғанда Австралиядағы иеліктерін тастап кетті. Бұл жерде ұлттық маңызы бар Кейінгі Олигоцен (немесе ерте Миоцен) дәуіріне жататын "Гейлстон шығанағының жергілікті фаунасы" деп аталатын қазбалық жануарлар табылды. Бұл жердегі сүтқоректілердің қазба қалдықтары 1860 жылдары әк тас кеніштерінде табылған және одан әрі зерттеу үшін Лондондағы Британ мұражайына жіберілді, олар әлі де сол жерде сақтаулы. Алайда, бүгінде осы жердің орналасқан жерін көрсететін ешқандай белгі жоқ, ол бұрынғы Гейлстон шығанағындағы орта мектептің ойын алаңдарының астындағы қоқыс полигонымен көмілген.
Geilston Bay (pronounced both "Jeels ton and "Geels ton", other pronunciations also possible) is a largely residential suburb of Hobart between Risdon Vale, Shag Bay, and Lindisfarne, in the City of Clarence located on the Eastern Shore of the Derwent River, taking its name from an inlet of that river of the same name. The inlet and locality were sometimes known by the alternative name "Limekiln Bay" on account of lime kilns which operated there between approximately the 1830s and the 1920s, the remains of which remained visible for some decades thereafter; another early name for the Bay was "James's Bay". The present suburb name derives from an early land holding "Geils Town" in the region purchased by Andrew Geils, Commandant of Van Diemen's Land (Tasmania) for a brief period in 1812 1813, who subsequently left his Australian holdings behind when he moved back to Scotland. The nationally significant Late Oligocene (or early Miocene) "Geilston Bay Local Fauna" fossil find originates from this locality. Fossil mammal remains at this site were discovered by limestone quarrying activities in the 1860s and sent to the British Museum in London for further analysis, where they still reside. However there are no surface indications of the location of the site today, which lies buried by landfill under the playing fields of the former Geilston Bay High School.
Түпкүлгілік тарихы
Тасманияны британдықтар отарлауға дейін, Ойстер-Бей аймағының бір бөлігі болған бұл жерді, жартылай көшпелі Мумиримина тайпасы шамамен 35 000 жыл бойы мекендеген. Гейлстон шығанағы мен Шаг шығанағы арасында Мухененер қабықшаларының жиынтық орындарымен қатар, аборигендердің тас үңгірінен қалған іздер де табылады.
Prior to the British colonisation of Tasmania, this land, part of the Oyster Bay region, had been occupied for possibly as long as 35,000 years by the semi nomadic Mumirimina people. Mouheneener shell middens can be found in the area between Geilston Bay and Shag Bay, along with the remains of an Aboriginal rock shelter.
Алғашқы қоныстанушылар
Қазіргі Геилстон шығанағы деп аталатын аймақ бастапқыда 1806-1808 жылдар аралығында Уильям Пэриш, Майкл Мэнсфилд, Уильям Коллинз және Дэвид Уэйкфилд сияқты пионерлерге шамамен 50-70 акрдан тұратын жер участалары арқылы бекітілді. Пэриш, Англияда бұрынғы қарақшы (қолға қаруланған тонаушы), бұрын Австралияға жер аударылып, мерзімін өткерген, Англияға оралған, содан кейін 1805 жылдан бастап Нью-Таун қаласындағы сотталғандардың бақылаушысы ретінде қайта Австралияға келген, ал 1806 жылы оған "Дервенттің шығыс жағалауында 70 акр жер" берілді. Гейлс әскери қызметін қайта бастауды және 1814-1815 жылдары полкімен бірге Цейлонға аттануды шешті, көрінеу, Тасманияны (сол кезде Ван Дименнің жері деп аталған) ешқашан қайта көрмеді: 1815 жылы оның әкесі Шотландияда қайтыс болды, оған соңғысының мүлігінен Олд Килпатрик приходындағы Дэмбэк мүлігі қалды, Гейлс онжылдықтың соңына қарай сонда қоныстанды, 1821 жылы ол жерде қызы дүниеге келді және өзі мен отбасының қалған мүшелері үшін Дэмбэк үйі (әлі де бар және қазір қонақ үй) салынды, ол 1843 жылы қайтыс болғанға дейін сонда тұрды. Тасманиядағы мүліктерімен белсенді айналысқан қысқа мерзім ішінде Гейлс (немесе оның агенттері) 1818 жылы "Жаңа қалаға қарама-қарсы 200 акр" деп сипатталған "Гейлс қаласындағы ферма" деп аталатын шаруашылық құрған көрінеді. Кейін (1824 жылдың сәуір айында) ол "Гейлс қаласының фермасы" деп аталды. Алайда, Уордтың есебіне сәйкес, Гейлс өзінің күш-жігерінің көп бөлігін (қаржылық және уақыт бойынша) Рисдон Ковтегі "Restdown" мүлігін дамытуға жұмсаған. Соңында, 1818 және 1821 жылдары, Гейлстің Шотландияға көшуімен байланысты, оның Тасманиядағы мүліктері сатуға ұсынылды, бірақ сол кезде сатылмаған сияқты; ақырында, 1832 жылы Хобарт қаласына 1821 жылы келген Томас Грегсон оларды сатып алу туралы ұсыныс жасады, ол 1857 жылы Тасманияның екінші премьер-министрі болды және Дервенттің шығыс жағалауындағы ірі жер иесіне айналды (Грегсон іргелес қалашықтың "Линдисфарн" деп аталуына да жауапты болды). 1870 жылдың ақпанында "The Tasmanian Times" газетінде жарияланған хабарламада: "Жақсы жерді және іргелес ферманы, қазір және соңғы бірнеше жылдарда мистер Киглиге жалға беруге. Ферма Геилстаун шығанағына қарап жатқан 51 акр жақсы егістік жерді қамтиды, әк тастың сапасы өте жақсы деп есептеледі" делінген. Грегсон қайтыс болғаннан кейін оның бірнеше жердегі қалған мүліктері, соның ішінде "Лайм Килн" фермасы (бұрынғы "Гейлс Таун" фермасы), Restdown және қалғандары ипотекамен сатылды және оларды Каскадтың Хобартынан Джон Дегревс сатып алған сияқты, ол 1880 жылы қайтыс болды.
The area now known as Geilston Bay was initially settled via a series of land grants of around 50 70 acres each to pioneer settlers including William Parish, Michael Mansfield, William Collins, and David Wakefield over the period 1806 1808. Parish, a former highwayman (armed robber) in England, had previously been transported to Australia, served his sentence, returned to England, and eventually came out to Australia once more in the role of a convict overseer at New Town from 1805, before being granted "70 acres on the eastern shore of the Derwent" in 1806. Geils decided to resume his military career and accompany his regiment to Ceylon in 1814 1815, apparently never seeing Tasmania (then known as Van Diemen's Land) again: in 1815 his father died in Scotland leaving him one of the latter's estates, that of Dumbuck in the parish of Old Kilpatrick, to which Geils appears to have located by around the end of the decade, having a daughter there in 1821 and a new house constructed for himself and his surviving family, Dumbuck House (still in existence and now a hotel), residing there until his death in 1843. During his short period of active involvement with his Tasmanian properties, Geils (or possibly his agents) appear to have established a farm on this particular holding known as "Geils Town Farm", described in 1818 as "200 acres opposite New Town", and later (April 1824) as "Geils' Town Farm to be let, for a term of years, a farm of 500 acres, called Geils' Town, about three miles from Hobart Town, on the Derwent." Ward's account, however, suggests that Geils spent most of his efforts (financial and time wise) developing his property "Restdown" at Risdon Cove. Eventually in 1818 and 1821, presumably in association with Geils' move to Scotland, his Tasmanian properties were offered for sale but apparently not selling at that time; eventually an offer for their purchase was made in 1832 by Thomas Gregson, an 1821 arrival in Hobart Town, briefly Tasmania's second Premier in 1857, and eventually a major landowner on the eastern shore of the Derwent (Gregson was also responsible for naming of the adjacent suburb "Lindisfarne"), In February 1870, an advertisement in "The Tasmanian Times" announced: "To be let the RISDON LIME KILNS and ADJOINING FARM, now and for some years past, let to Mr Keighley. The farm comprises 51 acres of good agricultural land fronting onto Geilstown Bay, and the quality of the lime stone is admitted to be excellent." After Gregson's death all of his remaining property in several locations including "'Lime Kiln' farm (formerly 'Geils Town' farm)", Restdown, and the rest was put up for sale by the mortgagees and appears to have been acquired by John Degraves of Cascades, Hobart who subsequently died in 1880.
Ағаштан жасалған тас
Жоғарыда сипатталған әк пештері, сондай-ақ Гейлстон шығанағында орналасқан, Рисдон және Белтана (Линдисфарнның бұрынғы атауы) деп әртүрлі сипатталатын карьерлер, 1830 жылдардан бері (бір расталмаған дереккөз 1825 жылды көрсетеді) жұмыс істеп келді, бірақ бұл ақпарат басқа көздерден әлі расталмады. Тас әк өндіру үшін биік жартастардан қазылып алынып, пеште немесе пештерде күйдірілді. Әк Хобарт қаласындағы құмтас ғимараттарды салуға қажетті ерітіндінің маңызды құралы болды. 1890 жылға қарай, осы кездегі әк өндірісінің құны 200 000 фунт стерлингтен асып, 2022 жылғы Ұлыбритания фунттарымен шамамен 33 миллион фунтқа тең болды. 1843 жылы карьер операторы әлі де Прайс мырза болды. Кристенсен мен Джонс былай деп жазады: «1870 жыл шамасында Джордж Албери мырза карьерді сатып алды. Шығанақтың басында жақсы пантон болды, және ол шамамен он жыл бойы әк тасын пештен тасымалдау үшін жиырма тонналық желкенді кемені пайдаланды, содан кейін карьер толықтай қазылып бітті. 1890 жылдың басында үйдің оңтүстігінде жаңа кен орны табылды, ал Р. Бойл мен Г. Стюарт мырзалар Денхолмдар (кейіннен аймақта тұрған, карьер маңында өмір сүрген) келгенге дейін тағы алты жыл пештерде жұмыс істеді. Пештердің соңғы операторы Альф Катбертсон мырза болды, ол 1918 жылдың соңында Электролиттік Цинк компаниясына сатты». Де Бомфорд есімінің иесі туралы көп мәлімет табылмады, алайда қазіргі уақытта Шығыс Дервент тас жолынан Гейлстон шығанағының басына дейін демалыс аймағы арқылы өтетін жол осы атаумен («Дебомфордс Лейн») белгіленген. Ауданның басқа да шағын шаруашылықтарында алма мен шабдалы өсірілді. 1919 жылғы жарнамада «Дервент өзенінің Гейлстон шығанағындағы өте ыңғайлы тұрғын үй және шағын шаруашылық, Вудберри деп аталады, 30 акр жерді құрайды, оның бір бөлігі шабдалы және алма бақшасы ретінде жоспарланған, ал тағы 5 акрға жуық жер тазартылған. Қалғаны - екі құдықтан сумен қамтамасыз етілген жеңіл бұталар» деп жазылған. Шығанақтың тағы бір атауы – «Әкпеш Шығанағы», ол ХІХ ғасырдың екінші жартысы мен ХХ ғасырдың бірінші жартысында қолданылған. 1939 жылғы газет мақаласында да осы атау кездеседі (оқырмандар оның орналасқан жерін біледі деп есептелген), бірақ қазір қолданылмайды. Бұрынғы атауы «Джеймс Шығанағы» болған, мысалы, 1843 жылғы газет мақаласында «Джеймс Шығанағындағы Прайс мырзаның әк тас карьері» деп көрсетілген, сондай-ақ басқа да көздер Джеймс Шығанағын қазіргі Гейлстон Шығанағымен теңейді. 1921 жылы «Гейлстон Парк» деп аталатын мүлік сатылымға қойылды, ол «Линдисфарннан Шығыс Рисдонға дейінгі негізгі жолда орналасқан 1078 акр жерді қамтиды», «жаңа кірпіш үй және қосымша ғимараттар бар». Сатушының және сатып алушының кім болғаны белгісіз, бірақ 1936 жылғы «Меркурий» газетінде «Гейлстон Паркіне аң аулауға немесе атуға рұқсат жоқ» деп ескертілген. Заң бұзушылар сотталады, иттер атылады. Э. Х. Шон». 1940 жылы «Гейлстон Парк» деп аталатын мүлік, «4 үлкен бөлмелі кірпіш үй, кішігірім коттедж, 2 орындық кірпіш тұрақ және шеберханасы бар, 41 акр жер учаскесінде орналасқан, Рисдон жолына ұзын қасбеті қарап, Гейлстон шығанағына көрінеді», – деп жазылған, ол 1939 жылы қайтыс болған иесі Эрнест Алма Беллетт, «Тасманияның бірінші императорлық контингентінің мүшесі, Оңтүстік Африка» қайтыс болғаннан кейін сатылды. Әк пештерінің жабылуынан және ақырында карьердің тоқтатылуынан кейін Гейлстон шығанағы тыныш шаруашылық қызметіне қайта оралған сияқты, оны Дервент өзені арқылы батыс жағалаудағы қалалық және өнеркәсіптік қызметтерден бөліп тұрды. Алайда, 1939 жылдан бастап бірнеше жыл бойы ерекше оқиға болды, ол кезде шығанақ 24 жүзбелі бетон понтон жиналу орталығы ретінде пайдаланылды, олар 1943-1964 жылдар аралығында қолданылған, содан кейін жаңа (және дәстүрлі) Тасман көпірімен ауыстырылды. 1964 жылы жүзу көпірінің пайдаланудан шығарылуымен бірге бетон понтондары тағы да Гейлстон шығанағына сүйретілді, онда олар бірнеше жыл бойы жүзіп тұрды. 1946 жылғы суреттен көрініп тұрғандай, бұл аймақ сол кезде негізінен дамымаған, бірақ 1950 жылдардың басында соғыстан кейінгі тұрғын үй салу үшін бөлінген. 1960 жылдары қала маңындағы қазіргі көшелердің көп бөлігі салынды және үйлер салынды. 1967 жылы Гейлстон шығанағының қайық клубы құрылды және шығанақтың басында құлап, жағалар мен бастау пандустары, сондай-ақ клуб үйлері салынды. 1960 жылдардың аяғында Шығыс Дервент тас жолының жанындағы жазық жердің тағы бір бөлігі Линдисфарн гольф алаңы ретінде пайдаланылды. 1971 жылдан бастап бұл жер Гейлстон шығанағы орта мектебінің құрылысына бөлінді, ол 9 ақпан 1972 жылы ашылды. Мектеп 41 жыл бойы орта мектеп ретінде жұмыс істеді, бірақ 2013 жылы оқушылар санының азаюына байланысты жабылды. 2014 жылы ғимараттар жаңартылып, бұрын Солтүстік Линдисфарнда болған Линдисфарн Солтүстік бастауыш мектебі үшін жаңа және үлкен орынға айналдырылды, ол 2015 жылы Гейлстон шығанағында қайта ашылды. 2022 жылы Гейлстон шығанағында Тасмания мұрағаты үшін арнайы ғимарат салынды, ол бұрын Хобарттың батыс жағалауындағы Берридальде сақталған жиынтығын қамтыды. Бүгінде Гейлстон шығанағы тыныш, негізінен тұрғын үйлерден тұратын маңырай. Хобартқа (Шығыс Дервент тас жолы арқылы) қол жеткізу басқа солтүстік маңырайларға ұқсас, мысалы, оның оңтүстігіндегі Линдисфарн. Ол оңтүстік көршісі сияқты коммерциялық белсенділікке, кейде сәнді тұрғын үйлерге және Дервент өзенінің кең көрінісіне ие болмаса да, тұрғындары, әсіресе батыс бөлігінде, Натон төбесіне және Гейлстон мен Шаг шығанақтары арасындағы ормандық жерге демалыс үшін, сондай-ақ қайық клубының маңындағы жағалау аймағына және кішкентай шығанақтың әдемі көрінісіне қол жеткізе алады, ол әдетте тізгішпен бекітілген қайықтарға толы, ал маңырайдың басқа жерлерінде көптеген үйлерден кунани / Тау Уэллингтонның алыс көрінісі көрінеді. Тағы үш ормандық аймақ, Тоона ормандық қорығы және Линдхилл ормандық қорығы (екеуі де кішкентай) және кеңірек Пилчерс Хилл қорығы маңырайдың шығыс бөлігінде орналасқан және Клэрэнс қалалық кеңесімен күтіледі.
The lime kilns described above, plus the associated quarry—variously described as sited at Geilston Bay, Risdon, and Beltana (a one time name for Lindisfarne)—had been operational since circa the 1830s (one uncorroborated source gives 1825) although this has not currently been confirmed from other sources. The limestone rock was quarried from an elevated exposure and burned in the associated kiln or kilns to produce lime, a key ingredient in the mortar that was required for construction of the sandstone buildings of Hobart Town at that time. By 1890 it was reported that the lime output from the works to that time was valued at over £200,000, equivalent to almost £33 million in 2022 UK pounds. In 1843 the operator of the quarry was still Mr. Price; Christensen & Jones go on to state " Somewhere around 1870 Mr George Albury bought the quarry. There was a good jetty at the head of the bay, and he had a twenty ton sailing craft to transport lime from the kilns for about ten years before the quarry was worked out. Early in 1890 a fresh deposit was discovered south of the house and Mr R. Boyle and Mr G. Stuart worked the kilns for another six years before the Denholms [later residents of the area, who lived by the quarry] came. The last operator of the kilns was a Mr Alf Cuthbertson, who sold out to the Electrolytic Zinc Company at the end of 1918." Little else has been discovered about the bearer of the name de Bomford, however the lane that currently extends from the East Derwent Highway down to the head of Geilston Bay through the recreation area currently bears that name ("Debomfords Lane"). Other small farms in the district also grew apples and apricots; a 1919 advertisement offers for sale "that very desirable residence and small farm at Geilston Bay, River Derwent, known as Woodberry, comprising 30 acres, of which portion is laid out as apricot and apple orchard, and about 5 acres in addition have been cleared. The remainder is light bush Good supply of water from two wells." An alternative name, "Limekiln Bay" was sometimes used for the Bay through the second part of the nineteenth and first part of the twentieth centuries; as late as 1939 it could be found in use (presumably with readers expected to know its location) in a newspaper article, but has today disappeared from use. Yet another early name for the Bay was "James's Bay", found for example in this 1843 newspaper article which refers to "Mr. Price's limestone quarry in James's Bay", and other sources which equate James's Bay with the present Geilston Bay. In 1921, a property named "Geilston Park", was offered for sale described as "comprising 1,078 acres, situated on Main Road from Lindisfarne to East Risdon", with "Improvements compris[ing] new brick dwelling and substantial outbuildings." It is not known who the seller was, or the successful purchaser, however a 1936 notice, also in the Mercury, warns "No Hunting or Shooting Allowed on Geilston Park. Trespassers prosecuted, dogs shot. E. H. Shone." Presumably the same property, by now substantially reduced in associated acreage, was offered for sale in 1940 as "Geilston Park", a "brick residence of 4 large main rooms together with a small cottage, 2 stall brick stable, and workshop", on a block of 41 acres of land, with a "long frontage on the Risdon Road and overlook[ing] Geilston Bay", following the 1939 death of its owner, one Ernest Alma Bellette, "Late of First Imperial Tasmanian Contingent, South Africa". Following the closure of the lime kilns and eventually, the quarry, Geilston Bay appears to have reverted once again to a place of relatively quiet farming activity, separated by the River Derwent from the urban and industrial activities of its counterparts on the western shore. One activity of note did, however, take place from around 1939 for several years, when the Bay was used as an assembly point for the 24 floating concrete pontoons that were to be used as the unusual floating Hobart Bridge, which was in operation between 1943 and 1964 when it was replaced by its successor, the new (and conventional) Tasman Bridge. Probably not by coincidence, when the floating bridge was decommissioned in 1964, its concrete pontoons were once again towed to Geilston Bay where they remained floating for several years before eventual disposal (part of one is visible in the 1969 aerial photograph reproduced below, refer "Gallery"). The 1946 photograph shows that the area was largely undeveloped at that time, but was allocated for postwar housing from around the beginning of the 1950s and by the 1960s much of the suburb's present streetscape had been laid out and houses built and occupied. In 1967 the Geilston Bay Boat Club was formed and constructed slips, jetties and launching ramps at the head of the bay, as well as a succession of clubhouses. By at least the late 1960s, another portion of the flat area near the East Derwent Highway was in use as the Lindisfarne Golf Course. Commencing in 1971, this site was reallocated for the construction of Geilston Bay High School which opened on 9 February 1972. The school operated as a high school for 41 years, however was closed in 2013 on account of falling enrolments. In 2014 the buildings were refurbished to provide a new and larger site for the Lindisfarne North Primary School, previously in north Lindisfarne, which then reopened on the Geilston Bay site in 2015. In 2022, a purpose built building for the Tasmanian Archives was completed at Geilston Bay to encompass its stored collection, which was previously housed at Berriedale on Hobart's western shore. Today Geilston Bay is a quiet, largely residential suburb. Road access to Hobart (via the East Derwent Highway) is similar to that of other northerly suburbs on the "Eastern Shore" such as its immediate neighbour to the south, Lindisfarne. Although it lacks the commercial activity, sometimes more grand housing stock and extensive downstream views of the Derwent River of its southern neighbour, residents—especially in the western portion—benefit from access to Natone Hill plus bushland between Geilston and Shag Bays for recreation, and other recreation facilities plus the waterside reserve centred around the Boat Club, as well as pleasing views of the small Bay which is typically filled with boats at anchor, while elsewhere in the suburb most homes have distant views of kunanyi / Mount Wellington. Three other bushland reserves, Thoona Bushland Reserve and Lindhill Bushland Reserve (both small) and the more extensive Pilchers Hill Reserve, are located in the eastern portion of the suburb and are maintained by Clarence City Council.
Ғылыми маңызы
"Гейлстон шығанағының жергілікті фаунасы" кейінгі олигоцен/алғашқы миоцен дәуіріне жатады және қазір жоқ Гейлстон шығанағындағы травертин кен орнынан алынған. Он тоғызыншы ғасырда бұл жерде тасбақалардың қалдықтары мен жануарлардың аз ғана сүйектері табылды. 1860 жылдары әктас карьерлерінде табылған сүтқоректілердің қазба қалдықтары Лондондағы Британ мұражайына қосымша талдау үшін жіберілді және олар әлі де сол жерде сақтаулы. 1973-1975 жылдардағы қайта зерттеулер нәтижесінде бұл қазбалар Австралиядағы ең ерте кездегі марсупиалдардың жиынтығы деп жарияланды, бірақ бұл атақ кейіннен Мургон қазба алабынан табылған эоцен дәуірінің қазбаларына көшті. Бүгінде травертин кен орны көрінбейді, ал карьердің бұрынғы орны Гейлстон шығанағы орта мектебінің ойын алаңдарының астында қалған (төмендегі картаны және әуе суреттерін қараңыз).
The "Geilston Bay Local Fauna" of Late Oligocene/Early Miocene age originates from the travertine deposit at Geilston Bay, now no longer in existence; in the nineteenth century the site provided specimens of fossil plants and a small number of animal bones. Fossil mammal remains at this site discovered by limestone quarrying activities in the 1860s were sent to the British Museum in London for further analysis, where they still reside; upon restudy in 1973 1975, the latter were announced as the earliest assemblage of fossil marsupials in Australia, although that distinction has subsequently passed to fossils of Eocene age from the Murgon fossil site. Today the travertine deposit is no longer visible, the site of the quarry workings now lying under the playing fields of the former Geilston Bay High School (see map plus aerial photographs reproduced below).
Білім
2015 жылы Линдисфарн Солтүстік бастауыш мектебі бұрынғы Гейлстон Бей жоғары мектебіне көшірілді, онда 277,8 штаттық бірліктегі оқушы оқиды (2015 жылдың 20 ақпанына қарай). Аталған ауданда балабақшадан 12-сыныпқа дейін білім беретін жекеменшік христиан мектебі де жұмыс істейді.
Lindisfarne North Primary school relocated in 2015 to the former Geilston Bay High School has Students (FTE) of 277.8 (as at 20 February 2015). A private Christian School (Kinder to year 12) also operates in the suburb.
Жергілікті бизнес
Жергілікті шағын дәмхана, жалпы мақсаттағы дүкен, ет дүкені, гүл дүкені және пицца мекемесі бар. Линдисфарн өте жақын болғандықтан, азаматтар сонда да дүкенге барады, өйткені бұл шағын ауданда Woolworths (супермаркет) орналасқан. Сонымен қатар, Кларенс зейнеткерлер үйі де осы ауданда орналасқан.
There is a local corner takeaway shop and general store, a butcher, a florist and pizza restaurant. As Lindisfarne is so close, citizens shop there as well as this suburb has a Woolworths (supermarket). The Clarence lifestyle retirement village is also located within the suburb
Спорт және демалыс
Көптеген адамдар Натон-Хилл Буш қорығында және Шаг-Бейге бара жатқан жолда жүгіріп жаттығу жасайды және иттерін серуендетіп жүреді. Гейлстон шығанағында Кларенс қаласы мен Линдисфарн Солтүстік бастауыш мектебі басқаратын көптеген спорт алаңдары бар. OHA футбол клубы қыс мезгілінде Ескі түлектер футбол қауымдастығында өнер көрсетеді. Монтегю Бей крикет клубы жаз айларында Кюкабура Оңтүстік крикет қауымдастығында жарысады. Соңғы 30 жылда бұл аудан құрылыс жұмыстарының нәтижесінде көбірек қалалық сипатқа ие болды, соның салдарынан айналасындағы ормандық жерлер азайды және Рисдон Вейлге қарай кеңейді.
Many people exercise and walk their dogs on Natone Hill Bush reserve and on the walk to Shag Bay. Geilston Bay has many sporting ovals operated by the City of Clarence and Lindisfarne North Primary School. The OHA Football Club competes in the Old Scholars Football Association during winter. The Montagu Bay Cricket Club competes in the Kookaburra Southern Cricket Association during the summer. In the past 30 years, the suburb has become more urbanised as property developments take place, with the resulting loss of surrounding bushland and extending the suburb towards Risdon Vale.
Балқытушы зақымдану
1917 жылдан бері жұмыс істеп келе жатқан Рисдон цинк зауыты (Нирстар Хобарт сауда маркасымен жұмыс істейді) жақын маңдағы Лутанада ауыр металл ластағыштарын шығаруды жалғастыруда, бұл Үлкен Хобартты қоршаған ауаға, жерге және эстуар суларына әсер етеді. 1980 жылдары Лутана, Гейлстон шығанағы және Линдисфарн аудандарынан алынған үстіңгі топырақ үлгілерінде мырыш, қорғасын және кадмийдің жоғары концентрациясы анықталды. Үлгі алу барысында, басым жел бағыттары, жер бедері және қорыту зауытына жақындық ластанудың таралу схемасына әсер ететіні анықталды. 1990 жылдардың басында және ортасында Лутана және шығыс жағалау аймағындағы топырақ үлгілері кадмий, қорғасын және мырыш деңгейінің жоғарылауын көрсетті, бұл деңгейлер топырақ профилінің үстіңгі қабатында шоғырланған, ал көбісі үстіңгі қабатта жинақталған.
Operating since 1917, the Risdon Zinc Works (trading as Nyrstar Hobart) at nearby Lutana, continues to produce heavy metal contaminants affecting the air, land and estuary waters surrounding Greater Hobart. In the 1980s, top soil samples from Lutana, Geilston Bay and Lindisfarne revealed high concentrations of zinc, lead, and cadmium. The sampling also revealed that the prevailing wind directions, the terrain of the land, and proximity to the smelter had an impact on the contamination's dissemination pattern. Early to mid 1990s soil sampling around Lutana and the eastern shore revealed that increased levels of cadmium, lead, and zinc were confined to the top of the soil profile, with the bulk concentrated in the top .