Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық колония, кейін Тасмания деп аталды.
British colony, later called Tasmania
Ван Димен жері – 19 ғасырда британдықтар Австралияны зерттеу және отарлау кезінде Тасмания аралына берген колониялық атауы. Бұрын аралды 1642 жылы голландтар ашқан және ат қойған. Голландиялық Шығыс Үндістанның генерал-губернаторы Энтони ван Дименнің қолдауымен саяхатшы Абель Тасман аралды ашты. Британдықтар 1803 жылы аралда қоныс іргесін қалап, 1825 жылы жеке колония болғаннан кейін осы атауды сақтап қалды. Оның жазалау орындары қатал табиғи ортасы, шалқарулылығы және қашып құтылу мүмкін еместігіне байланысты сотталғандарды жер аудару үшін танымал болды. 1856 жылы аралдың аты Тасмания деп өзгертілді, бұл аралды оның жазалаушы өткенінен айыру және оны ашқан Абель Тасманды құрметтеу мақсатында жасалды. Англияда ескі атау Макуари және Порт-Артур сияқты жазалау орындарының қаталдығынан туындаған қорқыныштың символы болды. 1855 жылы арал өзін-өзі басқаратын колония болғаннан кейін, жаңа заң шығарушы органның бірінші қадамдарының бірі оның атын өзгерту болды. 1850 жылғы Австралия Конституциялық заңы қабылданысымен Ван Димен жеріне (Жаңа Оңтүстік Уэльс, Квинсленд, Оңтүстік Австралия, Виктория және Батыс Австралиямен бірге) өз сайланған өкілдері мен парламентімен жауапты өзін-өзі басқару құқығы берілді. 1856 жылдың 1 қаңтарында колонияның атауы Ван Димен жерінен Тасманияға ресми түрде өзгертілді. Тасманиядағы соңғы жазалау орыны 1877 жылы жабылды.
Van Diemen's Land was the colonial name of the island of Tasmania used by the British during the European exploration and colonisation of Australia in the 19th century. The island was previously discovered and named by the Dutch in 1642. Explorer Abel Tasman discovered the island, working under the sponsorship of Anthony van Diemen, the Governor General of the Dutch East Indies. The British retained the name when they established a settlement in 1803 before it became a separate colony in 1825. Its penal colonies became notorious destinations for the transportation of convicts due to the harsh environment, isolation and reputation for being inescapable. The name was changed to Tasmania in 1856 to disassociate the island from its convict past and to honor its discoverer, Abel Tasman. The old name had became a byword for horror in England because of the severity of its convict settlements such as Macquarie Harbour and Port Arthur. When the island became a self governing colony in 1855, one of the first acts of the new legislature was to change its name. With the passing of the Australian Constitutions Act 1850, Van Diemen's Land (along with New South Wales, Queensland, South Australia, Victoria, and Western Australia) was granted responsible self government with its own elected representative and parliament. On 1 January 1856, the colony's name was officially changed from Van Diemen's Land to Tasmania. The last penal settlement in Tasmania was closed in 1877.
Топоним
Арал Голландиялық Шығыс Үндістанның генерал-губернаторы Антони ван Дименнің құрметіне аталған. Ол 1640 жылдары голланд зерттеушісі Абель Тасманды ашылу сапарына жіберген. 1642 жылы Тасман Тасмания жағалауына қонған алғашқы еуропалық болды. Блэкман шығанағына қонғаннан кейін және кейін Солтүстік шығанақта голланд туын көтергеннен соң, Тасман аралды өзінің демеушісінің құрметіне Антуни ван Дименсландт (Антони Ван Дименнің жері) деп атады. Ван Димен жерінің тұрғындары "Ван Димониан" деп аталды, бірақ замандастары "Вандемониан" деп жазды. Энтони Троллоп соңғы атауды қолданды: "Олар (Вандемониандар) сотталғандардың келуі тоқтатылғаннан кейін олардың құлдырауына ұшырады деп мәлімдеді". 1856 жылы Ван Димен жері Тасмания деп өзгертілді, бұл Ван Димен жерінің атын оның жазалау орындарымен (және "шайтан" деген мағынасымен) байланысты жағымсыз естеліктерден құтқарды. Тасмания аралды алғашқы болып зерттеген Абель Тасманның құрметіне таңдалды. 21 жылдың ішінде Тасманиядағы Порт-Артурдағы соңғы жазалау орыны 1877 жылы мұңайтулы жабылды.
The island was named in honour of Anthony van Diemen, Governor General of the Dutch East Indies who had sent the Dutch explorer Abel Tasman on his voyage of discovery in the 1640s. In 1642 Tasman became the first known European to land on the shores of Tasmania. After landing at Blackman Bay and later raising the Dutch flag at North Bay, Tasman named the island Anthoonij van Diemenslandt (Anthony Van Diemen's land) in his patron's honour. The demonym for inhabitants of Van Diemen's Land was "Van Diemonian", though contemporaries used the spelling "Vandemonian". Anthony Trollope used the latter term; "They are (the Vandemonians) united in their declaration that the cessation of the coming of convicts has been their ruin." In 1856, Van Diemen's Land was renamed Tasmania, removing the unsavoury link the name Van Diemen's Land had with its penal settlements (and the "demon" connotation). Tasmania was chosen as it honoured the explorer Abel Tasman, the first European to visit the island. Within 21 years the last penal settlement in Tasmania at Port Arthur was permanently closed in 1877.
Барлау
1642 жылы Абель Тасман аралдың батыс жағын ашып, оны голландтар атынан атады. Ол оңтүстікке қарай, шығысқа қарай жүзіп, Блэкман шығанағына жетіп, оны Австралия материгінің бір бөлігі деп ойлады. 1772 және 1798 жылдар аралығында еуропалықтардың тіркелген сапарлары аралдың оңтүстік-шығыс бөлігімен ғана шектелді және Мэтью Флиндерс пен Джордж Басс 1798–1799 жылдары «Норфолк» шлюпімен айналып келгенге дейін ол арал екені белгілі болмады. 1773 жылы Тобиас Фурно Ван Димен жерінің оңтүстік және шығыс жағалауларының көп бөлігін зерттеді және аралдың ең алғашқы британдық картасын жасады. Ол Д’Энтрекасто каналына ашылатын жолды тапты және Бруни аралындағы шығанаққа өз кемесінің құрметіне «Әдемі шығанақ» деп ат қойды. 1777 жылы Джеймс Кук үшінші сапарында Тасманияда су мен ағаш алып, жергілікті халықпен беттесіп танысты. Кук Басс бұғазының шығыс жағындағы Фурно аралдар тобын және қазіргі Төменгі архипелаг деп белгілі топты атады. Жаңа Оңтүстік Уэльс құрылғаннан бастап, теріс аңшылар мен кит аулаушылар айналасындағы суларда жұмыс істеп, аймақты зерттеді. 1793 жылдың қаңтар айында Антуан Бруни д’Энтрекасто басқаруымен француз экспедициясы Решерш шығанағына жетіп, осы аймақта бес апта бойы табиғат тарихы мен географияны зерттеумен айналысты. Бірнеше айдан кейін, британдық Шығыс Үндістан компаниясының капитаны Джон Хейс «Кларенс герцогы» және «Герцогиня» кемелерімен Әдемі шығанағында ағаш пен сумен қамтамасыз етілді, сондай-ақ Дервент өзенін және оны қоршаған көптеген жерлерді зерттеп, ат қойды. 1802 және 1803 жылдары Николас Боден басқарған француз экспедициясы Д’Энтрекасто каналын және Мария аралын зерттеп, Басс бұғазының картасын жасады. Боден, Пейру сияқты, француз Канадасынан (қазіргі Нью-Брансуик және Новая Шотландия аймақтарынан) Луизианаға акадиялықтардың қоныс аударуымен байланысты болды.
In 1642, Abel Tasman discovered the western side of the island and named it on behalf of the Dutch. He sailed around the south to the east, landing at Blackman Bay and assumed it was part of the Australian mainland. Between 1772 and 1798, recorded European visits were only to the southeastern portion of the island and it was not known to be an island until Matthew Flinders and George Bass circumnavigated it in the sloop Norfolk in 1798–1799. In 1773, Tobias Furneaux in , explored a great part of the south and east coasts of Van Diemen's Land and made the earliest British chart of the island. He discovered the opening to D'Entrecasteaux Channel and, at Bruny Island, named Adventure Bay for his ship. In 1777, James Cook took on water and wood in Tasmania and became cursorily acquainted with some indigenous peoples on his third voyage of discovery. Cook named the Furneaux Group of islands at the eastern entrance to Bass Strait and the group now known as the Low Archipelago. From at least the settlement of New South Wales, sealers and whalers operated in the surrounding waters and explored parts. In January 1793, a French expedition under the command of Antoine Bruni d'Entrecasteaux anchored in Recherche Bay and a period of five weeks was spent in that area, carrying out explorations into both natural history and geography. A few months later, British East India Company Captain John Hayes, with the ships Duke of Clarence and Duchess, resupplied with wood and water at Adventure Bay and explored and named the Derwent River and many surrounding features. In 1802 and 1803, the French expedition commanded by Nicolas Baudin explored D'Entrecasteaux Channel and Maria Island and carried out charting of Bass Strait. Baudin had been associated, like Peyroux, with the resettlement of the Acadians from French Canada mostly from what is now called the New Brunswick–Nova Scotia area to Louisiana.
Ертедегі отарлау
1784–1785 жылдары колониялық жобалармен айналысқан кәсіпкер Анри Пейру де ла Кудреньер «Ван Димен жерін қоныстандыру арқылы испан тәжінің пайдасына арналған естелік» жазды. Испания үкіметінен жауап алмағаннан кейін Пейру оны француз үкіметіне «Mémoire sur les avantages qui résulteraient d'une colonie puissante à la terre de Diémen» деген атаумен ұсынды, бірақ жоспары іске аспады. 1798 жылдан бастап теріс аңшылар мен кит аулаушылар Тасмания аралдарында орналасты. 1803 жылдың тамызында Жаңа Оңтүстік Уэльс губернаторы Филип Кинг француз саяхатшыларының әрекеттерінен туындауы мүмкін аралға деген талаптардың алдын алу үшін лейтенант Джон Боуэнды Дервент өзенінің шығыс жағалауында шағын әскери бекініс құруға жіберді. 1804 жылдың 24 қыркүйегінен 1813 жылдың 4 ақпанына дейін Ван Димен жерінде екі әкімшілік бөлім болды: солтүстікте Корнуолл округі және оңтүстікте Букингем округі. Округтер арасындағы шекара 42-ші параллель (қазіргі Триал Харбор мен Френдли Бичтер арасындағы) деп белгіленді. Корнуолл округін Уильям Патерсон, ал Букингем округін Дэвид Коллинз басқарды. 1825 жылы генерал-майор Ральф Дарлинг Жаңа Оңтүстік Уэльс губернаторы болып тағайындалды. Сол жылы ол Хобарт Таунына сапар шекті. 1825 жылдың 3 желтоқсанында ол тәуелсіз колонияның құрылуын жариялады және үш күн бойы оның губернаторы болды. 1836 жылы жаңа губернатор сэр Джон Франклин, колонияның алғашқы архидиаконы болатын Уильям Хатчинспен бірге Ван Димен жеріне келді. 1856 жылы колонияға өкілдік парламентімен дербес басқару құқығы берілді және арал мен колонияның атауы 1856 жылдың 1 қаңтарында ресми түрде Тасмания деп өзгертілді.
Around 1784–1785, Henri Peyroux de la Coudrenière, a serial entrepreneur in colonial schemes, wrote a "memoir on the advantages to be gained for the Spanish crown by the settlement of Van Diemen's Land". After receiving no response from the Spanish government, Peyroux proposed it to the French government, as "Mémoire sur les avantages qui résulteraient d'une colonie puissante à la terre de Diémen" but nothing came of his scheme. Sealers and whalers based themselves on the Tasmanian islands from 1798. In August 1803, New South Wales Governor Philip King sent Lieutenant John Bowen to establish a small military outpost on the eastern shore of the Derwent River to forestall any claims to the island arising from the activities of the French explorers. From 24 September 1804 until 4 February 1813, there were two administrative divisions in Van Diemen's Land, Cornwall County in the north and Buckingham County in the south. The border between the counties was defined as the 42nd parallel (now between Trial Harbour and Friendly Beaches). Cornwall County was administered by William Paterson while Buckingham County was administered by David Collins. Major General Ralph Darling was appointed Governor of New South Wales in 1825. In the same year he visited Hobart Town. On 3 December of 1825, he proclaimed the establishment of the independent colony, of which he became governor for three days. In 1836, the new governor, Sir John Franklin, sailed to Van Diemen's Land, together with William Hutchins (1792 1841), who was to become the colony's first Archdeacon. In 1856, the colony was granted responsible self government with its representative parliament, and the name of the island and colony was officially changed to Tasmania on 1 January 1856.
Қылмыстық колония
1800 жылдардың басында, 1853 жылы қылмыстық жазалау мақсатындағы тасымалдау тоқтатылғанға дейін (жазалау "көлік" деп белгілі болды), Ван Дименнің жері Австралиядағы басты жазалау ошағы болды. Жаңа Оңтүстік Уэльске тасымалдау тоқтатылғаннан кейін, барлық тасымалданатын сотталғандар Ван Дименнің жеріне жіберілді. Барлығы шамамен 73 000 сотталған Ван Дименнің жеріне жеткізілді, бұл Австралияға жіберілген сотталғандардың 40% құрайды. Еркек сотталғандар өз жазаларын еркін қоныс аударушыларға жұмыс істеу арқылы немесе қоғамдық жұмыстарға тағайындалған топтарда өтеді. Тек ең қиын сотталғандар (көбінесе қайталап қылмыс жасағандар) Тасман түбегіндегі Порт-Артур түрмесіне жіберілді. Әйел сотталғандар еркін қоныс аударушылардың үйлерінде қызметшілер ретінде жұмыс істеді немесе әйелдер фабрикасына (әйелдердің жұмыс үйі-түрмесіне) жіберілді. Ван Дименнің жерінде бес әйелдер фабрикасы болды. Жазасын өтеген немесе мерзімінен бұрын босатылған сотталғандар Ван Дименнің жерін тез қалдырды. Көптегендері Мельбурн сияқты қалалардағы еркін қоныс аударушыларды алаңдатқан, жаңадан құрылған Виктория колониясына қоныс аударды. 1829 жылдың 6 тамызында "Кипр" бригі – тауарлар, адамдар және сотталғандарды тасымалдауға қолданылатын мемлекеттік кеме, Хобарт қаласынан Маккуари портына әдеттегідей, жабдықтар мен сотталғандарды алып жүзіп кетті. Кеме Речерш шығанағында тоқтағанда, палубаға рұхсат етілген сотталғандар күзетшілерге шабуыл жасап, бригті бақылауға алды. Көтерілісшілер көтеріліске қатыспаған офицерлерді, сарбаздарды және сотталғандарды ешқандай жабдықсыз тастап кетті. Содан кейін олар "Кипрді" Қытайдың Кантон қаласына дейін жүргізіп, оны суға батырып, басқа кемеден құлап кеткендер екендерін мәлімдеді. Сапар барысында "Кипр" шетелдіктердің кіруіне қатаң шектеулер салынған кезеңде Жапонияға барды, бұл Австралиядан келген алғашқы кеме болды. Отаршылар мен "Вандемониандар" арасында, әсіресе Викториядағы алтын асығу кезінде, Ван Дименнің жерінен келген отаршылардың көптеп ағылып келуі кезінде шиеленіс жиі туды. Виктория тұрғындарының Ван Дименнің жерінен жаңадан босатылған сотталғандардың Викторияда қайтадан қылмыс жасауы туралы шағымдары 1853 жылы Ван Дименнің жеріне тасымалдауды тоқтатуға себеп болған факторлардың бірі болды.
From the early 1800s to the 1853 abolition of penal transportation (known simply as "transportation"), Van Diemen's Land was the primary penal colony in Australia. Following the suspension of transportation to New South Wales, all transported convicts were sent to Van Diemen's Land. In total, some 73,000 convicts were transported to Van Diemen's Land or about 40% of all convicts sent to Australia. Male convicts served their sentences as assigned labour to free settlers or in gangs assigned to public works. Only the most difficult convicts (mostly re offenders) were sent to the Tasman Peninsula prison known as Port Arthur. Female convicts were assigned as servants in free settler households or sent to a female factory (women's workhouse prison). There were five female factories in Van Diemen's Land. Convicts completing their sentences or earning their ticket of leave often promptly left Van Diemen's Land. Many settled in the new free colony of Victoria, to the dismay of the free settlers in towns such as Melbourne. On 6 August 1829, the brig Cyprus, a government owned vessel used to transport goods, people, and convicts, set sail from Hobart Town for Macquarie Harbour Penal Station on a routine voyage carrying supplies and convicts. While the ship was becalmed in Recherche Bay, convicts allowed on deck attacked their guards and took control of the brig. The mutineers marooned officers, soldiers, and convicts who did not join the mutiny without supplies. The convicts then sailed the Cyprus to Canton, China, where they scuttled her and claimed to be castaways from another vessel. On the way, Cyprus visited Japan during the height of the period of severe Japanese restrictions on the entry of foreigners, the first Australian ship to do so. Tensions sometimes ran high between the settlers and the "Vandemonians" as they were termed, particularly during the Victorian gold rush when a flood of settlers from Van Diemen's Land rushed to the Victorian goldfields. Complaints from Victorians about recently released convicts from Van Diemen's Land re offending in Victoria was one of the contributing reasons for the eventual abolition of transportation to Van Diemen's Land in 1853.
Халықтың жиынтығы
1851 жылғы Ван Димен жерінің санағына сәйкес, жалпы саны 70 130 адамды құрады, оның 62,85% ерлер, 37,14% әйелдер. Сотталмағандар, яғни еркін адамдар халықтың 75,6% құрады, ал сотталғандар 24,3% болды, бұл 1848 жылғы санақпен салыстырғанда артуды көрсетті. Әскери қызметте немесе мемлекеттік жұмыстарда болмаған еркектердің 71% еркін адамдар, ал 28,57% міндетті еңбекте болғандар. Әскери қызметте немесе мемлекеттік жұмыстарда болмаған әйелдердің 84,15% еркін адамдар, ал 15,84% міндетті еңбекте болғандар. +Еркін адамдарЕрлерӘйелдерКөшпенділер24,8%32,5%Колонияда туғандар34,7%51%Бұрын тұтқында болғандар40,3%16,5% +Міндетті еңбектегілерЕрлерӘйелдерБосату билеттерімен қамтылғандар58%31%Мемлекеттік қызметте13,7%32,5%Жекеменшікке берілгендер14,5%14,9%Жеке жұмыста жұмыс істеушілер13,28%21,5%
According to the 1851 Census of Van Diemen's Land, there was a total population of 70,130 individuals, with 62.85% being males and 37.14% being females. Non convicts, i. e. free people, comprised 75.6% of the population and convicts, 24.3%, which was an increase since the 1848 Census. Of the males who were not a part of the Military, or convicts on public works, 71% were free and 28.57% were bond. Of the females who were not part of the Military, or convicts on public works, 84.15% were free and 15.84% were bond. +Free peoplesMalesFemalesEmigrants24.8%32.5%Born in the Colony34.7%51%Have been Prisoners40.3%16.5%
+Bond MalesFemalesHolding Tickets of Leave58%31%In Government employment13.7%32.5%In private Assignment14.5%14.9%In private employment 13.28%21.5%
Дін
+Дін (әскерлер мен жазасын өтеп жатқан сотталғандарды есептемегенде) ДінАдамдарПайызыАнглия шіркеуі46,06865,69%Шотландия шіркеуі4,5726,52%Веслиандар3,8505,49%Басқа протестанттық бағыттары2,4263,46%Рим католиктері12,69318,10%Жудайлар4410,63%
+Religion (excluding of Troops and the Convicts under punishment) ReligionPersonsPercentagesChurch of England46,06865.69%Church of Scotland 4,5726.52%Wesleyans 3,8505.49%Other Protestant Dissenters2,4263.46%Roman Catholics12,69318.10%Jews4410.63%
Фильм
2008 жылы түсірілген «Александр Пирстің соңғы мойындауы» фильмі Александр Пирстің өзінің ирландтық және отарлық дін қызметкері Филип Коннолиге жасаған соңғы мойындауы арқылы шынайы оқиғасын баяндайды. Фильм «Алтын гүл» сыйлығына, Ирландия кино және телеарнасының сыйлығына, Австралия кино институтының сыйлығына ұсынылып, 2009 жылы IF сыйлығын жеңіп алды. 2009 жылы түсірілген «Ван Дименнің елі» фильмі танымал ирландтық сотқын Александр Пирс пен оның жеті басқа сотқынмен бірге қашуы туралы айтады. 2011 жылғы австралиялық драмалық фильмі «Аңшы» (The Hunter) – генетикалық коды қауіпті қарудың құпиясын сақтайтын, жойылып кеткен деп саналатын тайлацинге аң аулау үшін Тасманияға жалдамалы сарбазды жіберген көлеңкелі корпорация туралы. 2013 жылғы ABC телефильмі «Заңнан тыс Майкл Хоу» Ван Димен жерінде өтеді және Майкл Хоудың басшылығымен жасалған сотқындық көтеріліс туралы әңгімелейді. Ланс Дейлидің 2018 жылғы «Black '47» фильмі Ұлы Ирландия ашаршылығы кезінде Ирландияда түсірілген. Фильмде Коннемара провинциясының судьясы ұрлық жасағаны үшін фермерге тағайындалған жаза – алты ай қатаң еңбек және одан кейін Ван Димен жеріне мәжбүрлі түрде жер аударылу көрсетілген. 2018 жылғы «Түнқұйрық» фильмі 1825 жылы Ван Димен жерінде өтеді және Австралияның отаршылдық күштерінің отбасын өлтіргені үшін кек алуға тырысқан ирландтық сотқын әйелдің тағдырын бейнелейді, осы кезде Қара соғыс басталады.
The 2008 film The Last Confession of Alexander Pearce tells the true story of Alexander Pearce through his final confession to fellow Irishman and colonial priest Philip Conolly. The film was nominated for a Rose d'Or, an Irish Film and Television Award, an Australian Film Institute Award and won an IF Award in 2009. The 2009 film Van Diemen's Land follows the story of the infamous Irish convict Alexander Pearce and his escape with seven other convicts. The 2011 Australian drama film The Hunter, about a shadowy corporation that sends a mercenary to Tasmania to track down a thylacine, a supposedly extinct animal whose genetic code holds the secret to a dangerous weapon. The 2013 ABC telemovie The Outlaw Michael Howe is set in Van Diemen's Land and tells the story of bushranger Michael Howe's convict led rebellion. The 2018 film Black '47 directed by Lance Daly and set in Ireland during the Great Irish Famine depicts a judgement imposed on a farmer for theft by a judge in the province of Connemara, which includes six months of hard labour and subsequent penal transportation to Van Diemen's Land. The 2018 film The Nightingale is set in Van Diemen's Land in 1825 and depicts a female Irish convict taking revenge for the murder of her family by the colonial forces of Australia as the Black War breaks out.
Музыка
U2 1988 жылы шыққан Rattle and Hum альбомына "Van Diemen's Land" әнін жазды, оның мәтіні көлікпен жіберілген адамның қиын жағдайын көрсетеді. Том Расселл "Modern Art" альбомындағы "Исаак Льюис" әнінде Ван Димен жерін кеменің бағыты ретінде көрсетеді. Ирландияның дәстүрлі халық әні "The Black Velvet Band" әніндегі басты кейіпкер сағат ұрлағаны үшін кінәлі деп танылып, жаза ретінде Ван Димен жеріне жіберіледі. Барбара Диксонның вокалымен "Parcel of Rogues" альбомындағы "Van Diemen's Land" әні браконьерлік үшін ұсталған ирландтық ер адам және Ван Димен жеріндегі оның қиын өмірі туралы айтады. Рассел Моррис 2014 жылы Австралияда "Van Diemen's Land" альбомын шығарды. Атау трегі Ван Димен жеріне көлікпен жіберілген сотталған адамның сапарын сипаттайды және Тасманияда түсірілген видеоклиппен бірге жарық көрді. Roud Folk Song Index-те Van Diemen's Land деген атпен екі түрлі ағылшын көлік балладасы бар, екеуі де жазалау колониясына тасымалдауға сотталған браконьер туралы. "Fred Holstein: A Collection" альбомына Фред Холштейннің "Мэгги Мэй" (Мэгги Мэй (халық әні), Род Стюарттың Мэгги Мэйінен өзгеше) классикалық халық әнінің нұсқасы енген. Оның нұсқасында, жезөкше және ұры Мэгги Мэй "Ван Дименнің қатыгез жағалауына" көшіріледі. Эван Макколл "Van Diemen's Land" көлік әнін жазып, оны Riverside Records-тің "Scots Streets Songs" ұзақ ойналатын альбомында шығарды, сондай-ақ әнді 45 айналымдық сингл ретінде де ұсынды.
U2 recorded the song "Van Diemen's Land" for their 1988 album Rattle and Hum, with lyrics expressing the plight of a man facing transportation. Tom Russell sets Van Diemen's Land as the ship's destination in his song "Isaac Lewis" on the album "Modern Art". In the traditional Irish folk song "The Black Velvet Band", the protagonist is found guilty of stealing a watch and is sent to Van Diemen's Land as punishment. The song "Van Diemen's Land" in the album titled "Parcel of Rogues" with vocals by Barbara Dickson is about an Irish man caught for poaching and transported to Van Diemen's Land and the hardships he has living there. Russell Morris released an album titled "Van Diemen's Land" in Australia in 2014. The title track describes the voyage of a convict being transported to Van Diemen's Land and was released with a video shot in Tasmania. The Roud Folk Song Index includes two different English transportation ballads with the title Van Diemen's Land, both about a poacher sentenced to transportation to the penal colony. The album "Fred Holstein: A Collection" includes Fred Holstein's version of the classic folk song "Maggie May" (Maggie May (folk song), which is different from Rod Stewart's Maggie May). In his version, the prostitute and thief Maggie May is transported to "Van Diemen's cruel shore." Ewan McColl recorded the transportation song "Van Diemen's Land," releasing it on the Riverside Records long playing album "Scots Streets Songs," and also released the song as a 45 rpm single.