Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Навахо көшбасшысы (1818–1893)
Navajo leader (1818–1893)
Бас Мануэлито немесе Хастиин Ч'ил Хааджини ("Қара қамыс мырзасы", "Қара өсімдіктер орнының адамы") (шамамен 1818–1893) – Дине халқының Ұзақ жүріс кезеңінен бұрын, кезінде және кейін басты басшыларының бірі. Мануэлито – Мануэль есімінің кішірейтілген түрі, Иммануил есімінің ибериялық нұсқасы; Мануэлитоны Кіші Иммануил деп аударуға болады. Ол 1818 жылы Юта штатының оңтүстік-шығысындағы Аю құлақтары маңында, Битахни немесе "Қолдары бүгілген халық" кланында дүниеге келді. Көптеген навахолар сияқты, ол да жағдайға қарай әртүрлі есімдермен танылды. Оны ("Киелі бала"), ("Кейінгі техастың күйеуі"), Хастиин Ч'ilhaajinii ("Қара өсімдіктер орнының адамы") деп атады, ал басқа Дине халқы үшін ("Соғыс басшысы", "Жауынгер жауды ұстаған") есімдері болды, ал навахо емес адамдар оны "Оқ тесігі" деп лақап берді. Мануэлито – АҚШ әскерінің қысымына қарсы халықты біріктірген көрнекті навахо көшбасшысы. Бірнеше жыл бойы ол 1864 жылы Ұзақ жүріс арқылы Навахо халқын Боске Редондоға, Нью-Мексикоға күшпен көшіруге қарсы тұрған жауынгерлер тобын басқарды. Боске Редондоға қоныс аударғаннан кейін Мануэлито 1868 жылғы келісімге қол қойған көшбасшылардың бірі болды, бұл АҚШ үкіметінің тұтқындау лагерьлеріндегі тұтқындалу кезеңін аяқтады және Навахо халқы үшін резервация құрды. Мануэлито сонымен қатар Навахо балаларына батыс білімі беруді қолдады, оның атақты сөзі: "Немерелерім, білім – баспалдақ. Халыққа оны алуды айтыңыз."
Chief Manuelito or Hastiin Chʼil Haajiní ("Sir Black Reeds", "Man of the Black Plants Place") (c. 1818–1893) was one of the principal headmen of the Diné people before, during and after the Long Walk Period. Manuelito is the diminutive form of the name Manuel, the Iberian variant of the name Immanuel; Manuelito translates to Little Immanuel. He was born to the Bit'ahnii or ″Folded Arms People Clan″, near the Bears Ears in southeastern Utah about 1818. As many Navajo, he was known by different names depending upon context. He was ("Holy Boy"), ("Son in Law of Late Texan"), Hastiin Ch'ilhaajinii ("Man of the Black Plants Place") and as (War Chief, "Warrior Grabbed Enemy") to other Diné, and non Navajo nicknamed him "Bullet Hole". Manuelito was a prominent Navajo leader who rallied his nation against the oppression of the United States military. For several years he led a group of warriors in resisting federal efforts to forcibly remove the Navajo people to Bosque Redondo, New Mexico via the Long Walk in 1864. After being relocated to Bosque Redondo, Manuelito was among the leaders who signed the 1868 treaty, ending a period of imprisonment in United States government internment camps and establishing a reservation for the Navajo. Manuelito was also an advocate for western education for Navajo children, with his famous quote, “ My grandchildren, education is a ladder. Tell our people to take it.”
Ерте өмір
Мануэлито Битахни кланында (оның жасырын кланы ішінде) Юта штатының Беарс-Эрс тауының жанында дүниеге келді және сол жерде өсті. Ол Нарбонаның тобына қосылғаннан кейін Нарбонаның қызы Хуанитаға (1766–1849) үйленді және Чуска таулары маңындағы олардың лагеріне қоныстанды. Нарбонаның бай және ықпалды басшы ретіндегі беделі Мануэлитоға әсер етті. Ол Нарбонаның батыл мінезін ерекше құрметтеді, бірақ Нарбона оған соғысқа қатар бейбітшіліктің де маңызды екенін үйретуге тырысты. Мануэлито күндерін садақ атып, басқа жігіттермен көптеген жүгіріс жарыстары мен күрес кештерінде жарысып, әрқашан жеңіске жететін. Ол жақсы тігілген былғары киім және әдемі тоқылған жамылғы киеді. Ол өзінің алғашқы шайқасын күтуге шыдамады. 1835 жылдың қысында 1000 мексикалықтың (Жаңа Мексикадан) навахоларға шабуыл жасауға келе жатқаны туралы хабар келді, сонда Мануэлито көптеген қатыгез шайқастардың бірінде алғашқы шайқасын өткізді. Сонда ол ("Ашулы жауынгер") деген атқа ие болды. Келесі жылдары Мануэлито бірден кейін бір шабуыл жасаушы топтарды басқарды, Ганадо Мучо және Барбонсито сияқты басқа басшылармен бірігіп, тек жек көрінетін мексикалықтарға ғана емес, сонымен қатар Аризонадағы хопилерге, Нью-Мексикодағы пуэбло тайпаларына, юталарға, команчтарға және апачтарға шабуыл жасады. Азық-түлік, мал, әйелдер мен балалар – бәрі де заңды олжа болды, соңында Мануэлито өзінің көптеген мексикалық құлдарының бірі Хуанитаға (1845–1910) үйленді. Хуанитаның навахо есімі Асдзаа Тлоги ("Тігуші әйел"); Хуанита тоқыған киім мен атқа жабу жамылғысы бүгінге дейін сақталған. Оның өмірбаянын жазған және шөптесінің-шөптесінің-шөптесінің-шөптесі Дженифер Нез Денетдейл Лос-Анджелеске барып, киімді көру туралы айтады. Кассандра Мануэлито Керквилиет – оның шөптесінің-шөптесінің-шөптесінің-шөптесі.
Manuelito was born into the Bit'ahnii Clan (within his cover clan) near Bears Ears, Utah where he was born and raised. He married Juanita a daughter of Narbona (1766–1849) after joining Narbona's Band, and went to live at their camp near the Chuska Mountains. Narbona's reputation as a wealthy and powerful headman impressed Manuelito. He especially admired Narbona's fearless attitude, although Narbona tried to teach him the value of peace as well as war. Manuelito spent his days shooting arrows and competing with other young men in countless foot races and wrestling matches, always winning. He dressed in well fitting buckskins and a finely woven blanket. He couldn't wait for his first battle. When word came in the winter of 1835 that 1000 Mexicans (from New Mexico) were coming to attack the Navajos, Manuelito fought his first in what would be many violent battles. There he earned the name (″Angry Warrior″). In the years that followed, Manuelito led one raiding party after another, joining forces with other leaders such as Ganado Mucho and Barboncito to attack not only the hated Mexicans, but also the Hopis in Arizona, the Puebloan peoples of New Mexico, the Utes, the Comanches, and the Apaches. Food supplies, livestock, and women and children were all fair game, and eventually Manuelito married one of his many Mexican slaves, Juanita (1845–1910). Juanita's Navajo name was Asdzáá Tl'ógí, ("Weaver Woman"); a dress and saddle blanket woven by Juanita survive to this day. Her biographer and great great great granddaughter Jennifer Nez Denetdale describes taking a trip to Los Angeles to view the dress. Cassandra Manuelito Kerkvliet is his great great granddaughter.