Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бейнелегіш тәсіл – Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Б. Х. Лидделл Харт сипаттап, талдаған әскери стратегия. Ол, оның қызмет еткен Батыс майданы сияқты, күш пен аумақ арақатынасы жоғары қақтығыс аймақтарындағы жоғары қаза тапқандар санын азайтуға бағытталған тыянақты шешім іздеуге жасалған әрекет болды. Бұл стратегия әскерлерді ең аз қарсылық көрсетілген бағытта жылжуға шақырады.
The Indirect approach is a military strategy described and chronicled by B. H. Liddell Hart after World War I. It was an attempt to find a solution to the problem of high casualty rates in conflict zones with high force to space ratios, such as the Western Front on which he served. The strategy calls for armies to advance along the line of least resistance.
Лидделл Харттан
Ғсырлар бойында соғыста тиімді нәтижелерге, егер тактика қарсыластың оған дайын еместігін қамтамасыз ететіндей айлалы болмаса, сирек қол жеткізіледі. Стратегияда ең ұзақ жол көбінесе үйге ең қысқа жол болады. Объектіге тікелей шабуыл шабуылшыны шаршатып, қарсылықты күшейтеді, ал айлалы тактика қорғаушының тепе-теңдігін бұзып, оның тұруын қиындатады.
"Throughout the ages, effective results in war have rarely been attained unless the approach has had such indirectness as to ensure the opponent’s unreadiness to meet it In strategy, the longest way round is often the shortest way home.” A direct approach to the object exhausts the attacker and hardens the resistance by compression, where as an indirect approach loosens the defender's hold by upsetting his balance".
Сун Цзыдан
Барлық шайқастарда тікелей әдіс шайқасқа кіру үшін қолданылуы мүмкін, бірақ жеңіске жету үшін жанама әдістер қажет. Шайқаста шабуылдаудың екі ғана тәсілі бар – тікелей және жанама; алайда, осы екеуінің үйлесімі шексіз маневрлерге мүмкіндік береді. Тікелей және жанама әдістер бір-біріне кезегімен көшкенде болады. Бұл шеңбер айналу сияқты – соңы жоқ. Осы екеуінің мүмкіндіктерін толықтыруға кім қабілетті?
"In all fighting, the direct method may be used for joining battle, but indirect methods will be needed in order to secure victory. In battle, there are not more than two methods of attack – the direct and the indirect; yet these two in combination give rise to an endless series of maneuvers. The direct and the indirect lead on to each other in turn. It is like moving in a circle – you never come to an end. Who can exhaust the possibilities of their combination?"
Негізгі қағидалар
Тікелей емес тәсілді басқаруда екі маңызды принцип болды. Беруге дайын қорғаныс позицияларына тікелей шабуыл жасау көбінесе сәтсіз аяқталады және одан әрі тырысудың қажеті жоқ. Жауды жеңу үшін, ең алдымен оның тепе-теңдігін бұзу қажет. Бұл негізгі шабуылдың салдары болмауы керек; негізгі шабуыл басталмас бұрын орын алуы тиіс. Лидделл Харт бастапқыда бұл теорияны жаяу әскер үшін жасаған болса, Дж. Ф. Фуллермен араласуы оның теориясын танктерге қарай өзгертуге көмектесті. Жанама тәсіл блицкригтің дамуында маңызды рөл атқарды. Көптеген жағдайда дұрыс түсінілмейтін жанама тәсіл, тікелей шайқасқа қарсы тұратын ұстаным емес; ол әлі де Клаузевицтің тікелей соғыс және қару-жарақ арқылы жау күштерін жою идеясына негізделген. Шындығында, бұл Бірінші дүниежүзілік соғыстың стратегиялық тұйыққа түсуінен туған ауыр шығындардан кейін соғысты жаңару үшін доктрина құруға жасалған әрекет болды.
There were two fundamental principles which governed the indirect approach. Direct attacks on firm defensive positions almost never work and should never be attempted. To defeat the enemy, one must first disrupt his equilibrium. This cannot be an effect of the main attack; it must take place before the main attack is commenced. While Liddell Hart originally developed the theory for infantry, contact with J. F. C. Fuller helped change his theory more towards tanks. The indirect approach would become a major factor in the development of blitzkrieg. Often misunderstood, the indirect approach is not a treatise against fighting direct battles; it was still based on the Clausewitzian ideal of direct combat and the destruction of an enemy force by arms. It was in reality an attempt to create a doctrine for the remobilization of warfare after the costly attrition of the strategic stalemate of the First World War.