Кіріспе
Мори Йестон мен Артур Копиттың мюзиклі 1984 жылы британдық продюсер Кен Хилл өзінің 1976 жылғы «Операның фантомы» мюзиклін Англияда қайта жаңғыртты. Бұл Холдер, Копит және Йестон үшін үлкен қауіп емес еді, өйткені олардың мюзиклі Бродвейде қойылуы тиіс еді. Нағыз қауіп 1986 жылы Эндрю Ллойд Веббердің «Операның арбауы» Лондонда үлкен сәттіге ие болғаннан кейін туды. Роман Ұлыбританияда жалпыға қолжетімді болғанмен, АҚШ-та авторлық құқығы тағы екі жыл сақталады, онда Холдер оған құқықтарды иеленді. Йестон «Фантом» мюзиклінің көп бөлігін аяқтаған еді, ал Йестон, Копит және Холдер Бродвей қойылымы үшін қаржы жинау процесінде болған кезде Ллойд Веббер өзінің мюзиклін Бродвейге алып бару жоспарларын жариялады. Содан кейін Йестонның Бродвей инвесторлары бас тартты. Йестон, Копит және Холдер «Фантом» жоспарларын тоқтатты және біраз уақытқа бөлініп кетті. Копит өзінің шығарылмаған «Фантом» мюзиклінің сценарийін «Операның фантомы» атты төрт сағаттық екі бөлімді телесериалға қайта жазды және Йестонның келісімімен оны NBC телеарнасына сатты. Ол Гарнье операсында түсірілді, тек опера музыкасы ғана қолданылды. Басты рөлдерде Чарльз Дэнс, Тери Поло және Берт Ланкастер ойнады, ал 1990 жылы теледидарда көрсетілді. Копит: «Мен Мориге күте тұру керегін айттым. Мүмкін, біреулер осы телесериалды көріп, одан жақсы мюзикл жасауға болатынын ойлар, сонда біз дайын болар едік».
In 1984, British producer Ken Hill revived his 1976 musical Phantom of the Opera in England. This was not a big threat to Holder, Kopit and Yeston, since their musical was intended to play on Broadway. The real threat emerged when Andrew Lloyd Webber's The Phantom of the Opera became a smash hit in London in 1986. The novel was already in the public domain in Britain but would still be under copyright in United States for two more years, where Holder held the rights to it. Yeston had completed much of the score to Phantom, and Yeston, Kopit and Holder were in the process of raising money for a Broadway production when Lloyd Webber revealed plans to take his musical to Broadway. Subsequently, Yeston's Broadway investors backed out. Yeston, Kopit and Holder reluctantly shelved their plans for Phantom and went their separate ways for a time. Kopit rewrote the script outline of his unproduced musical Phantom into a teleplay for a four hour two part miniseries entitled The Phantom of the Opera and sold it to NBC, with Yeston's blessing. It was filmed at the Opera Garnier, and the only music used was opera music. It starred Charles Dance, Teri Polo and Burt Lancaster and premiered on television in 1990. Kopit said, "I told Maury to hold on. Maybe someone would see the miniseries, think it would make a good musical we'd be ready."
Сюжет
Бұл оқиға Эрик (Фантом) пен Кристин есімді көше әншісінің алғашқы кездесуімен басталады. Эрик Париж опера театрының астындағы катакомбаларда туып өскен, сондықтан оған әдемі музыка қажет – ол онсыз өмір сүре алмайды. Компанияның менеджері Жерар Карриер опера театрының басшысы лауазымын жоғалтқанда және демек, Эрикті қорғай алмай қалғанда қиындықтар туындайды. Сонымен қатар, Карлотта, жаңа дива және опера театрының жаңа иесінің әйелі, Фантомды азапқа душар ететін қорқынышты дауысқа ие. Оның құтқарылуы Кристин арқылы келуі керек, өйткені оның дауысы соншалықты әдемі, ол оған ғашық болады. Ол Кристинді шәкірті ретінде қабылдайды, оны операға дайындайды, бірақ оның бетін көруіне тыйым салады. Кристиннің махаббаты үшін Эриктің қарсыласы граф Филипп де Шандон, оның ықпалы Кристинге Париж операсында шағын жұмыс табуға көмектеседі, бірақ Эриктің оқытуы оған труппа мүшесі болуға мүмкіндік береді. Карлоттаның қызғаныштықтан туған іс-қимылдары Кристиннің дебютін құлатқанда, Эрик Кристинді жер астындағы қамалына алып кетеді, кейін Карлоттаға электр тогы арқылы қорқынышты кек қайтарады. Карриер Кристинді табады және таңқаларлық құпияны ашады: ол шын мәнінде Эриктің әкесі. Бұл жаңалықты естіген Кристин Эрикке бетін көруге рұқсат етуін өтінеді, өйткені оның анасы оған қарап, күлімсіреген. Ол мақұлсыздықпен маскасын шешеді (бірақ көрермендер оның бетін ешқашан көрмейді), бірақ Кристин осындай батылдық танытпайды және үрейленеді, Эриктің ашуға толы шабуылға шығуына себеп болады. Карриер өзін кінәлі сезінген Кристинге қашуға көмектеседі, кейін Эрикке қарым-қатынастары туралы шындықты айту үшін қайта оралады. Алайда, Эрик Карриердің оның әкесі екенін біледі және Карриердің осы фактіні растауын күтіп келді. Эрик өзінің қорқынышты сыртқы түрі үшін тұтқындалып, циркке қойылатынынан қорқады, бірақ Карриер Эрикті ешқашан көрсетпеуге уәде береді. Полиция оны қоршап алады, Эрик қауіпсіздікке арқанмен секіруге тырысады. Эрик әлсіз қалғанын байқаған полиция бастығы адамдарына "оны тірі ұстауға тырысыңдар!" деп атуды тоқтатуды бұйырады. Эрик әкесінен көмек сұрап айқайлайды. Карриер түсінеді, ол полиция қызметкерінің қаруын алып, ұлын нысанаға алады. Ол тартынбастан атып жібереді, ал Фантом құлайды. Өлімге алып келетін жарақатынан кейін Эрик Кристинге маскасын шешуге рұқсат береді. Ол енді күлімсіреп, оған "Сен – музыкасың, әдемі музыкасың, сен маған жарықсың, сен маған өмірсің" дейді және ол өлгенде маскасын қайта кигізеді.
Қабылдау
"Нью-Йорк таймс" газетінің шолуында: "Копит мырзаның "Фантом" туындысы Лорд Ллойд Вебердің туындысынан кем емес, бірақ ол әлдеқайда әсерлі. Йестон мырзаның күрделі музыкасы классикалық формалардың сүйіспеншілікпен таңдауы қалай танымал театр музыкасын гүлдендіретінінің үлгісі. Йестон мырзаның музыкасы әуенділік пен әртүрлілікті бағалайды, ұзақ лейтмотивтер мен созылған қайталаулардан артық. "The News Times" газетінің рецензенті: "Ән үшін ән, оқиға үшін оқиға, Йестонның музыкасы бай және әртүрлі, ал Копиттың пьесасы Уэббердің екіұшты соңынан гөрі сенімді, әсерлі және аяқталған баяндама ұсынады". "Los Angeles Times" газетінің рецензенті былай деп жазды: "Эрик Ллойд Вебердің жасырын Фантомына қарағанда әлдеқайда жақсы түсініледі, бірақ мистикасы аз. Копит Леру есімді автордың тіпті ойлап таппаған егжей-тегжейлерді қосады". Питер Скотт Прессленд Лондондық қойылымды қарап, "Yeston's Phantom жазу стилі ALW-тің туындысынан гөрі әлдеқайда тартымды. Ол тығыз, жақын және адамдық сезіммен толы. Ол ALW-тің мелодиялық кеңдігі мен сәнін тудырмаса да, екінші актіде шынайы эмоционалдық қызулыққа жетеді. Эрик Ллойд Вебердің жасырын қылықтарын жасайтынына қарағанда әлдеқайда тартымды және сенімді". Ол бұл "Әдемі және Ыбырай" тақырыбын "сенімді және қайғылы" ететінін, ал "Әке мен бала" тақырыбы "өз тудырғаныңды жақсы көру мен жек көрудің азабында" одан да қатты әсер ететінін айтты.