Электр жеңіл рельсті көліктері

Кіріспе

Электр жеңіл рельсті көліктер

Socimi Eurotram (кейін Bombardier Flexity Outlook (E) ретінде сатылды) – Compagnie de Transports Strasbourgeois (CTS) трамвай жүйесі үшін жасалған электрлік трамвай. Бастапқыда Socimi компаниясы өндірген, бірақ компания банкротқа түскеннен кейін Eurotram вагондары алдымен ABB Group-тың көлік бөлімшесі, содан кейін Adtranz және, ақырында, Bombardier Transportation компаниясымен шығарылды, олар трамвайды өздерінің Flexity Outlook желісінің бір бөлігі ретінде сатты. Eurotram вагондары Страсбург трамвайында (Франция), Azienda Trasporti Milanesi (Италия) және Порту метрополитенінде (Португалия) пайдаланылды.

Тарих және дизайн

Eurotram жеңіл рельсті көліктері бастапқыда Compagnie des Transports Strasbourgeois (CTS) үшін, Страсбург трамвай желісінде пайдалану мақсатында жобаланған. Жобалау талаптарына 100% төмен еденді конструкция, кондиционер және Страсбург қаласының басты вокзалы астындағы туннельдегі 8% еңіс үшін қалыптан тыс жоғары қуат-салмақ қатынасы кірді. Көліктің сыртқы түрі бельгиялық дизайнер Филипп Нирманмен жасалған. Трамвайды өндіру бойынша өткізілген тендерлер нәтижесінде ABB Group және Socimi (Милан, Италия) компанияларымен келісімшарттар жасалды. Socimi банкротқа ұшырағаннан кейін ABB, Socimi-дің прототиптері негізінде өндірісті жеке күштерімен аяқтады. Трамвайлар ABB-ның Англиядағы Йорк Carriage Works және Дерби Litchurch Lane Works зауыттарында, сондай-ақ ABB Trazione (Италия) компаниясынан алынған кейбір бөлшектермен құрастырылды. Трамвайдың конструкциясы модульдік принципте салынған, ол кабиналардан, жолаушылар бөлімдерінен және байланыстыратын секциялардан тұрады. Бастапқы Страсбург көліктері жеті модульден тұрды: екі кабина, үш жолаушылар бөлімі және екі байланыстыратын секция. Пойыздың ұзындығы белгілі бір шамада болды. Әрбір пойыз қозғалмалы және қозғалмасыз доңғалақтардан тұратын шассиге ие болды. Шасси дизайны тәуелсіз айналатын доңғалақтарды қолданды, олардың әрқайсысы тірек осінде орналасқан. Негізгі серіппе радиалдық қол типінде, ал екіншілік серіппе ауа серіппесі болды. Қозғалмалы шассидің әрбір доңғалағы шассиге орнатылған үш фазалық асинхронды электрмоторлармен жеке-жеке қуаттандырылды, олар беріліс қорабы арқылы біріктірілген, доңғалақ пен мотор білігінің айналу осі параллель болды. Страсбургтегі жеті модульді трамвайдың максималды сыйымдылығы 285 адамды құрады, оның 66 орын отыруға арналған. Тоғыз модульді трамвайдың сыйымдылығы 370 жолаушыға, 92 орындыққа дейін арттырылды. Adtranz компаниясының (ABB көлік тобының мұрагері) Bombardier компаниясымен сатып алынуынан кейін, бұл дизайн Flexity Outlook отбасының бір бөлігі ретінде таныстырылды. Алайда, есіктерді жабуға қатысты қауіпсіздік ережелері және Eurotram трамвайының бір жапырақты есігінің салыстырмалы түрде баяу қозғалысы, пойыздың аялдамаларда кешігуіне себеп болды. Сондықтан, баламалы дизайн – екі жапырақты есікті Incentro трамвайы таңдалды. 2002 жылдың желтоқсанында 018 нөмірлі Порто трамвайы Австралияға жеткізілді, оның бес бөлігі Сиднейдегі Кеден үйінің алдында екі апта бойы тұрақты көрмеге қойылды. Содан кейін ол Мельбурнға жеткізілді, онда 2003 жылдың наурызына дейін жергілікті трамвай желісінде жеті секциялы трамвай ретінде пайдаланылды.

The Eurotram light rail vehicles was originally designed for the Compagnie des Transports Strasbourgeois (CTS) specifically for use on the Strasbourg tramway; design requirements included a 100% low floor design, airconditioning, and a higher than usual power to weight ratio for the 8% gradients in the tunnel under Strasbourg's main station. The appearance was stylised by Belgian designer Philippe Neerman. Tenders for manufacture of the tram led to contracts with ABB Group and Socimi (Milan, Italy); Socimi subsequently went bankrupt and ABB completed production alone, on the basis of Socimi's prototypes; the trams were manufactured at ABB's York Carriage Works and Derby Litchurch Lane Works in England, with some parts from ABB Trazione (Italy). The tram design was modular, consisting cabs, passenger units, and articulation sections. The initial Strasbourg vehicles used seven modules: two cabs, three passenger units and two articulation sections, for a train length of Each train has a mixture of powered and unpowered bogies; the bogie design used independently rotating wheels, each on a stub axle, the primary suspension was of the radial arm type, and the secondary suspension air spring type. Each wheel of a powered bogie was separately powered by bogie mounted three phase asynchronous motors, connected via a gearbox, with the wheel and motor axises of rotation parallel. The maximum capacity of the Strasbourg seven module trams was 285 with 66 seated, the nine module trams had an increased capacity of 370 passengers, with 92 seated. After the acquisition of Adtranz (ABB transportation group's successor) by Bombardier the design was marketed as part of the Flexity Outlook family. However safety regulations relating to door closing, coupled with the relatively slow motion of the Eurotram's single leaf door meant that the tram would be delayed at stops; an alternative design was chosen, the double leaf doored Incentro tram. In December 2002 Porto tram number 018 was taken to Australia, five sections being placed on static display outside Customs House, Sydney for two weeks before being taken to Melbourne where it operated on the local tram network until March 2003 as a seven section tram.

Бұйрықтар

1994 және 1995 жылдар аралығында CTS (Страсбург трамвайы) компаниясына Страсбургтің А желісінде қызмет етуі үшін 33,1 метрлік (7 модульді) Eurotramның жиырма алты данасы жеткізілді. 1996 жылы CTS жиырма жеті бірлікке екінші тапсырыс берді, оның тоғызы 7 модульді вагондар, ал он сегізі 9 модульді вагондар болды. Милан трамвай жүйесі (Azienda Trasporti Milanesi) Adtranz-тен 20 бірлікті сатып алды. Порто трамвай желісі үшін (Порто метро) 72 бірлік 2001 жылдан бастап Португалияның Амадора қаласындағы Bombardier зауытында құрастырылды. (Sorefame-ге қараңыз). 1994 және 2004 жылдар аралығында 150-ден астам бірлік құрастырылды.