Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британдық жарылыс және өртке қарсы далалық, жедел жасалған жарылғыш құрылғы.
British blast incendiary field expedient explosive device
Льюис бомбасы – дизель майы мен Нобель 808 пластикалық жарылғышын араластыру арқылы жасалған жарылыс және өртке қарсы далалық, жедел жасалған жарылғыш құрылғы. Оны 1941 жылы L Detachment SAS-тің алғашқы мүшелерінің бірі, лейтенант Джок Льюес ойлап тапты.
The Lewes bomb was a blast incendiary field expedient explosive device, manufactured by mixing diesel oil and Nobel 808 plastic explosive. It was created by Lieutenant Jock Lewes, one of the original members of L Detachment SAS in 1941.
Тарих
SAS-қа жау әуеайлағындағы ұшақтарды жоюға және өртеп жіберуге жеткілікті күшті, бірақ шағын командалар тобының арқасында жеткілікті жеңіл, жанғыш және жарылғыш құрылғы қажет болды. Салмағы шамамен , Льюес бомбасын бір адам жеткілікті мөлшерде алып жүруге болады. Сол кездегі жалғыз бомба парашютшіге тым ауыр болатын. Льюз сынақ пен қателікпен әр түрлі жанғыш және жарылғыш материалдарды сынады. Ақырғы үлгіде термитпен және аздаған дизель майымен және болат сынықтарымен араластырылған пластикалық жарылғыш пайдаланылды. Бұйымның ішіне құрғақ мақтадан жасалған күшейткіш, сондай-ақ отыз секундтық қысқа тұтануға қосылған детонатор салынған. Льюес бомбаларын қалам детонаторлары немесе қысымды босату коммутаторлары сияқты тұзақтар арқылы іске қосуға болады. Жарылғыш затты қандай ыдыста сақтағаны белгісіз, бірақ ол, мүмкін, қандай да бір кішкентай кенептен жасалған қап болған. Пайдаланылған кезде құрылғы ұшақтың кабинасының ішінде немесе қанатында сақталған авиациялық отынды тұтастыру үшін орналастырылды. Льюес бомбасының кемшілігі - детонаторлардың сенімді емес болуы; бірнеше рейдтер олардың қалам детонаторлары қатты жаңбырдан жарамсыз болған кезде сәтсіз аяқталды. Жарылыс құрылғыларының уақытына шөлдің ыстығы да әсер етуі мүмкін; 1941 жылдың желтоқсан айында болған рейдтен кейін бір топ 30 минуттық қаламдар түннің ыстығына байланысты 18 минут ішінде жарылғанын хабарлады. SAS қолында Льюес бомбасы тоқтап тұрған ұшақтарға қарсы тиімді қару болды; 1941 жылдың желтоқсанында итальяндық инженерлер тобы олардың әуеайлағындағы ұшақтардан табылған жарылмаған бомбаларды бағалауды жүргізді. Олар оқшаулауды жөндеген соң, бомбаларды "мектеп оқушыларының құлшынысымен" ескі ұшақтарға орналастырды. Олардың айтуынша, "әр жағдайда зарядтың атылуы, жарылыстан болған үлкен зақымнан басқа, отынды тұтандырып, көлікті толық жойды". Алайда олар өрттердің "жарылғыш заттың ерекше қасиеттеріне байланысты емес, отын бактарына жақын орналасқан зарядтардың дәлдігіне байланысты" екенін атап өтті.
The SAS needed a combined incendiary and explosive device light enough to be carried by a small group of commandos yet powerful enough to destroy and set fire to aircraft on an enemy airfield. Weighing approximately , the Lewes bomb could be carried in quantity by an individual. The only available bomb at the time was too cumbersome to be carried by a paratrooper. Lewes experimented with various types of incendiary and explosive materials, using trial and error. The final design used of plastic explosive, mixed with a of thermite and a small amount of diesel oil and steel filings. Inside the mass was inserted a dry guncotton booster, plus a detonator attached to a thirty seconds fuse. Alternatively, Lewes bombs could be triggered by pencil detonators or booby trap firing devices such as pressure release switches. It is not clear what was used as a container for the explosive, though it was probably a small canvas bag of some sort. In use, the device was placed inside the cockpit or on the wing of an aircraft in order to ignite the aviation fuel stored within. A disadvantage of the Lewes bomb was that the detonators could be unreliable; several raids failed when their pencil detonators were rendered unusable by heavy rain. The timing of the detonators could also be affected by the desert heat; after a raid in December 1941 one party reported the 30 minute time pencils had detonated in just 18 minutes due to the warmth of the night. In the hands of the SAS the Lewes bomb was an effective weapon against parked aircraft; following an attack in December 1941, an assessment was carried out by a group of Italian engineers on some unexploded bombs found on aircraft at their airfield. After repairing the fuses, they placed the bombs "with school boy enthusiasm" on some old aircraft, exactly as they had been found. The result, they reported, was that "in every case the firing of the charge, besides causing considerable damage due to the explosion, set the fuel alight causing complete destruction of the vehicle". However they also noted that the fires did not "seem to have been due to any particular qualities of the explosive, but to the accurate placing of the charges in proximity to the fuel tanks"