Кіріспе

Жаңа Зеландиядағы ұшпайтын құстардың түрі

Үлкен дақты киви, үлкен сұр киви немесе ророа (Apteryx haastii) – Жаңа Зеландияның Оңтүстік аралына ендемик киви түрі. Үлкен дақты киви, ратиттерге жататын құс ретінде, ұша алмайды. Бұл кивидің ең ірісі. Оның мекендейтін жерінің биік таулы аймағының құнарсыз жер бедері мен қатал климаты көптеген әкелінген сүтқоректі жыртқыштарға – мысықтарға, итке, күзендерге және сусарларға – қолайсыз жағдай тудырады. Осы себепті, бұл түрдің популяциясы басқа киви түрлеріне қарағанда осы инвазивті түрлердің жыртқыштық әрекеттерінен аз зардап шекті. Дегенмен, соңғы 45 жылда олардың саны 43%-ға төмендеді, себебі осы жыртқыштар мен мекендеу ортасының жойылуына байланысты. Бұл оның қауіпті жағдайда саналуына әкелді. Солтүстік аралдың қоңыр кивиімен (Apteryx mantelli) салыстырғанда. Үлкен дақты кивилер ең жақын туыс – кішкентай дақты киви. Киви туысы, Apteryx, Жаңа Зеландияға ендемик; Жаңа Зеландияға тән құс түрлерінің 44%-ы – эндемиктер. Казуар, сондай-ақ Жаңа Зеландияның құрып кеткен моасы мен Мадагаскардың піл құстары да осылардың қатарында. Барлық ратиттер ұша алмайды. Кивилердің моаға жақын туыс деп ұзақ уақыт болжалғанмен, жақында ДНК зерттеулері піл құстарын кивилердің ең жақын туысы деп анықтады. Сонымен қатар, кивилер моаға қарағанда эму мен казуарға жақын, ал моалар Оңтүстік Американың нашар ұшатын тинамаларына жақын туыс. Apteryx туысының туыстық байланыстары

Үлкен дақты кивиді алғаш 1872 жылы Томас Поттс, Жаңа Зеландияның Вестленд аймағынан алынған үлгіге сүйене отырып, Apteryx haastii деп сипаттады. Apteryx атауы көне грек тіліндегі "а" немесе "жоқ" және "птерикс" – "қанат" сөздерінен алынған, ал "хаасти" – сэр Джулиус фон Хаасттың тегінің латынша формасы.

Сипаттама

Ұлы нүктелі киви – кивилердің ең ірісі; Ұлы нүктелі киви, басқа киви түрлері сияқты, мұрыны жонымен (ұзын) тұмсығының ұшында орналасқан жалғыз құс. Көздері кішкентай, нашар көреді, аяқтары қысқа, әр аяғында үш саусақ бар.

Таралуы және мекендейтін ортасы

Бұрын үлкен нүктелі киви Оңтүстік аралдың көптеген аймақтарында мекендеген, бірақ инвазивті түрлердің жыртқыштығынан қалған кивилер қазір үш ғана жерде кездеседі. Бұл кивилер биік таулы аймақтарда тіршілік етеді. Олардың саны солтүстік-батыс Нельсоннан Буллер өзеніне дейін, солтүстік-батыс жағалауда (Хурунуи өзенінен Артур асуына дейін) және Папароа жотасында таралған. Оңтүстік Альп халқы ерекше оқшауланған. Бір құстың аумағында 50-ге дейін ұя болуы мүмкін. Олар көшпелі болып, әр күні басқа ұяда тұрады. Олардың мекендеу орындары теңіз деңгейінен жоғары, бірақ көпшілігі субальпілік аймақта шоғырланған. Бұл кивилер шөптесін далаларда, бұталы жерлерде, жайылымдарда және орманды жерлерде өмір сүреді. Егер кивилер жыртқыштар жоқ жерде тіршілік етсе, олар күндіз де шығады. Түнде олар тамақтану үшін белсенді болады. Басқа киви түрлері сияқты, олардың иіс сезу қабілеті жоғары, бұл құстар үшін ерекше жағдай. Аталықтары өте аумақтық. Жұмыртқаны көтеру мерзімі шамамен бір айға созылады. Аналықтары осы кезеңде тамақтанбайды, себебі жұмыртқалар кивидің дене салмағының төрттен бірін құрайды. Аналық жұмыртқа салғаннан кейін, аталық оны жасып, аналық ұяны қорғайды. Аталық аң аулау үшін ұядан бірнеше сағатқа ғана шығады, ал осы уақытта аналық оның орнына келеді. Жұмыртқадан шабалдың шығуына 75-тен 85 күнге дейін уақыт керек. Киви шабағы жұмыртқадан шығу үшін 2-3 күн жұмсайды. Киви шабақтары суперпрекоциалды, яғни туғаннан кейін ата-аналары оларды тастап кетеді. Он күннен кейін шабақтар аң аулауға шығады. Көптеген шабақтар өмірінің алғашқы алты айында жыртқыштардың құрбаны болады. Үлкен нүктелі кивилер 6 жылға келгенде толық бойға жетеді. Көптеген құстардан айырмашылығы, үлкен нүктелі кивилердің аналықтарында екі жұмыртқа безі бар. Көптеген құстарда тек біреу ғана болады. Үлкен нүктелі кивилерді басқа киви түрлерінен олардың жылына бір ғана жұмыртқа туа алатынымен ажыратуға болады, себебі үлкен жұмыртқаны өндіруге көп энергия жұмсалады. Олар сондай-ақ жидектер мен тұқымдармен де қоректенеді.

Тірі қалу

Ересек дақылды кивилердің денесі үлкен және күшті болғандықтан, олар шабуылдайтын көптеген жыртқыштардан, мысалы, құмырсқалар, күзендер, тышқандар, шошқалар, қылқанды түлкілер және мысықтардан қорғана алады – бәрі де Жаңа Зеландияда бұрыннан келмеген түрлер. Дегенмен, иттер тіпті ересектерді де өлтіре алады.

Мәртебе

Жаңа Зеландияға еуропалықтар алғаш келген кезде, үлкен нүктелі киви популяциясы азая бастады. Адамдар орманды кесіп, кендер салғаннан олардың мекенжайы жойылды, бұл түрдің құрып кету қаупіне әкелді. Бұрын адамдар осы кивилерді қауырсыны мен еті үшін аулаған. 1988 жылы бұл түр "Қамқорлықты қажет етпейтін түрлер" тізіміне енгізілді. Қазіргі уақытта IUCN оны "Қауіпті жағдайдағы түр" ретінде жіктейді. Бұл кивидің таралған аймағы және 2000 жылы шамамен 22 000 ересек құс қалған. Олардың саны жылына шамамен 5,8% төмендеп келеді. Басты қауіп – инвазивті жыртқыштар, оның ішінде мысықтар, түлкілер, қылқан құйрықты опоссум (Trichosurus vulpecula), иттілер және шошқалар. Түрдің оңтүстік аймақтарындағы популяциялар ең көп қауіп төңкеріліп отыр. 16 000-нан аз үлкен нүктелі киви қалды. Кивиді сақтау жөніндегі шаралар қолға алынып, үлкен нүктелі кивиге арналған қорықтар құрылды. Жүргізілген интенсивті тұзақтау және улану шараларының нәтижесінде, сүтқоректілердің зиянкестерін бақылау жұмыстары жүргізілетін аймақтарда балапандардың тірі қалу деңгейі шамамен 60%-ға дейін көтерілді.