Томас Бёрк: Сиэтлдың заңгері, судьясы және теміржол құрылысшысы
Thomas Burke (railroad builder)
Томас Бёрк: Сиэтлдың әйгілі адвокаты, теміржол құрылысшысы, судья. Вашингтон Жоғарғы Сотының төрағасы, Джеймс Дж. Хиллдің өкілі, Бёрк мұражайының құрметті аты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық адвокат
American lawyer
Томас Берк (22 желтоқсан 1849 – 4 желтоқсан 1925) – американдық заңгер, теміржол құрылысшысы және судья, мансабын Сиэтл, Вашингтонда жасаған. 1888-1889 жылдары Вашингтон территориясының Жоғарғы сотының төрағасы болды. Ол Сиэтлдегі теміржол магнаты Джеймс Хиллдің бас өкілі болды. Оның құрметіне Берк мұражайы аталды. Берк Сиэтл жобаларына қаражат жинау үшін жиі жазылымдар ұйымдастырды, тіпті ол өзін "кәсіби тіленші" деп сипаттаған. Оның есімі көбінесе петицияда бірінші болып тіркеліп, алғашқы доллар, ал кейіннен алғашқы мың доллар көмектесері айтылған.
Thomas Burke (December 22, 1849 – December 4, 1925) was an American lawyer, railroad builder, and judge who made his career in Seattle, Washington. He served as chief justice of the Supreme Court of the Washington Territory from 1888 to 1889. He was the main representative of railroad magnate James J. Hill in Seattle. and the Burke Museum are named in his honor. Burke frequently organized subscription drives to raise money for Seattle projects, to the point that he often described himself as a "professional beggar." His would often be the first name on the petition, pledging the first dollar—or, later, the first thousand dollars.
Ерте мансап
Бёрк 1875 жылы Сиэтлге келді және Джон Дж. МакГилврамен заңгерлік серіктестік құрды; ол көп ұзамай МакГилвраның қызы Кэролайнға үйленді. 1876-1880 жылдары қызыметкерлік сот судьясы, ал 1888 жылы Вашингтон аумақтық Жоғарғы Сотының төрағасы болды. Сиэтлдің алғашқы кезеңіндегі, көбінесе ирланд жұмысшы табының жақсы көретін заңгер Бёрк, бай клиенттерінен жоғары төлемдер алып, кедейлерге тегін заңдық көмек көрсетуімен танымал болды. Сондықтан, көптеген адамдар 1885-86 жылдары жұмысшы класының қытайларға қарсы науқанына қарсы шығып, Джордж Киннермен және оның қарулы жасағымен бірігіп, қытайларды өздік билікке қарсы қарумен қорғағанда таң қалды. Бұл жағдайда ол қытайлардың өзін емес, заң үстемдігін қорғады. 1886 жылдың 7 ақпанында қытайларға қарсы көтерілісшілердің бірі, қақтығыс кезінде алған оқтан қайтыс болғанда, Бёрк өлтіру мақсатымен атып тастады деген айып тағылды; ешкім сотқа тартылмады.
Burke arrived in Seattle in 1875 and formed a law partnership with John J. McGilvra; he soon married McGilvra's daughter Caroline. He served as probate judge 1876 1880 and as chief justice of the Washington Territorial Supreme Court in 1888. and well liked by early Seattle's largely Irish working class, as a lawyer Burke was well known for collecting large fees from his wealthy clients and providing free legal services for the poor. Therefore, many were surprised when he opposed the working class anti Chinese agitation in 1885–86, allying instead with George Kinnear and his Home Guard in providing armed defense for the Chinese against vigilantism. In this, he was a defender not so much of the Chinese themselves as of the rule of law. When one of the anti Chinese rioters died of a gunshot incurred during the violence of February 7, 1886, Burke was among those charged with shooting with intent to kill; none were ever actually brought to trial.
Теміржолшы
Бёрк Сиэтлге келгенге дейін екі жыл бұрын Солтүстік Тынық мұхиты темір жолы жақын маңдағы Такоманы батыс аялдамасы ретінде таңдаған еді. Көптегендер бұл Сиэтлді Пьюджет саундтағы екінші реттік рөлге тағайындамақ деп ойлады. Бёрк Сиэтлдің осындай тағдырдан құтылуы үшін күш салуға белсенділік танытты. Сиэтлдің ұлттық темір жол желісіне қосылуға жасаған алғашқы әрекеті – Сиэтл және Уолла-Уолла темір жолы – Кинг округінің шегінен шықпады, бірақ Генри Виллард 1883 жылы Солтүстік Тынық мұхитының басшысы қызметін атқарган қысқа мерзімінде оны сатып алып, инвесторларына жақсы пайда әкелді. Дегенмен, Виллардтың ізбасарлары желіні үздіксіз пайдаланбады, бұл қалаға осы жобаны қолдаудан аз пайда келтірді. Бёрк Даниэль Хант Гилманды шығысқа инвестиция табу үшін жіберді, ол Сиэтл, Лейк-Шор және Шығыс темір жолы (SLS&E) үшін қаржы іздеді. (Темір жолдың негізін қалауға қатысқандардың арасында Дэвид Денни, Томас Т. Майнор және Джордж Киннер де болды.) Бёрк Гилманмен бірге сапарға шықты. Шығыстан инвестиция алу үшін Сиэтл аймағының жергілікті тұрғындарынан инвестицияның кем дегенде 10% бөлігі түсуі қажет екені анық болды. Инвестиция табылды, ал Бёрк теміржол адвокаты болды. SLS&E құрылысы – бұл қатал бизнес және заңға немқұрайды қараудың үйлесімі еді. Бір рет Бёрк Снохомиш округінің шерифін барлық орынбасарларымен бірге жабайы далаға барып, бәсекелес темір жол жобасының өкілі Снохомиш өзені арқылы салынатын көпірдің құрылысын тоқтатуға бағытталған сот шешімін беруіне кедергі жасауға көндірді. Осындай әрекеттері оны Ұлы Солтүстік темір жолының Джеймс Хиллдің назарына түсірді. Жүзбас Корнелиус Х. Ханфордпен бірге Бёрк Сиэтл қалалық кеңесін қала орталығының жағалауында 120 фут (37 м) теміржол даңғылын (қазіргі Аляска жолы) құруға көндірді. SLS&E жол құрылысына алғашқы құқық алды. Northern Pacific ақырында SLS&E акцияларының көпшілігін сатып алып, оны бақылауға алды. Осы кезде Сиэтл өзін жеткілікті деңгейде қалыптастырғандықтан, Солтүстік Тынық мұхиты желісін пайдалануды таңдады (бірақ қала 1905 жылға дейін ірі жолаушылар терминалын алмады). Бёрк бостондық Фрэнк Осгуд пен Сиэтлдің пионері Дэвид Деннимен бірге қаланың алғашқы атпен жүретін трамвайларын (1884) құрды; бес жылдан кейін үшеуі елдегі алғашқы электр трамвай желілерінің бірін салды. Джеймс Хилл 1890 жылы Бёркті Ұлы Солтүстік темір жолының жергілікті кеңесшісі қызметіне тағайындады, бұл Сиэтлдің осы желінің батыс аялдамасы ретіндегі рөлін кепілдіктеді. Алайда, қала инженері Р. Х. Томсон, тығыз жағалауға тағы бір темір жол салуға қарсы болды. 1893 жылдың 20 маусымында Ұлы Солтүстік темір жолы Сиэтлге алғашқы пойызды жібергенде, желінің соңғы станциясы орталықтан солтүстікке қарай орналасқан Интербайдың Смит-Коув деген жерінде болды. Ақырында Хилл, Бёрк және қала инженерлері кеңсесі мәселенің өзара қанағаттандырарлық шешімін тапты: Ұлы Солтүстік туннелі, 1903-1906 жылдары салынған Сиэтл қаласының орталығы астындағы теміржол туннелі.
Two years before Burke's arrival in Seattle, the Northern Pacific Railway had chosen nearby Tacoma as its western terminus. Many thought that this would condemn Seattle to, at best, a secondary role on Puget Sound. Burke would rise to prominence as a leader in Seattle's effort to avoid that fate. Seattle's first attempt to build its way into the national rail network—the Seattle and Walla Walla Railroad—never got out of King County, although it did make a decent profit for its investors when Henry Villard bought it out in 1883 during his brief tenure at the head of Northern Pacific. However, Villard's successors operate the line intermittently at best, leaving the city little benefit from its support for the venture. Burke raised money to send Daniel Hunt Gilman back east to seek investment for another railroad, the Seattle, Lake Shore and Eastern Railway (SLS&E). (Others involved in the founding of the railroad included David Denny, Thomas T. Minor, and George Kinnear.) In the event, Burke ended up accompanying Gilman on the trip. It became clear that any eastern investment would be dependent upon at least 10% of the investment coming from Seattle area locals. The investment was found, and Burke became a railway attorney. The building of the SLS&E was a combination of hard headed business and frontier disregard for law. On at least one occasion, Burke convinced the Snohomish County sheriff to head off to the wilderness with all of his deputies to prevent a representative of a rival railway scheme from serving a writ that would have prevented the construction of a bridge across the Snohomish River. Exploits like this helped to bring him to the attention of James J. Hill of the Great Northern Railway. Along with Judge Cornelius H. Hanford, Burke convinced the Seattle City Council to establish the 120 feet (37 m) Railroad Avenue (now Alaskan Way) along the downtown waterfront. The SLS&E got first choice of a right of way. The Northern Pacific eventually gained control of SLS&E by purchasing a majority of its stock. By this time, Seattle had established itself well enough as a city that Northern Pacific chose actually to operate the line (though the city did not get a major passenger terminal until 1905). Burke was a partner with Bostonian Frank Osgood and Seattle pioneer David Denny in the city's first horse drawn streetcars (1884); only five years later, the three built one of the country's first electric streetcar lines. James J. Hill hired Burke in 1890 as the local counsel for the Great Northern, virtually guaranteeing Seattle's role as that line's western terminus. However, city engineer R. H. Thomson opposed adding yet another railroad to the crowded waterfront. When the Great Northern ran its first train to Seattle June 20, 1893, the end of the line was at Smith Cove in Interbay, a bit north of downtown. Eventually, Hill, Burke, and the city engineer's office reached a mutually satisfactory solution to the problem: the Great Northern Tunnel, a railway tunnel under downtown Seattle, built 1903–1906.
Өлім
Бёрк 1925 жылдың 4 желтоқсанында қайтыс болды. Ол «Евергрин Уэшелли» мемориалдық паркіндегі Берк отбасының мазар кешеніне жерленген.
Burke died on December 4, 1925. He is buried at the Burke family monument at Evergreen Washelli Memorial Park.