Батлер әулетінің мүшелері және Ирландия тарихындағы рөлі

Кіріспе

Батлер отбасының қалған мүшелері

Сэр Джеймс Ормонд, сонымен қатар Батлер (17 шілде 1497 жылы қайтыс болды) – Джон Батлердің, Ормондтың 6-шы графының ұлы болды. Ол 1492-1494 жылдары Ирландияның лорд-қазынашысы қызметін атқарды және Перкин Уорбектің әскерлеріне қарсы Ирландияның лордтығын қорғауға көмектесті. Ол 17 шілде 1497 жылы сэр Пирс Батлердің қолынан қаза болды. Пирс кейін Ормонд графы атағын алды.

Отбасы

Джеймс Ормонд – Джон Батлердің үш ұлының ең үлкені, 6-шы Ормонд графы (14 қазан 1476 ж. қайтыс болды), оның сүйіктісі Рейнальда О’Брайен, Томмонд королі Турлог "Қоңыр" О’Брайеннің қызы. 1458 жылы оның кіші ағаларының бірі Джон Ормонд (5 қазан 1503 ж. қайтыс болды) мұрагер Джоан Чавортқа (1507 ж. қайтыс болды) үйленді, олардан үш қызы дүниеге келді. Оның тағы бір кіші ағасы Эдвард Ормонд туралы тек аты ғана белгілі.

Мансап

Ол Ормондтың 7-ші графы Томас Батлер ағасының қолында тәрбиеленген деп есептеледі. 1486 жылы маусымда Линкольн қонақүйіне қабылданды. 1487 жылы оның ағасы, 7-ші граф, оны Полестауннан сэр Джеймс Батлер қайтыс болғаннан кейін Ирландиядағы орынбасары етіп тағайындады; алайда бұл тағайындауды соңғысының ұлы сэр Пирс Батлер таластырды. 1491 жылдың желтоқсанында Ормондты Англия королі Генрих VII Томас Гартпен бірге 200 сарбазбен бірге патшалық мүддесін талапкер Перкин Уорбекке қарсы қорғауға жіберді және Килкенни мен Типперридің губернаторы болып тағайындалды. 1492 жылы маусымда Генрих VII кеңесшілерінің бірі болған ол Роуланд Фиц-Эустас, 1-ші барон Портлестерді Ирландияның Жоғарғы қазынашысы етіп алмастырды. Ол Дублин архиепискобы Уолтер Фицсимонспен бірге Ирландияның губернаторы болып тағайындалды. Ескі Батлер-Фицджеральд қақтығысын өршіткен графтың босатылуы 1493 жылдың жазының басында Ормонд пен Кильдар Сент-Патрик соборында татуласты, онда Ормонд бас сауғалап, "қақпаның есігінде ойылған саңылау арқылы" қол алысты. Перкин Уорбектің екінші шабуылдауын болдырмау үшін Генрих VII Ирландияға күш жіберді және 1493 жылдың қыркүйегінде Ормонд пен Фитцсимонсты орнына виконт Горманстонды біріккен губернатор етіп тағайындады. Ормонд және басқа да белгілі ирландтық шенеуніктер 1493 жылдың қысын Англияда Генрих VII сарайында Ирландияны Уорбекке қарсы қорғауға дайындалды. Патша сэр Эдвард Пойннингсті Ирландияның лейтенант орынбасары етіп тағайындады, ал ол 653 сарбаздан тұратын күшпен Ирландияға аттанды. Ормондты Лорд-казначей ретінде сэр Хью Конвей алмастырды, бірақ патша бірнеше хан сарайларын берді және 1494 жылдың маусым айында Ирландияға оралды. Ол Лимерик қамалының констеблі болып тағайындалды және Пойннингспен тығыз жұмыс істеді, оны 1494 жылдың қарашасында Ольстерге экспедицияға ертіп барды. 1495 жылы ақпанда Килдар графты басқыншылық үшін тұтқындады. Оның ағасы Карлоу қамалынан қол үзді, оны Пойннингс пен Ормонд көктемде қоршап алды және шілдеде қайта алды. Уорбек пен Дезмонд Уотерфордты қоршауға алды. Ормонд Уотерфордқа әскерлерін алып келді, көп ұзамай Уорбектің Ирландиядағы қолдауы құлдырады. Сэр Эдвард Пойннингс өзінің күштерінің көпшілігімен бірге Англияға қайта шақырылды, нәтижесінде Ормонд Ирландияның әскери істерінде үлкен рөл атқарды. Алайда, 1496 жылдың көктемінде Генрих VII Кильдар графын губернатор ретінде қалпына келтіруге шешім қабылдады, ал Ормонд сол жылдың шілдесінде Ормонд графы мен Кильдар графы мен олардың жақтастары арасындағы ресми татуласу үшін Англияға шақырылды. Ормандтың Ирландияда қолбасшылық еткен ағылшын әскерлері Англияға қайтуға бұйырылды, ал Эллистің айтуынша, "Килдар Ормандтың бәсекелесінің Пирс Батлер" дегені дұрыс. Батлер Орманд өзін Ормондтың заңды графы деп атап, Перкин Уорбекпен бірге әрекет жасап отырғанын айтты. Мұндай айыптаулар Генрих VII-ді 1497 жылдың басында және мамыр айында Ормондты Англияға шақыруға итермеледі. Алайда, Ормонд екі шақыруды да елемеді және оны 17 шілде 1497 жылы "Килкеннидің жанындағы кездейсоқ жекпе-жекте" өзінің бәсекелесі және туысы сэр Пирс Батлер өлтірді. Оның ағалары Джон Ормонд, эскир, Глостерширдің сэр Уильям Батлер және Эдвард Ормонд болды. Джеймс пен оның інісі Джон Дербиширдің Альфретон қаласында дүниеге келген. Олар Ирландия королі Турлог Браун О'Брайеннің немерелері болды. 1493 жылы Тюдорлар жолындағы соғыста атқарған еңбегі үшін Англия королі Генрих VII оны рыцарь атағына ие етті. Уилтширде жері бар еді. Оны өлтірудің алдындағы жылы Генрих VII ирландиялық жұртына тағайындады. Ол Ирландияның Ормонд графтығына ие болды, бірақ бұл атаққа ешқашан қол жеткізе алмады.

He is thought to have been raised at court by his uncle, Thomas Butler, 7th Earl of Ormond. In June 1486 he was admitted to Lincoln's Inn. In 1487 his uncle, the 7th Earl, appointed him as his deputy in Ireland after the death of Sir James Butler of Polestown; however the appointment was disputed by the latter's son, Sir Piers Butler. In December 1491 Ormond was sent by King Henry VII of England in company with Thomas Garth and 200 soldiers to defend the interests of the Crown against the pretender Perkin Warbeck, and was appointed Governor of both Kilkenny and Tipperary. In June 1492, having become one of Henry VII's councillors, he succeeded Rowland FitzEustace, 1st Baron Portlester as Lord High Treasurer of Ireland, and he and Walter Fitzsimons, Archbishop of Dublin, were appointed jointly as governors of Ireland, to replace Gerald FitzGerald, 8th Earl of Kildare. The Earl's dismissal 'stoked the old Butler–Fitzgerald feud' until, in the early summer of 1493, Ormond and Kildare were reconciled in St Patrick's Cathedral, where Ormond had sought refuge, by shaking hands 'through a hole cut in the chapter house door'. To forestall a second invasion by Perkin Warbeck, Henry VII sent forces to Ireland, and in September 1493 replaced Ormond and Fitzsimons as joint governors by Viscount Gormanston. Ormond and other prominent Irish officials spent the winter of 1493 in England at Henry VII's court preparing to defend Ireland against Warbeck. The King appointed Sir Edward Poynings as Deputy Lieutenant of Ireland, and he sailed for Ireland with a force of 653 soldiers. Ormond was replaced as Lord Treasurer by Sir Hugh Conway, but in recompense was granted several manors by the King, and returned to Ireland in June 1494. He was appointed Constable of Limerick Castle, and worked closely with Poynings, accompanying him on an expedition to Ulster in November 1494. In February 1495 the Earl of Kildare was arrested for treason. His brother seized Carlow Castle, which Poynings and Ormond besieged in the spring and retook in July. Warbeck and Desmond then laid siege to Waterford. Ormond brought troops to Waterford, and shortly thereafter Warbeck's support in Ireland collapsed. Sir Edward Poynings was recalled to England, together with most of his forces, and as a result, Ormond assumed a greater role in Irish military affairs. However, in the spring of 1496, Henry VII decided to restore the Earl of Kildare as Governor, and Ormond was summoned to England in July of that year for a formal reconciliation between the Earl of Ormond and the Earl of Kildare and their supporters. The English troops which Ormond had commanded in Ireland were ordered back to England, and according to Ellis, 'Kildare favoured Ormond's rival, Piers Butler'. Butler alleged that Ormand was claiming to be the rightful Earl of Ormond, and plotting with Perkin Warbeck. Allegations of this nature prompted Henry VII to summon Ormond to England early in 1497 and again in May. However, Ormond ignored both summonses, and was slain by his rival and kinsman Sir Piers Butler on 17 July 1497 'in a kind of impromptu duel near Kilkenny'. His brothers were John Ormond, esquire, Sir William Butler of Gloucestershire, and Edward Ormond. James and his brother John were born in Alfreton, Derbyshire. They were the grandsons of the Irish King Turlogh The Brown O'Brien, King of Thomond (d.1460). He was knighted in 1493 by King Henry VII of England for services in battle for the Tudor cause. He held lands in Wiltshire. The year before his murder he was made an Irish peer by Henry VII. He was hailed as Earl of Ormond by the Irish, but never attained that title.