Осуалд Стивенс Нок: Британдық теміржол инженеры және жазушысы

Кіріспе

Британдық теміржол сигнализаторы және жазушы Освальд Стивенс Нок, Б. Sc, DIC, C. Eng, M. I. C. E., M. I. Mech. E., M. I. Loco. E., (21 қаңтар 1905 – 29 қыркүйек 1994), «Осси» лақап атымен танымал, британдық теміржол сигналы инженері және «Вестингхаус» компаниясының аға басқарушысы болған. Ол теміржол тақырыбындағы көптеген танымал жариялымдардың, оның ішінде 100-ден астам кітаптың, сондай-ақ локомотивтердің жұмысын зерттейтін көптеген техникалық еңбектердің авторы ретінде белгілі. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде «The Engineer» журналы үшін теміржол сигнализациясы және локомотивтердің жұмысы туралы мақалалар жазды. 1958 жылдан 1980 жылға дейін «The Railway Magazine» журналында жарияланған «Британдық локомотивтерінің тәжірибесі мен өнімділігі» сериясын Сесил Дж. Алленнен кейін жалғастырды.

Өмірбаян

Освальд Стивенс Нок 1905 жылғы 21 қаңтарда Уорвикширдегі Саттон-Колдфилд қаласында банк қызметкері Сэмюэл Джеймс Нок пен мектеп мұғалімі Роза Эми Стивенстің ұлы болып дүниеге келді. Бала кезінде Ноктың әкесі Редингтегі банк бөлімшесінің директоры болды; О. С. Нок кейіннен Марлборо Хаусы мен Рединг мектебінде білім алды. 1916 жылы отбасы Фурнестегі Барроуға көшкеннен кейін, ол Гигглсвик мектебінде пансионда оқуға түсті. 1921 жылы Лондонның Сити және Гильдия инженерлік колледжіне қабылданып, 1924 жылы инженер мамандығы бойынша диплом алды, ал 1925 жылы «Вестингхаус» тежегіш және сигнал компаниясына жұмысқа орналасты. 1930 жылдардағы экономикалық төмендеу (Ұлыбританиядағы Ұлы депрессияны қараңыз) Нокке басқа табыс көздерін іздеуге итермеледі, содан кейін журналистика бойынша корреспонденциялық курс өткеннен кейін, журналдарға мақалалар жібере бастады. Оның алғашқы жұмысы – Механикалық инженерлер институтына ұсынған теміржолдарға қатысты техникалық мақала болды. 1932 жылы оның алғашқы еңбектері жарияланды: біріншісі – 1932 жылғы қаңтарда «Жол және теміржол» журналында жарияланған «Карлайл, өзгерістер станциясы» мақаласы, сондай-ақ 1932 жылы Лондонның «Кешкі жаңалықтары» газеті оның журналистикалық корреспонденциялық курсының бөлігі ретінде жазылған «Хайд-парктің жұлдызды пойыздары» мақаласын сатып алып жариялады. Журналист ретінде айдың жарығына байланысты ол «C. K. S», «C. K. Stevens» немесе «Теміржол инженері» деген псевдонимдермен жарияланды. Жазушылық мансабының басында Нок теміржолға қатысты емес басылымдарда пейзаждар мен аймақтарға арналған фотосуреттерді де жариялады. «The Star» газетінің тапсырысымен 1934 жылы ол LMS экспресс локомотивінің кабинасында отыруға мүмкіндік алды, содан кейін ол локомотивтердің жұмысын «Жол және теміржол» журналына үнемі жіберіп тұрды. Нок 1937 жылы Оливия Хатти Ровеноллмен (1913–1987) үйленді. Ол оны Кингс-Кросс теміржол станциясында кездестірді, онда ол Грузин шайханасының менеджерінің көмекшісі болды. 1939 жылы Нок танымал және техникалық теміржол авторы ретінде жетістікке жетті – ол Екінші дүниежүзілік соғыстың басында «Инженер» газетінен теміржол сигнализациясы және соғыс жағдайында локомотивтердің жұмысы туралы мақалалар сериясын жазуға шақырылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Нок «Вестингхаус» ұйымында басты тежегіш-сызғыш (1945) болып өсті, төрт жылдан кейін бас сызғыш болды; Британдық теміржолын жаңғырту жоспары (1955) кезінде Нок компанияның сызу кеңсесін кеңейтуді басқарды, ал 1957 жылы компанияның бас механикалық инженері болды. Ноктың алғашқы жарық көрген кітабы – 1945 жылы жарық көрген «Сэр Найджл Греслидің локомотивтері», ол «Жол және теміржол» журналында бұрын жарияланған он мақаланың негізінде жазылған; ол соғыстан кейінгі өркендеу кезеңінде David and Charles және Ian Allan баспаларының тұрақты авторы болды, «Вестингхаус» та жұмыс істеген кезде жылына екі кітаптан орташа жариялады. 1959 жылы ол Сесил Дж. Алленнен «Жол және теміржол» журналына «Британдық локомотивтердің тәжірибесі және өнімділігі» туралы есептерді жазуды қабылдады, содан кейін 1980 жылға дейін 264 мақала жариялады. 1967 жылы ол Дидкот маңында бір адамның қаза болған пойыздың жолдан шығуына қатысқан жолаушы болды. Ол отырған вагон аударылып кетті, бірақ ол жарақатсыз құтылды, кейіннен өзінің тәжірибесі туралы «Тарихи теміржол апаттары» кітабында жазды. Ол 1914 жылы Редингте болған тағы бір қазалы теміржол апатының салдарын мектеп оқушысы ретінде көрген. 1969 жылы Нок Теміржол сигналдары инженерлері институтының (IRSE) президенті болды. 1970 жылы зейнеткерлікке шыққаннан кейін оның шығарылымы жылына бес кітапқа дейін өсті, оның ішінде 20 ғасырдағы британдық локомотивтер туралы үш томдық еңбек және әлемнің аймақтарының теміржолдары туралы сегіз томдық еңбек кірді. Теміржолмен айналысудан басқа, Нок фотосуретке түсіру, сурет салу және теміржол модельдерін жасауға да қызығушылық танытты. Оның әйелі Оливия 1987 жылы қайтыс болды. 1994 жылғы 21 қыркүйекте қайтыс болды.

Oswald Stevens Nock was born 21 January 1905 in Sutton Coldfield, Warwickshire, the son of a bank employee, Samuel James Nock, and a schoolteacher Rose Amy née Stevens. In early childhood Nock's father became manager of a bank branch in Reading; O. S. Nock was subsequently educated at Marlborough House, and Reading School. After the family moved to Barrow in Furness in 1916 he became a boarder at Giggleswick School. In 1921 he enrolled at the City and Guilds Engineering College, in London, and obtained a degree in engineering in 1924, and joined the Westinghouse Brake and Signal Company in 1925. Recession during the 1930s (see Great Depression in the United Kingdom) led Nock to seek other forms of income, and after having taken a correspondence course in journalism, began to submit articles to magazines. His first submission was a technical paper on railways submitted to the Institution of Mechanical Engineers. In 1932 he had his first works accepted for publication: the first was an article "Carlisle, a Station of Changes" published in January 1932 in The Railway Magazine, also in 1932 the London Evening News bought and published an article written as part of his journalism correspondence course: "Hyde Park's ghost trains"; Due to his moonlighting as a journalist, he published under pseudonyms including "C. K. S", "C. K. Stevens" or "Railway Engineer". In his early writing career Nock also had published photographic articles on landscapes and regions, published by non railway publications. A commission for The Star newspaper enabled him to ride on the footplate of a LMS express locomotive in 1934, subsequently he regularly submitted information on locomotive performance to The Railway Magazine. Nock married Olivia Hattie née Ravenall (1913–1987) in 1937. He had met her in King's Cross railway station where she was assistant manageress of the Georgian Tea Rooms. By 1939 Nock was successful as a both a popular and technical railway author – he received a commission by The Engineer at the beginning of the Second World War to produce a series of articles on railway signalling, and on locomotive performance under wartime conditions. After World War II Nock rose through the Westinghouse organisation to become chief brake draughtsman (1945), four years later chief draughtsman; during the British Rail modernisation plan (1955) Nock managed the expansion of the company's drawing office, and in 1957 became the company's chief mechanical engineer. Nock's first published book was Locomotives of Sir Nigel Gresley published 1945, and based on an earlier series of ten articles in The Railway Magazine; he became a regular author of publishers David and Charles and Ian Allan in the post war boom, publishing on average two books per year whilst working at Westinghouse. In 1959 he took over the writing of the "British locomotive practice and performance" reports for The Railway Magazine from Cecil J. Allen, publishing 264 articles between then and 1980. In 1967 he was a passenger on a train involved in a derailment near Didcot in which one person was killed. The carriage where he was sitting overturned, but he escaped without injury, and later wrote of his experience in his book Historic Railway Disasters. He had previously seen the aftermath of another fatal railway accident at Reading in 1914 as a schoolboy. In 1969 Nock became president of the Institution of Railway Signal Engineers (IRSE). After retiring in 1970 his output rose to five books per year, including a three volume work on 20th century British locomotives, and eight volumes on the railways of regions of the world. In addition to his interests in all things railway, Nock's interests included photography, painting, as well as railway modelling. His wife Olivia died in 1987. He died 21 September 1994.

Мұра

Нок 140-тан астам кітап және 1000-нан астам журнал мақаласының авторы болды, алайда оның кейбір еңбектері өзінің бұрынғы туындыларының қайталануын көрсетті, сондай-ақ мәтін ішіндегі қайталаулар мен артық сөздерді де қамтиды. Оның көптеген жұмыстары локомотивтердің жұмыс істеу мәселелеріне басымдық берді; оның ең авторитетті еңбегі осы тақырыпта және сигнализация саласында жарық көрді. Жазушы ретінде оның шығармалары оңай түсінілетін, пікір тудырмайтын және жазған тақырыбына құрметпен қараумен ерекшеленеді, сонымен қатар жеке басынан өткен оқиғаларға толы, бірақ кейбіреулер оның тарихи жұмысы мен зерттеулерінің жетілмегендігін айтады.