Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарының теңіз жаяу әскері корпусының генералы Луи Хью Уилсон (Louis Hugh Wilson Jr.) (11 ақпан 1920 – 21 маусым 2005) – Америка Құрама Штаттарының теңіз жаяу әскері корпусының төрт жұлдызды генералы және Гуам шайқасындағы ерлігі үшін Екінші дүниежүзілік соғыста «Құрмет медалімен» марапатталған. Ол 1975 жылдан бастап 38 жыл қызметтен кейін 1979 жылы теңіз жаяу әскерінен зейнетке шыққанға дейін теңіз жаяу әскерінің 26-шы коменданты болды.
United States Marine Corps general
Louis Hugh Wilson Jr. (February 11, 1920 – June 21, 2005) was United States Marine Corps four star general and a World War II recipient of the Medal of Honor for his actions during the Battle of Guam. He served as the 26th commandant of the Marine Corps from 1975 until his retirement from the Marine Corps in 1979, after 38 years of service.
Ерте өмір
Уилсон 1920 жылдың 11 ақпанында Миссисипи штатының Брэндон қаласында дүниеге келген. 1941 жылы Миссисипи штатының Джексон қаласындағы Миллсэпс колледжінде бакалавр дәрежесін алды, онда футбол мен жеңіл атлетикамен айналысты. Уилсон сондай-ақ 1939 жылдың 23 ақпанында құрылған Пи Каппа Альфа бауырластығының Альфа Иота бөлімінің белсенді мүшесі болды. Оның бүгінгі күнге дейін Миссисипиде тұратын көптеген туыстары бар.
Wilson was born on February 11, 1920, in Brandon, Mississippi. He earned a Bachelor of Arts degree in 1941 from Millsaps College in Jackson, Mississippi, where he participated in football and track. Wilson was also an active member of the Alpha Iota chapter of Pi Kappa Alpha fraternity, initiated on February 23, 1939. He has many relatives residing in Mississippi to this day.
Әскери мансап
1941 жылы мамыр айында Уилсон Теңіз жауынгерлерінің қосымша құрамына қабылданып, сол жылдың қараша айында екінші лейтенант дәрежесіндегі офицер болып тағайындалды. Офицерлік негізгі дайындықтан өткен соң, ол Калифорния штатының Сан-Диего қаласындағы Теңіз жауынгерлері базасындағы 9-шы Теңіз жауынгерлері полкіне жіберілді.
Wilson enlisted in the Marine Corps Reserve in May 1941 and was commissioned a second lieutenant in November of that year. After attending officers' basic training, he was assigned to the 9th Marine Regiment at Marine Corps Base, San Diego, California.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1943 жылдың ақпан айында Уилсон 9-шы теңізшілер жасағымен Тынық мұхитындағы театрға жіберілді, Гуадалканал, Эфате және Бугенвиллде тоқтады. 1943 жылдың сәуір айында капитандыққа өкіметтің бұйрығымен көтерілді. 1944 жылдың 25-26 шілдесінде Гуам шайқасында, 9-шы теңізшілер полкінің 2-ші батальонындағы F ротасының командирі ретінде Уилсон, өзінің және ротасының күштерімен сандық артықшылыққа ие болған жауды ығыстырып, жойғандықтан, ұрыстағы батылдығы үшін ең жоғары награда – Құрмет медалін алды. Алған жарақаттарының салдарынан Сан-Диегодағы АҚШ Әскери-теңіз ауруханасына эвакуацияланды, онда 1944 жылдың 16 қазанына дейін емделді. Уилсон "Д" ротасының командирі болып қызметке қайта оралды, Калифорния штатындағы Кэмп-Пендлтон теңіз жауынгерлерінің казармасында. 1944 жылдың желтоқсан айында Вашингтон қаласына ауыстырылды, онда теңіз жауынгерлерінің казармасындағы бөлім командирі болып қызмет етті. Вашингтонда ол Президент Гарри С. Трумэннан Құрмет медалін алды. 1945 жылдың наурыз айында майор шеніне көтерілді.
Wilson was deployed to the Pacific theater with the 9th Marines in February 1943, making stops at Guadalcanal, Efate, and Bougainville. He was promoted to captain in April 1943. During the Battle of Guam on July 25–26, 1944, while commanding Company F, 2nd Battalion, 9th Marines, Wilson earned the nation's highest honor for heroism in combat, the Medal of Honor, when he and his company repelled and destroyed a numerically superior enemy force. Because of wounds received, he was evacuated to the United States Naval Hospital, San Diego, where he remained until October 16, 1944. Wilson returned to duty as commanding officer, Company D, Marine Barracks, Camp Pendleton, California. In December 1944, he was transferred to Washington, D. C., where he served as detachment commander at the Marine Barracks. While in Washington, he was presented the Medal of Honor by President Harry S. Truman. He was promoted to major in March 1945.
1946 жылдан 1965 жылға дейін
1946 жылдың маусым айынан 1951 жылдың тамызына дейін Уилсон Теңіз корпусы институтының деканы және директордың көмекшісі, Тынық мұхиты Флоттық теңіз күштерінің (FMF) командалық генералдың жеке көмекшісі, сондай-ақ Нью-Йорк қаласының округтік жұмылдыру штабының офицері қызметін атқарды. 1951 жылдың қарашасында подполковник болып тағайындалған Уилсон Вирджиния штатының Квантико қаласында орналасқан кезінде «Базалық мектептің» 1-ші оқу батальонының командирі, Camp Barrett-тің командирі және «Базалық мектептің» бас офицері болып қызмет етті. 1954 жылдың тамыз айында офицерлік жоғары курсты аяқтады. Квантикодағы Теңіз корпусы мектептерінде аға оқытушы болып қысқа уақыт қызметтенгеннен кейін Уилсон Кореяға 1-ші теңізшілер дивизиясының G 3 бөлімінің көмекшісі болып жіберілді. 1955 жылдың тамызында 1-ші дивизиямен бірге АҚШ-қа оралды және 1-ші теңізшілер дивизиясының 5-ші теңізшілер полкінің 2-ші батальонының командирі болып тағайындалды. 1956 жылдың наурыз айында Уилсон Бас штабқа (HQMC) тағайындалды, онда екі жыл бойы G 3 дивизиясының Операциялар бөлімінің басшысы болып қызмет етті. Содан кейін ол Квантикоға қайтып оралды, біріншіде Тест және оқу полкінің командирі, кейіннен «Базалық мектептің» командирі болды. 1962 жылдың маусым айында Ұлттық соғыс колледжін бітіргеннен кейін Уилсон Бас штабтың (жоспарлар мен бағдарламалар) орынбасарына бірлескен жоспарларды үйлестіруші болып тағайындалды.
From June 1946 until August 1951, Wilson had consecutive tours as dean and assistant director, Marine Corps Institute; aide de camp to the commanding general, Fleet Marine Force (FMF), Pacific; and officer in charge, District Headquarters Recruiting Station, New York City. Promoted to lieutenant colonel in November 1951, while stationed at Quantico, Virginia, Wilson served consecutively as commanding officer of The Basic School's 1st Training Battalion; commanding officer of Camp Barrett; and executive officer of The Basic School. He completed the Officer's Senior Course in August 1954. After a brief tour as a senior school instructor, Marine Corps Schools, Quantico, Wilson departed for Korea to serve as assistant G 3, 1st Marine Division. In August 1955, he returned to the United States with the 1st Division, and was appointed commanding officer, 2nd Battalion, 5th Marines, 1st Marine Division. In March 1956, Wilson was assigned to Headquarters Marine Corps (HQMC), serving two years as head, Operations Section, G 3 Division. He then returned to Quantico, first as commanding officer of the Test and Training Regiment, and later as commanding officer of The Basic School. In June 1962, after graduation from the National War College, Wilson was assigned as joint plans coordinator to the deputy chief of staff (plans and programs), HQMC.
Вьетнам соғысы
Уилсон 1-ші теңізшілер дивизиясына ауыстырылды және 1965 жылдың тамызында дивизиямен бірге Вьетнамға жол тартты, алдымен Окинавада тоқтады. 1-ші теңізшілер дивизиясы штабының G 3 бөлімінің бастығының орынбасары ретінде, ол "Құрмет легионы" орденімен және "Алтын жұлдызды" Вьетнам Республикасының Батырлық орденімен марапатталды.
Wilson transferred to the 1st Marine Division and deployed with the division in August 1965, stopping at Okinawa before going to Vietnam. As assistant chief of staff, G 3, 1st Marine Division, he was awarded the Legion of Merit and the Republic of Vietnam Cross of Gallantry with Gold Star.
1966 жылдан 1975 жылға дейін
1966 жылы тамызда АҚШ-қа оралғаннан кейін Уилсон Атлантадағы 6-шы теңіз жаяу әскері округінің басшылығын қабылдады. 1966 жылы қарашада бригадир генерал болып тағайындалды, 1967 жылы қаңтарда HQMC-ге тағайындалып, 1968 жылдың шілдесіне дейін теңіз жаяу әскерінің командирінің заңнамалық көмекшісі қызметін атқарды. Содан кейін 1970 жылдың наурызына дейін Тынық мұхиты флотының штабында штаб бастығы болып қызмет етті, осы қызметі үшін екінші «Есімдер легионы» медалін алды. 1970 жылы наурыз айында Уилсон генерал-майор дәрежесіне көтеріліп, Окинавадағы 3-ші теңіз дивизиясының I теңіз амфибиялық күштерінің басшылығын қабылдады, онда қызметі үшін үшінші «Есімдер легионы» медалімен марапатталды. 1971 жылдың сәуірінде Уилсон Куантикоға білім беру жөніндегі орынбасар/директор, Теңіз жаяу әскерінің даму және білім беру орталығы қызметіне қайта оралды. 1972 жылдың тамызында генерал-лейтенант болып тағайындалды және 1972 жылдың 1 қыркүйегінде Тынық мұхиты флотының басшылығын алды. Осы қызмет барысында Уилсонға сол елдерге көрсеткен қызметі үшін Кореяның Ұлттық қауіпсіздік ордені, Гук Сён медалі (2-дәрежелі) және Филиппиннің Құрмет легионы (командир дәрежесі) табыс етілді.
Upon his return to the United States in August 1966, Wilson assumed command of the 6th Marine Corps District, Atlanta, Georgia. Promoted to brigadier general in November 1966, he was assigned to HQMC in January 1967, as legislative assistant to the commandant of the Marine Corps until July 1968. He then served as chief of staff, Headquarters, Fleet Marine Force, Pacific, until March 1970, earning a second Legion of Merit. Wilson was advanced to the grade of major general in March 1970 and assumed command of I Marine Amphibious Force, 3rd Marine Division on Okinawa, where he was awarded a third Legion of Merit for his service. In April 1971, Wilson returned to Quantico for duty as deputy for education/director, Education Center, Marine Corps Development and Education Command. He was promoted to lieutenant general in August 1972 and on September 1, 1972, assumed command of Fleet Marine Force, Pacific. During that tour, Wilson was presented the Korean Order of National Security Merit, Guk Seon Medal, 2d Class and the Philippine Legion of Honor (Degree of Commander) for his service to those countries.
Теңіз әскерінің командирі
1975 жылы 1 шілдеде Вильсон генерал дәрежесіне көтеріліп, Теңіз жаяу әскерінің Бас команданты лауазымын қабылдады. Бас команданты ретінде Вильсон Вьетнам соғысынан кейінгі Теңіз жаяу әскерін жаңғырту қажеттігін көп рет айтты. Ол күштің дайындығына, жылдам әрекет етуге және мобильділігіне ерекше мән берді, осы үшін жақсы жабдықталған, жылдам қимылдайтын және күшті соққы беретін экспедициялық бөлімшелерді сақтап отыруды талап етті. Әр бөлімше заманауи жер және әуеден берілетін өрт құралдары, тактикалық жылдамдық және электрондық қарсы шаралардың біртұтас жүйесінен тұрды. Вильсон Біріккен штабтар басшылығында толық уақыт қызмет атқарған алғашқы Теңіз жаяу әскерінің Бас команданты болды.
Wilson was promoted to general on July 1, 1975, when he assumed the office of Commandant of the Marine Corps. As commandant, Wilson repeatedly stressed modernization of the post Vietnam Marine Corps. He insisted on force readiness, responsiveness, and mobility by maintaining fast moving, hard hitting expeditionary units, each consisting of a single integrated system of modern ground and air delivered firepower, tactical mobility, and electronic countermeasures. Wilson was the first Marine Corps commandant to serve full time on the Joint Chiefs of Staff.
Әскери кезеңнен кейінгі кезең
Уилсон 1979 жылғы 30 маусымда зейнеткерлікке шығып, Миссисипидегі үйіне оралды. Командирлік қызметіндегі төрт жылдық еңбегі үшін, сондай-ақ Штаб бастықтарының бірлескен комитетінің мүшесі ретіндегі үлесі үшін ол зейнеткерлікке шыққанда "өте ерекше қызметі" үшін Қорғаныс ерекше қызмет медалімен (бірінші жапырақ шоғыры) марапатталды. Уилсон 2005 жылғы 21 маусымда Алабама штатының Бирмингем қаласында дүние салды. Барлық бұрынғы Теңіз корпусы командирлері сияқты, Теңіз күштері ережелерінің 1288-бабына сәйкес, Теңіз күштері департаментінің барлық кемелері мен базалары Уилсонның қайтыс болған сәтінен бастап, жерленген күні батқанға дейін ұлттық туды жартылай түсіріп ілді. Уилсон 2005 жылғы 19 шілдеде Арлингтон ұлттық зиратында толық әскери салтанатпен жерленді.
Wilson retired on June 30, 1979, and returned to his home in Mississippi. For "exceptionally distinguished service" during his four year tenure as commandant, and his contributions as a member of the Joint Chiefs of Staff, he received the Defense Distinguished Service Medal (first oak leaf cluster), upon retirement. Wilson died at his home in Birmingham, Alabama, on June 21, 2005. As with all former Marine Corps commandants, in accordance with Article 1288 of Navy Regulations, all ships and stations of the Department of the Navy flew the national flag at half mast from the time of Wilson's death until sunset of the date of interment. Wilson was buried with full military honors in Arlington National Cemetery on July 19, 2005.
Құрметтер
Солтүстік Каролина штатындағы Леджун лагерінде Уилсон бульвары және Уилсон қақпасы. Вирджиния штатының Квантико қаласындағы Теңіз корпусы офицерлік кандидаттар мектебінің бас кеңсесі – Уилсон Холл. USS Louis H. Wilson Jr. (DDG 126). Миссисипи штатының Брэндон қаласындағы Луис Уилсон даңғылы. 1977 жылы Америка жетістіктері академиясының Алтын тақта сыйлығы.
Wilson Boulevard and Wilson Gate in Camp Lejeune, North Carolina. Wilson Hall, the headquarters building for Marine Corps Officer Candidates School, in Quantico, Virginia. USS Louis H. Wilson Jr. (DDG 126). Louis Wilson Drive in Brandon, Mississippi. Golden Plate Award of the American Academy of Achievement in 1977.