Кіріспе
1999 жылы Роберт Стиннетттің "Алаяқтық күні: Ф.Д.Р. мен Перл-Харбор туралы шындық" атты кітабы жарық көрді. Кітапта Франклин Рузвельт пен оның әкімшілігінің Жапонияның Перл-Харборға шабуыл жасауына қасақана себепкер болғаны және АҚШ-ты Екінші дүниежүзілік соғысқа тартуға жол бергені туралы айтылады. Стиннетт шабуылдаушы флоттың радио және барлау арқылы анықталғанын, бірақ бұл ақпарат сол кездегі Тынық мұхиты флотының қолбасшысы адмирал Хасбэнд Э. Киммельден қасақана жасырылғанын мәлімдейді. Алғаш рет 1999 жылдың желтоқсанында жарық көрген кітап The New York Times газетінде жан-жақты талданды және алдын ала білім теориясын қолдаушылар жиі сілтеме жасайды. Дегенмен, сол кезеңнің тарихшылары көбінесе оның тұжырымын қабылдамайды, бірнеше маңызды қателіктерге және сенімсіз дереккөздерге сүйенуін атап көрсетеді. Кітапта Тынық мұхитындағы жағдай талқыланып, жапондық қауіпке қарсы бағытталған сегіз іс-қимылдың тізімімен аяқталады. Стиннетт бұл іс-қимылдарды "провокация" деп сипаттайды және МакКоллумның F тармағына ("Қазіргі уақытта Тынық мұхитындағы АҚШ флотының негізгі күшін Гавай аралдарының маңында ұстау") жапондықтарды шабуыл жасауға итермелеу мақсатында болғанына сенім білдіреді. Стиннетт, жалпы мақсаттың Рузвельтке Ұлыбританияны қолдап, Германиямен қақтығысқа түсуге мүмкіндік беретін соғыс актісін тудыру болғанын айтады. Уолтер Шорт пен Киммельге жапондықтарға қарсы қорғаныс позициясын сақтауға бұйырық берілді. Стиннетт оларға барлау мәліметтерінің қасақана жасырылғанын, осылайша тиімді қорғану мүмкіндігінен айырылғанын мәлімдейді. Ол сондай-ақ, Гавайиге жақындаған флоттың радио байланысы ұсталып, оның қозғалысын бақылауға мүмкіндік бергенін, бірақ қорғаушылардың дайынсыз болуын қамтамасыз ету үшін ақпарат жасырылғанын айтады. Стиннетт, барлық іс-әрекеттер Ақ үйден, Рузвельттің білімімен және оның тапсырысымен жүзеге асырылғанын мәлімдейді.
Day of Deceit: The Truth About FDR and Pearl Harbor is a book by Robert Stinnett. It alleges that Franklin Roosevelt and his administration deliberately provoked and allowed the Japanese attack on Pearl Harbor to bring the United States into World War II. Stinnett argues that the attacking fleet was detected by radio and intelligence intercepts, but the information was deliberately withheld from Admiral Husband E. Kimmel, the commander of the Pacific Fleet at that time. First released in December 1999, it received a nuanced review in The New York Times and is frequently referenced by proponents of advance knowledge theories. Historians of the period, however, generally reject its thesis, pointing to several key errors and reliance on doubtful sources. discussed the strategic situation in the Pacific and ended with a list of eight actions directed at the Japanese threat. Stinnett characterizes the actions as "provocations" and states his belief in McCollum's point F ("Keep the main strength of the U. S. fleet now in the Pacific in the vicinity of the Hawaiian Islands") was intended to lure the Japanese into attacking it. Stinnett asserts that the overall intent was to provoke an act of war that would allow Roosevelt to enter into active conflict with Germany in support of the United Kingdom. Walter Short and Kimmel were ordered to remain in a defensive posture with respect to the Japanese. Stinnett claims that intelligence intercepts were deliberately withheld from them to prevent them from mounting an adequate defense. He also claims that radio traffic was intercepted from the fleet as it approached Hawaii, allowing it to be tracked, but again, the information was withheld so that the defenders would be unprepared. All, says Stinnett, was directed from the White House itself with Roosevelt's knowledge and at his behest.
Қабылдау
Стиннеттің көптеген мәлімдемелерінің негізсіз екеніне қарамастан, сыншылар оның мәлімдемелерін жалпы алғанда жоққа шығарды. Salon журналының мақаласында ЦРУ тарихшысы Дональд Стьюридің сөздері келтірілген: «Стиннет бұл теорияны негізінен ойлап шығарды. Оның дереккөздерін тексеруге мүмкіндік алғандар да оның әдістемесін бірауыздан айыптайды. Негізінде, автор өзінің дереккөздерін жасады; егер ол дереккөзді жасамаса, онда ол дереккөздің не айтқаны туралы өтірік айтады. Сонымен қатар, МакКоллумның жеке куәлігі де бұл жайтты жоққа шығарады. Филипп Зеликоу Foreign Affairs журналында жазған хатында Стиннеттің сол кезде жапондық әскери-теңіз кодын оқылып жатқанын (JN 25 коды шабуылдан аз уақыт бұрын өзгертілді және 1942 жылдың мамырына дейін қайта шифрланбады) деген пікіріне қарсылық білдірді. Джон Толанд өзінің 1986 жылғы кітабында «Теңізші Z» деп атаған. Ог Толандтың келтіргенін жоққа шығарады. 1995 жылы Пентагонның шабуыл туралы зерттеуіне жазған жазбаларында Фредерик Борх пен Дэниел Мартинес, USS Arizona Memorial бас тарихшысы, бұл мәлімдемелермен де келіспейді және оның мәлімдемелерін «толық жалған» деп атайды. Стиннеттің «ұстап алулар» туралы мәлімдемесін жапондық куәлік теріске шығарады, олар ешқандай да болмағанын және тіпті жедел топтағы кемелердегі радиолардан хабар таратушы кілттер алынып тасталғанын анық айтады. (Стиннеттің «төмен қуатты радио» қажеттілігі туралы мәлімдемесі радио үндеусіздік, жалау немесе мигаторды пайдалану кезінде стандартты флоттық тәжірибені елемеді.) Оның үстіне, оның «ұстап алулары» оның мәлімдемесінің керісінше бағытты табуға жатпайды, ал оның құжатында бұл жоқ подшипниктердің сызбасы көрсетілгені туралы ештеңе жоқ. «Егер бұл кең көлемді және үлкен заговор болса», онда оның мүшелері жүздеген адамнан құралған болуы керек. Олардың арасында 7 желтоқсан күні таңертең әуежайға ұшып келе жатқан ұшақтың радарлық байланысы туралы хабарланған және операторларға оны ұмытып кетуді айтқан лейтенант Кермит Тайлер де бар. Осылайша үш сағаттан астам ескертуді жоғалтамыз. Оның үстіне, ол 26 қарашада шығарылғаннан кейін «бірде-бір» Кидо Бутайдан шыққан жоқ. Дэвид Кан бұл кітапқа «негізгі фактілік қателіктер» және «басқаша түсініксіз түсіндірмелер» бар екенін және «әдеттегідей шалаң кітап» екенін айтты. Мысалы, Стиннеттің жапондық кодты дөңгелектерге қатысты түсініктемесі, ол жоқ, және 15 5 41 деп жазылған күнді 1941 жылдың 5 желтоқсаны деп қате оқыды. Стиннетт сонымен қатар Жапонияны басқа мемлекетке қарсы соғыс актісіне итермелеу Осістік үшжақты келісімнің өзара көмек көрсету ережесін іске қосады деп қате сенді. Тарихшы Гордон Пранж бұдан бұрынғы еңбегінде АҚШ пен Жапония арасындағы соғыс Рузвельттің Германияға қарсы күресте Ұлыбританияға көмектесуге деген қалауына және премьер-министр Черчилльдің «басқа соғыс» болмай қалуына қайшы келетінін атап өтті. Перл-Харбор шабуылға қатысты ең жетекші маманы Пранж, сөз байласу теориясын «абсурд» деп сипаттады. Британдық тарихшы Джон Киган Стиннеттің сөз байласу туралы айыптаулары «логикаға қарсы шығады» деп жазады және Рузвельт АҚШ армиясының бастығы Джордж Маршалл мен АҚШ әскери-теңіз флотының бастығы Гарольд Старкты сөз байласуға қалай әкелгенін көрсете алмады. Британдық тағы бір тарихшы Рональд Левин Стиннеттің теориясын «аққу құсы» деп атайды. Әскери барлау тарихшысы Роберта Вулштеттер Стиннетттің Германияға қарсы соғыс бастау үшін катализатор ретінде қызмет ететін оқиғаға деген ФДР-дің тілегін, сондай-ақ мұндай оқиғаның Жапониямен соғысқа әкелетінін алдын ала білгенін біріктіргенін жазды. Президент тарихшысы Джозеф Э. Персико Пёрл-Харбор шабуылдан бір түн бұрын Ф.Д.Р. Жапония императорына бейбітшілік туралы үндеу жасағанын анықтады, бұл тарихшы Герви Хоглер Жапониямен соғыс жасағысы келген адамның әрекеті бола алмайды деді.