Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Филадельфия және Колумбия темір жолы (P&CR) (1834) – АҚШ-тағы ең алғашқы коммерциялық темір жолдардың бірі, Филадельфиядан Колумбияға дейін 82 миль (132 км) қашықтықты қамтиды. Ол Колумбиядан Филадельфияға канал салудың орнына, Пенсильвания каналы комиссиясы тарапынан салынды. 1857 жылы ол Пенсильвания темір жолының құрамына кірді. Қазіргі уақытта Amtrak компаниясына тиесілі және электрлендірілген Keystone Corridor ретінде пайдалануда. Филадельфия және Колумбия темір жолының батыс терминалы бұрынғы паром орнына жақын, бір кезде осы атпен белгілі болған, бірақ қазір Ланкастер округіне қарасты Колумбия қаласында орналасқан. Осы жерде P&CR Пенсильвания каналымен қабаттасты. Жолдың көп бөлігі Пенсильвания каналы комиссиясының іс-қимылдары арқылы алынды, ол штаттың барлық бөліктерін каналдармен байланыстыруды көздеген болашақ жоспарды қолдау үшін Пенсильвания заң шығарушы органының «Main Line of Public Works» деп аталатын бірнеше заңдарына сәйкес темір жолды басқарды. Инженерлік сараптама Филадельфиядан Колумбияға дейінгі 80 мильден астам каналды сумен толтыру үшін жеткілікті су көзінің болмауы туралы мәлімдегеннен кейін, Канал комиссиясы мен заң шығарушы орган каналға арналған жерде темір жол құрылысын рұқсат етті. 1857 жылы, темір жол технологиясының қарқынды дамуы мүмкіндіктерді тез өзгертуге алып келгендіктен, темір жол Пенсильванияның көп бөлігімен бірге жас Пенсильвания темір жолына (PRR) сатылды. PRR Пенсильвания каналы комиссиясының мүліктерін, батысқа қарай Питтсбургке дейін, соның ішінде Allegheny Portage Railroad-ты сатып алды, бірақ Филадельфияны Питтсбургпен байланыстыру шарты қойылды. Сол кезде PRR өзінің әйгілі Horseshoe Curve құрылысын бастады, ол Allegheny тауларындағы шатқалдарды құрайтын бірнеше өзендерді кесіп өтті. Осылайша Филадельфия және Колумбия темір жолы әлемдегі ең ірі темір жолдың маңызды бөлігіне айналды.
Philadelphia and Columbia Railroad (P&CR) (1834) was one of the earliest commercial railroads in the United States, running 82 mile (132 km) from Philadelphia to Columbia, Pennsylvania, it was built by the Pennsylvania Canal Commission in lieu of a canal from Columbia to Philadelphia; in 1857 it became part of the Pennsylvania Railroad. It is currently owned and operated by Amtrak as its electrified Keystone Corridor. The Philadelphia and Columbia Railroad's western terminus was located near the former ferry site known as Wright's Ferry, in the town once of that name, but now Columbia in Lancaster County. There the P&CR met with the Pennsylvania Canal—navigations and improvements on the Susquehanna River east bank approximately 30 mile (48 km) south of Harrisburg, Pennsylvania. Most of its right of way was obtained by the actions of the Pennsylvania Canal Commission which operated the railroad under the various enabling acts of the Pennsylvania legislature known as the Main Line of Public Works in support of a far sighted plan to link the whole state by canals. With an engineering study reporting back a finding that obtaining sufficient waters to flood the intended 80+ mile canal from Philadelphia to Columbia, the Canal Commission and legislature authorized the railway on the right of way intended for the canal. In 1857 as one of the properties legally denoted as the Main Line of Public Works, with rapidly improving railroad technology driving rapid changes in capabilities, the Railroad was sold along with most of the Pennsylvania Canal system, to the young Pennsylvania Railroad (PRR) which acquired properties of the Pennsylvania Canal Commission as far west as Pittsburgh and included the Allegheny Portage Railroad with the proviso that the Railroad had to link Philadelphia to Pittsburgh. At the time, the PRR had begun building its famous Horseshoe Curve cutting across several of the streams forming the gaps of the Allegheny. Hence, the Philadelphia and Columbia Railroad became a key integral part of what grew to be the largest railroad in the world.
Тарихи негіздер
Бастапқыда Канал дәуірінде Филадельфия қалалық басшыларының тілегімен Солтүстік-Батыс аумақтарындағы жақын батыс елді мекендермен Эри каналының саудасымен бәсекелесу үшін жоспарланған, және 1820-жылдардың соңында Пенсильвания каналы жүйесінің ең шығыс бөлігі ретінде канал болуы күтілген бұл тармақ, алғашқы қаржыландырылған өзендерді жақсартуды жалғастыруы және батысқа қарай, сирек қоныстанған ауылдық аймақтарда құрылысы қиын инженерлік міндеттерді орындау қажет болды. Бастапқы жоспар бойынша Делавэр және Сускеханна өзендерін жалғастыруға тиіс канал Пенсильванияның Ұлы аңғарының ең көп халқы бар бөлігінен өтуі керек еді (сол себепті жергілікті жер мәселелері және мәжбүрлі сатып алудың заңдық процедуралары саяси түрде кешіктірілді). Каналдың бір бөлігі ретіндегі жоспарлауы теміржол технологиясының дамуымен ығыстырылды, ол 1830-жылдардың ортасына қарай жаңа технологияны жоспарланған көлік жүйесінің шығыс бөлігіне енгізуге жеткілікті перспективалы екенін көрсетті. Балтимор және Огайо теміржолы жобасының тікелей бәсекелестігіне қарамастан, теміржол технологиясының салыстырмалы түрде сынақтан өтпегендігіне және дәлелденбегендігіне қарамастан, құқықтық мүмкіндіктер, қаржыландыру және құрылыс теміржолға ауыстырылды, өйткені жер үстінде құрылыс салу және көпірлер жасау, терең канал қазудан және екі бағытта баржалардың жүруін қамтамасыз ету үшін сенімді сумен қамтамасыз етуден гөрі тез және арзан болады деп күтілді.
Originally planned during the Canal Age at the behest of Philadelphia city fathers to compete with the Erie Canal trade with near west settlements in the Northwest Territories and expected to be a canal in the late 1820s conception as the easternmost leg of the Pennsylvania Canal System, the branch was to be a continuation of the first funded river improvements and harder to construct engineering challenges farther west in less populated rural regions. The canal joining the Delaware and Susquehanna rivers in the initial planning was to run across the most populated expanse of Pennsylvania's Great Valley region (and so was delayed politically in part by local land concerns and the due process needs of eminent domain). As a canal section, its planning was overtaken by the growth of railroad technology, which by the mid 1830s had demonstrated sufficient promise to adopt the new technology for the easternmost leg of the overall planned transportation system. Despite the relatively untried and unproven nature of the railroad technologies with the example of the Baltimore and Ohio Railroad project in direct competition—legal capabilities, funding and construction was shifted to a railroad—it was expected to be far faster and cheaper to build above ground and make bridges than it was to dig a deep ditch and provide it with reliable water supplies to enable two way barge traffic.
Филадельфия және Колумбия темір жолы
Филадельфия және Колумбия темір жолы Филадельфиядағы Броуд және Вайн көшелерінде басталып, Броудтан солтүстікке, ал Пенсильвания авенюінен батысқа қарай жүрді (кейін Рединг темір жолының бір бөлігіне қосылып, астына түсірілді/туннельге айналдырылды), содан кейін Скуилкилл өзені арқылы Колумбия көпірімен солтүстік-батысқа бет бұрды. Өзенді кесіп өткеннен кейін, ол қазіргі Уэст-Фейрмоунт паркі орналасқан Бельмонт көлбеуіне көтеріліп, штаттың шығыс бөлігінен Колумбияға дейін батысқа қарай жалғасты, онда Колумбия көлбеуі Сускеханна өзеніне қарай төмен түсті. Осы кезде каналдың шығыс бөлігі темір жолмен біріктіріліп, өзен бойымен солтүстікке, содан кейін батысқа қарай жүк тасымалдау мүмкіндігі пайда болды. Филадельфия және Колумбия 1832 жылдың 20 қыркүйегінде жұмыс істей бастады, Филадельфиядағы Броуд және Вайн көшелері мен қазіргі Паоли мен Малверн арасындағы Green Tree Inn арасындағы 20 шақырымдық учаскеде темір қаптамалы ағаш рельстердің үстінде ат күшімен сүйретілетін дөңгелекті вагондар мен тіркемелерді пайдаланды. Мемлекеттік қаржымен салынған екі жолды темір жол бастапқыда барлық келушілерге ашық болды, жүк тасымалдаушылар өздерінің вагондарын, тіркемелерін, ат күшін және мінешілерін ұсынды. Темір жол жақын арада атпен сүйретілетін көліктер арасында жүретін пойыздарға жиналған вагондар мен тіркемелерді тарту үшін жаңа бу локомотивтерін де ұсынуға шешім қабылдады. 1844 жылы атпен сүйретілетін қозғалыстарға тыйым салынды және кестеге сәйкес жұмыс істеу енгізілді. Бельмонт көлбеуін айналып өту үшін, бастапқы Филадельфия және Колумбия темір жолының шығыс терминалы мен Атенсвилл (1873 жылы Ардмор деп аталды) арасындағы учаскесі 1850 жылы тоқтатылып, Филадельфия және Ланкастер жолының (қазіргі Ланкастер авенюі) бағытын ұштастыратын және мемлекет темір жолдың жеке меншік иелерінен сатып алған Батыс Филадельфия темір жолын қамтитын жаңа бағытпен алмастырылды. Бұл жаңа бағыт әлі күнге дейін Ардморға дейін (MP 8.5) төрт жолды "Keystone Corridor" ретінде қолданылады және Amtrak (оның қазіргі иесі) мен SEPTA пойыздарымен бөліседі.
The Philadelphia and Columbia Railroad began in Philadelphia at Broad and Vine Streets, ran north on Broad and west on Pennsylvania Avenue (a segment later taken over and submerged/tunneled over by the Reading Railroad), then headed northwest across the Columbia Bridge over the Schuylkill River. Just after crossing the river, it traveled up the Belmont Plane, an inclined plane in the current location of West Fairmount Park, and continued west across the eastern part of the state to Columbia, where the Columbia Plane headed down to the Susquehanna River. At that point, the eastern division of the canal was joined to the railroad, allowing transhipment of traffic heading north along the river and then west. The Philadelphia & Columbia became operational on September 20, 1832, using flanged wheeled carriages and wagons dragged by horse power atop iron capped wooden rails over a 20 mile section between Broad and Vine Streets in Philadelphia and the Green Tree Inn, located between present day Paoli and Malvern. Built with public funding, the double track railroad originally operated on a turnpike basis which opened it to all comers, with shippers supplying their own rail carriages, wagons, horse power, and drivers. The railroad soon decided also to offer the option of new fangled steam locomotives to haul the carriages and wagons assembled into trains, which ran interspersed between horse hauled traffic. By 1844, horse hauled movements were banned for through traffic and schedules enforced. In order to bypass the Belmont Plane, the original Philadelphia & Columbia RR grade between its eastern terminus and Athensville (renamed Ardmore in 1873) was abandoned and replaced in 1850 with a new alignment roughly following the route of the Philadelphia and Lancaster Turnpike (now Lancaster Avenue) and including the existing West Philadelphia Railroad which the state purchased from the railroad's private owners. This realignment is still in use as the four track "Keystone Corridor" as far as Ardmore (MP 8.5) and is shared by trains of both Amtrak (its current owner) and SEPTA.
Солтүстік бостандықтар және Пенн қалашығы темір жолы
Солтүстік Бостандықтар және Пенн қалашығы темір жолы 1829 жылы Нобл көшесі мен Уиллоу көшесі бойымен шығысқа қарай, Делавэр өзеніне дейін жалғасатын тармақ салу мақсатымен құрылған. Бұл қысқа желі 1834 жылы пайдалануға берілді.
The Northern Liberties and Penn Township Railroad was incorporated in 1829 to build a branch continuing east on Noble Street and Willow Street to the Delaware River. This shortline opened in 1834.
Белмонт ұшағы
Белмонт жазығы Скуилкилл өзенінен Белмонт платосының басына дейін созылған. Жазықтың ұзындығы 2800 фут, ал оның еңісі бір мильге 369 фут, яғни 14,3 футқа 1 фут көтерілу болды. Бұл Мохок және Гудзон темір жолындағы жазықтардан әлдеқайда тік еңіс, онда 18 футқа 1 фут көтерілу болды, 2800 футте 196 футқа көтерілді. Бумен жұмыс істейтін кабельдер теміржол вагондарын төбеге дейін сүйреп әкелді. 1836 жылдың 10 шілдесінде Филадельфиядағы Уильям Норрис локомотив зауытында жасалған 4-2-0 бу машинасы "Джордж Вашингтон" жазықтың бойымен жоғары көтеріліп, жүкті тартқанда еңіс бойымен көтерілген алғашқы локомотив атанды. Машинаның сумен бірге салмағы 14 930 фунт, ал жазыққа тартылған жүк, оның ішінде көмір мен су, екі жолаушы вагоны және 53 жолаушы бар болса, 31 270 фунтты құрады. "Вашингтонның" бу қысымы шаршы дюймға 80 фунттан кем болды, ал жүру уақыты 2 минут 24 секундты құрады, бұл сағатына 13,25 мильдік жылдамдыққа тең. "Вашингтон" машинасының өлшемдері: цилиндрлердің диаметрі – 10 1/4 дюйм; соққы ұзындығы – 17 5/8 дюйм; қазандық құбырларының саны – 78; құбырлардың сыртқы диаметрі – 2 дюйм; құбырлардың ұзындығы – 7 фут; жетек доңғалақтарының диаметрі – 4 фут; ал жүк доңғалақтарының диаметрі – 30 дюйм. Сынақ кезінде рельстер "ысықтан дымқыл" болғанымен, локомотивте жетек доңғалақтарының жабысуын арттыру үшін рельс тазалағыш болған жоқ, бұл қазіргі заманғы, қуаттырақ локомотивтерде мүмкін.
The Belmont Plane ran from the Schuylkill River to the top of the Belmont Plateau. The length of the plane was 2,800 feet and its grade 369 feet to the mile, or one foot rise in 14.3 feet, which was a much steeper grade than the planes on the Mohawk and Hudson Railroad which were one foot in 18, making an ascent of 196 feet in 2,800. Steam driven cables dragged the railway cars to the top of the hill. On July 10, 1836, the Philadelphia based William Norris Locomotive Works 4 2 0 steam engine "George Washington" drove up the Plane making it the first locomotive to climb an ascending grade while pulling a load. The weight of the engine with water was 14,930 pounds and the load drawn up the plane, including the tender with coal and water, two passenger cars, and 53 passengers, was 31,270 pounds. The "Washington's" steam pressure was less than eighty pounds to the square inch, and the time to make the run was 2 minutes, 24 seconds representing a speed of 13.25 mph. The dimensions of the "Washington" were: diameter of cylinders, 10 1/4 inches; length of stroke, 17 5/8 inches; number of boiler tubes, 78; outside diameter of tubes, 2 inches; length of tubes, 7 feet; diameter of driving wheels, 4 feet; and diameter of truck wheels, 30 inches. Although the rails at the time of the test were "wet with dew," the locomotive had no rail sander for increasing adhesion of the drivers. allowed by more modern engines with greater power.