Кіріспе

Филадельфия және Колумбия темір жолы (P&CR) (1834) – АҚШ-тағы ең алғашқы коммерциялық темір жолдардың бірі, Филадельфиядан Колумбияға дейін 82 миль (132 км) қашықтықты қамтиды. Ол Колумбиядан Филадельфияға канал салудың орнына, Пенсильвания каналы комиссиясы тарапынан салынды. 1857 жылы ол Пенсильвания темір жолының құрамына кірді. Қазіргі уақытта Amtrak компаниясына тиесілі және электрлендірілген Keystone Corridor ретінде пайдалануда. Филадельфия және Колумбия темір жолының батыс терминалы бұрынғы паром орнына жақын, бір кезде осы атпен белгілі болған, бірақ қазір Ланкастер округіне қарасты Колумбия қаласында орналасқан. Осы жерде P&CR Пенсильвания каналымен қабаттасты. Жолдың көп бөлігі Пенсильвания каналы комиссиясының іс-қимылдары арқылы алынды, ол штаттың барлық бөліктерін каналдармен байланыстыруды көздеген болашақ жоспарды қолдау үшін Пенсильвания заң шығарушы органының «Main Line of Public Works» деп аталатын бірнеше заңдарына сәйкес темір жолды басқарды. Инженерлік сараптама Филадельфиядан Колумбияға дейінгі 80 мильден астам каналды сумен толтыру үшін жеткілікті су көзінің болмауы туралы мәлімдегеннен кейін, Канал комиссиясы мен заң шығарушы орган каналға арналған жерде темір жол құрылысын рұқсат етті. 1857 жылы, темір жол технологиясының қарқынды дамуы мүмкіндіктерді тез өзгертуге алып келгендіктен, темір жол Пенсильванияның көп бөлігімен бірге жас Пенсильвания темір жолына (PRR) сатылды. PRR Пенсильвания каналы комиссиясының мүліктерін, батысқа қарай Питтсбургке дейін, соның ішінде Allegheny Portage Railroad-ты сатып алды, бірақ Филадельфияны Питтсбургпен байланыстыру шарты қойылды. Сол кезде PRR өзінің әйгілі Horseshoe Curve құрылысын бастады, ол Allegheny тауларындағы шатқалдарды құрайтын бірнеше өзендерді кесіп өтті. Осылайша Филадельфия және Колумбия темір жолы әлемдегі ең ірі темір жолдың маңызды бөлігіне айналды.

Тарихи негіздер

Бастапқыда Канал дәуірінде Филадельфия қалалық басшыларының тілегімен Солтүстік-Батыс аумақтарындағы жақын батыс елді мекендермен Эри каналының саудасымен бәсекелесу үшін жоспарланған, және 1820-жылдардың соңында Пенсильвания каналы жүйесінің ең шығыс бөлігі ретінде канал болуы күтілген бұл тармақ, алғашқы қаржыландырылған өзендерді жақсартуды жалғастыруы және батысқа қарай, сирек қоныстанған ауылдық аймақтарда құрылысы қиын инженерлік міндеттерді орындау қажет болды. Бастапқы жоспар бойынша Делавэр және Сускеханна өзендерін жалғастыруға тиіс канал Пенсильванияның Ұлы аңғарының ең көп халқы бар бөлігінен өтуі керек еді (сол себепті жергілікті жер мәселелері және мәжбүрлі сатып алудың заңдық процедуралары саяси түрде кешіктірілді). Каналдың бір бөлігі ретіндегі жоспарлауы теміржол технологиясының дамуымен ығыстырылды, ол 1830-жылдардың ортасына қарай жаңа технологияны жоспарланған көлік жүйесінің шығыс бөлігіне енгізуге жеткілікті перспективалы екенін көрсетті. Балтимор және Огайо теміржолы жобасының тікелей бәсекелестігіне қарамастан, теміржол технологиясының салыстырмалы түрде сынақтан өтпегендігіне және дәлелденбегендігіне қарамастан, құқықтық мүмкіндіктер, қаржыландыру және құрылыс теміржолға ауыстырылды, өйткені жер үстінде құрылыс салу және көпірлер жасау, терең канал қазудан және екі бағытта баржалардың жүруін қамтамасыз ету үшін сенімді сумен қамтамасыз етуден гөрі тез және арзан болады деп күтілді.

Филадельфия және Колумбия темір жолы

Филадельфия және Колумбия темір жолы Филадельфиядағы Броуд және Вайн көшелерінде басталып, Броудтан солтүстікке, ал Пенсильвания авенюінен батысқа қарай жүрді (кейін Рединг темір жолының бір бөлігіне қосылып, астына түсірілді/туннельге айналдырылды), содан кейін Скуилкилл өзені арқылы Колумбия көпірімен солтүстік-батысқа бет бұрды. Өзенді кесіп өткеннен кейін, ол қазіргі Уэст-Фейрмоунт паркі орналасқан Бельмонт көлбеуіне көтеріліп, штаттың шығыс бөлігінен Колумбияға дейін батысқа қарай жалғасты, онда Колумбия көлбеуі Сускеханна өзеніне қарай төмен түсті. Осы кезде каналдың шығыс бөлігі темір жолмен біріктіріліп, өзен бойымен солтүстікке, содан кейін батысқа қарай жүк тасымалдау мүмкіндігі пайда болды. Филадельфия және Колумбия 1832 жылдың 20 қыркүйегінде жұмыс істей бастады, Филадельфиядағы Броуд және Вайн көшелері мен қазіргі Паоли мен Малверн арасындағы Green Tree Inn арасындағы 20 шақырымдық учаскеде темір қаптамалы ағаш рельстердің үстінде ат күшімен сүйретілетін дөңгелекті вагондар мен тіркемелерді пайдаланды. Мемлекеттік қаржымен салынған екі жолды темір жол бастапқыда барлық келушілерге ашық болды, жүк тасымалдаушылар өздерінің вагондарын, тіркемелерін, ат күшін және мінешілерін ұсынды. Темір жол жақын арада атпен сүйретілетін көліктер арасында жүретін пойыздарға жиналған вагондар мен тіркемелерді тарту үшін жаңа бу локомотивтерін де ұсынуға шешім қабылдады. 1844 жылы атпен сүйретілетін қозғалыстарға тыйым салынды және кестеге сәйкес жұмыс істеу енгізілді. Бельмонт көлбеуін айналып өту үшін, бастапқы Филадельфия және Колумбия темір жолының шығыс терминалы мен Атенсвилл (1873 жылы Ардмор деп аталды) арасындағы учаскесі 1850 жылы тоқтатылып, Филадельфия және Ланкастер жолының (қазіргі Ланкастер авенюі) бағытын ұштастыратын және мемлекет темір жолдың жеке меншік иелерінен сатып алған Батыс Филадельфия темір жолын қамтитын жаңа бағытпен алмастырылды. Бұл жаңа бағыт әлі күнге дейін Ардморға дейін (MP 8.5) төрт жолды "Keystone Corridor" ретінде қолданылады және Amtrak (оның қазіргі иесі) мен SEPTA пойыздарымен бөліседі.

Солтүстік бостандықтар және Пенн қалашығы темір жолы

Солтүстік Бостандықтар және Пенн қалашығы темір жолы 1829 жылы Нобл көшесі мен Уиллоу көшесі бойымен шығысқа қарай, Делавэр өзеніне дейін жалғасатын тармақ салу мақсатымен құрылған. Бұл қысқа желі 1834 жылы пайдалануға берілді.

Белмонт ұшағы

Белмонт жазығы Скуилкилл өзенінен Белмонт платосының басына дейін созылған. Жазықтың ұзындығы 2800 фут, ал оның еңісі бір мильге 369 фут, яғни 14,3 футқа 1 фут көтерілу болды. Бұл Мохок және Гудзон темір жолындағы жазықтардан әлдеқайда тік еңіс, онда 18 футқа 1 фут көтерілу болды, 2800 футте 196 футқа көтерілді. Бумен жұмыс істейтін кабельдер теміржол вагондарын төбеге дейін сүйреп әкелді. 1836 жылдың 10 шілдесінде Филадельфиядағы Уильям Норрис локомотив зауытында жасалған 4-2-0 бу машинасы "Джордж Вашингтон" жазықтың бойымен жоғары көтеріліп, жүкті тартқанда еңіс бойымен көтерілген алғашқы локомотив атанды. Машинаның сумен бірге салмағы 14 930 фунт, ал жазыққа тартылған жүк, оның ішінде көмір мен су, екі жолаушы вагоны және 53 жолаушы бар болса, 31 270 фунтты құрады. "Вашингтонның" бу қысымы шаршы дюймға 80 фунттан кем болды, ал жүру уақыты 2 минут 24 секундты құрады, бұл сағатына 13,25 мильдік жылдамдыққа тең. "Вашингтон" машинасының өлшемдері: цилиндрлердің диаметрі – 10 1/4 дюйм; соққы ұзындығы – 17 5/8 дюйм; қазандық құбырларының саны – 78; құбырлардың сыртқы диаметрі – 2 дюйм; құбырлардың ұзындығы – 7 фут; жетек доңғалақтарының диаметрі – 4 фут; ал жүк доңғалақтарының диаметрі – 30 дюйм. Сынақ кезінде рельстер "ысықтан дымқыл" болғанымен, локомотивте жетек доңғалақтарының жабысуын арттыру үшін рельс тазалағыш болған жоқ, бұл қазіргі заманғы, қуаттырақ локомотивтерде мүмкін.