Джеймс Август Коттер Морисон: Англиялық эссеші және тарихшы
James Augustus Cotter Morison
Джеймс Моррисон (1832-1888) – ағылшын эссеші, тарихшы. Францияға құмарлық, позитивизм әсері, Оксфордтағы білімі туралы ақпарат. Тарих, эссе, позитивизм.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джеймс Аугуст Коттер Морисон (1832–1888) – лондондық, ағылшын эссеші және тарихшы.
English essayist and historian (1832–1888)
James Augustus Cotter Morison (20 April 1832 – 26 February 1888), was an English essayist and historian, born in London.
Алғашқы жылдар
Оның әкесі "Морисонның таблеткаларын" өнертаптап, оның иесі ретінде зор байлыққа ие болды және 1840 жылы қайтыс болғанға дейін Парижде тұрды. Осылайша Коттер Морисон француз тілін ғана білумен шектелмей, Франция мен француз институттарына терең құрмет сезімдерін дамытты. Ол Хайгейт мектебінде және Оксфордтың Линкольн колледжінде білім алды. Сонда ол Марк Паттисонның ықпалына түсті, және оның сезімтал мінезінің арқасында, бәлкім, оның өмірлік жолындағы аса талапкерлік қасиеттері қалыптасты. Ол сондай-ақ, жетекші ағылшын позитивистерімен танысып, олардың көзқарастарына ынталы жақтас болды. Дегенмен, ол Рим-католик дініне деген ықыласын сақтап, бір кезде бірнеше апта католик монастырында өткізді.
His father, who had made a large fortune as the inventor and proprietor of "Morison's Pills", settled in Paris until his death in 1840, and Cotter Morison thus acquired not only an acquaintance with the French language, but a profound sympathy with France and French institutions. He was educated at Highgate School and Lincoln College, Oxford. Here he fell under the influence of Mark Pattison, to whom his impressionable nature perhaps owed a certain over fastidiousness that characterised his whole career. He also made the acquaintance of the leading English Positivists, to whose opinions he became an ardent convert. Yet he retained a strong sympathy with the Roman Catholic religion, and at one time spent several weeks in a Catholic monastery.
Мансап
Тағы бір маңызды ықпал 1863 жылы жарық көрген "Святой Бернардың өмірі" атты көркем еңбегінде байқалады, ол оның досы Карлайлға арналған және оның стилімен күшті түрде боялған. Осы аралықта ол досы Джон Морли басқарған "Әдеби газетке" тұрақты түрде мақала жазып, содан кейін "Saturday Review" журналының ең жарқын кезеңіне үлес қосты. 1868 жылы ол "Ирландиялық арыздарды қысқаша баяндау" атты памфлет жариялады. 1878 жылы "Адамдар" сериясында Гиббон туралы толымды ой-пікірлер мен кең оқылымдарды қамтитын еңбегін жариялады. 1882 жылы ол осы серияда Маколей туралы жазды. Бұл Морисонның басқа жұмыстарына қарағанда оның күшті жақтары мен кемшіліктерін анық көрсетеді. Маколейдің қатыгездігі мен күшті мінезі, оның риторикалық стилі, тарихты философиялық тұрғыдан дұрыс түсінбеуі Морисонның көзқарастарына мүлдем үйлеспеді. Дегенмен, өзінің тақырыбына әділеттілік таныту ниетімен, ол Маколейді зерттеп, оның стилі көбінесе сынаған нәрсесін еске түсіретіндей болды. Оның "Mme de Maintenon: une etude" (1885) атты қысқа эскізі және бірнеше журналдық мақалалары француз тарихындағы еңбектерінің жалғыз нәтижесі болды.
One other great influence appears in the admirable Life of St Bernard, which he published in 1863, that of his friend Carlyle, to whom the work is dedicated, and with whose style it is strongly coloured. Meanwhile, he had been a regular contributor, first to the Literary Gazette, edited by his friend John Morley, and then to the Saturday Review at its most brilliant epoch. In 1868, he published a pamphlet entitled Irish Grievances shortly stated. In 1878, he published a volume on Gibbon in the Men of Letters series, marked by sound judgment and wide reading. This he followed up in 1882 with his Macaulay in the same series. It exhibits, more clearly perhaps than any other of Morison's works, both his merits and his defects. Macaulay's bluff and strenuous character, his rhetorical style, his unphilosophical conception of history, were entirely out of harmony with Morison's prepossessions. Yet in his anxiety to do justice to his subject, he steeped himself in Macaulay until his style often recalls that which he is censuring. His brief sketch, Mme de Maintenon: une etude (1885), and some magazine articles, were the only fruits of his labours in French history.
Отбасы
1861 жылы Морисон баспагер Джордж Виртудың қызы Франсис Виртуға (1878 ж. қайтыс болды) үйленді. Олардың үш баласы болды: 1899-1905 жылдар аралығында Мұхаммедтік-ағылшын-шығыс колледжінің директоры болған, кейіннен Алигарх мұсылман университетіне айналған Теодор Морисон, сондай-ақ 1906 жылдан бастап Үндістан кеңесінің мүшесі болды; және қыздары Хелен Коттер мен Маргарет.
In 1861, Morison married Frances Virtue (d.1878), the daughter of publisher George Virtue. They had three children: Theodore Morison, a principal of Mohammedan Anglo Oriental College from 1899 to 1905 which later on became Aligarh Muslim University and member of the Council of India from 1906; and daughters Helen Cotter, and Margaret.
Кейінгі өмірі
Өмірінің кейінгі жылдарында ол бірнеше жыл Парижде тұрды, онда оның үйі әр түрлі көзқарастағы көрнекті адамдардың жиналатын орны болды. Өмірінің соңына қарай ол позитивизм принциптерін мінез-құлыққа қалай қолдануға болатынын көрсететін еңбек жазуды жоспарлады. Денсаулығының нашарлауы оны екінші, яғни құрылымдық бөлімін аяқтаудан бас тартуға мәжбүр етті: алғашқы бөлімі, аянды діннің этикалық тұрғыдан кемшілігін көрсетуге бағытталған және кейбір жерлерінде өткір ашумен сипатталатын, 1887 жылы "Адамға қызмет" деген атпен жарияланды. Ол 1888 жылдың 26 ақпанында Лондон қаласындағы Фитцжон даңғылындағы үйінде қайтыс болды.
In later life, he resided for some years in Paris, where his house was a meeting place for eminent men of all shades of opinion. Towards the close of his life, he meditated a work showing the application of positivist principles to conduct. Failing health compelled him to abandon the second or constructive part: the first, which attempts to show the ethical inadequacy of revealed religion and is marked in parts by much bitterness, was published in 1887 under the title of The Service of Man. He died at his house in FitzJohn Avenue, London, on 26 February 1888.