Кіріспе
АҚШ-та Сономада өткізілетін автожарыс
Toyota/Save Mart 350 – 1989 жылдан бері Калифорния штатының Сонома қаласындағы Sears Point трассасында жыл сайын өткізілетін NASCAR Кубогы сериясының автожарысы. 352 км (218,9 миль) қашықтықтағы жарыс 2007 жылдан бері Toyota/Save Mart 350 деп аталады. Жарыс 1989 жылы NASCAR тізбегіне қосылды. Ол 1988 жылы жабылған Риверсайдтегі Budweiser 400 жарысын алмастыру мақсатымен ұйымдастырылды. Жарыс өзінің басталуынан бері бірнеше рет атауы мен ұзындығы өзгерді. NASCAR "West Series" 1989 жылдан 1997 жылға дейін бірнеше жарысты өткізді, ал 2006 жылдан бері жеке жарыстар ұйымдастырылуда. Трассаның ерекше орналасуына байланысты, жарыс жыл сайын қызу талқылауларға себеп болады, бұқаралық ақпарат құралдары, жанкүйерлер және қатысушылар оны қолдай да, қарсы да пікір білдіреді. Оның ерекше орналасуына байланысты, NASCAR трассасында тек жол жарыстарында ғана қатысатын жүргізушілер, яғни "жол курсы рингерлері" жиі кездеседі. Мартин Труэкс-күлтегі осы жарыстың соңғы жеңімпазы.
Жарыс тарихы
1989 жылдан 1997 жылға дейін, 2019 және 2021 жылдары NASCAR спорттық автомобильдер жарысымен танымал болған толық 2,52 мильдік (4 км) жол трассасын пайдаланды. Кейбір бұрылыстардағы шағын өзгерістер сток автомобильдеріне бейімделіп, озу мүмкіндігін арттырды. Рики Радд Сономадағы алғашқы Кубок жарысын жеңіп алды. 1991 жылғы Сонома Кубогының жарысы даулы аяқталды. Жарыс аяқталуға жеті айналым қалғанда Марк Мартин, жарақат алған Кайл Петтидің орнына шыққан Томми Кендаллдан озуға тырысты. Екеуі соқтығысып, Мартин тоқтау орнындағы дөңгелектерге соқтығып, Кендалл оның доңғалағын тесіп алды. Кошбасшылық Дейви Эллисонға көшті. Содан кейін, екі айналым қалғанда, поул-позициядағы Рудд Эллисонды озып алды, бірақ Эллисон соңғы бұрылыста соқтығысып, айналып кетті. Руд ақ туға жетті және жарыста жеңіске жетуге, Сономадағы екінші жеңісіне және чемпионат ұпайларын көшбасшылыққа жеткізуге таластап тұрды. Бірақ, жеңіске айналып келгенде, Рудд финиш сызығынан үш фут қашықтықта қара тумен тоқтатылды. Руддтың даулы жазасымен Эллисон жарыстың жеңімпазы деп жарияланды, ал Рудд екінші орынды иеленді. Соңғы рет Сонома NASCAR жарысы бұрынғы жол трассасында 1997 жылдың 5 қазанында жүк көліктері сериясының іс-шарасында өткізілді. Сол жерде Джо Раттман жеңіске жетті, бірақ Рич Бикл жаңадан келген Борис Саидты топ-10-нан шығуына кінәлады. Бикл Саидтың доңғалағын кесіп тастады, ал Саид оған жауап ретінде Биклдің қайта оралуын күтіп, оны соқтығыстырды. NASCAR дөңгелектердің қабырғасына қатты соқтығысқаннан кейін қысқа уақытқа қызыл ту көрсетіп, Саидты дисквалификациялады және оның әрекеттері үшін 10 000 доллар айыппұл салды. 1998 жылы NASCAR жарысы үшін трасса толық жол трассасынан 1,95 мильге (3 км) дейін қысқартылды, 4-бұрылыстан 7-бұрылысқа дейінгі "Шығанақ" қосылды, 5 және 6-бұрылыстарды айналып өтті. 2001 жылы "Шығанақ" өзгертіліп, NASCAR трассасының ұзындығы 1,99 мильге (3 км) дейін жетті. 2014 жылғы жарыс, Сономадан TNT арнасында көрсетілген соңғы іс-шара, NASCAR дизайнері Рэй Фоксқа арналды, оның есіміне арналған сәтте және ашылу тілегінде айтылды. 2019 жылы жарыс 50 жылдығын мерекелеу үшін толық 2,52 мильдік (4 км) жол трассасына қайта оралды. Бұл 22 жылдық үзілістен кейін "Карусель" бөлімінің қайта оралуын білдірді. 2020 жылғы жарыс COVID-19 пандемиясының салдарынан тоқтатылды. 2022 жылы жарыс клубтық конфигурацияға қайта оралды.
Гиллиган аралы
1989 жылдан 2001 жылға дейін пит-лейн 34 пит-боксқа ғана арналды. Алғашқы жылдары кейбір командалар пит-бокспен бөлісуге мәжбүр болды, ал басқа командалар гараж ішінде пит-стоп жасауға міндеттелді. Жарыстан шыққан көліктердің пит-бокстары, бөлісіп отырған көліктерге қайта берілді. 1994 жылғы жарысқа дейін, «Гиллиган аралы» деп аталған тік бұрылыстың (11-бұрылыс) ішінде уақытша қосалқы пит-лейн салынды. Ең төменгі 9 квалификациялық көрсеткен көліктер осы пит-боксқа жіберілді. Бұл аймақта пит-стоп жасау ыңғайсыздық тудырып, бәсекеге қабілеттілікті төмендетті, тіпті сол кездегі қысқа трассадағы артқы бөлікте пит-стоп жасаудың кемшіліктерінен де артық еді. Қосалқы пит-лейн негізгі пит-лейнге қарағанда едәуір қысқа болғандықтан, ондағы көліктер 15-20 секундқа дейін ұсталып тұрды, егер көліктер негізгі пит-лейн бойымен толық жүрсе, сол уақытты өтеу үшін. «Гиллиган аралында» пит-стоп жасаудың тағы да бірнеше қиындықтары болды. Орын (драг-жарыстарға арналған алаң) жарыс трассасымен шектеліп, жарыс басталғаннан кейін команда мүшелері шыға алмайтын. Командалар «Гиллиган аралына» тек негізгі пит-экипажын ғана жіберді, ал олар онда болғаннан кейін гараж аймағына немесе қосалқы бөлшектер/құралдарды алу үшін тасымалдау машиналарын пайдалана алмады. Тек дөңгелектерді ауыстыру, жанармай құю және ұсақ жөндеу жұмыстарын ғана жасауға болады. Басқа қосалқы пит-экипаж мүшелері, негізгі экипажға кірмейтін, гараж аймағында орналастырылды және көлікке күрделі жөндеу қажет болған жағдайда олар қызмет көрсетуге міндетті болды. Егер «Гиллиган аралында» пит-стоп жасаған команда жарыстан шығып кетсе, экипаж жарыс аяқталғанға дейін заттарын жинап, кетуге дайындала алмады (басқа трассалардағы кең таралған тәжірибе). 2002 жылы трассаға енгізілген өзгерістер, оның ішінде драг-жолақтың алдыңғы бөліктен бөлінуі, негізгі драг-жолақтың трибунасының алынып тасталуы және жол жарыстары үшін жаңа басқару мұнарасы, пит-лейннің негізгі түзу бойға дейін кеңейтілуіне және пит-шығудың 1-бұрылыстан кейін төбеге жылжуына әкелді, осылайша оны 43 көлікке дейін кеңейтті, ал «Гиллиган аралы» тоқтатылды.
Жеңіс
Трофей шарап бөтелкесін қоюға арналған тұғыр мен алып шарап келішінен тұрады, бұл Сонома округінің шарап индустриясына құрмет көрсету үшін жасалған.
Бұрынғы жеңімпаздары
ЖылКүніЖарысқа қатысушыКомандаДайындаушыДемеушіЖарыс қашықтығыЖарыс уақытыОрташа жылдамдық (миль/сағ)ЕсепшотАйналымдарМиль (км) 2.52 миль (4 км) Трасса 1989 Маусым 1126 Рикки Радд King Racing Buick Quaker State74186.48 (300.11)2:27:0376.088 Есепшот 1990 Маусым 1027 Расти Уоллес Blue Max Racing Pontiac Miller Genuine Draft74186.48 (300.11)2:41:3569.245 Есепшот 1991 Маусым 928 Дэйви Эллисон Robert Yates Racing Ford Havoline74186.48 (300.11)2:33:2072.97 Есепшот 1992 Маусым 74 Эрни Ирван Morgan McClure Motorsports Chevrolet Kodak Film74186.48 (300.11)2:17:2681.413 Есепшот 1993 Мамыр 1615 Джеффри Бодин Bud Moore Engineering Ford Motorcraft74186.48 (300.11)2:25:1777.013 Есепшот 1994 Мамыр 1528 Эрни Ирван Robert Yates Racing Ford Texaco/Havoline74186.48 (300.11)2:24:2777.458 Есепшот 1995 Мамыр 73 Дейл Эрнхардт Richard Childress Racing Chevrolet Goodwrench74186.48 (300.11)2:38:1870.681 Есепшот 1996 Мамыр 52 Расти Уоллес Penske Racing Ford Miller74186.48 (300.11)2:24:0377.673 Есепшот 1997 Мамыр 56 Марк Мартин Roush Racing Ford Valvoline74186.48 (300.11)2:27:3875.788 Есепшот 1.949 миль (3 км) Трасса 1998 Маусым 2824 Джефф Гордон Hendrick Motorsports Chevrolet DuPont112218.288 (351.3)3:00:5672.387 Есепшот 1999 Маусым 2724 Джефф Гордон Hendrick Motorsports Chevrolet DuPont112218.288 (351.3)3:06:0670.378 Есепшот 1.99 миль (3 км) Трасса 2000 Маусым 2524 Джефф Гордон Hendrick Motorsports Chevrolet DuPont112222.88 (358.69)2:46:1478.789 Есепшот 2 миль (3 км) Трасса 2001 Маусым 2420 Тони Стюарт Joe Gibbs Racing Pontiac The Home Depot112224 (360.493)2:57:0675.889 Есепшот 1.99 миль (3 км) Трасса 2002 Маусым 2328 Рикки Радд Robert Yates Racing Ford Havoline110218.9 (352.285)2:42:0881.007 Есепшот 2003 Маусым 2231 Робби Гордон Richard Childress Racing Chevrolet Cingular Wireless/Charlie's Angels110218.9 (352.285)2:57:5573.821 Есепшот 2004 Маусым 2724 Джефф Гордон Hendrick Motorsports Chevrolet DuPont110218.9 (352.285)2:49:3477.456 Есепшот 2005 Маусым 2620 Тони Стюарт Joe Gibbs Racing Chevrolet The Home Depot110218.9 (352.285)3:00:1872.845 Есепшот 2006 Маусым 2524 Джефф Гордон Hendrick Motorsports Chevrolet DuPont110218.9 (352.285)2:57:3673.953 Есепшот 2007 Маусым 2442 Хуан Пабло Монтойя Chip Ganassi Racing Dodge Texaco/Havoline110218.9 (352.285)2:56:1174.547 Есепшот 2008 Маусым 2218 Кайл Буш Joe Gibbs Racing Toyota M&M's112*222.88 (358.69)2:54:5676.445 Есепшот 2009 Маусым 219 Кейси Кан Richard Petty Motorsports Dodge Budweiser113*224.87 (361.893)3:10:0071.012 Есепшот 2010 Маусым 2048 Джимми Джонсон Hendrick Motorsports Chevrolet Lowe's110218.9 (352.285)2:56:3874.357 Есепшот 2011 Маусым 2622 Курт Буш Penske Racing Dodge Shell/Pennzoil110218.9 (352.285)2:54:1075.411 Есепшот 2012 Маусым 2415 Клинт Боуер Michael Waltrip Racing Toyota 5 Hour Energy112*222.88 (358.69)2:39:5583.624 Есепшот 2013 Маусым 2356 Мартин Труэкс Жр. Michael Waltrip Racing Toyota NAPA Auto Parts110218.9 (352.285)2:51:2076.658 Есепшот 2014 Маусым 2299 Карл Эдвардс Roush Fenway Racing Ford Aflac110218.9 (352.285)2:51:3076.583 Есепшот 2015 Маусым 2818 Кайл Буш Joe Gibbs Racing Toyota M&M's Crispy110218.9 (352.285)2:55:3974.774 Есепшот 2016 Маусым 2614 Тони Стюарт Stewart Haas Racing Chevrolet Code 3 Associates/Mobil 1110218.9 (352.285)2:42:1380.966 Есепшот 2017 Маусым 254 Кевин Харвик Stewart Haas Racing Ford Mobil 1110218.9 (352.285)2:46:5278.71 Есепшот 2018 Маусым 2478 Мартин Труэкс Жр. Furniture Row Racing Toyota 5 Hour Energy/Bass Pro Shops110218.9 (352.285)2:38:2882.882 Есепшот 2.52 миль (4 км) Трасса 2019 Маусым 2319 Мартин Труэкс Жр. Joe Gibbs Racing Toyota Bass Pro Shops/Tracker ATVs & Boats90226.8 (364.999)2:42:0983.922 Есепшот 2020* COVID-19 пандемиясының салдарынан өткізілмеді 2021 Маусым 65 Кайл Ларсон Hendrick Motorsports Chevrolet HendrickCars. com92*231.84 (373.11)3:14:4271.445 Есепшот 1.99 миль (3 км) Трасса 2022 Маусым 1299 Даниэль Суарес Trackhouse Racing Chevrolet Onx Homes/Renu110218.9 (352.285)2:48:2278.008 Есепшот 2023 Маусым 1119 Мартин Труэкс Жр. Joe Gibbs Racing Toyota Bass Pro Shops/Tracker ATVs & Boats110218.9 (352.285)2:40:1281.989 Есепшот 2024 Маусым 9 Есепшот
2008, 2009, 2012 және 2021: NASCAR Овертайм аяқталуына байланысты жарыс ұзартылды. 2020: COVID-19 пандемиясының салдарынан жарыс Шарлоттаға ауыстырылды.
Бірнеше жеңімпаз (айдоочулар)
# Жеңістер Жүргізуші Жеңген жылдар 5 Джефф Гордон 1998–2000, 2004, 2006 4 Мартин Труэкс кіші 2013, 2018–2019, 2023 3 Тони Стюарт 2001, 2005, 2016 2 Эрни Ирван 1992, 1994 Расти Уоллес 1990, 1996 Рикки Радд 1989, 2002 Кайл Буш 2008, 2015
Жарыс қорытындылары
1989: Рикки Радд Кинг Рейсингтің тұңғыш жарысында жеңіске жетті, бұл 1989 жылғы оның жалғыз жеңісі болды. 1990: Расти Уоллес өзінің жаңа No. 27 машинасымен Сономадағы жарыста жеңіске жетті, ал Марк Мартин 3 айналым қалғанда бақылауын жойды. 1991: Марк Мартин мен Томми Кендалл қақтығысқаннан кейін Дейви Эллисон Рикки Раддтан үлкен еселік айырмашылықпен алға шықты. Рикки Радд онымен бірге жетті және соңғы бұрылыста 2 айналым қалғанда Эллисонды айналдырып жіберді. Эллисон екінші орынды сақтап қалу үшін 180 градусқа бұрылды. Рикки Радд соңғы айналымда көш бастады, ал соңғы бұрылыста пит-экипажына қол сілтеп, жеңіс құлын берді, бірақ соңғы секундта оған қара ту көрсетілді. Оның ашулы пит-экипажы NASCAR-ға бұл жай жарыс екенін айтты, бірақ Радд жеңісінен айырылып, соңғы жеңімпаз Дейви Эллисоннан кейін екінші орынға орналастырылды. 1992: Ерни Ирван, жарыстың басында асығып кеткені үшін қара ту көрсетіліп, тоқтату және жүру жазасын алды, бірақ соңғы айналымда жетекшілікке шығып, Тери Лабонтты жеңіс үшін ұстап қалды. Жарыс NASCAR негізін қалаушы Билл Франс ағаның қайтысынан кейін бірнеше сағаттан соң өтті. 1993: Эрни Ирван басымдық танытты, бірақ соңғы 3 айналымда оны NASCAR ардагері және танымал жүргізуші Джеффри Бодин басып өтті. Бұл Bud Moore Engineering командасының соңғы жеңісі болды, ал Bodine үшін бұл командадағы соңғы жарыс болды, одан кейін Алан Кульвики командасының активтерін сатып алғаннан кейін жүргізуші-ие болды. 1994: Эрни Ирван тағы да басымдық танытып, Сономадағы екінші жеңісін жеңді. 1995: Дейл Эрнхардт жарыста басымдық танытып, жақын досы және бәсекелесі Марк Мартинді жеңіс үшін ұстады. Сономадағы бұл жеңіс Эрнхардтты чемпионат рейтингісінің басына қойды, бұл оған Сономада танымалдылық берді. Бұл Эрнхардттың бірінші (және жалғыз) Кубок сериясының жол курсындағы жеңісі болды. 1996: Марк Мартин тағы да басымдық танытты, бірақ жарыста жеңіске жету үшін Уоллес соңғы рестартта Мартинді басып өткенде, қатал бәсекелесі Расти Уоллеске жүрегі ауырды. 1997: Марк Мартин басымдық танытып, Джефф Гордон соңғы 5 айналымда бақылауын жойғаннан кейін жарыста жеңіске жетті. 1998: Джефф Гордон алдыңғы қатардан бастап, жарыс бойына үстемдік етіп, Сономадағы алғашқы жеңісін жеңді. 1999: Джефф Гордон қайтадан алдыңғы қатардан бастап, үстемдік танытқаннан кейін жеңіске жетті. 2000: Джефф Гордон 5-ші орыннан бастады, бұл жанкүйерлерге оның жеңіске жету үміті іске аспайды деп ойлатты. Алайда Гордон бірінші рестартта алға шығып, жарыста үшінші рет жеңіске жетті. 2001: Бұл жарыс NASCAR-дағы алғашқы жарыстардың бірі болды, онда жол курсының шеберлері Кубок жүргізушілерінің арасында жеңіске жету үшін үлкен қауіп төндірді. Джефф Гордон полюсті жеңіп, жарыстың алғашқы кезеңінде көш бастады. Пит-стоптан кейін канадалық жолшыбай Рон Феллосс жарыстың көп бөлігінде көш бастады, ол 20 айналымнан астам көшбасшы болды. Алайда Феллосс 57 айналымнан аз уақыт қалғанда сары туға ұшырап, жеңіске жету мүмкіндігінен айырылды. Соңғы 30 айналымда Робби Гордон (екі Гордон туыс емес) басымдық танытты. Робби Гордон 2001 жылдың көктемінде өз командасынан шығарылып, тек сирек жағдайда ғана жарысқа қатысты. Робби Гордон жаңа команда табу үшін жеңіске жетуді үмітті. Гордон ұзақ уақыт бойы Кевин Харвикті бір айналымға қалдырмау үшін күрескеннен кейін, Тони Стюарт Робби Гордоннан басымдық алып, жеңіске жетті. 2002: Джефф Гордон басымдық танытты, бірақ соңғы сары туда ол пит-стоп жасады, ал Джерри Надо 19 айналым қалғанда пит-стоп жасамай көшбасшы болды. Надо "Шағын кәсіпорындар" командасы үшін 22 айналымды бастап жүрді. Екі айналым қалғанда оның машинасының қозғалтқышы жарылып, ол сары туды болдырмау үшін тоқтады. Рикки Радд бірінші болып финиш сызығынан өтті және бұл жолы ол жеңісін сақтап қалды, бұл оның мансабындағы соңғы Кубок жеңісі болды. Надо 9 айдан аз уақыт ішінде тағы бір қатерлі жағдайдан кейін 34-ші орынды иеленді (Надо 2001 жылы Атлантадағы NAPA 500-дің соңғы айналымында жанармаздан айырылды). 2003: Робби Гордон өзінің No. 31 командасында 2001 жылдан бері жарысқа қатысып, Джефф Гордонның үстемдік тізбегін тоқтатты. 43-ші айналымда Робби Гордон мен оның RCR командаласы Кевин Харвик бірге жарысып, жеңіске Рон Феллозға мүмкіндік берді. Феллоз содан кейін жарысты 72-ші айналымда уақытынан бұрын сары туға дейін бақылап отырды, содан кейін 20 айналымнан аз уақыт қалғанда айналып, жеңіске жету мүмкіндігінен айырылды. 72-ші айналымда Робби Гордон Кевин Харвикті 11-ші бұрылыста басып өтті, сары туда басып өтуге тыйым салатын жазбаша келiсiмдi бұзды. Робби Гордон жеңіске жетті. 2004: Джефф Гордон тағы да басымдық танытып, соңғы рестартта оны итерген шәкірт жүргізушісі Джимми Джонсонның көмегімен жарыста жеңіске жетті. Жеңіс Тони Стюарт пен Брайан Викерс арасындағы жанжалға көлеңке түсірді. Тони Стюарт 85-ші айналымда Брайан Викерске бұрынғы қақтығыс үшін жауап берді, ал пит-лейнде Тони Стюарт Викерсті ұрып соқты. Өз тарапынан Тони Стюарт 50000 доллар айыппұл төледі және жыл соңына дейін үкімге алынды. 2005: Тони Стюарт Сономадағы өзінің шеберлігін көрсетіп, Рикки Раддты жеңіп, екінші Сонома жеңісін жеңді. Стюарт кейіннен Робби Гордоннан кейін NSCS маусымында екі жол жарысын жеңген адам болды. Жолшыбай Брайан Симо Ричард Чилдресс Рейсинг үшін бұл жарыста қатысып, өзінің жалғыз топ-10 нәтижесін көрсетті, 10-шы орынды иеленді. 2006: Джефф Гордон тағы да көрермендерді таң қалдырып, үстемдік танытып, Сономадағы 5-ші жеңісін жеңді. Ең маңыздысы - Тери Лабонт Холл оф Фейм Рейсинг үшін жаңа бір машиналы командада No. 96 үшін 3-ші орынды иеленді. 2007: Джейми МакМюррей полюсті жеңіп алды, ал Робби Гордон ең көп айналымды жүргізді. Алайда, соңғы айналымдарда Джейми МакМюррей қайтадан көшбасшы болды. 8 айналым қалғанда Джейми МакМюррей ащы бәсекелесі, Кубок жаңашылы Хуан Пабло Монтойя басып өтті. Соңғы 10 айналымда МакМюррей мен Монтойя жанармайдың жетіспеушілігіне тап болды, ал 2007 жылғы Daytona 500 жеңімпазы Кевин Харвик жеткілікті жанармайға ие болды және оларға жақындады. МакМюррей кейіннен 3 айналым қалғанда жанармайдан айырылып, финиш сызығынан өткеннен кейін 37-ші орынды иеленді. Монтойя өзінің көшбасшылығын сақтап, жарыс әлемін таң қалдырды. RCR үштікке еніп, Харвик екінші орында, Джефф Бертон үшінші орында және Клинт Боуэр төртінші орында болды. 2008: Кайл Буш 2008 жылы Сономада жеңіске жетіп, жол жарыстарын жеңіп алды. Кейіннен ол Тони Стюарттан кейін екі жол жарысын жеңген адам болды. Маркос Амброс бұл жарыстағы алғашқы NSCS жарысын өткізіп, жеңіске үміттенді, бірақ 25 айналым қалғанда Эллиотт Сэдлермен соқтығысты. Дэвид Гиллэнд Буштан кейін екінші орынды иеленді. 2009: Кейси Кан жарыста басымдық танытып, Тони Стюарт пен Маркос Амбросты жеңіп, NASCAR-дағы алғашқы жол жарысын жеңді. 2010: Жанармайға қатысты алаңдаулардың салдарынан көшбасшы Маркос Амброс соңғы сары ту кезінде 1-ші бұрылыста тоқтады. Ол көшбасшылыққа қайта оралды, бірақ сары туда жылдамдықты сақтамағандығы үшін NASCAR тарапынан 7-ші орынға орналастырылды, бұл оның алғашқы Кубок жеңісіне үмітін жойды; ол 6-шы орынды иеленді. Джимми Джонсон бұл оқиғадан кейін көшбасшылықты иеленді және өзінің мансабындағы алғашқы жол жарысын жеңді. Жеңілісінен кейін Амброс 2010 жылдан кейін JTG Daughtery Racing командасын тастап, аты өзгертілген Petty Enterprises; Richard Petty Motorsports командасында жарысатынын жариялады. Борис Сэйд Latitude 43 Motorsports командасының жаңа машинасымен 2007 жылғы Сонома жарысынан бергі алғашқы топ-10 нәтижесін көрсетті, 8-ші орынды иеленді. 2011: Бұл жарыс өте қызықты болды, 2004 жылғы оқиғаны қайталап, Тони Стюарт пен Брайан Викерс арасындағы қатыгез төбелес болды (Викерстің Smoke-қа қарсы шабуылы нәтижесінде 14-ші машина түйреуіш қабырғасына тірелді), Курт Буш...
1993: Ernie Irvan dominated but in the final 3 laps he was passed by NASCAR veteran and popular driver, Geoffrey Bodine who held him off to win the race. This would be the last victory for the Bud Moore Engineering team and one of the last races for Bodine driving for the team before becoming a driver owner after purchasing the assets of what had been Alan Kulwicki's team following the defending Winston Cup champions' death in an April 1, 1993 plane crash. 1994: Ernie Irvan dominated again and went on to win his second victory at Sonoma. 1995: Dale Earnhardt dominated the race and held off a close friend and rival Mark Martin to take the victory. This victory at Sonoma put Earnhardt in the lead of the championship standings which gave him popularity at Sonoma. It was Earnhardt's much sought after, first ever (and only), Cup Series win on a road course. 1996: Again Mark Martin dominated but suffered heartbreak to fierce rival Rusty Wallace when Wallace passed Martin on a final restart to win the race. 1997: Mark Martin dominated and won the race after Jeff Gordon got loose in the final 5 laps. 1998: Jeff Gordon started on the front row, dominated nearly the entire race, and won his first Sonoma victory. 1999: Jeff Gordon again started on the front row and won after domination. 2000: Jeff Gordon started in 5th place which caused the fans to think his hopes of victory would not work. However, Gordon rushed up to the top spot on a first restart and dominated to win the race for a third consecutive time. 2001: This race was one of the first races in NASCAR where road course aces were among the Cup drivers who were serious threats to win. Jeff Gordon won the pole and led the early portions of the race. After pitting, Canadian road ringer Ron Fellows led the most laps of the race, leading over 20 laps. However, Fellows lost his shot at the win through an untimely yellow with less than 57 laps to go. The final 30 laps found one off road course ringer Robby Gordon (The two Gordons are not related) dominating. Robby Gordon had been fired from his team in spring 2001 and was racing only on rare occasions. Robby Gordon hoped to win in order to find a new ride. After Gordon spent too much time battling a lapped Kevin Harvick to keep Harvick a lap down, Tony Stewart got by Robby Gordon for the lead and stole away the victory. 2002: Jeff Gordon dominated, but under a final caution he pitted and Jerry Nadeau took the lead by not pitting with 19 laps to go. Nadeau led 22 laps driving for Petty Enterprises. With 2 laps to go his car engine blew and he stalled in a pullover site to avoid causing a caution. Ricky Rudd crossed the finish line first and this time he got to keep his victory, and it was also his final Cup win of his career. Nadeau finished 34th after another near miss in less than 9 months (Nadeau ran out of gas on the final lap of the 2001 NAPA 500 at Atlanta). 2003: Robby Gordon ended Jeff Gordon's domination streak by dominating the race in his No. 31 team he had driven for since 2001. On lap 43, Robby Gordon and his RCR teammate Kevin Harvick got loose racing side by side which nearly gave the win away to Ron Fellows. Fellows controlled the race from then until an untimely caution at lap 72 and losing any shot at winning with a spin with less than 20 laps left. Coming to the caution on lap 72, Robby Gordon passed Kevin Harvick in turn 11, violating a non written gentlemen agreement to not pass under yellow. Robby Gordon went on to win. 2004: Jeff Gordon dominated again and won the race with help from his teammate/student driver Jimmie Johnson who had pushed him on a late restart. The win was overshadowed by an altercation between Tony Stewart and Brian Vickers. Tony Stewart had retaliated against Brian Vickers on lap 85 for prior contact and on pit road, Tony Stewart smacked Vickers. For his part, Tony Stewart was fined $50000 and put on probation for the rest of the year. 2005: Tony Stewart showed his skills at Sonoma and held off Sonoma's favorite, Ricky Rudd to take his second Sonoma victory. Stewart later became the next person after Robby Gordon to win both road course races in one NSCS season. Road ringer Brian Simo drove in this race for Richard Childress Racing and recorded his only top ten finish, finishing 10th. 2006: Jeff Gordon again amazed the audience by dominating and winning his 5th Sonoma race. The biggest highlight was Terry Labonte finishing 3rd in a new single car team the No. 96 for Hall of Fame Racing. 2007: Jamie McMurray won the pole position and Robby Gordon led the most laps. However, the final laps saw Jamie McMurray back on the lead. With 8 laps to go Jamie McMurray was passed by a bitter rival; the cup rookie Juan Pablo Montoya. The final 10 laps both McMurray and Montoya were in fuel mileage drama and RCR driver Kevin Harvick (The Daytona 500 winner of 2007) who had enough fuel to make it; was gaining on them. McMurray later ran out of gas, in turn, one with 3 laps to go and slowed down giving up second place and ending up 37th because he ran out of gas just past pit road. Montoya never gave up his lead and amazed the racing world by stretching off his fuel crisis to win the race. RCR finished an amazing 3 in a row with Harvick in second place, Jeff Burton in third, and Clint Bowyer in fourth place. 2008: Kyle Busch started a road course sweep in 2008 by winning at Sonoma for his first road course victory. He later became the next person after Tony Stewart to sweep both road course races with a victory. Marcos Ambrose had his first NSCS start in this race and had contention to win but crashed with Elliott Sadler with 25 laps left. David Gilliland matched his best career finish, finishing second behind Busch. 2009: Kasey Kahne dominated the race and held off Tony Stewart and Marcos Ambrose for his first road course victory in NASCAR. 2010: Due to fuel concerns, leader Marcos Ambrose stopped in turn 1 during a late caution. He drove back to the lead but was discovered to have violated the rule of maintaining speed under caution causing him to be reset by NASCAR in 7th costing him a shot at his first Cup victory; he finished 6th. Jimmie Johnson nabbed the lead thanks to the debacle and scored his first career road course win. As a result of his loss, Ambrose announced his decision to leave JTG Daughtery Racing after 2010 to race under the renamed Petty Enterprises; Richard Petty Motorsports. Boris Said had his first top ten finish since 2007's Sonoma race, finishing 8th in the new Latitude 43 Motorsports car. 2011: In one of the most action filled races of the event, after a repeat of history from 2004; a vicious fight between Tony Stewart and Brian Vickers (in which Vickers' retaliation on Smoke saw the number 14 propped on the tire wall at the hairpin), Kurt Busch dominated and won his first road course victory leading 76 laps in total. 2012: Clint Bowyer dominated the race and won his first road course victory and one of Michael Waltrip Racing's first biggest victories in their career. It was also the first victory on a road course for MWR. This victory and a few others in 2012 showed that Bowyer would be a contender for victory even though he left legendary RCR to an underrated MWR team. Phoenix Racing had its greatest NSCS finish since its first win in 2009 at Talladega, with Kurt Busch the defending race winner who ended up in third place for his first top five of 2012's NASCAR season. Kurt almost got second but Tony slipped by Kurt on the final lap for the second place his first top five since his 2011 fall Dover win. 2013: Marcos Ambrose led the first quarter against pole sitter Jamie McMurray. After pit stops and penalties for other drivers, Martin Truex Jr. went upfront. Eventually, the lead was traded with Juan Pablo Montoya, among other drivers. With 22 laps left, Martin Truex Jr. went back up front and held off Jeff Gordon to win his second NSCS win and his first since Dover in 2007. While Truex celebrated an emotional victory MWR got two in a row owner wins at Sonoma, and Kurt Busch was praised by the drivers for recovering from two speeding penalties to finish in the top five. Drivers such as Ron Fellows, Boris Said, and Jacques Villeneuve returned to NASCAR to race at Sonoma. 2014: A. J. Allmendinger led the most laps of 35 and appeared to probably have a sure victory in his hand. He was driving the No. 47 car which nearly won the 2010 race. However, he got tapped from behind by Dale Earnhardt Jr. which put him out of chances of a win. Carl Edwards ended up going on to win the race against Jeff Gordon who finished second for the second consecutive time. Boris Said and Tomy Drissi were the only road ringers who raced in this event. 2015: The race was aired on FS1 for the first time after eight years on TNT, A. J. Allmendinger won the pole. Kurt Busch and Jimmie Johnson both dominated the race. With 5 laps to go, Kyle Busch, driving while recovering from a broken leg from the Xfinity series event at Daytona, drove past Johnson and pulled away from brother Kurt. Kurt was unable to close the gap and Kyle won, the first 1–2 finish for the Busch brothers. Boris Said was the only road course ringer in the event. 2016: Carl Edwards put his car on pole and led the early laps. Allmendinger, who started second, ran up front for most of the first 40 laps, leading 20 of the first 40 laps. However, a pit road penalty for an uncontrolled tire cost Allmendinger his shot at victory. Denny Hamlin led the midpoint of the race while Tony Stewart anticipated a caution and pitted with less than 30 laps to go. Tony's pit stop paid off as the caution came out just after he pitted and he went up front to lead the final 20 laps and hold off a hard charging Hamlin for the win, ending a 3 year winless streak. The only road course ringer in the race was semi retired Patrick Carpentier who was driving the #32 Can Am car. It would be one of the most popular wins of 2016 as it was Stewart's final year of NASCAR competition as a driver, as it became his 49th and final win. 2017: For the first time since 2014, the field involved multiple road course ringers such as Billy Johnson, Kevin O'Connell, Alon Day, Tommy Regan, Boris Said, and Josh Bilicki, although they were not serious threats to win. The race was primarily a duel between guys such as Martin Truex Jr., Kevin Harvick, Brad Keselowski, Jimmie Johnson, Kyle Busch, and Denny Hamlin, with Truex leading the most laps. After Truex's engine blew up on lap 86 while leading the race, the lead went to Kevin Harvick who led the final 22 laps to win the race over teammate Clint Bowyer. 2018: Martin Truex Jr. and Kevin Harvick were the dominant cars. Kyle Larson won the pole but Harvick and Truex were the class of the field. Truex went on to win the race for his 2nd Sonoma victory, in a mostly caution free race. Tomy Drissi and Justin Marks were the only road course ringers in the race. 2019: Truex defended his 2018 win in NASCAR's return to running the full length course, holding off Kyle Busch for the win. This was the first Sonoma race since 1995 that there were no "road course specialists" in the race. Matt DiBenedetto picked up his career best finish in this race.