Кіріспе
Laird v. Tatum, 408 U.S. 1 (1972) – АҚШ Жоғарғы Сотының талапкердің АҚШ армиясын "заңды азаматтардың саяси қызметін заңсыз бақылау" деп айыптаған талабын мерзімі келмегендігі үшін қарастырудан бас тарту туралы іс. Апелляциялық шағымданушының мәлімдемесіне сәйкес, бақылау салдарынан туындаған зиян – барлық азаматтардың Бірінші поправкадағы құқықтарын шектеу және саяси наразылық білдіру құқығына нұқсан келтіру.
Өмірбаян
Арло Татум, ар-ожданнан бас тартушылар орталық комитетінің атқарушы хатшысы, қорғаныс министрі Мелвин Лэрдты сотқа шақырды. "Вашингтон Монтли" журналы АҚШ-тағы азаматтар мен азаматтық ұйымдар туралы мәліметтерді жинап алатын АҚШ әскери барлау бөлімдерінің қызметі туралы мақала жариялағаннан кейін Татум бұл шараға баруға мәжбүр болды.
Пікірлер
Бастапқыда Сот үш лагерьге бөлінді. Төрешілер Ренквист пен Пауэлл бастапқыда консерваторларды бақылау бағдарламасының конституциялық екенін анықтауға итермеледі. Алайда, Бас төреші Бёргер және төрешілер Блэкмун мен Уайт Соттың саяси мәселеге араласуы көбірек дау тудыратынын анықтады. Пауэлл кейін бақылау бағдарламасының конституциялықтығы туралы шешім қабылдаудың орынсыз екеніне және мәселені пісіп-жеткендік принципі бойынша шешудің дұрыс екеніне келді. Яғни, анық зиян болмағандықтан, мәселе Сот шешім қабылдауға тым болжамдық болып көрінді. Бёргер ақырында Ренквистті келісімнен бас тартып, көпшілікке қосылуға көндірді. Сот талапкердің талабы болашақта Армия бақылау кезінде алынған ақпаратпен зиян келтіруі мүмкін деген қауіпке негізделгенін, бірақ қазіргі уақытта тікелей қауіп жоқ екенін анықтады. Сондықтан талап тым "болжамдық" болды. Төреші Дуглас наразылық білдірді, ал төреші Маршалл оны қолдады: Бұл іс біздің мемлекеттік құрылымымыздың ісігін қамтиды. Бұл бізді мазалаған аурудың көрсеткіші. Армия бақылауы, Армияның реттеуі сияқты, Бірінші түзетудің қағидаларына қарсы тұрады. Бұрыннан мойынсұнып жүргендер "алаңдауға негіз жоқ" дейді. Бірақ мойынсұнушылық біздің мұрамыз емес. Бірінші түзету бүлікшілдікті біздің мұрамыз ретінде сақтап қалуға мүмкіндік беру үшін жасалды. Конституция үкіметті халықтың үстінен алып тастау үшін жасалды. Құқықтар туралы билль сенім мен ой-пікірді, баспасөзді, саяси және әлеуметтік қызметті бақылаудан қорғау үшін қосылды. Құқықтар туралы билльдің мақсаты – үкімет өкілдері мен құпия тыңшыларды халық жиналыстарынан алшақтату болды. Мақсат – адамдардың еркіндігі мен тәуелсіздігіне мүмкіндік беру және үкіметке қарсы өз құқықтарын қорғау. Армия бақылауынан осы мақсатқа тосқауыл болатын күштірек нәрсе жоқ. Егер барлау офицері кітапханадағы әрбір наразының үстінен қараса, немесе оның қасында көрінбей жүрсе, немесе оның клубына кірсе, әлемде бостандық дауысы ретінде мақтан тұтқан Америка енді Джефферсон мен Мэдисон ойлаған бейнеде емес, көбірек Ресей бейнесінде көрінеді.
This case involves a cancer in our body politic. It is a measure of the disease which afflicts us. Army surveillance, like Army regimentation, is at war with the principles of the First Amendment. Those who already walk submissively will say there is no cause for alarm. But submissiveness is not our heritage. The First Amendment was designed to allow rebellion to remain as our heritage. The Constitution was designed to keep government off the backs of the people. The Bill of Rights was added to keep the precincts of belief and expression, of the press, of political and social activities free from surveillance. The Bill of Rights was designed to keep agents of government and official eavesdroppers away from assemblies of people. The aim was to allow men to be free and independent and to assert their rights against government. There can be no influence more paralyzing of that objective than Army surveillance. When an intelligence officer looks over every nonconformist's shoulder in the library, or walks invisibly by his side in a picket line, or infiltrates his club, the America once extolled as the voice of liberty heard around the world no longer is cast in the image which Jefferson and Madison designed, but more in the Russian image.
Сот төрешісі Рехнквисттің қатысуы
Істің тоқтатылуы Ричард Никсонның Бас прокурордың көмекшісі Уильям Ренквисті Жоғарғы Сотқа уақтылы тағайындауының арқасында мүмкін болды. Ренквист бұрын сенатор Сэм Эрвиннің комитетіне "бейбіт жиналыс немесе шағымдану үшін өтініш беру құқығын пайдаланатын адамдарды бақылауда ұстау немесе мәлімет жинау мәселелерінде ешқандай айқын конституциялық мәселелер жоқ" деген куәлік берген еді. Ол сондай-ақ, Лаирдке қарсы Татум ісін талапкерлердің сотқа шағымдануға құқығы болмағандықтан процедуралық негіздермен тоқтату керек деп санайтынын айтты. Бірақ ол кейіннен істен өзін шеттетуден бас тартты, өйткені құқық сақтаушылардың көпшілігі оның осыдан бас тартуы керек дегенге келісті. Оның қатысуына байланысты қайта қарау туралы өтініш берілгеннен кейін, Ренквист өзінің бейтараптығына шабуыл жасаудың мәні оның консервативті сот философиясын сынау екенін және сот ісіне қатысты ешқандай жағдайлық қиындық болмағанын түсіндіретін жазба жасады.