МкНэри-Хауген заңы: 1920-жылдардағы АҚШ тарихи шарасы, фермерлерге көмек көрсету мақсатындағы бағаны көтеру жобасы. Күшіне енбеді, президент вето қойды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американың сәтсіз заң жобасы
Unsuccessful American bill
МакНарри-Хоуген фермасына көмек көрсету туралы заң ешқашан заңға айналмаған, ол 1920 жылдары бес өнімнің ішкі бағасын көтеру арқылы американдық ауыл шаруашылығына субсидия беру туралы даулы жоспар болды. Жоспар бойынша, үкімет әрбір өнімді сатып алып, оны қоймаға сақтаған немесе шығынға барып экспортқа шығарған болар еді. Бұл заңның авторлары Чарльз Л. Макнари (Орегон штаты) және Гилберт Н. Хоуген (Айова штаты) болды. 1924, 1926, 1927 және 1931 жылдары заң жобасын қабылдауға жасалған әрекеттерге қарамастан, президент Кальвин Кулидж оны вето етіп, қабылдауға жол бермеді. Бұл заңды ауыл шаруашылығы министрі Генри Кантуэлл Уоллес және вице-президент Чарльз Доуес қолдады. Заң жобасына сәйкес, 1910-1914 жылдардағы баға деңгейін сақтап, ішкі ауыл шаруашылығы бағаларын қолдау және қорғау үшін федералдық агенттік құрылатын болды. Артық өнімді сатып алып, оны шетелге сату арқылы федералдық үкімет ауыл шаруашылығы өндірушілері төлейтін ақылар есебінен шығындарды көтерер еді.
The McNary–Haugen Farm Relief Act, which never became law, was a controversial plan in the 1920s to subsidize American agriculture by raising the domestic prices of five crops. The plan was for the government to buy each crop and then store it or export it at a loss. It was co authored by Charles L. McNary (R Oregon) and Gilbert N. Haugen (R Iowa). Despite attempts in 1924, 1926, 1927, and 1931 to pass the bill, it was vetoed by President Calvin Coolidge, and not approved. It was supported by Secretary of Agriculture Henry Cantwell Wallace and Vice President Charles Dawes. According to the bill, a federal agency would be created to support and protect domestic farm prices by attempting to maintain price levels that existed in 1910 1914. By purchasing surpluses and selling them overseas, the federal government would take losses that would be paid for through fees against farm producers.
Өмірбаян
Соғыс ауыл шаруашылығы өнімдеріне жоғары баға белгіледі, себебі Еуропа елдері экспортқа деген сұранысты күшейтті. Еуропалық елдер соғыс қимылдарына қатысып, жеткілікті азық-түлік өндіре алмай қалғанда, АҚШ-тың ауыл шаруашылығы өнімі тез өсіп, осы кемшілікті толтырды, соның нәтижесінде фермерлер өркендеу кезеңін бастан өткерді. Фермерлер бағалардың жоғары деңгейде қала беретініне сенімді болды. 1919 жылы соғыс аяқталғаннан кейін, көптеген әскерден қайтқандар өз шаруашылықтарына оралғандықтан, Еуропадағы өнім көлемі тез өсті. Артық өндіріс бағалардың күрт төмендеуіне алып келді, бұл 1920 жылдары нарықтың тоқырауына және фермерлердің тұрмыс деңгейінің нашарлауына себеп болды. Жағдайды ушықтырған нәрсе – жүздеген мың фермерлер жаңа техника мен жер сатып алу үшін ипотека мен несие алып, енді осы қаржылық жүктемені көтере алмады. Мұның себебі – соғыс кезеңіндегі бағалардың көтерілуінен кейін фермерлердің көрші шаруашылықтарды қымбат бағамен сатып алып, ауыр қарыздарға батқандығы болды. Алайда фермерлер сыртқы нарықтардың құлдырауына және қорғау тарифінің әсеріне кінәлады. 1920 жылдардың ортасында ауыл шаруашылығының дағдарысы нашарлаған сайын, экономиканың қалған бөлігі гүлденген кезде, олар көмек сұрады. 1920 жылдардың ортасындағы ауыл шаруашылығы нарығының тұрақсыздығы, үкіметтің баға мен жалақыны бақылауға бағытталған басқа да жоспарларымен бірге, заң жобасын қолдауға көмектесті.
The war had created an atmosphere of high prices for agricultural products as European nations demand for exports surged. Farmers had enjoyed a period of prosperity as U. S. farm production expanded rapidly to fill the gap left as European belligerents found themselves unable to produce enough food. Farmers assumed prices would remain high, In 1919 after the war ended, the supply in Europe increased rapidly as many ex soldiers returned to their farms. Overproduction led to plummeting prices which led to stagnant market conditions and living standards for farmers in the 1920s. Worse, hundreds of thousands of farmers had taken out mortgages and loans to buy new equipment and land to expand and were now unable to meet the financial burden. The cause was the collapse of land prices after the wartime bubble when farmers used high prices to buy up neighboring farms at high prices, saddling them with heavy debts. Farmers, however, blamed the decline of foreign markets and the effects of the protective tariff. They demanded relief as the agricultural depression grew steadily worse in the middle 1920s while the rest of the economy flourished. Instability in the agricultural marketplace in the mid 1920s kept the bill afloat, along with other plans for government implemented price and wage controls in various industries.
Билл
Джордж Пик пен Хью С. Джонсон, «Молин Плу» компаниясынан, фермерлерді шетелдік өндірушілерден қорғау үшін жаңа тарифтерді және бағаны қолдау үшін федералды бағдарламаны ұсынды. Уоллес және Ауыл шаруашылығы экономика бюросының басшысы Генри К. Тейлор жоспарды қолдады, ол Орегон штатының сенаторы Макнари және Айова штатының өкілі Хауген ұсынған заң жобасының негізін құрады, екеуі де республикашылдар. Заң жобасының негізгі идеясы – теңестіру алымы. Үкімет ішкі тұтынуға қажетті көлемді экспортқа жөнелтілетін артық өнімнен бөліп алуға тиіс болды. Алғашқысы экспортталатын ауыл шаруашылығы өнімдеріне арналған тариф ставкаларының толық артықшылығын пайдаланып, жоғары ішкі бағаға (әлемдік баға плюс тариф) сатылатын, ал екіншісі – әлемдік бағаға сатылатын. Артық өнім үшін алынған жоғары ішкі баға мен әлемдік баға арасындағы айырмашылық әр тауардың фермерлері салық немесе теңестіру алымы түрінде өтеуге тиіс болды, оны американдық тұтынушылар азық-түлік бағасының өсуі арқылы төлейтін. Заң жобасы 1924 жылдан 1928 жылға дейін Конгресс қарауында болды. Ол 1927 және 1928 жылдары, тиісінше, екі палатада да қабылданған кезде, ауыл шаруашылығы мүдделерінен күшті және біріккен қолдау алды. Глисон (1958) көрсеткендей, көптеген жетекші бизнесмендер заңға қарсы болды, өйткені ол экономикалық заңға қайшы келеді, қаржы шығындарын тудырады және үкіметті бизнеске араластырады. Фермерлер өндірісті азайтуға, егін шаруашылығын әртараптандыруға және кооперативтік қозғалысты қолдауға шақырылды. Бұл жоспарға моральдық тұрғыдан да қарсылық білдірілді, өйткені ол фермердің өзін-өзі қамтамасыз ету қабілетін жояды. Президент Калвин Кулидж бизнеске құлақ салғандықтан, заң жобасын екі рет қатаң вето арқылы тоқтатты. Оның орнына Кулидж сауда министрі Герберт Гувер мен Ауыл шаруашылығы министрі Уильям М. Джардиннің ауыл шаруашылығын жаңғыртуға бағытталған балама бағдарламасын қолдады, оған электр энергиясын көбейту, тиімді жабдықтар, жақсы тұқымдар мен мал, ауылдық білім беруді жақсарту және жақсы бизнес тәжірибесі кірді. Гувер тарифтік кедергілер артында ішкі сұранысқа сәйкес егін өндірісін шектеуге арналған Федералдық шаруашылық кеңесін құруды жақтады және фермерлердің ауруларының себебі жеткіліксіз тарату екенін мәлімдеді. Кулидж ақырында кооперативтер арқылы бағаны тұрақтандыруға бағытталған фермерлік кеңесі жоспарына келісім берді. Конгресте үлкен қолдауға ие болған Макнари-Хауген жоспарын қабылдамау үшін 1929 жылы Гувер жоспары қабылданды. 1918 жылдан бастап Канзас штатының Ауыл шаруашылығы колледжінің президенті ретінде Джардин Канзас фермерлері үшін білім берудің еркін нарықтық бағдарламасын және кооперативтік маркетингті әзірледі. Оның кеңесі Вашингтонда жиі сұралып, 1922 жылы Ауыл шаруашылығы экономика бюросының құрылуына әкелді, ол фермерлік кооперативтеріне көмек көрсетуге арналған. 1925 жылдан кейін, Уоллес қайтыс болғаннан кейін, Ауыл шаруашылығы министрі ретінде Джардин фермерлерге көмек көрсететін, бірақ еркін нарықты сақтайтын ұсыныстар жасады, бұл Хувердің 1929 жылғы Ауыл шаруашылығын маркетинг туралы заңына әкелді. Үлкен Уоллестің ұлы Генри Агард Уоллес Кулидждің Макнари-Хауген заңына вето талғанын қатыгездікпен қарсы алып, 1928 жылы президенттікке Гуверге қарсы Альфред Э. Смитты қолдады. Ол Хувер әкімшілігінде Ауыл шаруашылығын маркетинг туралы заңның қабылдануына қуанды, бірақ ол артық өндірісті тексеру ережелерінің болмауына назар салды және 1930 жылы қабылданған Хоули-Смут тарифтеріне қарсы қатты редакциялық мақалалар жазды. Кіші Уоллес өзін Ферма белдеуінің ең көрнекті басшысы ретінде таныстырды, Франклин Д. Рузвельттің президенттік науқанының негізгі ауыл шаруашылығы сөзін жазды және 1933 жылы әкесінің ізімен Ауыл шаруашылығы министрі болды. Портер (2000) Айова фермерлік бюро федерациясының (IFBF) мүшелері мен басшыларының заңнаманы қолдаудағы белсенділігінің өсуін бақылайды. Бұл Макнари-Хауген жоспарын қолдаған алғашқы фермерлік ұйым болды, сондай-ақ жоспарды қабылдауға жұмыс істеген басқа да топтарды қолдады және президенті Чарльз Э. Хёрстті Вашингтонға ұзақ лоббистік сапарларға жіберу шығындарын төледі. Заңнама ақырында екі рет Конгресте және екі рет президенттік ветомен сәтсіз аяқталса да, идеяны негізгі фермерлік ұйымдар қабылдауы «Жаңа мәміле» ауыл шаруашылығы саясатын қолдауға негіз салды, онда олар Макнари-Хауген жоспарының авторлары Пик пен Джонсонның Рузвельттің тағайындалуын мақтады, сондай-ақ Уоллес кішісін ықпалды лауазымдарға тағайындады, онда олар ірі көлемдегі субсидия бағдарламаларын бастады.
A plan suggested by George Peek and Hugh S. Johnson, of the Moline Plow Company, called for new tariffs to protect farmers from foreign producers and a federal program for price supports. Wallace and Henry C. Taylor, head of the Bureau of Agricultural Economics, rallied behind the plan, which formed the basis for the bill introduced by McNary of Oregon and Representative Haugen of Iowa, both Republicans. The basic idea of the bill was an equalization fee. The government was to segregate the amounts required for domestic consumption from the exportable surplus. The former were to be sold at the higher domestic price (the world price plus the tariff), using the full advantage of the tariff rates on exportable farm products, and the latter at the world price. The difference between the higher domestic price and the world price received for the surplus was to be met by the farmers of each commodity in the form of a tax or equalization fee, which would be paid by American consumers in the form of higher food prices. The legislation was before Congress from 1924 to 1928. It received powerful and united support from agricultural interests in 1927 and in 1928, respectively, when it passed both houses. Gleason (1958) shows that most leading businessmen opposed the bill on the grounds that it was contrary to economic law and would cost money and involve the government in business. Farmers were urged to reduce production, practice crop diversification, and support the cooperative movement. The plan was opposed also on the moral ground that it would destroy the farmer's self reliance. President Calvin Coolidge listened to business and killed the bill twice with vigorous vetoes. Coolidge instead supported the alternative program of Commerce Secretary Herbert Hoover and Agriculture Secretary William M. Jardine to modernize farming, by bringing in more electricity, more efficient equipment, better seeds and breeds, more rural education, and better business practices. Hoover advocated the creation of a Federal Farm Board, which was dedicated to restriction of crop production to domestic demand, behind a tariff wall, and he maintained that the farmer's ailments were because of defective distribution. Coolidge finally committed himself to a farm board plan for price stabilization by co operatives. Rejecting the McNary–Haugen plan, so popular in Congress, the Hoover plan was adopted in 1929. As president of Kansas State Agricultural College from 1918, Jardine developed a free market program of education and co operative marketing for Kansas farmers. His advice was increasingly sought in Washington and led in 1922 to the formation of the Bureau of Agricultural Economics, meant to assist farm cooperatives. As Secretary of Agriculture after 1925, after the death of Wallace, Jardine made proposals that offered relief for farmers but preserved a free market, which led to Hoover's Agricultural Marketing Act of 1929, too far into the worsening farm crisis to succeed after the onset of the Great Depression. Henry Agard Wallace, the son of the elder Wallace, was furious over Coolidge's vetoes of the McNary–Haugen Bill and supported Alfred E. Smith against Hoover for the presidency in 1928. He was pleased by enactment of the Agricultural Marketing Act in the Hoover administration but cited its lack of provisions for checking overproduction, and he wrote hard hitting editorials against the Hawley–Smoot Tariff, which passed in 1930. The younger Wallace established himself as the preeminent Farm Belt leader, wrote the major farm speech of the Franklin D. Roosevelt presidential campaign, and in 1933, he became Secretary of Agriculture in his father's footsteps. Porter (2000) follows the growth of activity among the Iowa Farm Bureau Federation (IFBF) membership and leadership on behalf of the legislation. It was the first farm organization to endorse the McNary–Haugen plan and also supported other groups working toward the plan's passage and paid the costs of sending its president, Charles E. Hearst, to Washington on extended lobbying trips. Though the legislation ultimately failed, twice in Congress and twice by presidential veto, the adoption of the idea by mainstream farm organizations laid the groundwork for farmer support of New Deal farm policy, where they applauded Roosevelt's appointment of Peek and Johnson, authors of the McNary–Haugen plan, as well as advocate Wallace Jr. to powerful positions, where they began large scale subsidy programs.