Аргентинаның "Ферро Карриль Оэсте" клубының тарихы

Кіріспе

Аргентиналық спорт клубы, теміржол клубы Ferro Carril Oeste, жай ғана Ferro Carril Oeste немесе кеңінен танымал Ferro, Буэнос-Айрес қаласының Кабаллито ауданындағы Аргентиналық спорт клубы. Клубта көптеген іс-шаралар өткізілсе де, Ferro көбінесе Аргентина футбол лигасы жүйесінің екінші дивизионы – Primera Nacional-да ойнайтын футбол командасымен танымал. Футболдан басқа, Ferro Carril Oeste клубта жаттығуға болатын әртүрлі спорт түрлерін ұсынады, мысалы, жеңіл атлетика, баскетбол, бейсбол, футзал, гандбол, далалық хоккей, жүзу, таэквондо, теннис, үстел теннисі, волейбол. Сонымен қатар, 2001 жылдан бері кәсіби бокс шоулары, оның ішінде әлем чемпионаттары бойынша бокс жарыстары ұйымдастырылады. Атауынан көрініп тұрғандай, клубтың тарихы теміржолмен байланысты, ол 1904 жылы Буэнос-Айрес Батыс теміржолының қызметкерлері құрған. Клубтың алтын дәуірі 1980-ші жылдарда болды, ол бірнеше спорт түрлерінде көптеген жүлделер жеңіп алды және ЮНЕСКО-ның үлгілі мекеме ретінде мойындады. Сол жылдары Ferro Carril Oeste-нің 50 000 мүшесі болды. 1959 жылғы Primera División турнирінде Ferro 4-орынды иеленді, бұл сол кезге дейін жоғары дивизиондағы ең жақсы көрсеткіш еді. Тағы бір рет төмендегеннен кейін, Ferro 1963 жылы Primera B чемпионатын жеңіп, Primera División-ға қайта оралды. Жоғары лигада Ferro 1965 жылғы турнирде тағы да 4-орынға жетті. 1968 жылы "Reclasificatorio" турниріне қатысқаннан кейін Ferro қайтадан төмендеді. 1969 жылғы Primera B маусымында Ferro C. O. турнирді жеңіп алды (Сан-Телмо екінші орын алды), бірақ екеуі де Рекласификаторио турнирінде Банфилд және Депортиво Мороннан (1969 жылғы Метрополитанодағы ең нашар көрсеткішті командалар) жеңілгендіктен Primera дивизионына көтеріле алмады. Ferro C. Oeste тез арада Primera дивизионына оралды, сондықтан команда 1978 жылы Primera B чемпионатын жеңіп алды.

Алтын ғасыр: 1980 жылдар

Ферро 1980-шы жылдары Аргентина спортында, әсіресе футбол және баскетболда маңызды рөл атқарды. Футбол командасы Аргентинаның бірінші дивизионында 2 титул жеңіп алды және Копа Либертадорес турнирінде өнер көрсетті. Ал баскетбол командасы Лига Насиональ де Баскет (Аргентинаның бірінші лигасы) чемпионатында 3 рет жеңіске жетті. 1979 жылы Карлос Григуол клубтың директоры болып тағайындалды. Ол клуб тарихындағы ең табысты жаттықтырушыға айналды, алғаш рет 2 Primera División титулын жеңіп алды, сондай-ақ Альберто Марсико, Гектор Купер және Оскар Гарре сияқты талантты ойыншыларды дамытты. 1981 жылы Metropolitano чемпионатында Ферро 49 ұпай жинап, чемпион «Бока Хуниорс» командасынан бір ұпай кем түсіп екінші орынды иеленді. Сол маусымда дарбазашы Карлос Баризио 1075 минут бойы қақпасын жеңіліске ұшыратпай, ұлттық рекорд орнатты. Бұл 10 толық ойынды голсыз аяқтады. Сол жылы Ферро «Торнео Насиональ» финалына жетті, бірақ «Ривер Плейт» командасына екі матчтың қорытындысы бойынша (1:0) есе жіберді. Ферро 1982 жылы Primera División-да алғашқы титулын жеңіп алды, финалда қорғаушы чемпион «Килмес» командасын екі ойында жеңіп (0:0, 2:0) Nacional турнирін жеңіп алды. Команда барлығы 22 матч өткізіп, 16 жеңіске жетіп, 6 ойынды тең аяқтады, нәтижесінде жеңімпаз атанды. Ферро 50 гол соғып, 13 гол жіберді. Сол жақ қанаттың шабуылшысы Мигель Анхель Хуарес 22 голмен үздік мерген атанды. Чемпион командасының қатарында Адольфино Каньете, Альберто Марсико, Хуан Доминго Роккья және Гектор Купер де көзге түсті. 1982 жылғы турнирдегі бірнеше маңызды ойыншылар (Саккарди, Роккья, Кроко) клубты тастап кеткеніне қарамастан, Ферро 1984 жылы тағы бір Torneo Nacional турнирін жеңіп алды, екі финалда (3:0 және 1:0) «Ривер Плейт» (Норберто Алонсо мен Энцо Франческоли сапында) командасын жеңді. Команда 14 матч өткізіп, 8 жеңіске жетіп, 1 жеңіліс пен 5 тең ойынды тіркеді. Ферро 32 гол соғып, тек 9 гол жіберді, ал Марсико 5 голмен үздік мерген атанды. Аргентина чемпиондарының бірі ретінде Ферро 1983 жылы Копа Либертадорес турнирінде дебют жасады, «Эстудиантес» LP, Чилидің «Коло-Коло» және «Кобрелоа» командаларымен бір топқа түсті, бірақ соңғы орынды иеленіп, турнирден шығарылды. Команданың жергілікті футболдағы сәтті өнер көрсетуі 1984 жылы Metropolitano турнирінде де жалғасты, онда Ferro C. O. 50 ұпай жинап екінші орынды иеленді, ал «Аргентинос Хуниорс» 51 ұпаймен жеңіске жетті. Ферро 1985 жылы Копа Либертадорес турниріне қайта оралды, бірақ бірінші кезеңде есе жіберді. 1980-ші жылдары Ферро футбол ғана емес, баскетболда да танымал болды, 1985 жылы жаңадан құрылған Лига Насиональ турнирінде «Атенас» командасын 2:1 есебімен жеңіп, алғашқы чемпион атанды. Сантьяго Лейден 1964 жылдан 1993 жылға дейін клуб президенті болды. Ол клубты бірнеше спорт түрлерінде 100-ден астам жеңіске жеткізген он жылдыққа жетекшілік еткен тұлға ретінде есептеледі. Лейден 1976 жылдан 1980 жылға дейін КОНМЕБОЛ вице-президенті де болды. Сондай-ақ 1980-ші жылдары Ferro Carril Oeste спорттық және әлеуметтік клуб ретінде өзінің гүлденген шағына жетті, 50 000-нан астам мүшесі болды және ЮНЕСКО оны «үлгілі мекеме» деп жариялады. 1987 жылы Карлос Григуол клубтан кетіп, «Ривер Плейт» командасын жаттықтыруға барды. Ол бірінші дивизионда 2 титул жеңіп алды (Ферроның Аргентина футбол чемпионатының жоғары деңгейіндегі жалғыз екі жеңісі) және 2 күміс жүлде иегері атанды. Григуол 1988 жылы клубқа оралды және 1993 жылға дейін Ферроны жаттықтырды.

Ferro had a prominent role in Argentine sports in the 1980s, more specifically in football and basketball. The football team won 2 titles of Argentine Primera División and played the Copa Libertadores. Otherwise, the basketball team won the Liga Nacional de Básquet (the Argentine first division league) championship 3 times. In 1979 Carlos Griguol was hired as club manager. He would become the most successful coach in the club's history, winning 2 Primera División titles for the first time and also promoting players such as Alberto Márcico, Héctor Cúper and Oscar Garré. In the 1981 Metropolitano championship Ferro finished 2nd, totalling 49 points, just one less than champion Boca Juniors. In that season, goalkeeper Carlos Barisio set a national record by keeping his goal unbeaten for 1,075 minutes. This included a run of 10 complete games without conceding a goal. That same year Ferro reached the Torneo Nacional final although the team was defeated by River Plate (by the same score: 1–0 in the two matches played). Ferro finally won its first title at Primera in 1982, winning the Nacional tournament after beating defending champions Quilmes in the finals (0–0, 2–0). The squad played a total of 22 matches, winning 16 with 6 draws so they won the championship remaining unbeaten. Ferro scored 50 goals and conceded 13. Left wing Miguel Angel Juárez was the top scorer with 22 goals. Other notable players for the champion team were Adolfino Cañete, Alberto Márcico, Juan Domingo Rocchia, and Héctor Cúper. Although some key players during the 1982 tournament (Saccardi, Rocchia, Crocco) had left the club, Ferro won another Torneo Nacional in 1984, defeating River Plate (with Norberto Alonso and Enzo Francescoli) winning the two finals (3–0 and 1–0). The team played 14 matches, winning 8 and losing only 1, with 5 draws. Ferro scored 32 goals and only conceded 9, with Márcico being the top scorer with 5 goals. As one of the Argentine champions, Ferro debuted in Copa Libertadores playing the 1983 edition in a group with Estudiantes LP, and Chilean teams Colo Colo and Cobreloa, being eliminated after finishing last. The good performances by the squad in local football followed in the 1984 Metropolitano, where Ferro C. O. finished 2nd. (50 pts) after Argentinos Juniors (51 pts). Ferro returned to international competitions to play the 1985 Copa Libertadores, being eliminated in the first stage. During the 1980s, Ferro gained recognition not only in football but also in basketball, being the first winner of the recently created Liga Nacional in 1985 after beating Atenas 2–1 in the finals. Santiago Leyden was the president between 1964 and 1993. He is regarded as the man who led the club to a decade of greatness that included more than 100 titles in several sports disciplines. Leyden was also vicepresident of CONMEBOL between 1976 and 1980. Also in the 1980s. Ferro Carril Oeste reached its peak as sports and social club, with more than 50,000 members and was proclaimed as a "model institution" by Unesco. In 1987 Carlos Griguol left the club, and was hired by River Plate. He had won 2 titles in the first division (who still are the only two championships won by Ferro at the top level of Argentine football) and 2 sub championships. Griguol returned in 1988, coaching Ferro until 1993.

Құлдырау

Екінші жағынан, Ферро гол соқпастан ең ұзақ уақыт өткізді. Команда 1998 жылғы Апертураның соңы мен 1999 жылғы Клаузура арасында 875 минут бойы гол соға алмады. 1990 жылдары Ферроның көрсеткіштері біртіндеп нашарлап, екі мәрте төмендегеннен кейін 2001 жылы үшінші лигаға түсті. Ферро 2003 жылы екінші лигаға қайта оралды. Ферро Велес Сарсфилдпен күшті қарсыластыққа ие, сондықтан екі команда да "Батыс классикасы" деп белгілі болған ойынды өткізіп тұрады.