Кіріспе

Раджастан штатының аймағы, Үндістанның солтүстік өңірінің тарихи аймағы – Годуар (गोड़वाड़). Орналасқан жері – Раджастан штатының оңтүстік-батысы, Гуджарат штатымен шектеседі. Құрылған: 10 ғасырдың басында. Тіл – Годуари (Марвари / Мевари / Раджастхани). Династиялары: Надол Чуахандары (950–1197), Пармар (97 жылға дейін), Деора Чуахандары (1315–1949). Тарихи астаналары: Надол, Чандравати, Сирохи. Горвар немесе Годуар (әр түрлі кезеңдерде Чандравати Корольдігі, Сирохи штаты деп те аталды) – Үндістанның Раджастан штатының аймағы.

География

Горвар Аравалли тауларының жиегімен созылып жатыр, оңтүстік-шығысында Мевар, оңтүстік-батысында Гуджаратпен шектеседі. Ол Раджастанның Жалоре, Сирохи аймақтарын және Пали ауданының оңтүстік бөлігін қамтиды. Жавай Банд, Бали, Фална, Рани, Абу Роуд, Сандерао және Сирохи – аймақтың басқа қалалары. Сукри өзені және оның салалары осы аймақ арқылы ағып, батысқа қарай Лунь өзеніне құяды. Батыс Банас өзені аймақтың оңтүстік-шығыс бөлігін кесіп өтеді. Аймақ құрғақ, жартылай шөлді климатқа ие және Солтүстік-Батыс тікенді бұталы ормандар экологиялық аймағына жатады. Жалоре ауданының батыс бөлігі Тар шөліне кіретіндіктен шөлді ландшафтқа ие, құмды төбелермен толыққандай шөлді көрініс сақталған.

Тарих

10 ғасырдың басында аймақ Абудың Парамаралары тарапынан басқарылды, астанасы Чандравати қаласы болды. Бұл аймақтың алғашқы Парамара билеушісі Синдхураджа еді. 1024 жылы Махмуд Газни патшалыққа шабуыл жасап, тонады, ол Ахилвадаға шабуылдау үшін Раджастан арқылы өтіп бара жатқанда. 1192 жылы Притвирадж Чуахан III жеңілгеннен кейін, мұсылман әскері де Чандраватиге шабуыл жасады. 1197 жылы Құтбуддин Айбақтың генералы Хусрав, Абу тауының етегінде оның патшасы Дхараваршаны жеңді. 1315 жыл шамасында аймақ Раджпуттардың Чаухан руының бір тармағы – Деорасқа қарасты болды. Династияның негізін қалаушы Деорадж, Делидің соңғы индуист билеушісі Притвирадж Чуахан III-тен таратынын мәлімдеді. 1405 жылы Рао Собхаджи (Рао Деорадждан кейінгі 6-шы ұрпақ) Сиравана төбесінің батыс беткейінде Шивпури қаласын құрды. Бүгінде Шивпури қираған халде жатыр. 1425 жылы оның ұлы және мұрагері Сехастрамал (немесе Сахастрамал, Сехастрамал) сол төбенің шығыс беткейінде бекініс салды, ол оның астанасы болды және қазіргі Сирохи қаласына дейін өсті. Астана шамамен 1450 жылы Сирохиге көшірілді. 19 ғасырдың басында Сирохи патшалығы Жодхпур және аймақтың Меена тайпаларымен болған соғыстардан көп зардап шекті. 1817 жылы британдықтардан қорғау сұралып, Жодхпурдың Сирохиге билік ету туралы талабы қабылданбады, ал 1823 жылы британ үкіметімен шарт жасалды. Сирохи Британдық Үндістанның құрамындағы өздігінен басқарылатын князьдік мемлекетке айналды және Раджпутана агенттігінің бөлігі болды. 1857 жылғы көтерілісте көрсеткен қызметтері үшін Рао, өзінің жартылай салық төлемінен босатылды. 19 ғасырда штат арқылы Раджпутана темір жолы өтті, Сирохи қаласынан оңтүстікке қарай 28 миль жерде Абу жолында станса салынды. Рао Кешри Сингх (1875-1920 жылдары билеген) және оның мұрагерлері 1889 жылы Махарао (Махаражаға тең) атағын алды.

Демография

1901 жылы мемлекеттің аумағы болды және халық саны 154 544 адамды құрады. Сол жылы Сирохи қаласының халқы 5651 адамды құрады. Бұл көрсеткіштер 1891 жылғы алдыңғы санақтағы көрсеткіштерге қарағанда 17%-ға төмендеді; мұның себебі, онжылдықтың көп бөлігінде ашаршылықтың болғаны болжамдалады.

Экономика

Мемлекет қылыштар мен басқа да қару-жарақтарды өндірді, бірақ одан басқа ештеңе жасаған жоқ. 1901 жылы мемлекеттің жалпы кірісі шамамен 28 000 рупийді құрады, ал британдық үкіметке төленетін салық бар болғаны 450 рупий ғана болды. 1897 жылдың желтоқсанында сэр Роберт Кроствейт Кроствейт ауруханасын ашты. Сирохи мемлекеті тәуелсіздік алғаннан кейін Үндістанға қосылды және кейін 1960 жылы Раджастан штатының бір бөлігіне айналды. 21-ғасырда Годвад немесе Годвар дамып келеді, цемент зауыттары, тас жолдар, туризм және ауыл шаруашылығы өркен жайып жатыр. Құдайлар мекенінің түпкі тұрғындары, Годвадтар, сауда-саттықпен айналысу үшін бүкіл елге таралып кетті. Рабари сияқты көшпенділер Мадхья-Прадеш және одан да алыс аймақтарға сауда жасау үшін сапар шекті. Шекараны кесіп, Мумбай, Хайдарабад және одан да алыс қалаларға барған кәсіпкерлер де бар. Фермерлер жабайы жануарларды қорғауға кірісті. Аймақтар: Жавай Банд, Нана, Чамундери, Бхандар, Велар, Вирампура, Котар, Бера және Шеогандж. Жергілікті халық Годвардың жабайы табиғатын сақтау үшін туризмді қару ретінде пайдалануда. Жавай Бандтың барс сақтау қорығында бірнеше жаңа қонақүйлер салынуда, бұл мәселе шешілуі керек, өйткені Годвар – Үндістанның соңғы жасыл батыс шекарасы. Қонақүйлердің санының артуы жауапкершілікті күшейтуді талап етеді, өйткені Годвад Багира елі тұрақты даму ортасы болуға ұмтылуы керек. Қазір бұл аймақ барс сафарилерімен, қолтырауандармен және қыс мезгілінде Жавай бөгетіне келетін көптеген көшпенді құстармен танымал, сонымен қатар туристер үшін көптеген басқа да іс-шаралар ұйымдастырылуда. Кейбір адамдар оны «Раджастханның тиіспеген сұлулығы» деп те атайды.