Бірінші дүниежүзілік соғысындағы британ генералы Генри Синклер Хорн
Henry Horne, 1st Baron Horne
Генерал Генри Хорн: британдық әскери қолбасшы, Бірінші дүниежүзілік соғыстағы ролі, артиллерия офицері, 1916-1918 ж. британ армиясын басқарды. Тарихтан оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде британ армиясының әскери шенеунігі Генри Синклер Хорн, 1-ші барон Хорн (19 ақпан 1861 – 14 тамыз 1929) – британ армиясының әскери офицері, ең бастысы Бірінші дүниежүзілік соғыстағы генералдік шеберлігімен танымал. Ол дивизия, корпус және армия деңгейінде қолбасшылық етіп, 1916 жылы Британ бірінші армиясына басшылыққа тағайындалды және 1918 жылдың 11 қарашасындағы қару тоқтату шартына дейін осы қызметін сақтап қалды. Ол соғыста әскерге басшылық еткен жалғыз британдық артиллерия офицері болды.
Military officer in the British Army during the First World War
General Henry Sinclair Horne, 1st Baron Horne, (19 February 1861 – 14 August 1929) was a military officer in the British Army, most notable for his generalship during the First World War, where he commanded at division, corps, and field army level, rising to command the British First Army in 1916, which he held until the armistice of 11 November 1918. He was the only British artillery officer to command an army in the war.
Өмірбаян және білім
Хорн 1861 жылғы 19 ақпанда Шотландияның Кейтнесс округіндегі Уик приходында, майор Джеймс Хорн мен Констанс Мэри Шеуэллдің үшінші ұлы ретінде дүниеге келді. Ол алғашқы білімін Харроу мектебінде алды, 1880 жылғы мамыр айында Корольдік әскери академиясынан (Royal Military Academy, Woolwich) артиллерия офицері болып комиссия алды және Корольдік далалық артиллерияға лейтенант болып тағайындалды. 1888 жылғы 17 тамызда капитан, ал 1898 жылғы 23 ақпанда майор шеніне көтерілді.
Horne was born on 19 February 1861 in the parish of Wick in Caithness, Scotland, the third son of Major James Horne and Constance Mary Shewell. He was first educated at Harrow, receiving an artillery commission from the Royal Military Academy, Woolwich in May 1880, when he was appointed a lieutenant in the Royal Field Artillery. Promotion to captain followed on 17 August 1888, and to major on 23 February 1898.
Ерте әскери мансап
1899 жылдан 1902 жылға дейін Хорн Оңтүстік Африкада сер Джон Френчтің басшылығымен Екінші Бур соғысында кавалериямен шайқасты. Соғыстың соңғы кезеңінде ол атты әскерді жаңарту офицері қызметін атқарды және депештерде есімдері тіркелді. 1902 жылғы маусымда жаулық аяқталғаннан кейін ол Англияға оралды, сол жылдың тамыз айының соңында Саутгемптонға келген SS Norman кемесімен Кейптауннан аттанды. 1905 жылы ол подполковник шеніне көтеріліп, Дуглас Хейгтің басшылығымен Корольдік атты артиллерияда қызмет етті. Оның әскери мансабы 1912 жылға дейін ерекше көзге түспеді, ол бригадир болып тағайындалды және артиллерия инспекторы қызметін атқарды. Оның алғашқы сынағы 1917 жылдың сәуір айында болды, оның әскерлері қоршаған жерден жүздеген фут биікке көтерілген қауіпті Вими қырқасына диверсиялық шабуылға жіберілді. Француз армиясының қолбасшысы Роберт Нивель Хорнның жоспарын сынады; Нивель қабілетсіз деп танылды және бір айлық сәтсіздіктен кейін (және 1917 жылғы француз армиясының бүліктерінің басталуымен) Нивель қызметтен босатылып, оның орнына Филипп Петан тағайындалды. Вими қырқасына шабуылды Бірінші армияның «ұдар әскерлері» (Канада корпусы) бастады. Аррас шайқасы деп аталатын шайқастар сериясының біріншісі болған Вими қырқасының шайқасы сәтті аяқталды: Хорнның 1000-ге жуық артиллериялық құралдарының қолдауымен канадалық күштер төрт күн ішінде қырқаны басып алды, шамамен 10 000 адам қаза тапты (20 000 неміс әскерінің қазасына қарсы). Вими қырқасын басып алу британдық армия үшін маңызды болды: ол 1918 жылдың наурыз айынан бастап британдық қорғаныстың тірегі болды. Нивельдің сәтсіздігі мен қызметтен босатылуы Аррас маңындағы әрекеттерді ұзартты. Жеңіске жетуге жақын тұрған Хейг әскерлерін солтүстікке қарай ауыстыра бастады, онда көптеген әскерлер Мессин және Пашендель шайқастарына қатысты. Бірінші армия 1918 жылдың сәуір айына дейін негізінен бұрмалау және орын сақтау үшін пайдаланылды. Сәуір айында немістер екі жыл бұрынғы Оңтүстік шабуылына ұқсас Көктемдік шабуылға кірісті. Бастапқыда шабуыл сәтті болды. Хорнның майданында тоғыз неміс дивизиясы оның әлсіз сол жақ фланкіна шабуыл жасады, оны шаршаған екі португал дивизиясы қорғады. Немістер Лава өзенінің жағалауына дейін алты шақырымға жетті, бірақ 55-ші (Батыс Ланкашир) және 51-ші (Гайленд) дивизиялары оларды кері шегіндірді. Осы соңғы неміс шабуылынан кейін британдықтар бастаманы толығымен өз қолына алды. Хейгтің әскерлері соғысты аяқтаған жүз күндік шабуылға кірісті; Хорнның әскерлері ұзақ шабуылда өзгеше көзге түсті.
From 1899 to 1902 Horne fought with the cavalry in the Second Boer War in South Africa under Sir John French. and in the latter stages of the war served as a remount officer and was mentioned in despatches. Following the end of hostilities in June 1902 he returned to England, leaving Cape Town in the SS Norman which arrived in Southampton in late August that year. In 1905 he received the substantive promotion to lieutenant colonel and served with the Royal Horse Artillery under Douglas Haig. His military career was unremarkable until 1912 when he was promoted to brigadier and appointed Inspector of Artillery. His first trial occurred in April 1917, when his troops were sent on a diversionary attack on the fearsome Vimy Ridge, which rose hundreds of feet over the surrounding landscape. French Army commander Robert Nivelle was critical of Horne's plan; Nivelle was the one found incompetent and, after one month of relative failure (and the beginnings of the 1917 French Army mutinies), Nivelle was sacked and replaced with Philippe Pétain. The attack on Vimy Ridge was spearheaded by the First Army's "shock troops" (the Canadian Corps). The ensuing Battle of Vimy Ridge, the first of a series of actions known as the Battle of Arras was successful: supported by Horne's 1,000 odd artillery pieces, the Canadian forces took the ridge in four days, with approximately 10,000 casualties (against 20,000 German casualties). The capture of Vimy Ridge would prove essential to the British Army: it served as the backbone of the British defence from March 1918 onwards. Nivelle's failure and sacking lengthened the actions around Arras. With success imminent, Haig began siphoning troops northward, where many would participate in the Battles of Messines and Passchendaele. The First Army served mainly as a diversion and a placeholder until April 1918. In April, the Germans embarked on the Spring Offensive which was similar to the Allied Somme Offensive two years previously. At first, the attack was successful. On Horne's front, nine German divisions attacked his weak left flank which was manned by two exhausted Portuguese divisions. The Germans advanced six miles to the banks of the River Lawe, where they were repulsed by the 55th (West Lancashire) and the 51st (Highland) Divisions. After this final German offensive, the British took the initiative permanently. Haig's forces embarked on the Hundred Days Offensive, which ended the war; Horne's troops distinguished themselves in the lengthy offensive.
Соғыстан кейінгі
Соғыс аяқталғаннан кейін Хорн Киелі Михаил және Киелі Георгий орденінің командирі және Бат орденінің үлкен крестімен марапатталды. Соғыс кезіндегі қызметтері үшін ол Парламенттің алғысын алды және Кайтнесс графтығындағы Стиркок бароны Хорн атанды. 1919 жылы ол Шығыс командасының бастығы болып тағайындалды және 1923 жылы армиядан зейнетке шықты. Ол Сент-Джеймс паркінің бас қарулы күшіндегі сарбазы болып тағайындалды, бұл лауазымды өмірінің соңына дейін атқарды; сонымен қатар, ол Хайленд жеңіл жаяу әскерінің полковнигі болды. 1923 жылдың қарашасынан 1925 жылдың ақпанына дейін ол Шіркеу жігіттері бригадасының орынбасар губернаторы болды, ал кейін губернатор және комендант болып, өмірінің соңына дейін қызмет етті.
At the end of the war, Horne was created a Knight Commander of the Order of St Michael and St George and a Knight Grand Cross of the Order of the Bath. For his wartime services he received the thanks of Parliament and was raised to the peerage as Baron Horne, of Stirkoke in the County of Caithness. He was promoted to head of the Eastern Command in 1919 and retired from the army in 1923. He was appointed Master Gunner of St. James's Park, an honorary position he would hold until his death; he was also appointed Colonel of the Highland Light Infantry. He was the Deputy Governor of the Church Lads' Brigade from November 1923 to February 1925, he then became Governor and Commandant until he passed away.
Жеке өмір
Лорд Хорн 1897 жылы Джордж Маккоркодейлдің (1817-1895) 5-ші тірі қалған қызы Кейтке (1860-1947) үйленді. 1929 жылы тамызда Стиркок өнімдігінде аң аулау кезінде 68 жасында белгісіз себептермен кенеттен қайтыс болды. Ол Уиктегі отбасылық қабірстанына жерленді. Оның титулы еркек немересіне мұрагерлікпен берілуі мүмкін болғанымен, жалғыз баласы, қызы Кейт (кейде "Киттен" деп те аталған) тек қыздар тудырды, сондықтан титул тоқтатылды.
Lord Horne married Kate (1860 1947), 5th surviving daughter of George McCorquodale (1817 1895), in 1897. While shooting in his Stirkoke estate in August 1929, he suddenly died of unknown causes, at the age of 68. He was buried on his family plot at Wick. Although by a special remainder his title could be inherited by a male grandchild, his only child, daughter Kate (also known as 'Kitten'), also only had daughters so the title became extinct.
Мұра
Ол күнделік жазбаған және әйелі қайтыс болғаннан кейін барлық хаттарын жойғанына сендірілді, бірақ шындығында оның құжаттары қауіпсіз сақтап келген немерелеріне жеткен. Оның күнделіктері мен хаттарын қамтитын кең көлемді құжаттарын отбасы Императорлық соғыс мұражайына табыстауы оның мансабын қайта қарауға жағдай жасады.
It was believed that he had not kept a diary and that his wife had destroyed all his letters after his death, although, in reality, his papers had been handed down to his granddaughters, who had kept them safe. The donation of his extensive papers, which include his diaries and letters, to the Imperial War Museum by the family has allowed his career to be re evaluated.