Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ армиясының генералы (1853–1947)
British Army general (1853–1947)
Генерал сэр Ян Стендиш Монтейт Хамильтон (16 қаңтар 1853 – 12 қазан 1947) – Виктория және Эдвард дәуірлерінде кең ауқымды Британ империясы әскери қызметін өткен, Британ армиясының жоғары шенді офицері. Хамильтон екі рет Виктория кресіне ұсынылған, бірақ алғашқы рет ол тым жас деп есептелді, ал екінші рет – тым жоғары шенді. Бірінші Бур соғысы кезінде Маджуба шайқасында жарақаттанғаннан кейін сол қолы қанағаттанбас жағдайда қалды. Мансабының соңында ол Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Галлиполи операциясында Жерорта экспедициялық корпусына қолбасшылық етті.
General Sir Ian Standish Monteith Hamilton, (16 January 1853 – 12 October 1947) was a senior British Army officer who had an extensive British Imperial military career in the Victorian and Edwardian eras. Hamilton was twice recommended for the Victoria Cross, but on the first occasion was considered too young, and on the second too senior. He was wounded in action at the Battle of Majuba during the First Boer War, which rendered his left hand permanently injured. Near the end of his career, he commanded the Mediterranean Expeditionary Force in the Gallipoli Campaign of the First World War.
Ерте өмір
Гамильтонның әкесі – полковник Кристиан Монтейт Гамильтон, 92-ші жоғары тау әскерлерінің бұрынғы командирі. Оның анасы Корина, 3-ші виконт Горттың қызы болған. Анасы оның ағасы Верекер дүниеге келген кезде қайтыс болды, ал Верекер белгілі суретші болды. Гамильтон алғашқы ресми білімін Беркширдегі Веллингтон колледжінде алды. Әкесі оны Пруссияға қарсы күрескен ганноверлік генерал Драммерспен бірге тұруға жіберді.
Hamilton's father was Colonel Christian Monteith Hamilton, former commanding officer of the 92nd Highlanders. His mother Corinna was the daughter of the 3rd Viscount Gort. His mother died giving birth to his brother, Vereker, who became a well known artist. Hamilton received his early formal education at Wellington College, Berkshire. His father then sent him to stay with General Drammers, a Hanoverian who had fought against Prussia.
Әскери мансап
Гамильтон 1869 жылы Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжіне қабылданды. Сол жылы Ұлыбритания армиясына офицерлік лауазымға түсу, комиссияны ақшаға сатып алудың орнына академиялық емтихан арқылы реттелді. 1871 жылы ол Суффолк полкінің жаяу әскер офицері болып тағайындалды, бірақ көп ұзамай Гордон Хайлендтер полкінің 2-ші батальонына ауыстырылды, ол сол кезде Үндістандағы императорлық гарнизон қызметінде болды. Үндістанға келгеннен кейін Гамильтон Ауғанстан жорығына қатысты. Бірінші Бур соғысы кезінде ол Маджуба шайқасында болды, онда жараланып, бурлар тарапынан тұтқынға алынды. Кейін Англияға оралып, соғыс батыры ретінде құрмет көрсетіліп, Виктория патшайымына таныстырылды. 1882 жылы капитан болып тағайындалып, 1884–1885 жылдардағы Ніл экспедициясына қатысып, бриф-майор шеніне көтерілді. 1886–1887 жылдары Бирмада бриф-лейтенант-полковник болды. 1890–1893 жылдары Бенгалияда полковник шенін алып, 1891 жылы "Еңбегі үшін" орденімен марапатталды. Ол Читрал экспедициясына Үндістандегі әскерлердің бас қолбасшысы сэр Джордж Стюарт Уайттың әскери хатшысы ретінде қатысты. 1895–1898 жылдары Үндістанда генерал-квартирмейстердің орынбасары болып қызмет етті. 1897–1898 жылдары Тира жорығында үшінші бригадаға қолбасшылық етті, онда сол қолынан снарядтың сынықтары тиді. 1898 жылдың сәуір айында Англияға оралып, Хайтедегі мылтық мектебінің коменданты болып тағайындалды.
Hamilton attended the Royal Military College, Sandhurst in 1869, the first year that entrance to the British Army as an officer was regulated by academic examination rather than by the monetary purchasing of a commission. In 1871 he received a commission as an infantry officer with the Suffolk Regiment, but shortly afterwards transferred to the 2nd Battalion of The Gordon Highlanders, who at that time were on Imperial garrison service in India. On arrival in India Hamilton took part in the Afghan campaign. During the First Boer War he was present at the Battle of Majuba, where he was wounded and taken prisoner of war by the Boers. He later returned to England to recover, where he was treated as a war hero and introduced to Queen Victoria. In 1882 he was made captain and took part in the Nile Expedition of 1884–1885, being promoted to brevet major. In Burma 1886–1887 he became brevet lieutenant colonel. In Bengal from 1890 to 1893 held the rank of Colonel and was awarded the Distinguished Service Order in 1891. He took part in the Chitral Expedition as military secretary to Sir George Stuart White, commander in chief of forces in India. From 1895 to 1898 he held the post of Deputy Quarter Master General in India. In 1897–1898 he commanded the third brigade in the Tirah Campaign, where his left arm was wounded by a shell. He returned to England in April 1898 and was appointed Commandant of the School of Musketry at Hythe.
Жапония
1904-1905 жылдары Гамильтон Рус-жапон соғысы кезінде Маньчжуриядағы жапон армиясында қызмет еткен Британдық Үндістан армиясының әскери атташесі болды. Батыс елдерінен келген көптеген әскери атташелердің ішінде, ол соғыс басталғаннан кейін Жапонияға бірінші болып келді. Ол орыс-жапон соғысы кезіндегі өзінің тәжірибесі мен бақылауларын "Штаб офицерінің естеліктері" деген кітапта жариялады. Бұл, жақсы дамыған еуропалық армия мен нашар танымал азиялық армия арасындағы әскери қақтығыс, пехотаның бекінілген позицияларын автоматтар мен артиллериямен қорғалаған алғашқы жағдай болды. Бұл соғыс қару-жарақ технологиясының маңызды рөл атқара бастаған ХХ ғасырдың алғашқы соғысы еді, және осы факторлар Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде соғыс тактикасының эволюциясына басымдық берді. Гамильтон мұндай қақтығыста атты әскердің қажетсіз екенін, олардың қызметін жаяу әскердің атты түрі жақсырақ атқара алатынын жазды. Ол түнгі шабуылдар мен әуе күштерін пайдалану сияқты дәстүрлі емес тактиканы қолдаушы болды. Сәтті жапон жаяу әскерінің шабуылдары оған жоғары рухты жауынгерлердің дайындалған қорғаныс позицияларын жеңе алатынына сендірді.
From 1904 to 1905, Hamilton was the military attaché of the British Indian Army serving with the Japanese army in Manchuria during the Russo Japanese War. Amongst the several military attachés from Western countries, he was the first to arrive in Japan after the start of the war. He published A Staff Officer's Scrap Book during the Russo–Japanese War on his experiences and observations during that conflict. This military confrontation between a well known European army and a less familiar Asian army was the first time that the tactics of entrenched positions for infantry were defended with machine guns and artillery. This was the first twentieth century war in which the technology of warfare became increasingly important, factors which came to dominate the evolution of warfare during the First World War. Hamilton wrote that cavalry was obsolete in such a conflict, regarding their role as better accomplished by mounted infantry. He became a supporter of non traditional tactics such as night attacks and the use of aircraft. Conversely, the successful Japanese infantry assaults convinced him that superior morale would allow an attacker to overcome prepared defensive positions.
Англияға оралу және Шетелдік әскерлердің бас инспекторы
Гамильтон 1905-1909 жылдар аралығында Оңтүстік командалық бастығы, ал 1909-1910 жылдар аралығында әскердің генерал-адъютанты қызметін атқарды. 1911 жылы Гамильтон Шетелдік күштердің бас инспекторы болып тағайындалды, ал 1913 жылы Гибралтар, Мальта және Египеттегі генерал-майорлармен қатар, Англо-Египет Суданы мен Кипрдегі күштер де оған есеп беретін Жерорта теңізі командалық бастығы болып қоса тағайындалды. 1914 жылдың шілдесінде ол тағайындалу мерзімі аяқталып, Ұлыбританияға қайтып келді.
Hamilton went on to serve as General Officer Commanding Southern Command between 1905 and 1909 and as Adjutant General to the Forces between 1909 and 1910. By 1911 Hamilton had been appointed Inspector General of Overseas Forces, and by 1913 also, additionally, General Officer Commanding in Chief Mediterranean Command, with major generals in Gibraltar, Malta, and Egypt, plus the forces in the Anglo Egyptian Sudan and Cyprus seemingly reporting to him. In July 1914 he was returning to the United Kingdom with his appointment about to expire.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
1914 жылғы 5 тамызда Ұлыбритания мен Германия арасындағы соғыс жарияланғанда Гамильтон Ішкі әскердің Бас қолбасшысы болып тағайындалды. Ол сонымен қатар "Орталық күштерге" де қолбасшылық етті, бұл негізінен Аумақтық күштерден құралған әскери құрама болды және соғыстың басында Англияның шығыс жағалауына жасалатын теңіз арқылы неміс шабуылын тойтару міндеті оған жүктелді.
On 5 August 1914, with the declaration of hostilities between Britain and Germany, Hamilton was appointed as the Commander in Chief, Home Army. He also became commander of "Central Force", the predominantly Territorial Force military formation which was charged with repelling any seaborne German invasion of the east coast of England in the early part of the war.
Галлиполи жорығы
1915 жылдың наурыз айында лорд Китченер 62 жастағы Гамильтонды Достасқан Жерорта теңізі экспедициялық күштерінің қолбасшысы етіп тағайындады. Оған Осман империясынан Дарданелл бұғазын бақылауға алу және Константинопольді жаулап алу бұйрығы берілді. Жоғары дәрежелі және беделді офицер, мүмкін, басқа науқандарда көптеген адамдардан тәжірибелі Гамильтон Батыс майданында қолбасшылыққа тағайындалуға тым консервативті емес, тым интеллектуалды және саясаткерлермен тым жақын қарым-қатынаста болды деп есептелді. Гамильтонға науқанды жоспарлауға қатысуға мүмкіндік берілмеді. Осман империясының әскери қорғаныс қабілеті туралы барлау мәліметтері нашар болды және оның күшін дұрыс бағаламады. Грек армиясының жоғары қолбасшылығы, Осман империясының әскери қабілеті туралы толыққанды мәліметтерге ие болғандықтан, Китченерге Шығыс Жерорта теңізіне кіретін британдық экспедициялық күш Галлиполиді жаулап алу үшін 150 000 сарбазға мұқтаж екенін ескертті. Бірақ Китченер 70 000 адамнан тұратын күш сол жердегі кез келген қорғаныс гарнизонын жеңуге жеткілікті болады деп шешті. Дарданелл бұғазын бақылауға алу және соғыста жаңа майдан ашу жоспары 1914 жылдан бері әртүрлі нысандарда қарастырылып келді. Сол жылдың қараша айында Корольдік теңіз флотының кемелері оның сыртқы бекіністерін атқылады, нәтижесінде Седдюльбахир бекінісіндегі жарылғыш заттар жарылып кетті. 1914 жылдың желтоқсанында Корольдік теңіз флотының су асты кемесі бұғазға кіріп, Чанаккаледе түрік соғыс кемесі «Месудие»ді батырды. Бұл алғашқы тәжірибелер Китченердің ойында жеңіске жету перспективасын тудырды, содан кейін ауқымды операцияны жүзеге асыруға мүмкіндік берді. Бірақ осының салдарынан түрік әскері олардың кемелеріне қайтадан жақындауына жол бермеу үшін теңіз миналарын орнатуға кірісті және бұғазға жақын бекіністерді нығайтты. 1915 жылдың 3 қаңтарында британдық бірінші теңіз лорды, адмирал Фишер, британ үкіметіне 75 000 сарбазды қолдана отырып, бірлескен теңіз және армия шабуылы жоспарын ұсынды, бірақ оны аз кешіктірумен іске асыру шартымен. 1915 жылдың 21 қаңтарында Фишер адмирал Джелликоға жеке хат жазып, оны жүзеге асыру үшін 200 000 адам болмаса, жоспарды мақұлдамайтынын мәлімдеді. 1914 жылдың қыркүйегінде Адмиралтействоның бірінші лорды ретінде Уинстон Черчилль операцияға бар болғаны 50 000 сарбаздың қолдауы қажет екенін ұсынды, бұл екі британдық армия дивизиясының күшіне тең еді. 1915 жылдың 19 ақпанынан бастап британдық және француздық соғыс кемелері теңіз күшін ғана қолдана отырып, бұғазды басып алуға тырысты, бірақ теңіз миналарына соқтығысқан сәтсіз шабуылдан кейін сәтсіз аяқталды. Содан кейін лорд Китченер Галлиполи түбегіне әскерлерді жағаға шабуыл жасау үшін жіберу қажет деп шешті, Гамильтон басқарған құрлықтағы науқанмен теңіз операциясын қолдау үшін, ол жерде шабуылдарды ұйымдастыруға жауапты болды. Гамильтонның арнайы десанттық кемелері болмады, оған берілген әртүрлі әскерлер теңіз операцияларына дайындықтан өтпеген, ал армияға арналған жабдықтар жағаға шығу кезінде қол жеткізуді қиындататын тәсілмен жиналған. Гамильтон Корольдік теңіз флоты оның науқаны кезінде одан әрі шабуылдар жасайтынына сенді. Бірақ олардың ықтимал шығындарын ескере отырып, және операцияда кемелердің тактикалық шығындарының төленуі қабылданатын құн емес екенін түсініп, Корольдік теңіз флотының жоғары командасы тағы бір шабуыл жасаудан бас тартты. Галлиполи науқаны тоқтап қалғаннан кейін Гамильтон 1915 жылдың 16 қазанында Лондонға қайтарылды, бұл оның әскери мансабының аяқталуын білдірді.
In March 1915, Lord Kitchener appointed Hamilton, aged 62, to the command of the Allied Mediterranean Expeditionary Force, with orders to gain control of the Dardanelles straits from the Ottoman Empire and to capture Constantinople. Whilst a senior and respected officer, perhaps more experienced in different campaigns than most, Hamilton was considered too unconventional, too intellectual, and too friendly with politicians to be given a command on the Western Front. Hamilton was not given a chance to take part in planning the campaign. Intelligence reports on the Ottoman Empire's military defensive capacity were poor and underestimated its strength. Whilst the high command of the Greek Army, which possessed far more detailed knowledge of the Ottoman Empire's military capacity, warned Kitchener that a British Expeditionary Force entering the Eastern Mediterranean theatre would require 150,000 troops to capture Gallipoli, Kitchener concluded that a force of 70,000 men would be adequate to overpower any defensive garrison there. The plan to take control of the Dardanelles and open a new front in the war had been considered in various forms since 1914. In November of that year, ships from the Royal Navy had shelled its outer forts, causing the magazine at Seddülbahir castle to explode. In December 1914, a Royal Navy submarine entered the channel and sank the Turkish warship Mesudiye at Çanakkale. These early experiences raised in Kitchener's mind the prospect of an easy victory for a more ambitious operation, but as a consequence of them, the Turks had set about laying sea mines in the straits to interdict Allied warships ships approaching again and strengthened the forts guarding its approaches. On 3 January 1915, the British First Sea Lord, Admiral Fisher, presented a plan to the British Government for a joint naval and army attack, utilizing 75,000 troops, but only on the proviso that it could be launched with little delay. By 21 January 1915, Fisher wrote privately to Admiral Jellicoe that he could not approve the plan unless 200,000 men were available to carry it through. Winston Churchill, as First Lord of the Admiralty, had initially suggested in September 1914 that the operation would need the support of only 50,000 men, a strength of just over two British Army divisions. Starting on 19 February 1915, British and French warships attempted to take the strait using naval power alone but failed after an abortive attack foundered upon sea mines. Lord Kitchener then decided that an invasion by troops of the Gallipoli peninsula would be required to support the naval operation with a land campaign, led by Hamilton, who became responsible for organising landings there. Hamilton had no specialised landing craft, the disparate troops he had been given had no training for seaborne operations, and supplies for the army had been packed in ways which made them difficult to access for landings. Hamilton believed that the Royal Navy would make further attacks during his campaign; realising its likely losses, however, and fundamentally opposing the idea that tactical losses of its ships in the operation was an acceptable price to pay, the Royal Naval high command declined to mount another attack. With the Gallipoli Campaign stalled, Hamilton was recalled to London on 16 October 1915, effectively ending his military career.
Кейінгі өмірі
Хамильтон зейнетке шыққаннан кейін, бұрынғы әскери қызметшілер ұйымы – Британдық легионда жетекші тұлға болды, және Шотландия президенті лауазымын атқарды. Ол сондай-ақ 1928 жылы құрылған, Ұлыбритания мен Германия арасындағы жақындасуды нығайтуға жұмыстанған Англо-неміс қауымдастығының негіздеуші мүшесі және вице-президенті болды. Адольф Гитлер билікке келгеннен кейін де ол қауымдастықпен байланысын үзбеді, өзін "үлкен Адольф Гитлердің жанкүйері" деп атады және "Менің күресімді" "жастық шақтағы бір шалалық" деп бағалады. (Дегенмен, тарихшы Иан Кершоу пікірінше, Гамильтон британдық империялық билік құрудың тірегі болды және нацистік Германияның ерте саясатына ертерек қолдау көрсеткеніне қарамастан, нацисттік идеологияны қолдаушы емес еді). 1934 жылы, 81 жасында Гамильтон "Естен кеткен ерлер" атты соғыс туралы деректі фильмге түсірілді.
In retirement, Hamilton was a leading figure in the ex servicemen organization, the British Legion, holding the position of Scottish President. He was also a founding member and vice president of the Anglo German Association in 1928, which worked to promote rapprochement between Britain and Germany. He maintained a relationship with the Association after Adolf Hitler's rise to power, described himself as "an admirer of the great Adolph Hitler", and dismissed Mein Kampf as a "youthful excess". (In the historian Ian Kershaw's view, however, Hamilton was a pillar of the British Imperial power establishment and not a Nazi supporter, despite his early apparent approval for much of what the early manifestation of Nazi Germany proclaimed). In 1934, at the age of 81, Hamilton was filmed as part of a war documentary film called Forgotten Men.
Гордон барабандары
1914 жылдың қазан айында, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде, Гордон Хайлендс полкінің 2-ші батальоны Бельгияның Остенде қаласына түсіріліп, майданға жеткізілді. Олар өздерімен сырнайларын алып кетті, ал көлемді барабандар Остендеде, полицияның қамқорлығында қалды, себебі көлік вагондары "артық жүктелген" еді. Остенд немістердің бақылауына өткеннен кейін барабандар Берлиндегі қару-жарақ мұражайына "жеңіс трофесі" ретінде әкелінді. Жыйырма жыл өткен соң, 1934 жылы полк полковнигі Гамильтон Германия президенті Маршал фон Гинденбургке жеті барабанды қайтару туралы өтініш хат жазды, және фон Гинденбург "бірден" келісті. Гамильтон жеке өзі Германия астанасына сапар шегіп, Гордон барабандарын салтанатты түрде қабылдады, онда ол "Ватерлоодың ескі одақтастары" арасында "енді соғыс болмасын" деген тілегін білдірді.
In October 1914, during WWI, the 2nd Battalion Gordon Highlanders landed in Ostend, Belgium, and was transported to the front. They took with them their pipes but the bulky drums were left in Ostend, under the care of the police, because the transport wagons were "overloaded." After Ostend fell to the Germans, the drums were taken to the Armoury Museum in Berlin as a "war trophy." Twenty years later, in 1934, Hamilton, the Regiment's colonel, wrote to Germany's president Marshall von Hindenburg requesting the return of the seven drums and von Hindenburg "immediately" agreed. Hamilton traveled personally to the German capital and received the Gordon drums in a ceremony in which he spoke of his wish that there will be "no more war" between the "old allies of Waterloo."
Өлім
Гамильтон 1947 жылдың 12 қазанында 94 жасында Лондондағы Хайд-Парк Гарденсдегі үйінде қайтыс болды. Оның денесі Шотландияның Стирлингшир аймағындағы Дун қаласындағы Килмадок зиратында жерленді. 2013 жылы оның қабірі күйреуге айналғаны анықталды және Стирлинг кеңесі оны қайта жөндеп берді.
Hamilton died on 12 October 1947, aged 94, at his home at Hyde Park Gardens in London. His body was buried at Kilmadock Cemetery, in Doune, Stirlingshire, Scotland. In 2013, his grave was found to have fallen into a semi derelict condition, and it was refurbished by Stirling Council.
Жеке өмір
Гамильтон неміс, француз және хинди тілдерін білді, ол сүйкімді, әдепті және мейірімді адам ретінде танымал болды. Ол сырттан әлсіз көрінсе де, энергияға толы еді. 1887 жылы ол Глазго қаласындағы кәсіпкердің қызы Жан Мьюрге үйленді. Бастапқыда олар отбасы құруды жоспарламаған, бірақ соғыстан кейін екі баланы асырап алды. Кәсіби қызметімен қатар, Гамильтон жемісті жазушы болды. Ол өлеңдер жинағы мен осы замандағылардың пікірінше, ашық-қарапайым емес роман жариялады. Оның жазған еңбектерінің мысалдары: «Болашақ шайқасы», «Икар», «Жүнкімен саяхат», «Хаджи туралы баллада» және «Штаб офицерінің альбом». Ол «Галлиполи күнделігі» кітабының кіріспесінде былай деді: «Соғыстағы бірден-бір анық нәрсе – екі тараптың біреуі жеңілмейді». Ол күнделікші Джеймс Лис Милннің туысы болды.
Hamilton spoke German, French and Hindi, and was considered charming, courtly and kind. He appeared frail yet was full of energy. In 1887 he married Jean Muir, the daughter of a Glasgow businessman. They originally had no intention of starting a family, but adopted two children after the War. Along with his professional career, Hamilton was a prolific writer. He published a volume of poetry and a novel contemporarily described as risqué. Examples of his written works include: The Fighting of the Future, Icarus, A Jaunt on a Junk, A Ballad of Hadji, and A Staff Officer's Scrapbook. In the introduction to his Gallipoli Diary, he stated: "There is nothing certain about war, except that one side won't win". He was a cousin of the diarist James Lees Milne.
Бағалаулар
Британ премьер-министрі Х. Х. Асквит Гамильтонның "басында тым көп жұмсақ ойлар бар" деп ойлағанын айтты, ал 1915 жылы Галлиполи шайқасынан хабарлаған және кейіннен Австралияның 1914-1918 жылдардағы соғысының ресми тарихын жазған Чарльз Бин Гамильтонның "әскерде көбінесе кездеспейтін ой-қиялының кеңдігі" бар екенін мәлімдеді. Сэр Комптон Маккензи өзінің "Галлиполи естеліктерінде" оның пікірі Чарльз Биннің пікірімен үйлесетінін нақты көрсетеді.
British Prime Minister H. H. Asquith remarked that he thought that Hamilton had "too much feather in his brain", whereas Charles Bean, a war correspondent who had reported from the scene of the Gallipoli campaign in 1915 and who went on to write Australia's Official History of the 1914–1918 War, considered that Hamilton possessed "a breadth of mind which the army in general does not possess". Writing in his 'Gallipoli Memories', Sir Compton Mackenzie makes it clear that his view was aligned with that of Charles Bean.
Құрмет белгілері, марапаттар мен марапаттар
Гамильтон 1901 жылдың маусым айында Глазго университетінен құрметті заң докторы (LL. D) дәрежесін алды. Ол кездегі генерал-лейтенант Гамильтонның ескерткіші Челтенхэмдегі Бур соғысы ескерткішінде орналасқан.
Hamilton received the honorary Doctor of Laws (LL. D) from the University of Glasgow in June 1901. A statue of the then Lt. Gen Hamilton stands on the Boer War memorial in Cheltenham.
Мұра
Хамильтон дайындық мектебі, Квазулу-Натал провинциясының Лэдисмит қаласында орналасқан, Хамильтонның құрметіне аталған. Оның медальдары қазіргі уақытта Ұлттық мұражайлар Шотландияда сақталады, ал миниатюралары Гордон Хайлендтер мұражайында.
Hamilton Preparatory School, in Ladysmith, KwaZulu Natal, is named after Hamilton. His medals are currently held by National Museums Scotland, with the miniatures being held by The Gordon Highlanders Museum.