Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1950 жылдардағы советтік танкке қарсы зымыраны
1950s Soviet anti tank missile
3М6 Шмель (3М6 «Шмель») – КСРО-ның сым арқылы басқарылатын, тікелей нысанаға бағытталатын танкке қарсы зымырасы. Оның GRAU коды "3M6", ал НАТО-ның белгілеу атауы – AT 1 Snapper. Оны бір адаммен тасымалдауға тым ауыр болғандықтан, көбінесе арнайы машиналар немесе тікұшақтардан қолданды. Бұл зымыра 1500 метрден асқанда дәлдігі төмендейтін 100 мм-лік танкке қарсы пушка сияқты дәстүрлі танкке қарсы қарулардың тиімділігін арттыру үшін жасалған. Зымыраның дәлдігі керісінше, ең көп 2000 метрге дейінгі қашықтықта жоғары болды.
The 3M6 Shmel (3М6 «Шмель»; ) is an MCLOS wire guided anti tank missile of the Soviet Union. Its GRAU designation is "3M6" and its NATO reporting name is AT 1 Snapper. Too large to be manportable, it was typically deployed from specialised vehicles or helicopters. The missile was intended to supplement traditional anti tank weapons, like the 100 mm anti tank gun whose accuracy beyond 1,500 m is poor. The missile's accuracy in contrast remained high as far as its maximum range of 2,000 m.
Дегенмен, жүйенің үлкендігі, баяу жылдамдығы және нашар ұрысқа қолдану дәлдігі 9М113 Конкурс сияқты жаңа SACLOS жүйелерін жасауға түрткі болды.
However, the system's bulk, slow speed and poor combat accuracy drove development of later SACLOS systems, like the 9M113 Konkurs.
Даму
3М6 Шмелі 1957 жылдың 27 мамырындағы №7 Жарлық бойынша әзірлене бастады. Әзірлеу бірнеше бюролар мен ғылыми-зерттеу институттары арасында бөлінді, зымыран кешені мен зымыранды Борис Шавырин басқарған, ал болашақта атышулы Сергей Непобедимый жетекшілік еткен СКБ 4 жобалады, бұл Nord Aviation SS.10 негізінде жасалған еді. ЦНИИАГ командасы Зиновий Моисеевич Персиц басшылығымен басқару жүйесін жобалаумен айналысты. Ал қатты отынмен жұмыс істейтін зымыран қозғалтқышының зарядын NII 125, ал HEAT жарықшаң қаруын NII 6 әзірлейтін болды. Дегенмен, Кеңес Армиясының жаттығулары көрсеткендей, басқару жүйесінің күрделілігіне байланысты оқ тигізу дәлдігі 25%-ға дейін төмендеуі мүмкін еді.
The 3M6 Shmel began development through Decree No. 7 on May 27, 1957. Development would be spread across several bureaus and research institutes, with the missile complex and rocket being designed by SKB 4, led by Boris Shavyrin under the leadership of the to be famous Sergey Nepobedimy, being based on the Nord Aviation SS.10. Teams from ЦНИИАГ, led by Zinovy Moiseevich Persits, would handle the design of the control system. Meanwhile, the charge for the solid propellant rocket engine would be designed by NII 125, and the HEAT warhead by NII 6. However, Soviet Army field exercises showed that hit rates could decrease to as low as 25% due to the complexity of the guidance system.
Ашылу және батыстың реакциясы
Жүйе 1960 жылдың 1 тамызына қарай қолданысқа енгізілді. Кейін, 1962 жылдың 1 мамырында батыс бақылаушылары 4 дана 2К16 ұшқыш құрылғысын тасымалдаған 2П27 машиналарын парад құрамында байқады, бұл 1962 жылғы Мәскеу Жеңіс күні парадынан аз бұрын болды. АҚШ Армиясының "Military Review" журналында бұл қару француздық SS.11 сияқты "шамамен бірдей өлшемде" және "шамамен бірдей қашықтықта" деп сипатталды, кейінрек оның қашықтығы 500 метрден 3000 метрге дейін жетеді деп жорамалданды.
The system would enter service by August 1st, 1960. Later, parade 2P27 vehicles sporting four 2K16 launchers on May 1st, 1962 were noted by Western observers in parade formation, just before the 1962 Moscow Victory Day Parade. The weapon would later be described in the US Army journal Military Review as being 'about the same size' and having 'approximately the same range' as the French SS.11, later overestimating its range to be from 500 to 3,000 metres.
Сипаттама
Ракета оператордың джойстигі арқылы мақсатқа бағытталады, бұл оператордан белгілі бір шеберлік талап етеді. Оператордың түзетулері зымыранның артынан созылатын жіңішке сым арқылы зымыранға беріледі. Ракетаның бағыты ерекше конструкциядағы дірілдейтін спойлерлер арқылы басқарылады. Бұрын айтқандай, MCLOS оператордан жоғары біліктілікті қажет етеді. Жүйенің жауынгерлік қабілеті, пайдалануға оңай SACLOS жүйесіне негізделген зымырандарды жасауға себеп болды. Ракетаның бір мәселесі – оның максималды қашықтыққа жетуіне кететін уақыт – шамамен 20 секунд, бұл нысанаға кедергінің артына шегіну, түтін шығару немесе операторға шабуыл жасау үшін уақыт береді. Сонымен қатар, зымыранның үлкен өлшемі аз ғана санын алып жүруге мүмкіндік береді; BRDM 1 машинасы тек үш зымыранды тасымалдай алады.
The missile is guided to the target by means of a joystick, which requires some skill on the part of the operator. The operator's adjustments are transmitted to the missile via a thin wire that trails behind the missile. The missile is steered by an unconventional arrangement of vibrating spoilers. As stated before, MCLOS requires considerable skill on the part of the operator. The system's effectiveness in combat drove the development of missiles based on the easier to use SACLOS system. One problem with the missile is the amount of time it takes to reach maximum range—around 20 seconds—giving the intended target time to take action, either by retreating behind an obstacle, laying down a smoke screen or firing on the operator. Also, the large size of the missile means that only a few rounds can be carried; the BRDM 1 vehicle can only carry three missiles.
Бұрынғы
Мысыр мен Сириядан алынған тұтқын әскерлер. – 1963 жылы 100 зымыран жеткізілді. 1964-1965 жылдар аралығында 500 зымыран жеткізілді.
Captured units from Egypt and Syria. − 100 missiles received in 1963. 500 missiles received between 1964 and 1965.