Кіріспе
фильм 18 ғасырдағы отаршылдық Бразилиядағы сепаратистік қозғалысы Inconfidência Mineira (ĩkõfiˈdẽsiɐ miˈnejɾɐ; "Minas Gerais Conspiracy") – 1789 жылы Бразилиядағы сәтсіз сепаратистік қозғалыс. Бұл сол кездегі отаршылдық Бразилиядағы сыртқы және ішкі себептердің үйлесімінің нәтижесі болды. Сыртқы ықпал – Америка революциялық соғысынан кейін Солтүстік Америкадағы он үш британдық отардың тәуелсіздігі, бұл оқиға, әсіресе Минас-Жерайс капитандығындағы зиялы элитаны қатты әсер етті. Қастандықтың негізгі ішкі себебі сол капитандықтағы алтын өндірісінің төмендеуі болды. Алтынның қоры азайып бара жатқанда, аймақтың алтын өндірушілері патшаға салық төлеуде қиындықтарға тап болды (алтынға салынатын салық бестен бір бөлігін құрады). Капитандық патшаның алтынға деген талабын қанағаттандыра алмағандықтан, оған қосымша салық – деррама салынатын болды. Португалиядан тәуелсіздік алуды көздеген қастандық жасаушылар деррама енгізілген күні көтеріліс ұйымдастыруды жоспарлады. Алайда, қастандық жасаушылардың нақты жоспары да, жалпы басшысы да болмады. Кейбір қастандық жасаушылар республикашыл, ал кейбіреулері монархист болды. Бірлері құлдықты жоюды жақтаса, енді біреулері сол кезде оны іске асыру мүмкін емес деп санады. Қастандық жасаушылар экономикалық және әлеуметтік жағынан бірнеше идея ұсынды: мақта өндірісін дамыту, темір мен тұз қорларын игеру, аналарды көп бала тууға ынталандыру және азаматтық милиция құру. Бұл қастандыққа көптеген әскери қызметкерлер, дін қызметкерлері мен зиялылар, сондай-ақ ақындар Клаудио Мануэль да Коста мен Томас Антонио Гонзага (1744–1807?) қатысты. Ең белгілі қатысушылардың арасында «Тирадентес» есімімен танылған Жоаким Хосе да Сильва Ксавье; философ және химия студенті Жозе Альварес Масиел; және драгун полкінің подполковнигі Франсиско де Паула Фрейре де Андраде (1756–1792) болды. Андраденің полкінен шыққан Тирадентес тәуелсіздік қозғалысының ең белсенді насильшісі болды.
18th century separatist movement in Colonial Brazil
Inconfidência Mineira (ĩkõfiˈdẽsiɐ miˈnejɾɐ; "Minas Gerais Conspiracy") was an unsuccessful separatist movement in Brazil in 1789. It was the result of a confluence of external and internal causes in what was then colonial Brazil. The external inspiration was the independence of thirteen British colonies in North America following the American Revolutionary War, a development that impressed the intellectual elite of particularly the captaincy of Minas Gerais. The main internal cause of the conspiracy was the decline of gold mining in that captaincy. As gold became less plentiful, the region's gold miners faced increasing difficulties in fulfilling tax obligations to the crown (the tax over gold was one fifth). When the captaincy could not satisfy the royal demand for gold, it was burdened with an additional tax on gold, called derrama. Conspirators seeking independence from Portugal planned to rise up in rebellion on the day that the derrama was instituted. However, the conspirators lacked both well formed plans and an overall leader. Some of the conspirators were republicans, others were monarchists. Some favored the abolition of slavery, while others judged abolition as impractical at that time. The conspirators did put forth a few economic and social ideas: the promotion of cotton production, the exploitation of iron and saltpeter reserves, a proposal to give incentives to mothers to have many children, and the creation of a citizens' militia. The conspiracy attracted a great number of military personnel, priests, and intellectuals, as well as the poets Cláudio Manuel da Costa and Tomás Antônio Gonzaga (1744–1807?). Among the best known participants were Joaquim José da Silva Xavier, best known as "Tiradentes"; José Álvares Maciel, philosopher and chemistry student; and Lieutenant Colonel Francisco de Paula Freire de Andrade (1756–1792) of the regiment of dragoons. Tiradentes, who came from Andrade's regiment, was the independence movement's most enthusiastic propagandist.
Қастандықшылар
"Inconfidência" француз либерал философтарының идеяларымен және сәтті Америка революциясымен шабыттанды. Қаскөйлердің көпшілігі минералға бай Минас-Жерайс штатының ақ нәсілді жоғары топқа жатқан адамдар еді. Олардың көптегені Еуропада, әсіресе Коимбра университетінде білім алған, ал кейбіреулері отарлық үкіметке үлкен қарызға батқан. Алтын өндірісінің азаюымен қатар, Португалия үкіметінің барлық қарыздарды міндетті түрде төлеуді (деррама) енгізу ниеті, қаскөйліктің басты себебіне айналды. Көптеген қаскөйлер демократиялық сайлау арқылы басшы таңдалатын республика құруды жоспарлады. Одақтың астанасы Сан-Жуао-дель-Рей, ал Оуро-Прето университет қаласына айналуы тиіс еді. Қоғам құрылымы, оның ішінде меншік құқығы мен құлдарды иелену құқығы сақталуы керек еді. Соңында, тәуелсіздік қозғалысына қатысқан үш адам қаскөйлердің жоспарларын үкіметке жеткізді, нәтижесінде 1789 жылы көтерілісшілер тұтқындалды. Қозғалысқа заңгер Альваренга Пейшото, ақындар Томас Антонио Гонзага және Клаудио Мануэль да Коста, дін қызметкері Хосе да Силва де Оливейра Ролим, және альферс Хоаким Хосе да Силва Ксавье (әрі қарай "Тирадентес" деп аталады) қатысты. Жоаким Сильверио дос Рейс (1756–1792), қаскөйліктің мүшесі, қозғалыс орын алмас бұрын оның жоспарларын үкіметке хабарлағаннан кейін, Пейшото тұтқындалды және Португалия империясының тағы бір отарлығы – Португалиялық Анголадағы Амбака қаласына жер аударылды, онда ол өмірінің соңына дейін қалды.
Салдары
Қастандықшыларға қарсы сот ісі 1789 жылдан 1792 жылға дейін жалғасты. Подполковник Фрейре де Андраде, Тирадентес, Хосе Альварес Масиел және тағы сегіз адам дарға асылуға кесілді. Тағы жеті адам Африкаға мәңгілік қуғынға жіберілді, ал қалғандары ақталды. Соттан кейін королева Мария I өлім жазасын барлығына, қызметтері ауыр жағдайларды қамтығандардан басқа, өмір бойына қуғынға ауыстырды. Бұл Тирадентеске қатысты болды, ол қастандық қозғалысының толық жауапкершілігін өз мойнына алды және Рио-де-Жанейрода түрмеге қамалды, ол 1792 жылдың 21 сәуірінде дарға асылды. Одан кейін оның денесі бөліктерге бөлініп, Минас-Жерайс капитандығындағы Вила-Рикаға, оның революциялық идеяларын таратып жүрген жерлерде көрсету үшін жіберілді. Оның қайтыс болған күні Бразилияда ұлттық мереке ретінде тойланады. 1948 жылы осы оқиғалар Кармен Сантостың "Минас қастандығы" фильмінде бейнеленді. 1963 жылы Минас-Жерайс штатының туы ретінде Инконфиденсиа жасаған, қасиетті Үштікке ұқсас теңқабырлы үшбұрышты қабылдады – дегенмен, қастандық жасаушылар жасыл үшбұрышты қалаған, ал Минас штатының туында қызыл түс қолданылады – және Вергилийдің "Эклогтарынан" алынған латын ұранын енгізді.