Ни́та На́лди: Американдық актер және үнсіз фильм жұлдызы

Кіріспе

Американдық актриса (1894–1961)

Нита Нальди (нағыз аты Мэри Нонна Дули; 13 қараша 1894 – 17 ақпан 1961) – американдық сахна әртісі және онымен дыбысталмаған фильмдерде ойнаған актриса. Ол көбінесе театр мен кино қойылымдарында «вампир» рөлінде түсірілді, бұл кейіпкерді алғаш актриса Теда Бара танымал еткен.

Ерте өмір

Нита Нальди 1894 жылы Нью-Йорк қаласында жұмысшы топтық ирландтық ата-анасы – Джулия (құрметті аты Кронин) мен Патрик Дулидің отбасында дүниеге келді. Оның төрт бауыры бала кезінде қайтыс болды, тек кіші інісі Дэниел Алойсиус ересек шаққа жетті. Жастық шағында Нонна деп аталған ол, 1879 жылы Форт-Ли, Нью-Джерсиде Holy Angels академиясын құрған монахиня Мэри Нонна Данфидің құрметіне аталған. Кейін, 1910 жылы Нонна католик мектебіне оқуға түсті, сол жылы оның әкесі «отбасын тастап кетті». Академия Виллат/Фокс киностудиясының қарама-қарсы жағында, Линвуд даңғылында орналасқан. 1915 жылы анасының қазасы Ноннаның екі кіші інісіне күтім жасауын қажет етті. Оларды және өзін асырау үшін ол бірнеше жұмыс істеді, оның ішінде суретшінің моделі және плащ модельшісі болып жұмыс істеді. Біраз уақыттан кейін ол ағасы Фрэнкпен бірге водевильге қатысты, ал 1918 жылы «1918 жылғы өткен шоуда» Қысқы бақ театрында хор қызы ретінде өнер көрсетті. Осы бродвейлік қойылымға қатысуы оған көптеген сахналық жұмыстар әкелді, көп ұзамай Нальди 1918 және 1919 жылдарғы Зигфелд Фоллистеріне қосылды. Осы кезде Нонна Дули өзінің есімін Нита Нальди деп өзгертті, оны балалық шақтағы досы Флоренс Ринальдидің есімінен алды. Жаңа есімімен жұмыс істей отырып, Нальди Бродвейде актерлік өнерін жалғастырды, ал «Сүйекбас» фильміндегі сәтті өнер көрсетуінен кейін, 1920 жылы продюсер Уильям А. Брэди оған өзінің «Мүмкіндік» пьесасында рөл ұсынды. Бұл фильмдегі оның танымал рөлі Нальдиге мансаптық мүмкіндіктер берді. Нальди испан жазушысы Висенте Бласко Ибанездің «Қан мен құм» (1922) романының фильмдегі Дона Соль рөліне шақырылды. Нальди «Famous Players–Lasky» компаниясымен келісімшартқа отырды, бұл фильм оған үлкен жетістік әкелді және өмір бойы оны қуған вамп имиджін сыйлады. Нальди мен Валентино ешқашан романтикалық қарым-қатынаста болған емес, ол оның әйелі Наташа Рамбовамен достық қарым-қатынас жасаған аздан болған бірі, бірақ Валентинолардың ажырасуынан кейін бұл достық бұзылды. Осы уақытта Нальди танымал перуандық суретші Альберто Варгас үшін поза берді, ол оны сатирдің бюстін құшақтаған күйде салған. Варгастың түпнұсқа «pin up» суретінде Нальди топлесс бейнеленген, бірақ 1920 жылдары, мысалы, өнер және ойын-сауық журналы Shadowland-те жарияланған және кеңінен таралған портреттің көшірмелері оның ішінара көрінетін сол жақ кеудесін жабу үшін киіммен «өзгертілді». Валентино өзінің жеке ереуіліне барғанда, бұл оның фильмге түсуіне кедергі келтірді, Нальди бірнеше «Famous Players–Lasky» рөлдерін қабылдады, олардың маңыздылығы арта түсті, соның ішінде Сесил Б. Демиллдің «Он ереженің» (1923) режиссері. Валентино қайтып келіп, келісімшарт мәселесін шешкенде, ол оның соңғы «Famous Players–Lasky» фильміне қосылды, қазір жоғалған «А Sainted Devil» (1924). Біраз уақыттан кейін Нальди компаниядан кетті. 1924 жылы Валентинолар мен Нальди «Күміс киген соқыр» фильмі үшін зерттеулер жүргізу үшін Францияға барды, бірақ ол фильм ешқашан түсірілмеді. Калифорнияға оралғаннан кейін дуэт «Кобраны» жасады. Фильм жақсы қабылданбады, ал «Кобра» Нальди мен Валентиноның бірге түскен соңғы фильмі болды. Валентинолардың некесі осы уақытта аяқталып бара жатқан еді. Валентино «United Artists» компаниясымен келісімшартқа қол қойғаннан кейін, ол Рамбованы түсірілім алаңына кіргізбеді. Оған жұбаныш ретінде өзінің жеке кинофильмін берді. Нальди 1925 жылы Рамбованың «Сұлулықтың бағасы қандай?» қойылымында ойнады. Фильмді таратуда қиындықтар болды, ол кезде ол көп назар алмады, бірақ актриса Мирна Лойдың алғашқы экранға шығуы үшін ерекшеленеді. Дороти Гиштің «Киімдер пиратты жасайды» фильмін аяқтағаннан кейін Нальди қысқа демалыс үшін Францияға кетті, онда ол Дж. Сирл Барклиге тұрмысқа шықты. Ол зейнеткерлікке шыққан деген көптеген аңыздарға қарамастан, Нальди бірнеше фильмде жұмыс істей бастады, соның ішінде 1926 жылы Альфред Хичкоктің «Тау бүркіті» фильмінде. Ол жиі қате түрде Хичкоктің «Көңіл көтеру бағында» ойнаған деп есептеледі. Нальди Францияда екі фильм түсіріп, Италияда бір фильм түсіріп, кейін зейнеткерлікке шықты. Нальдидің дауысы жақсы болса да, ол ешқашан дыбысты фильм түсірмеді.

Nita Naldi was born in a tenement in New York City to working class Irish parents, Julia (née Cronin) and Patrick Dooley, in 1894. Four of her siblings died in infancy, with only her younger brother, Daniel Aloysius, surviving to adulthood. Known in her youth as Nonna, she was named in honor of her great aunt, Mary Nonna Dunphy, a nun who in 1879 had founded Academy of the Holy Angels in Fort Lee, New Jersey. Later, in 1910, Nonna attended the Catholic school, the same year her father “'left the family'”. The Academy was located directly across Linwood Avenue from Willat/Fox film studio. Her mother's death in 1915 required Nonna to care for her two younger siblings. To support them and herself she took several jobs, including work as an artist's model and a cloak model. She soon entered vaudeville with her brother Frank, and by 1918, she was performing as a chorus girl at the Winter Garden Theatre in The Passing Show of 1918. Her appearance in that Broadway production led to more stage jobs, and soon Naldi joined the Ziegfeld Follies of 1918 and 1919. At this time, Nonna Dooley changed her name to Nita Naldi, which she adapted from the name of a childhood friend Florence Rinaldi. Working under her new name, Naldi continued acting on Broadway, and after her well received performance in The Bonehead, producer William A. Brady in 1920 offered her a role in his play Opportunity. Her noted performance in that film subsequently afforded Naldi more career opportunities. Naldi was selected by Spanish author Vicente Blasco Ibáñez for the role of Doña Sol in the film version of his novel Blood and Sand (1922). Naldi was signed by Famous Players–Lasky for the role, and it became her first pairing with screen idol Rudolph Valentino. The film was a major success, giving Naldi the image of a vamp, which followed her for the rest of her life. Naldi and Valentino were never romantic, and she was one of the few to befriend his wife Natacha Rambova, but this friendship soured when the Valentinos divorced. During this time, Naldi posed for famous Peruvian artist Alberto Vargas, who painted her embracing a bust of a satyr. In Vargas's original “pin up” painting, Naldi is depicted topless, but copies of the portrait that were published and widely distributed in the 1920s, such as in the art and entertainment magazine Shadowland, were “modified” by the addition of clothing to cover her partially visible left breast. While Valentino went on his one man strike, which prevented him from appearing on film, Naldi took on several Famous Players–Lasky roles with growing importance, including The Ten Commandments (1923), directed by Cecil B. DeMille. When Valentino returned and fixed his contract woes, she joined him for his final Famous Players–Lasky film, the now lost A Sainted Devil (1924). Naldi left the company soon after. In 1924, the Valentinos and Naldi traveled to France in order to do research for the film The Hooded Falcon. which was never made. Upon returning to California, the duo made Cobra. The film was not well received, and Cobra became the last film in which Naldi and Valentino starred together. The Valentinos' marriage was ending around this time. After Valentino signed a contract with United Artists, he banned Rambova from the set. She was given her own film as a consolation. Naldi starred in Rambova's 1925 production What Price Beauty? The film suffered distribution problems, it was barely noted at the time, but it is noteworthy for being actress Myrna Loy's first screen appearance. After finishing the Dorothy Gish film Clothes Make the Pirate, Naldi left for France for a short vacation, where she married J. Searle Barclay. Despite multiple rumors that she had retired, Naldi began work on several films, including Alfred Hitchcock's The Mountain Eagle in 1926. She is often mistakenly credited for appearing in Hitchcock's The Pleasure Garden. Naldi made two films in France and one in Italy, and then she retired. Despite having an acceptable voice, Naldi never made a sound film.

Кейінгі өмірі

Фильмдерден зейнеткерлікке шығуы мен Ұлы депрессия салдарынан туындаған қаржылық қиындықтарға байланысты Нальди 1932 жылы банкроттыққа өтініш берді. Ол «Queer People» және «The Firebird» спектакльдерімен сахнаға қайта оралды.

Сонымен қатар, 1950 жылдары Нальди «Omnibus» телесериалында пайда болды.

Тану

Кино индустриясына қосқан үлесі үшін Нита Налды Голливуд Даңқы аллеясында, 6316 Голливуд бульварында жұлдызбен құрметтелді.